nora-jane noone

  • Doomsday (2008) *** recensie

    Pin it!

    Al sinds de release van Dog Soldiers (2002) ben ik een grote fan van het werk van horror-regisseur & scenarist Neil Marshall. Neen, ik wil niet zondigen aan goedkope name-dropping maar deze man weet echt wel hoe hij spanning moet opbouwen en met zijn background als editor weet hij ook wel hoe hij zijn actie in beeld moet brengen en verknippen.

    doomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkers

    The Descent (2005) is zelfs één van mijn favoriete films geworden. Uiteraard keek ik dan ook uit naar Doomsday (2008) die tegemoet komt aan de verzuchtingen van de liefhebbers van hardcore post-apocalyptische actie-avonturenfilms. En de film stelt niet teleur, ook al is het niet meteen een hoogvlieger. Doomsday zou je kunnen zien als een vrouwelijke versie van Mad Max (1979) in een 28 Days Later … (2002) kleedje. En het mag duidelijk zijn dat de adrenaline op hoge druk door ons lijf zal spuiten wat aan actie is hier geen gebrek.

    Korte inhoud: Een dodelijk virus beëindigt voortijdig de levens van honderdduizenden mensen in Schotland, waarna het land door een grote muur hermetisch van de rest van de wereld wordt afgesloten. Mensen die proberen te ontsnappen worden doodgeschoten en de muur zelf herbergt allerhande wapens om vluchten van besmetten te voorkomen. 30 jaar later duikt het virus, The Reaper genaamd, plots opnieuw op, ditmaal in hartje London. Een elite-team onder leiding van Eden Sinclair (Rhona Mitra) wordt achter de muur in Schotland gestuurd om op zoek te gaan naar het werk van dokter Kane (Malcolm McDowell), die voor de uitbraak 30 jaar geleden dicht bij een doorbraak was om het virus te stoppen.

    De film werd opgenomen in London, Schotland en Cape Town. Ook al doen er geen echte filmsterren mee, ik denk dan aan Bob Hoskins, Nora-Jane Noone en David O' Hara, was het toch de bedoeling op een mainstream film af te leveren. Maar wanneer je de prent uiteindelijk te zien krijgt heb je meteen het gevoel dat het bestemd is voor een specifieke groep horror-geeks, die verzot zijn op de 80'ties nostalgie (cf. Escape from New York, Aliens, Mad Max, ...).

    Rhona Mitra is tevens perfect gecast voor de rol. Ze heeft niet alleen de fysiek (mooi uiterlijk + atletisch lichaam), maar is tevens geen slechte actrice. Je gelooft dat haar personage een leidinggevende functie heeft, niet alleen omdat ze geregeld een klap kan uitdelen, maar omdat ze ook heel gevat (en vaak sarcastisch) uit de hoek kan komen. En zeggen dat Mitra is begonnen als Lara Croft model. In Skinwalkers (2006) kreeg ze in ieder geval de smaak te pakken voor heftige filmrollen, ook al wordt de actrice nog niet gezien als een A-list actrice. Maar misschien komt daar verandering is, gezien ze tevens in Loft (2013) opduikt, de Amerikaanse remake van Erik Van Looy (...uhmmm).

    doomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkersdoomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkersdoomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkers
    doomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkersdoomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkersdoomsday,neil marshall,the descent,mad max,28 days later,rhona mitra,malcolm mcdowell,bob hoskins,david ohara,nora-jane noone,lara croft,loft,escape from new york,skinwalkers

    Doomsday is onversneden popcorn vertier die meer tijd spendeert aan kinetische actie dan aan de karakter-ontwikkeling van zijn personages. En op zich is daar niets verkeerd aan, hoewel ik zelf meer te vinden ben voor actiefilms waar iets meer vlees zit aan het been. Het spijtige aan deze prent is dat het verhaal behoorlijk teleur stelt. Ook het einde hebben ze wel heel simpel ingeblikt. Het voelt aan als een enorme anti-climax. En het lichtvoetige verhaal is toch wel iets van een gigantische smet op een anderzijds ontspannende actieprent. Had Rob Marshall zijn script laten herschrijven door een bekwaam scenarist, die niet enkel dacht aan coole actie & gore shots maar ook nog een plot kon uitschrijven die de moeite was om verteld te worden, dan had deze prent een cultfilm kunnen zijn. Dat wat werkte in Mad Max werkt hier niet, en dat heeft minder te maken met de casting, maar wel met de tijdsgeest (met een veeleisend publiek) en de halfbakken plot.

