north by northwest

  • The Birds (1963) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Waarom vallen de vogels in The Birds (1963) van Alfred Hitchcock aan? Het lijkt mij een pertinente vraag, maar het antwoord op de vraag blijft uit. Hitchcock laat ons zelf een oordeel velen en geeft ons een aantal pistes. Misschien heeft het wel iets te maken met de foute relatie van Melanie. Misschien is het wel het gevolg van de "lovebirds", de twee vogeltjes die Melanie heeft meegenomen. Hitchcock is in deze film niet geïnteresseerd in logische gevolgtrekking, maar schept een soort deterministische logica waar de mens uiteindelijk de aanstoker is van alle kwaad, met het kwade die hier vertolkt wordt door de onschuld zelve: vogeltjes.

    the_birds_1963_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Melanie Daniels (Tippi Hedren) zoekt in het kustplaatsje Bodega Bay een kennis met de naam Mitch Brenner (Rod Taylor) op. Daar aangekomen wordt ze het slachtoffer van een aanval van een meeuw. Vervolgens worden er door diverse vogelsoorten steeds massaler en vernietigender aanvallen op de dorpelingen ontketend. Nadat er bij hun aanvallen diverse doden gevallen zijn, verschansen Melanie en Mitch zich met de moeder (Jessica Tandy) en zijn zusje (Veronica Cartwright) in Mitch' huis, waarna diverse vogelsoorten een gecombineerde aanval op hen inzetten.

    Het is niet de meest diepzinnige film die Hitchcock heeft gemaakt, maar wel één van zijn meest commerciële films. Technisch gezien was de film ver vooruit zijn tijd (met zowat 370 shots met speciale effecten) en ook fotografisch was het een uitmuntende rampenhorror. Hitchcock bleef heel enigmatisch over hoe hij alle effecten kon verwezenlijken, en op de vraag van een journaliste hoe hij alle vogels zo kon dirigeren zei hij met zijn overbekende gevoel voor humor, iets in de aard van: "They were very well paid, ma'am". Bestond er toen al een blu-key? Het gebruik van standaard chroma key met een blauw scherm bleek ontoereikend voor de effecten in de film, gezien de vogels te snel bewogen om mooie beelden te krijgen. Daarom werd een nieuwe techniek gebruikt met natriumdamp, met de hulp van Walt Disney studio.

    Maar het was hard labeur op de set, en al zeker voor actrice Tippi Hedren die letterlijk met valse vogels werd bekogeld, tot ze er verwondingen aan overhield. Er wordt vaak beweert dat Hitchcock geen respect had voor zijn acteurs en dat hij hen eerder aanzag als vee die je doorheen je beeld moest leiden. Het feit was dat Hitchcock één van de grootste perfectionisten was uit de filmgeschiedenis en tevens een hardnekkige controlle-freak. Acteurs moeten zich maar onderschikken, net zoals zijn crew dat deed.

    The Birds is gebaseerd op het verhaal van Daphne Du Maurier, die tevens het verhaal schreef van Rebecca (1940). Evan Hunter heeft het omgevormd tot een uitstekend scenario. De opbouw is begint vrij rustig. Een vogel ligt dood voor de deur. Waarschijnlijk is hij er per ongeluk tegen gevlogen tijdens de nacht. Maar het was volle maan, wordt er meteen opgemerkt. De onrust begint stilletjes in het verhaal te sluipen. Het verlangen naar de schrik, die we allen koesteren, houdt de spanning gedurende het gehele verhaal vast. En na de aanval op de kinderen, weten we meteen hoe laat het is. OIn het begin van de film zien we twee vogeltjes opgesloten in een kooi. De ironie in het verhaal maakt dat op het einde van de film onze hoofdpersonages opgesloten zitten in hun eigen huis.

