olivia thirlby

  • Dredd 3D poster en trailer

    Pin it!

    Wie had ooit kunnen denken dat Dredd (2012) wel eens een leuke actieprent zou kunnen worden. De vorige versie van de comic-adaptatie, Judge Dredd (1995) met Sylvester Stallone in de hoofdrol, was één grote puinhoop. Het was inspiratieloos in beeld gezet en Sly liep er rond zonder echt te beseffen wat hij aan het doen was. Toegegeven, het was niet de beste comic om naar het witte doek te brengen. Maar deze versie lijkt het over een andere boeg te gooien.

    dredd,judge dredd,3d,sylvester stallone,karl urban,olivia thirlby,lena headey,pete travis,alex garland,duncan jones

    Korte inhoud: Dredd neemt ons mee naar de ruige straten van Mega City One, een eenzame oase van quasi-beschaving op de vervloekte Aarde. Judge Dredd (Karl Urban) is de meest gevreesde rechter van de Straatrechters, met de macht om de wet te handhaven, overtreders te bestraffen en hen – indien nodig – ter plekke te executeren. Hij neemt het samen met de aspirant-rechter Cassandra Anderson (Olivia Thirlby), die paranormale krachten bezit, op tegen Ma-Ma (Lena Headey), het hoofd van een drugsbende die handelt in een nieuwe drug die de realiteitszin aantast en zich schuilhoudt in een enorm flatgebouw genaamd Peach Trees.

    Regisseur Pete Travis (Endgame, Vantage Point) heeft er voor gekozen een ultra-gewelddadige prent te maken in de stijl van The Raid: Redemption (2011), waarschijnlijk als antwoord op de vrij kinderachtige versie met Stallone. Je zou denken dat deze adaptatie meer lijkt op de comic. Hoewel, overdrijven ze hier niet een beetje met hun clip, waarbij het lichaam van een man aan het trillen gaat door de wind van een openzwaaiende deur die met een explosie is geopend? De slo-mo effecten zijn wel leuk, maar ik hoop dat het niet allemaal cgi zal zijn wat de klok slaat. En om eerlijk te zijn, het bloed ziet er fake uit. Hebben we naast Zack Snyder nu nog een regisseur nodig die opgewonden raakt door slow-motion effecten?

    Het is op zich wel leuk dat ze er een R-rated film van hebben gemaakt. Het personage is al heel comicy, dus als je alles iets te licht benadert, dan verval je al snel in het ridicule (cf. Judge Dredd). Enkel spijtig dat ze er zo nodig weer een 3D festijn van willen maken. De acteur Duncan Jones kwam ook in aanmerking om de rol van Dredd te verolken, maar hij was niet overtuigd van het script van Alex Garland. Hopelijk zijn wij wel overtuigd. Dredd zal in oktober 2012 in de zalen draaien.

    *** Dredd 3D trailer ***

    ***Related Posts***
    27/07/2010: Karl Urban is nieuwe Judge Dredd
    23/12/2008: Judge Dredd krijgt een nieuwe beurt

  • The Darkest Hour met Emile Hirsch

    Pin it!

    Mijn grootste probleem met alien-films, is dat die buitenaardse wezens er vaak allemaal hetzelfde uitzien, dezelfde geluiden maken en iets teveel humanoïde kenmerken vertonen. En ook al verwacht ik dat The Darkest Hour (2011) van visueel-fx genie en regisseur Chris Gorak op de ballen zal trekken, ben ik blij om eens een alien-invasie te zien op een geheel originele manier; namelijk met onzichtbare aliens.

    the darkest hour,chris gorak,virus,red heat,leslie bohem,daylight,jon spaihts,prometheus,wanted,timur bekmambetov,stefen fangmeier,emile hirsch,rachael taylor,olivia thirlby,max minghella,night watch

    Deze keer hebben we niet te maken met grijze mannetjes, maar wel met een buitenaards wezen die zich manifesteert via elektriciteit. Er was ooit iets gelijkaardigs in Virus (1999), maar deze prent was zo slecht dat iedereen deze ondertussen is vergeten.

    Korte inhoud: Buitenaardse wezens zijn geland op aarde en hebben het complete elektrische netwerk op de planeet platgelegd. Hierdoor is de mensheid niet in staat om zich te organiseren en terug te vechten. De buitenaardse wezens jagen systematisch op het ongeorganiseerde hopeloze leger. Ondertussen probeert een kleine groep Amerikaanse toeristen in Moskou hun krachten te bundelen, in een poging de indringers te stoppen voordat de volledige mensheid is uitgeroeid.