    Je kan een hommage brengen, maar wanneer je uw inspiratiebronnen niet 'herwerkt' of 'innoveert' dan zit je op het niveau van de imitatie en de clichés, en dat kan en mag de bedoeling toch niet zijn van de 7de Kunst. Memorabel kan je deze Doomsday in ieder geval niet noemen, maar het is bij momenten enorm ontspannend en opwindend om naar te kijken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 oktober 2011

     

    *** Doomsday trailer ***

  • The Descent (2005) **** recensie

    Pin it!

    Zin in een duistere, claustrofobische prent? Dan is The Descent (2005) uw ding. Regisseur Neil Marshall (Dog Soldiers) is één van die weinige cineasten die (tot nu toe) zich niet laat meeslepen door de remake/sequel-rage. Hij doorzoekt de onderbuik van de horror en vindt er de archaïsche vrouw die zichzelf verdedigt tegen het kwade.

    The Descent

    Het is in wezen een soort exploratie van de seksualiteit en haar oneindige complexiteit ervan. De attente toeschouwer zal de 2de graad in deze film zeker wel voelen. De kracht van de film is dat hij trouwens oscilleert tussen obsceniteit en moraliteit, met een knipoog naar Bergman's Cries and Whispers (1972) en The Blair Witch Project (1999). De vrouw is een mengeling van krankzinnigheid, terreur, pijn en instincten. Een afdaling in de wereld van de primaire woede.

    Korte inhoud: Na een tragisch ongeluk komen zes vriendinnen, die dezelfde hobby van speleologie delen, weer bij elkaar voor een nieuwe afdaling in een diepe en onherbergzame grot van de North Carolina Appalachians. Hun uitdaging loopt uit op een drama als ze vast komen te zitten en achtervolgd worden door de oorspronkelijke bewoners van de grot. Terwijl de adrenaline hen door het lijf jaagt en de karakters beginnen te botsen, leveren ze de ultieme doodstrijd met bloeddorstige wezens. Ze moeten alles in het werk stellen om weer levend uit de grot te geraken… Hier vinden jullie de trailer.

    Naast veel bloed heeft The Descent ook een degelijk en beklemmend verhaal in de aanbieding en maakt van deze prent een soort instant classic. Ook Marshall bouwt zijn film heel langzaam op met ruimte voor karakter-ontwikkeling en wanneer de actrices in de smalle ruimtes van de grot kronkelen, zit de camera in schemerlicht dicht op de bezwete huid. En of de akelige omgeving van gitzwarte gangetjes nog niet zenuwslopend genoeg was, wordt alles nog een keertje opgestookt door een toenemende paranoia tussen de dames, die onraad voelen en hun angsten op elkaar uitwerken. De familiaire sfeer van een gehecht clubje schommelt snel om in een gespannen atmosfeer van egocentrische survivors.

    Gekruid met gevatte humor, een vlotte regie en hier en daar een relativerende knipoog, maakte Marshall in 2002 zijn regiedebuut met een overheerlijke low budget weerwolven film (cf. Straw Dogs), Dog Soldiers (2002). Maar na een knappe debuutfilm zou dan de bevestiging van een getalenteerde regisseur moeten volgen, en dat is bij deze dan ook gebeurd. The Descent is als horrorprent zelfs een aanzienlijke stap voorwaarts. De humor laat Marshall grotendeels achterwege en openbaart een brute, degelijk gemaakte en beklemmende shocker die niet krampachtig in de lijntjes van de PG13 probeert te kleuren.

    The Descent pic 01The Descent pic 02

    De film weeft moeiteloos de psychologische horror met de standaard horrorfilm, om uiteindelijk te ontaarden in een loeiharde en gore/spatter horrorfilm. Een genre-mengeling die verrassend goed werkt. Wat een heel voorspelbare film had kunnen zijn wordt, met de slimme regie en de knappe acteerprestaties van een anders compleet onbekende cast (Nora-Jane Noone, Saskia Mulder, Alex Reid, Natalie Jackson Mendoza, Shauna Macdonald, MyAnna Buring), een onvoorspelbare en schrikwekkende ervaring. Maar ook het vernuftige schaduw- en lichtspel, met rode flares, groene glowsticks en gele fakkels, drijft de dramatiek beduidend op. Als dit al omschreven kan worden als een B-film, dan is dit voor mij althans dé beste in zijn soort. Het is fijn om te zien dat er nog regisseurs rondlopen die beseffen dat echte horror ons de stuipen op het lijf moet jagen. Het is geen perfecte film, maar veel fouten maakt deze niet.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 oktober 2007

     

    *** The Descent trailer ***