    The Birds,alfred hitchcock,Tippi Hedren,Rod Taylor,Jessica Tandy,Veronica Cartwright,Daphne Du Maurier,Evan Hunter,Rear Window,Marnie,Psycho,north by northwest,frenzy,vertigoThe Birds,alfred hitchcock,Tippi Hedren,Rod Taylor,Jessica Tandy,Veronica Cartwright,Daphne Du Maurier,Evan Hunter,Rear Window,Marnie,Psycho,north by northwest,frenzy,vertigo

    De mooiste scène in de film vind ik persoonlijk de aanval waarbij Melanie schuilt in een telefooncel en een 360° beeld krijgt van de terreur rondom haar. Ze is toeschouwer van het gebeuren, en wij als toeschouwer zijn dat eveneens. Wil Hitchcock hier iets mee zeggen? Ik denk niet dat het zijn bedoeling was een moralistisch verhaal op te hangen. De vogels zijn het element van terreur maar de mensen blijven op de voorgrond. De vogels lijken ook geen motivatie te hebben. Ze zijn gewoon met veel. Dat zegt althans een ornithologe in een tea-room. Volgens de vrouw zijn die dieren gewoon met teveel en kunnen ze gemakkelijk het einde van de wereld veroorzaken. Ze voegt er wel bij dat zoiets uiteraard niet zomaar gebeurt, en dat het uitgelokt moet worden. De primitieve instincten van de mens komen naar boven wanneer de chaos zich installeert, en de zoektocht naar de zondebok/de heks kan beginnen. En zo staat dat andere terugkerende thema weer centraal in de film van Hitchcock: de onschuldige die alle schijn van schuld tegen hem heeft.

    Maar ook seks is een belangrijk thema in zijn films. Daar waar het in Rear Window (1954) en Psycho (1960) draait rond voyeurisme, draait alles in North by Northwest (1959) rond losbandigheid, in Marnie (1964) komt het fetishisme aan de beurt, in Frenzy (1972) het sadomasochisme, in Vertigo (1958) zelfs de necrofilie, en hier in The Birds gaat het om de (foute) liefde op het eerste gezicht.

    De productie werd in 1964 genomineerd voor een Academy Award voor best special-effects, maar verloor deze aan Cleopatra (1963). De film werd dat jaar ook genomineerd voor een Edgar Award voor beste film. Actrice Tippi Hedren won in 1964 voor haar rol daadwerkelijk de Golden Globe voor meest veelbelovende vrouwelijke nieuwkomer. Ook van deze film heeft Universal een 2-delige Special Edition uitgebracht, met documentaires, deleted scenes, de screentest van Tippi Hedren, en nog veel meer.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 20 februari 2011

    ***Related Posts***
    19/02/2011: Rear Window review
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock
    27/04/2007: The Birds ondergaat een Bay touch

  • Rear Window (1954) ***** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Rear Window (1954) is één van mijn favoriete Alfred Hitchcock films. Het is niet enkel een beangstigend en beklemmend verhaal, maar tevens een perfecte weerspiegeling van de regisseur als voyeur. Een echte filmregisseur is zonder enige twijfel een beeldendief. Iemand die met behulp van zijn verrekijker de wereld observeert en analyseert…of zelfs begluurt. De initiële motivatie is de natuurlijke drang van 'nieuwsgierigheid'. Iets waaraan het hoofdpersonage in deze film ook last van heeft.

    rear_window_1954_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nieuwsfotograaf L.B. Jefferies (James Stewart) is door een gebroken been verplicht om zeven weken in zijn New Yorkse appartement door te brengen. Om de tijd te doden observeert hij zijn buren op de binnenplaats; met behulp van een verrekijker en een telelens dringt hij ongevraagd binnen in hun leven. Er is één appartement dat op Jefferies' speciale aandacht mag rekenen: dat van zijn directe overburen de Thorwalds, zeker wanneer mevrouw plotseling verdwijnt. Door allerlei aanwijzingen raakt hij overtuigd van de mogelijkheid dat Lars Thorwald (Raymond Burr) zijn vrouw vermoord heeft. Hij is zo zeker dat hij een bevriende rechercheur (Wendell Corey) inschakelt om de zaak te onderzoeken. De resultaten lijken te wijzen op de onschuld van Thorwald, maar 'Jeff' gaat door, geholpen door vriendin Lisa (Grace Kelly) en verpleegster Stella (Thelma Ritter).