    Tja, een groepje Amerikaanse teenager toeristen die Rusland moet redden van een alien invasie, je kunt het zo zot niet bedenken. Het verhaal werd geschreven door Leslie Bohem, die ondermeer het scenario schreef van Daylight (1996) en zich met aliens inwijdde met de mini-serie "Taken". Het scenario komt dan weer van Jon Spaihts, die ondermeer bezig is met het script voor de nieuwe alien film van Ridley Scott, Prometheus (2013).

    Dat de trailer iets weg heeft van Wanted (2008) is logisch, gezien de producer van de film niemand minder is dan de Rus Timur Bekmambetov (Wanted, Night Watch). Een grappige nooit in de trailer is dat de man wordt bewierookt als "visionair". Daarnaast is ook de visuele effectenmaker Stefen Fangmeier opnieuw van de partij. Onder de acteurs zien we Emile Hirsch in de hoofdrol (pic), met Rachael Taylor, Olivia Thirlby, Joel Kinnaman en Max Minghella (de zoon van de overleden regisseur Anthony Minghella).

    Maar los van alles voelt deze Darkest Hour wel nieuw aan, en dat hebben we vooral te danken aan de locatie. Moskou als arena voor een Amerikaanse blockbuster is iets wat we niet zo vaak zien, en al zeker geen opnames op het Rode plein. Red Heat (1988) heeft zoveel jaar gelden de deur open gezet, maar er zijn maar weinig producties die effectief ginder hun tenten hebben opgezet – als je daar al een tent mag opzetten. Er is nog geen releasedatum bekend maar met een beetje geluk krijgen we deze al in de winter van 2011 te zien.

    *** The Darkest Hour trailer ***

  • Juno van Jason Reitman met Ellen Page

    Pin it!

    Een regisseur waar ik fel naar uitkijk is Jason Reitman, die met zijn debuutfilm Thank You for Smoking (2005) heel wat indruk maakte zowel in de States als bij ons. Nu heeft hij een nieuwe prent, Juno (2007), en het ziet er naar uit dat ook dit een voltreffer zal worden.

    Juno poster

    Korte inhoud: Juno MacGuff (Ellen Page) is een zelfverzekerde vrolijke tiener, die met haar lakse nonchalante houding negen emotionele maanden voor de boeg heeft, ze is zwanger! Terwijl de meeste meiden op school bezig zijn op MySpace of met winkelen heeft Juno zo haar eigen agenda. Op een verveelde middag besluit ze seks te hebben met de onschuldige Bleeker (Michael Cera). Met een ongewenste baby in het vooruitzicht, beraamt Juno samen met haar vriendin Leah (Olivia Thirlby) een plan om de perfecte ouders voor het kind te vinden. De lokale voordeelkrant biedt perspectief!

    De plot van Juno heeft veel weg van Waitress (2007), die ook gaat over een zwangere jongere vrouw, in de laatstgenoemde film gespeeld door Keri Russell. Maar wees gerust, Juno smijt het over een totaal andere boeg. Juno beslist om adoptieve ouders voor haar kind te zoeken, hierbij op bijzonder goede wijze gesteund door haar vader (J.K. Simmons) en stiefmoeder (Allison Janney).

    De trailer maakt meteen duidelijk dat we ons mogen verwachten aan een spervuur van snelle en grappige dialogen, ondersteunt met vrolijke in een luchtige manier sfeer, en dit doet dan weer denken aan het voortreffelijke Little Miss Sunshine (2006). De story mag dan wel niet meteen super-origineel zijn, Jason Reitman weet hoe hij zijn acteurs moet ondersteunen en kan heel sterk uitpakken met eenvoudige scènes.

    Merk ook op dat Ellen Page, die eerder bewees met Hard Candy (2005) dat haar jong uiterlijk absoluut geen belemmering is om knappe acteerprestaties neer te zetten, zet opnieuw een overtuigende rol neer. Volgens velen is Ellen Page volledig verantwoordelijk voor het succes van deze film. Zij is in ieder geval geknipt voor de humoristische en dramatische rol van een tienermoeder. Page schijnt namelijk op fantastische wijze de hoogte- en dieptepunten van haar personage kleur te geven, waardoor de kijkers zich goed kunnen inleven in haar situatie. In de film is tevens ook een rol weggelegd voor Jennifer Garner (The Kingdom, Elektra) en Jason Bateman (The Kingdom). De film komt bij ons uit op 6 februari 2008.