    Moord kan overal opduiken, zelfs bij de sympathieke buren die je occasioneel ontmoet op straat en die vriendelijk naar je glimlachen. Een thema die geregeld terugkomt in het werk van Hitchcock. Ik denk dan maar aan zijn Frenzy (1972). In het begin van deze prent zijn we getuige van een gruwelijke moord. De camera deint nadien in een sequentie-shot achteruit, van de trappen tot in de inkomhal en op straat, waar de dagelijkse leven verder gaat. Moord kan overal aanwezig zijn, en dat is tevens de overtuiging van L.B. Jefferies. Dit gepaard gaande met zijn natuurlijke nieuwsgierigheid als persfotograaf, zal hem storten in troebel water.

    Rear Window zou je kunnen omschrijven als een soort zwartgallige komedie. De fotograaf heeft zijn been gebroken en zit in het gips. Hij heeft dus niets anders te doen dan naar zijn buren te kijken. Al van bij het begin plaats Hitchcock al zijn pionnen. We zien er meteen de arena waar alles zich zal afspelen, alsook verschillende bewoners en uiteraard ook een blik op ons hoofdpersonage. We krijgen heel wat informatie te zien, zonder dat er ook maar één woord valt. Via inductie veronderstellen we bijvoorbeeld dat hij zijn been heeft gebroken tijdens zijn werk. En deze aanpakt werkt, want we verplaatsen ons naar het standpunt van ons hoofdpersonage. We zien wat hij ziet, en bijgevolg worden we eveneens voyeur van het schouwspel.

    Alles in dit meesterwerk is gebaseerd op suggestie. We krijgen iets te zien en we moeten er onze conclusies uit nemen. Een hondje ligt roerloos in de binnenkoer, de nek omgewrongen. De eigenares is in alle staten en schreeuwt haar gruwel uit. Alle buren komen naar hun balkon om te zien wat er gaande is. Enkel één iemand houdt zich schuil in zijn woonkamer. Lars Thorwald zit er in het donker, roerloos en onberoerd. We zien hem nauwelijks maar we zien wel de rode gloed van het uiteinde van zijn sigaret. Waarom komt hij niet kijken? Weet hij misschien wat er gaande is? Heeft hij die hond vermoord? Waarom?...

    rear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwest

    Er zit geen muziek in de film, alles is diëgetisch. Er zijn enkel omgevingsgeluid en akelige stiltes die doorbroken worden door piano-geluid van één van de buren, of muziek van een radio die ergens opstaat. Maar als je er bij stil staat moet dit één van de meest ingewikkelde sounddesigns zijn die er toen was. Terwijl de camera in point-of-view perspectief van de ene kamer naar de andere gaat, verandert de ambiance geleidelijk en geeft het ons een heel specifiek gevoel (let bijvoorbeeld op het gebruik van sirenes, die zijn er niet zomaar op gezet om ambiant-sound te maken). Uiteraard zijn we dat geen seconde gewaar, maar onderbewust voelen we het wel. Uiteindelijk hebben we een heel realistisch. We worden ook meteen vertrouwd met de omgeving en worden hierdoor ook sneller meegezogen in het verhaal. Maar Rear Window staat tevens bol van subtext. Als Hitch een scène in mekaar steekt, weet je meteen dat hij hiermee verschillende dingen wil zeggen. Op een gegeven ogenblik heeft het liefje van het hoofdpersonage de trouwring gevonden van de verdwenen vrouw. Ze schuift deze ook aan haar ringvinger van haar linkerhand. Jefferies ziet de ring uiteraard als bewijsmateriaal dat de vrouw vermoord is geweest, terwijl Lisa hoopt dat Jefferies de hint begrijpt en met haar wil trouwen en zich bevrijdt van zijn bindingsangst. Het is heel subtiel, maar zo zitten er tientallen scènes in. Daarom is Rear Window een film die je meermaals moet gezien hebben.

    In tegenstelling tot een North by Northwest (1959), waar de eind-sequentie zich afspeelt in wijde velden met vliegtuigen die rakelings over het vluchtende hoofdpersonage vliegen, zitten we hier in een besloten ruimte, als het ware vast gekluisterd aan een gips. Het is geen huis clos verhaal maar het scheelt niet veel. Hitchcock liet voor deze film een New Yorkse appartementencomplex met binnenplaats nabouwen bij Paramount Studios. Het was tevens de grootste daar gebouwde overdekte set ooit. We krijgen nooit geen standpunt van in het huis van Thorwald, maar altijd vanuit het perspectief van Jefferies. En het enige wapen waarover hij beschikt is zijn fototoestel.

    Uiteraard is er ook knap acteerwerk van James Stewart en Grace Kelly die deze film kunnen voorzien van uiteenlopende emoties en gevoelens. Het voyeurisme van de toeschouwer wordt beloond met de mooiste, meest spannende, meest fijnzinnige bespeigeling 'over', en de mogelijke gevolgen 'van' het filmkijken. Rear Window werd genomineerd voor vier Academy Awards, voor die voor Beste Regisseur, Beste Scenario, Beste Fotografie en Beste Klank, maar spijtig genoeg ging On the Waterfront (1954) met alle prijzen lopen. De film werd onlangs door Universal uitgebracht in een 2-delige Special Edition met heel wat bonusmateriaal. Iets wat een filmgeek niet aan kan weerstaan. De film werd toen opgenomen in Technicolor en is dus in kleur.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 19 februari 2011

    ***Related Posts***
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock

     

    *** Rear Window trailer ***

  • The Terminator opgenomen in Amerikaans Filmarchief

    Pin it!

    Toch een beetje van een verrassing. Volgens het volkje van de Daily Press zou de Library of Congress 25 films gekozen voor opname in het US National Film Registry, het nationaal filmarchief van de VS. Bedoeling is dat "cultureel, historisch of esthetisch relevante prenten" voor de eeuwigheid worden bewaard. Met de opname van het nieuwe pakket telt het archief nu precies 500 titels. Het leuke is dat zowaar The Terminator (1984) van James Cameron tot de prestigieuze lijst is opgenomen.

    One of Arnold Schwarzenegger's most famous one-liners will be back for generations to come, now that 1984's "The Terminator" has been selected for preservation in the nation's film archive. The low-budget film directed by James Cameron set a new standard for science-fiction and made Schwarzenegger, now California's governor, a star. The Library of Congress announced Tuesday morning that it's one of 25 films being added to the National Film Registry. The formal unveiling was scheduled for 8 a.m.

    The Invisible Man 01 The Terminator 01 deliverance 01 In Cold Blood 01

    Al sinds 1989 wordt de keuze gemaakt uit nominaties van het publiek, alsook van leden van de National Film Preservation Board, waartoe onder andere topregisseur Martin Scorsese behoort, de director of photography Caleb Deschanel, de Mexicaanse regisseur Gregory Nava en de bekende filmcriticus Leonard Maltin. Dat er nood is om de levensduur van films te verlengen, moge blijken uit de vaststelling dat van alle Amerikaanse films gemaakt voor 1950 ongeveer de helft als 'verloren' mag worden beschouwd. Voor prenten uit de periode van de zwijgende film loopt dat verlies op tot 90 procent. Van de films die nieuw in het archief worden opgenomen, is Foolish Wives (1922) van Erich von Stroheim uit 1922 de oudste. Meer bekendere films zijn ondermeer en Deliverance (1972) van John Boorman, The Invisible Man (1933) van James Whale, In Cold Blood (1967) vanRichard Brooks en The Pawnbroker (1964) van Sidney Lumet. Hier is de volledige 2008 aanwinst.