  • United 93 (2006) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    United 93 (2006) moet één van de beste films zijn van het jaar, en misschien wel de meest onrustwekkende en claustrofobische film die je te zien zal krijgen! Je gaat naar de bioscoop met een dubbel gevoel, gezien deze gruwel nog maar een paar jaar geleden is gebeurd, maar je beleeft iets wat je niet met woorden kan omschrijven. Sommigen zullen uiteraard heel wat kritiek hebben omwille van de snelle release, en eigenlijk kan ik daar wel voor een stuk inkomen. Ik heb zelf vaak een wrang gevoel wanneer Hollywood meteen na een ramp een speelfilm wil uitbrengen. Maar regisseur Paul Greengrass overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas

    Greengrass werkt met een camera die getuige is van de situatie en intervenieert niet als commentator. Hij toont, maar voert toch geen show op. Hij vertelt wel degelijk een verhaal (storytelling) van heldhaftige mensen in een moment van zware tragedie, maar je vergeet dat je naar een film zit te kijken. Het is tevens geen exploitatie van de aanslag, maar wel een nauwkeurig relaas van de feiten die bekend zijn. Het is bijna een academische approach die zich niet laat verleiden door al te evidente drama-sequenties. We zullen na het zien van deze rampenfilm/docudrama nooit meer vergeten was er is gebeurd, en beseffen dat de echte helden vaak in anonimiteit leven en sterven. Het waren de passagiers van United Flight 93 die hebben vermeden dat het vliegtuig crashte op het Capitool, en in hun moedig verzet herdenken we op eerbiedige manier alle slachtoffers van 9/11.

    Je kan heel veel vertellen over de aanslagen van 11 september 2001. Daarom zullen er in de loop van het jaar verschillende films opduiken die elk een ander facet zullen brengen van de tragiek, zoals de versie van Oliver Stone, met World Trade Center (2006). Er zijn ook heel wat documentaires die verschijnen, en pamfletten die twijfels opvoeren bij het ganse gebeuren. Na het zien van United 93 kan je toch bepaalde zaken op een rijtje zetten en krijg je een beter perspectief van datgene wat zich in de lucht heeft afgespeeld.

    Greengrass begint zijn film met een terrorist die aan het bidden is. We horen hem nog steeds bidden, terwijl we boven Manhattan zweven. Er is geen ondertiteling en de Arabische woorden zorgen voor een zekere bevreemding. Een onrustwekkend gevoel van kalmte voor de storm. Daarna duikt de film in de controletoren van de luchthaven. Het centrum waar alle informatie zal binnenstormen en meteen wordt de kloof tussen de toeschouwer en het gebeuren gedicht. De schouder-camera beweegt tussen de verschillende operators, en diezelfde bewegende camera die zo irritant was in The Bourne Supremacy (2004), is hier wel degelijk op zijn plaats. Er zijn 5200 vliegtuigen op weg naar Amerika en iedereen moet alert blijven in het FAA hoofdkwartier. De stijl van Greengrass is “documentair” en we bevinden ons als het ware temidden van het gebeuren. Er is quasi geen muziek in de film; en wat er al is van muziek (van componist John Powell), wordt deze heel zorgvuldig en efficiënt aangewend.

    Er zijn geen bekende acteurs, geen Hollywood sterren, maar talentvolle televisie-acteurs (Christian Clemenson, Trish Gates, Polly Adams, David Alan Basche, Liza Colón-Zayas, Kate Jennings Grant en John Rothman), nieuwkomers (Cheyenne Jackson, Olivia Thirlby) en niet-acteurs die Greengrass perfect weet te casten en te begeleiden. De karakter-identificatie via een bekend gezicht is vrijwel onbestaand, en dit zorgt ook dat we ons vertrouwd gaan voelen met deze mensen. Greengrass heeft zelfs gebruik gemaakt van een aantal mensen die effectief betrokken waren bij het gebeuren.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayaskate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas
    © Universal Pictures Benelux

    Zijn film heeft een real-time gevoel. In het begin zijn er speciaal dode momenten ongebouwd met een vliegtuig die staat te wachten op een startbaan, een ander vliegtuig wordt gevuld met kerosine. Passagiers checken hun bagage in. Hier is geen plaats voor flash-backs of al te nadrukkelijke karakter-ontwikkelingen. Dat ik mij toch zo betrokken voelde met de personages verbaasde mij enorm, en dat bewijst enkel maar dat Greengrass heel goed wist hoe hij dit verhaal moest benaderen. We zien het gebeuren zich ontrollen via de ogen van de mensen bij het FAA, luchtvaartleiding in Boston, New York en Cleveland, en de militaire vleugel, NORAD. We zien hoe de ramp zich ontwikkeld en begrijpen de verwarring, communicatiestoornis en de verkeerde informatie die rond circuleert. Wanneer FAA manager Ben Sliney (die zichzelf speelt - zie foto hieronder) ten slotte het besluit maakt om het V.S. luchtruim af te sluiten, was er een zucht van steun te horen in de zaal.