    Deze films zullen de reeds opmerkelijke lijst van filmklassiekers vervoegen zoals: 2001: A Space Odyssey, Alien, Apocalypse Now, Back to the Future, Badlands, Ben-Hur, Blade Runner, Blazing Saddles, Casablanca, Chinatown, Citizen Kane, Close Encounters of the Third Kind, The Conversation, Fargo, The Godfather I & II, Goodfellas, The Graduate, The Great Dictator, Manhattan, North by Northwest, Raiders of the Lost Ark, Rear Window, Schindler's List … en ga zomaar door. De lijst heeft dus ook heel wat populaire namen zoals Back to the Future, Halloween, Jaws en Rocky dus past The Terminator eigenlijk wel best in dit lijstje.

    Deze films zullen niet enkel digitaal worden opgeslaan met de hoogst mogelijke resolutie, maar tevens zullen originele filmkopieën met diverse methoden worden beschermd. Spijtig dat Europa nog niet aan zo een instituut toe is, maar het zou er toch wel eens van moeten komen. Zeker gezien wij hier eigenlijk de filmkunst tot stand hebben gebracht met pioniers als Georges Méliès, Friedrich Wilhelm Murnau en Fritz Lang.

  • All Time Movie Top 10

    Pin it!

    Als jullie eens willen weten wat de top 10 van de beste films zijn, volgens een aantal invloedrijke filmmakers en acteurs in Hollywood, dan is hier een interessant lijstje die is samengesteld uit verschillende interviews en verslagen op het net. Het is eens leuk om te zien welke films het werk van bepaalde regisseurs hebben geïnspireerd. Wat meteen opvalt naast de klassieke films, is dat er weinig recente films worden benoemd. Let wel, filmlijsten wijzigen snel. De top 10 lijst van Quentin had een jaar geleden nog films zoals Assault on Precinct 13 (1976), Chungking Express, Iron Monkey, Star Trek: The Wrath of Khan (1982), Switchblade Sisters. Maar dat hangt uiteraard ook af van het genre magazine bij wie je het interview aflegt.

    Als jullie opzoek zijn naar een film van enig belang zullen jullie hier wel een aantal nuttige tips krijgen. Onderaan heb ik ook mijn top 10 opgegeven. Gezien ik nog niet geboren was toen deze filmmakers al bezig waren met regisseren, is mijn top 10 wel iets jonger. Laat me in de commentarenbox weten welke films in jullie top 10 staan…

    Filmmakers kiezen hun Favoriete Films

    STEVEN SPIELBERG
    1. Lawrence of Arabia (Lean, 1962)
    2. Fantasia (Walt Disney, 1940)
    3. Citizen Kane (Welles, 1941)
    4. It's A Wonderful Life (Capra, 1946)
    5. 2001: A Space Odyssey (Kubrick, 1968)
    6. A Guy Named Joe (Fleming, 1947)
    7. War of the Worlds (Haskin & Pal, 1953)
    8. Psycho (Hitchcock, 1960)
    9. Day For Night (Truffaut, 1973)
    10. The Godfather (Coppola, 1972)

     

    QUENTIN TARANTINO
    1. The Good, the Bad and the Ugly (Leone, 1966)
    2. Rio Bravo (Hawks, 1959)
    3. Taxi Driver (Scorsese, 1976)
    4. His Girl Friday (Hawks, 1939)
    5. Rolling Thunder (Flynn, 1977)
    6. They All Laughed (Bogdanovich, 1981)
    7. The Great Escape (J Sturges, 1963)
    8. Carrie (De Palma, 1976)
    9. Coffy (Hill, 1973)
    10. Five Fingers of Death (Chang, 1973)

     

    TIM ROBBINS
    1. The Battle of Algiers (Pontecorvo, 1965)
    2. The Clowns (Fellini, 1971)
    3. Don't Look Back (Pennebaker, 1967)
    4. The Lower Depths (Kurosawa, 1957)
    5. McCabe & Mrs Miller (Altman, 1971)
    6. My Man Godfrey (La Cava, 1936)
    7. Nashville (Altman, 1975)
    8. Network (Lumet, 1976)
    9. Underground (Kusturica, 1995)
    10. Waiting for Guffman (Guest, 1996)

     

    PAUL VERHOEVEN
    1. La Dolce Vita (Fellini, 1960)
    2. Ivan the Terrible, Part II (Eisenstein, 1958)
    3. Lawrence of Arabia (Lean, 1962)
    4. Rashomon (Kurosawa, 1951)
    5. Vertigo (Hitchcock, 1958)
    6. The Seventh Seal (Bergman, 1956)
    7. La Règle du Jeu (Renoir, 1939)
    8. Metropolis (Lang, 1927)
    9. Los Olvidados (Buñuel, 1950)
    10. Some Like It Hot (Wilder, 1959)

     

    TERRY GILLIAM
    1. Citizen Kane (Welles, 1941)
    2. Seven Samurai (Kurosawa, 1954)
    3. Seventh Seal (Bergman, 1957)
    4. 8 ½ (Fellini, 1963)
    5. 2001: A Space Odyssey (Kubrick, 1968)
    6. Sherlock Jr (Keaton, 1924)
    7. Pinocchio (Luske & Sharpsteen, 1940)
    8. Les Enfants du Paradis (Carné, 1945)
    9. One-Eyed Jacks (Brando, 1961)
    10. The Apartment (Wilder, 1960)

     

    BERNARDO BERTOLUCCI
    1. La Règle du Jeu (Renoir, 1939)
    2. Sansho Dayu (Mizoguchi, 1954)
    3. Germany, Year Zero (Rossellini, 1947)
    4. A Bout de Souffle (Godard, 1959)
    5. Stagecoach (Ford, 1939)
    6. Blue Velvet (Lynch, 1986)
    7. City Lights (Chaplin, 1931)
    8. Marnie (Hitchcock, 1964)
    9. Accattone (Pasolini, 1961)
    10. Touch of Evil (Welles, 1958)

     

    JOHN BOORMAN
    1. Seven Samurai (Kurosawa, 1954)
    2. The Seventh Seal (Bergman, 1956)
    3. 8 ½ (Fellini, 1963)
    4. That Obscure Object of Desire (Buñuel, 1977)
    5. Dr Strangelove (Kubrick, 1963)
    6. Citizen Kane (Welles, 1941)
    7. Sunset Blvd (Wilder, 1950)
    8. Solaris (Tarkovsky, 1972)
    9. La Roue (Gance, 1923)
    10. The Birth of a Nation (Griffith, 1915)

     

    JIM JARMUSCH
    1. L'Atalante (Vigo, 1934)
    2. Tokyo Story (Ozu, 1953)
    3. They Live by Night (N Ray, 1949)
    4. Bob le flambeur (Melville, 1955)
    5. Sunrise (Murnau, 1927)
    6. The Cameraman (Sedgwick, 1928)
    7. Mouchette (Bresson, 1967)
    8. Seven Samurai (Kurosawa, 1954)
    9. Broken Blossoms (Griffith, 1919)
    10. Rome, Open City (Rossellini, 1945)

     

    MILOS FORMAN
    1. Amarcord (Fellini, 1973)
    2. American Graffiti (Lucas, 1973)
    3. Citizen Kane (Welles, 1941)
    4. City Lights (Chaplin, 1931)
    5. The Deer Hunter (Cimino, 1978)
    6. Les Enfants du Paradis (Carné, 1945)
    7. Giant (Stevens, 1956)
    8. The Godfather (Coppola, 1972)
    9. Miracle in Milan (De Sica, 1951)
    10. Raging Bull (Scorsese, 1980)

     