    Zodra de terroristen op de vlucht 93 tot actie overgaan, verlegt Greengrass zijn focus op het vliegtuig en worden we meegesleurd in een dodelijke spiraal. De dingen ontvouwen zich als een documentaire gebaseerd op de telefoongesprekken die zijn gevoerd tijdens de ramp en de krantenartikels die nadien zijn verschenen. De terroristen vermoorden een passagier en de twee piloten en draaien het vliegtuig richting Washington D.C. De passagiers werden geïntimideerd en in de staart van het vliegtuig gesjouwd. Al snel komen ze tot besef, nadat ze in contact kwamen via de telefoontoestellen met de buitenwereld, dat ze iets zullen moeten ondernemen willen ze een kans maken om deze nachtmerrie te overleven. Wat nadien gebeurt, zal je bij de keel grijpen, en je zal de tijd van de eindcredits goed kunnen gebruiken om even te bekomen van deze emotioneel geladen momenten.

    kate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayaskate jennings grant,john rothman,cheyenne jackson,olivia thirlby,real-time,the bourne supremacy,ben sliney,norad,bloody sunday,review,filmbespreking,united 93,paul greengrass,oliver stone,911,world trade center,terrorist,film,flight 93,ziad jarrah,khalid abdalla,docudrama,christian clemenson,trish gates,polly adams,david alan basche,liza colon-zayas
    © Universal Pictures Benelux

    De kracht van United 93 ligt niet enkel in de flarden van hoop die we krijgen van die paar heldhaftige individuen, maar vooral in de dwingende manier hoe deze film ons terug brengt naar die periode die we maar al te graag willen vergeten, maar nooit kunnen vergeten. Greengrass’ nauwlettende oog voor detail is fascinerend. Het feit dat we weten wat er zal gebeuren zijn die momenten van routine, veiligheidsvoorschriften op het vliegtuig – de maaltijd – de bediening, zo zenuwslopend en wordt de vrees voor wat komen zal des te groter. Net zoals Monica Belluci, die in Irréversible (2002) door een lange bloedrode gang stapt en wij als kijker weten dat ze zal aangerand worden, maakt datgene wat zich vooraf afspeelt enkel maar bedreigender. We kijken er naar met totaal verschillende ogen.

    Maar ook de terroristen zijn niet geheel ontdaan van alle menselijkheid. Het personage van Ziad Jarrah, die vertolkt wordt door Khalid Abdalla, verklaart hij zijn liefde aan de telefoon net voor zijn vertrek. Op het vliegtuig aarzelt hij even. Juist deze aarzeling accentueert de tragiek en de absurditeit van de situatie. Maar United 93 creëert geen sympathie, maar demoniseert hen ook niet. Was hij gewoon zenuwachtig of had hij wel degelijk twijfels over wat ze in werking hadden gezet? Greengrass stelt hen vooral voor als individuen die verblind zijn door hun geloof en hun overijverige overtuigingen.

    Er was veel kritiek op Greengrass bij aanvang van de film. Voornamelijk omdat hij Engels was, en niet Amerikaan. Maar alles spreekt in zijn voordeel. Hij heeft met zijn film geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen. Het sociale aspect dat niet was te bespeuren in The Bourne Supremacy, maar wel degelijk in Bloody Sunday (2002), zit eveneens doordrenkt in deze film. Toch is United 93 geen documentaire. Alles waarover we geen confirmatie hebben, komt uit de verbeelding van Greengrass. Maar deze invulling is nooit dominerend of moralistisch.

    Kortom, United 93, is niet ver van een meesterwerk. De impact is overweldigend en de beelden brengen ook de moedigste bioscoopbezoeker meteen van zijn stuk. We hebben veel gehoord en gezien van de gebeurtenissen tijdens 9/11, maar deze prent verschaft ons een nieuwe kijk op de situatie. Eén die we niet hadden verwacht en die we nooit zullen vergeten. Niettegenstaande de snelle release zijn we toch ver genoeg van het gebeuren verwijderd om de situatie te analyseren in een bredere context. Ik heb soms heel wat kritiek op dingen die me niet bevallen, maar voor deze film heb ik niets anders dan lof. Vergeet even Superman Returns (2006) of Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006), maar ga eerst naar United 93. Het is een harde film, maar is eveneens van onschatbare waarde, en waarschijnlijk een van de meest efficiënte en intelligente films van de laatste jaren. United 93 zal vast en zeker in de top 10 van mijn eindejaarslijstje zitten.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 13 juli 2006

    ***Related Posts***
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    24/03/2006: United 93 trailer
    07/01/2006: United 93 van Paul Greengrass

     

    *** United trailer ***