    CAMERON CROWE
    1. The Apartment (Wilder, 1960)
    2. La Règle du Jeu (Renoir, 1939)
    3. La Dolce Vita (Fellini, 1960)
    4. Manhattan (Allen, 1979)
    5. The Best Years of Our Lives (Wyler, 1946)
    6. To Kill a Mockingbird (Mulligan, 1962)
    7. Harold and Maude (Ashby, 1971)
    8. Pulp Fiction (Tarantino, 1994)
    9. Quadrophenia (Roddam, 1979)
    10. Ninotchka (Lubitsch, 1939)

     

    SAM MENDES
    1. Citizen Kane (Welles, 1941)
    2. Fanny and Alexander (Bergman, 1982)
    3. The Godfather Part II (Coppola, 1974)
    4. The Piano (Campion, 1993)
    5. The Red Shoes (Powell, Pressburger, 1948)
    6. Sunset Blvd (Wilder, 1950)
    7. 2001: A Space Odyssey (Kubrick, 1968)
    8. Taxi Driver (Scorsese, 1976)
    9. Vertigo (Hitchcock, 1958)
    10. The Wizard of Oz (Fleming, 1939)

     

    MIKE NEWELL
    1. The Apartment (Wilder, 1960)
    2. Bad Day at Black Rock (J Sturges, 1955)
    3. Fanny and Alexander (Bergman, 1982)
    4. La Grande Illusion (Renoir, 1937)
    5. Kind Hearts and Coronets (Hamer, 1949)
    6. Lacombe Lucien (Malle, 1974)
    7. The Leopard (Visconti, 1963)
    8. My Darling Clementine (Ford, 1946)
    9. Notorious (Hitchcock, 1946)
    10. War and Peace (Vidor, 1956)

     

    MICHAEL MANN
    1. Apocalypse Now (Coppola, 1979)
    2. Battleship Potemkin (Eisenstein, 1925)
    3. Citizen Kane (Welles, 1941)
    4. Dr Strangelove (Kubrick, 1963)
    5. Faust (Murnau, 1926)
    6. Last Year at Marienbad (Resnais, 1961)
    7. My Darling Clementine (Ford, 1946)
    8. The Passion of Joan of Arc (Dreyer, 1928)
    9. Raging Bull (Scorsese, 1980)
    10. The Wild Bunch (Peckinpah, 1969)

     

    KEN LOACH
    1. A Bout de Souffle (Godard, 1959)
    2. The Battle of Algiers (Pontecorvo, 1965)
    3. A Blonde in Love (Forman, 1965)
    4. Bicycle Thieves (De Sica, 1948)
    5. Closely Observed Trains (Menzel, 1966)
    6. Fireman's Ball (Forman, 1967)
    7. Jules et Jim (Truffaut, 1962)
    8. La Règle du Jeu (Renoir, 1939)
    9. The Tree of the Wooden Clogs (Olmi, 1978)
    10. Wild Strawberries (Bergman, 1957)

     

    SIDNEY LUMET
    1. The Best Years of Our Lives (Wyler, 1946)
    2. Fanny and Alexander (Bergman, 1982)
    3. The Godfather (Coppola, 1972)
    4. The Grapes of Wrath (Ford, 1940)
    5. Intolerance (Griffith, 1916)
    6. The Passion of Joan of Arc (Dreyer, 1928)
    7. Ran (Kurosawa, 1985)
    8. Roma (Fellini, 1972)
    9. Singin' in the Rain (Kelly, Donen, 1952)
    10. 2001: A Space Odyssey (Kubrick, 1968)

     

    DE ULTIEME FILMBLOG (DAVE)
    1. The Godfather part II (Coppola, 1974)
    2. Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (Kershner, 1980)
    3. Se7en (Fincher, 1995)
    4. The Shawshank Redemption (Darabont, 1959)
    5. Blood Simple (Coen, 1984)
    6. Rear Window (Hitchcock, 1954)
    7. Heat (Mann, 1995)
    8. Lost Highway (David Fincher, 1997)
    9. Goodfellas (Scorsese, 1990)
    10. Alien (Scott, 1979)

  • The Birds van Hitchcock ondergaat een Bay-touch

    Pin it!

    In Hollywood is er geen plaats voor al te lange filmdiscussies omtrent de kwaliteiten van een voorgesteld product, dan wel berekeningen over zijn mogelijke rendabiliteit. De sequels en prequels waren een logisch gevolg van die berekeningen.

    The Birds poster

    Een volgende stap in die logica zijn uiteraard de remakes. Zo moeten veel films afkomstig uit de Aziatische markt eraan geloven. Tegenwoordig is nu ook de collectie van Hitchcock aan de beurt. Na twee weinig zinvolle remakes: Psycho (1960) in Psycho (1998) van Gus Van Sant, Dial M For Muder (1954) in A Perfect Muder (1998) door Andrew Davis en Rear Window (1954) in de barslechte tv-film Rear Window (1998) met Christopher Reeve in de hoofdrol. Er was reeds sprake om Strangers on a train (1951) een haarkleuring te geven, maar volgens de laatste geruchten zou de studio toch gaan voor het spektakel van The Birds (1963).

    Het remake zou geïnspireerd zijn op het verhaal van Daphne Du Maurier waarop Hitchcock zich ook heeft gebaseerd voor zijn film. Dus kan er een vrije vertaling mogelijk zijn. Maar dat sprenkeltje hoop is snel in de kiem gesmoord door de aankondiging van het commerciële big budget kanon, Michael Bay. Laten we hopen dat we binnenkort niet zullen horen dat de dochter van Tippi Hedren, Melanie Griffith, de rol van Melanie Daniels zal spelen. Die kan echt niet acteren, en samen met Bay die niet weet hoe hij een subtiele scène moet regisseren, wordt dit een aanval op het werk van Hichcock.

    Ik zie het nut in van een remake van een gedateerde film die in het proces veel beter kan worden, ik denk maar aan Gone in 60 seconds om een betere Bay-film te nemen. Maar ik blijf met een wrang gevoel wanneer men zich wil vergrijpen aan uitstekende films die hooguit een paar jaar oud zijn, maar die bijvoorbeeld niet in het Engels zijn. Ook meesterwerken die kost wat kost verfilmd moeten worden omdat ze geld kunnen opbrengen, heb ik mijn bedenkingen bij. Ik hou enorm van het werk van Hichcock, in het bijzonder Vertigo (1958) en North by Northwest (1959), en net zoals ik liever luister naar het originele werk van Beethoven, Mozart, Bach, Strauss, heb ik een vurige hekel aan die muzak-capriolen van André Rieu en aanverwanten. Het is en blijft een directe aanval op de goede smaak. En ja beste bloggers, wees bezorgd, want een Britse enquête schreef onlangs nog dat wanneer we genoeg worden blootgesteld aan slechte smaak, ons smaakoordeel drastisch aangetast kan worden. U bent bij deze gewaarschuwd…

    Update 14/10/2007: Opluchting alom. Michael Bay zal met zijn poeten van deze prent blijven. Het zou regisseur Martin Campbell zijn (Casino Royale) die onderhandelingen voert voor de regie van The Birds, die weliswaar in productie is bij Michael Bays productiemaatschappij Platinum Dunes. De film wordt volgens producer Brad Fuller geen remake van de bekende Hitchcock-klassieker, maar een nieuwe verfilming van Daphne Du Maurier's boek waarop Hitchcock zijn film baseerde. De nieuwe The Birds moet halverwege 2009 verschijnen, de hoofdrol is weggelegd voor Naomi Watts (The Ring, King Kong, Mulholland Drive).

    ***Related Posts***
    29/09/2009: A Nightmare on Elm Street teaser trailer
    20/03/2009: Friday the 13th filmbespreking
    31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
    03/10/2007: Friday the 13th ondergaat Bay-touch
    19/03/2006: Jordana Brewster in Texas Chainsaw Massacre: The Beginning
    12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers