nightcrawler

  • Southpaw (2015) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Acteur Jake Gyllenhaal was weer toe aan een nieuwe metamorfose met zijn boksfilm Southpaw (2015), van de zwarte regisseur Antoine Fuqua (Training Day, Shooter, King Arthur), naar een script van Sons of Anarchy scenarist Kurt Sutter. Velen dachten dat het de beste boksfilm van 2015 zou worden, maar toen kwam Creed (2015) in de zalen. Southpaw is ondertussen te verkrijgen op DVD en Blu-ray.

    southpaw_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de agressieve, gewelddadige bokser Billy Hope (Gyllenhaal) die zich naar de top weet te werken. Wanneer de weltergewicht-bokskampioen door zijn gedrag een gevecht uitlokt, met de dood van zijn vrouw (Rachel McAdams) als gevolg, valt zijn persoonlijke leven echter aan diggelen. Nadat hij zijn huis kwijtraakt en zijn dochter Leila (Oona Laurence) moet afstaan aan een pleeggezin, probeert hij met behulp van de amateurtrainer Tick Wills (Forest Whitaker) zijn leven weer op te pakken.

    De acteur is in ieder geval onherkenbaar als gespierde bokser. Regisseur Fuqua heeft hem tijdens de pre-productie twee maal per week in de boksring gezet voor een intense training en dit 7 dagen op 7. Er werd hem ook een specifieke boksstijl aangeleerd, geïnspireerd op Amerikaanse professionele bokser Floyd Mayweather Jr. die eigenlijk rechtshandig was maar southpaw style ging boksen nadat zijn schouder was gewond. Gyllenhaal kreeg training in Vegas en New York en werd omgetoverd 'tot een echt beest' volgens de filmmaker. "Hij trainde als een vechter. Hij moest van mij sparren, en klappen krijgen. Ik zette hem in situaties waar ik wou zien van wat hij was gemaakt. Enkel echte boksers begrijpen de offers die je moet brengen om een vechter te zijn", zei Fuqua.

    Het meest opmerkelijke is dat hij 11 kilo is afgekomen voor zijn vorige rol in Nightcrawler (2014) en dus nu serieus is bijgekomen voor zijn nieuwe rol. De training was zo intens dat hij zelfs geen tijd meer had voor zijn vriendin Alyssa Miller (pic01, pic02, pic03, pic04, pic05, pic06 en pic07) en hun relatie liep op de klippen. De film is toch nooit het meesterwerk geworden die iedereen had verwacht en kon tevens geen enkele filmprijs verzilveren, wat toch een beetje pijnlijk met zijn.

    southpaw_2015_jake_gyllenhaal_rachel_mcadams_pic01.jpgsouthpaw_2015_jake_gyllenhaal_rachel_mcadams_pic02.jpg
    southpaw_2015_jake_gyllenhaal_forest_withaker_pic03.jpgsouthpaw_2015_jake_gyllenhaal_pic04.jpg

    De productie is in handen van Harvey Weinstein . In de casting treffen we naast Gyllenhaal en Rachel McAdams (pics) ook nog Victor Ortiz, Naomie Harris en Forest Whitaker als Titus "Tick" Willis een ex-bokser die het zicht in één oog verloor en nu jonge boksers opleidt. Daarnaast zien we ook de Britse zangeres Rita Ora en de Amerikaanse rapper 50 cent. het scheelde niet veel of Eminem werd gecast voor de hoofdrol, maar gelukkig werd uiteindelijk gekozen voor een echte acteur. En wat voor een acteur! Eminem horen we wel op de soundtrack en zijn muziek werd ook al gebruikt voor de trailers.

    Het mag dan wel het 'Raging Bull' moment zijn voor Gyllenhaal, maar een knock-out van een film is het niet geworden. Het grootste probleem van deze prent is een behoorlijk tegenvallende script van Sons of Anarchy scenarist Kurt Sutter. Geen enkel bokscliché wordt onbenut gelaten en alle subplots worden nauwelijks uitegwerkt dat ze alleen maar het hoofdverhaal vertragen. Neem nu de verhaallijn van Curtis '50 Cent' Jackson gespeeld door 50 cent. Zijn motivaties zijn nooit echt duidelijk en op zo'n momenten ben je als kijker wel wat verloren. De dialogen probeert wel die street slang weer te geven, maar de personages hebben gewoon niets te vertellen. En dan krijgen we zo van die zinnen als wanneer Tick zijn pupil Billy adviseert over zijn dochter: "You gotta let her go through her thing, and not think that her thing is your thing." Wow, dat is dus het niveau. Voor de rest horen we Gyllenhaal veel mompelen maar het was meteen duidelijk dat deze film geen scenario-prijzen in de wacht zou slepen.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 11 februari 2016

     

    *** Southpaw trailer #1 & trailer #2 ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Nightcrawler (2014) met Jake Gyllenhaal **** recensie

    Pin it!

    Een heerlijke B-film die op 5 november bij ons in de bioscoop draait is Nightcrawler (2014), geschreven en geregisseerd door Dan Gilroy. Dan is eigenlijk een scenarist die bekend is voor films als Two for the Money (2005), The Fall (2005) en The Bourne Legacy (2012). En met deze Nightcrawler heeft hij een indrukwekkende debuutfilm gemaakt.

    nightcrawler_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Los Angeles. Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) is een geestdriftig jongeman die wanhopig op zoek is naar een baan, tot hij op een dag de snelle wereld van misdaadverslaggeving ontdekt en worstelt zich al snel tussen de geroutineerde freelance journalisten die auto-ongelukken, moorden, branden en andere chaotische toestanden volgen op de radio-frequentie van de orde-en hulpdiensten. Wanneer er interessant materiaal opduikt vliegen ze naar de locatie op zo de eerste, en vaak meest bloederige beelden, vast te leggen, om deze als volgt door te verkopen aan tv-stations. Nightcrawlers kunnen dus op vrij korte tijd veel geld verdienen, maar er is veel concurrentie, zoals die van Joe Loder (Bill Paxton). Tijdens zijn zoektocht naar nieuws met zijn kompaan Rick (Riz Ahmed) vervaagt de grens tussen toeschouwer en deelnemer en wordt Lou al snel de ster van zijn eigen verhaal. Lou mag dan nog een amateur zijn, hij is bereid om een stapje verder te zetten voor de meest schokkende beelden en dat is geheel naar de zin van Nina (Rene Russo), soms tot verbazing van de News Editor (Kiff VandenHeuvel) die stilaan zijn netwerk ziet afglijden naar een beerput-niveau met hoge kijkcijfers.

    Los van die paar filmproducties die Gyllenhaal heeft gekozen voor de poen (Prince of Persia: The Sands of Time, The Day After Tomorrow) zijn de meeste van zijn films echt aanraders. Zijn vorige film Enemy (2013) wordt zelfs door heel wat mensen beschouwd als dé beste film van 2013. Gyllenhaal schrikt er ook niet voor terug om zijn postuur bij te stellen voor een filmrol en met deze prent is hij zelfs 14 kilo afgevallen. Met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen lijkt hij bij momenten op een griezelige vampier. Van bij het prille begin van de film wordt Bloom zelfs omschreven als een moorddadige schurk, en zo was meteen de toon gezet. Maar we hebben hier niet te maken met een reguliere seriemoordenaar, dan wel iemand met een specifiek doel voor ogen.

    Nightcrawler ontrolt zich nadien in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: Het publiek wil bloed zien. Verhalen over de misdaad die is binnengeslopen in de betere buurten is goud waard. "Het perfecte verhaal is een schreeuwende vrouw die met een doorgesneden keel over de een straat loopt in een goede buurt," zegt ze. Het netwerk wil ratings, het publiek wil bloed en Lou is niet bang om zijn handen vuil te maken. Lou is tevens een artiest en schrikt er niet voor terug een lichaam uit een wrak te halen om deze op een betere positie te leggen voor een dramatisch camera-shot waarbij de koplampen van de wagen de bloedende wonden beter in beeld brengen.

    nightcrawler_2014_pic01.jpgnightcrawler_2014_pic02.jpgnightcrawler_2014_pic03.jpg

    De film lijkt een soort retro 80'ties karakter te bezitten in een soort David Cronenberg universum, maar de inhoud is daarom niet minder relevant voor de Amerikaanse media. Gelukkig is dergelijke riool-journalistiek (nog) niet bij ons doorgebroken. Deze satire neemt niet alleen de modern media op de korrel, maar tevens de levenswandel van de jonge (Amerikaanse) ondernemer die tot alles in staat is om zijn doel te bereiken: liegen, bedriegen, misleiden tot zelfs moord. Beide hebben ze hun morele verantwoordelijkheid gaandeweg verloren. Net zoals bij heel wat Cronenberg films moet je bepaalde zaken wel met een korrel zout nemen (zo is de laatste scene met de coffee shop en de achtervolging wel wat bij de haren getrokken), maar zoiets heet dan 'suspension of disbelief' en vragen de makers om ons kritisch vermogen even op te bergen. Enkel één persoon weet hoe Lou in elkaar steekt, al van bij het begin, en dat is detective Fronteiri (Michael Hyatt). Het is ook één van de weinige normale figuren (samen met de News Editor) en zo lijkt het er wel op dat L.A. misschien niet compleet bevolkt wordt door weirdo's, maar er toch door wordt gedomineerd.

    Kortom, Nightcrawler is een must-see film met een bangelijke vertolking van Gyllenhaal die hier zijn Taxi Driver (1976) rol neerzet. In ieder geval een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden of van zal walgen. Ik denk niet dat er ooit een sequel zal komen, maar ik zou er niets op tegen hebben om dit personage te zien solliciteren voor een andere job.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 november 2014

     

    *** Nightcrawler trailer ***

  • X-Men 3 in goede handen

    Pin it!

    Ik probeer af en toe filmnieuws te mijden, om zo niet teveel spoilers te moeten lezen. Soms zijn fans te gretig met informatie die ze hebben weten te ontfutselen. Als je dus wil genieten van Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005), ga dan niet teveel surfen op de starwars.com site. Maar producties die nog in hun kinderschoenen staan, daar is vaak te weinig info om iets over te schrijven. Voor zover jullie het nog niets wisten zal X-Men 3: The Last Stand (2006) niet geregisseerd worden door Brian Singer (die nu bezig is met Superman Returns).

    x-men_the_last_stand_phoenix.gif
    © 20th Century Fox Film Corporation

    Een eerste naam die bekend werd was die van Matthew Vaughn. Mijn kennis is vrij beperkt over de man. Wat ik weet is dat hij eigenlijk nog niet veel ervaring heeft als regisseur en dat hij vooral een parcours heeft gevolgd als producent (van oa. Lock Stock en Snatch). Hij zou niet mijn eerste keuze geweest zijn voor een Big Budget Project zoals het derde deel van de X-Men. Vooral omdat de man zelfs met zijn eerste film, Layer Cake, eigenlijk niet de 1e keuze was, maar wel Guy Ritchie, en ik zelfs Ritchie niet zou vertrouwen met een dergelijk avontuur. Aan de andere kant juich ik het lef van de 20th Century toe om af en toe eens risico’s te nemen. Zoals de titel van een van de biografieën van Hitchcock duidelijk maakt: "It’s only a movie."

    Avi Arad, de producer en de CEO van Marvel is opgezet met de keuze: "We are incredibly excited about Matthew. We love his sensibilities. I thought Layer Cake was incredibly stylish, with a lot of characters. In some ways he had stylistically the look of X-Men, it was very crisp. It’s no less a leap than it was for Bryan Singer. With movies of this size, it’s hard to wing it. He's very confident, that's what I like about him. - Yeah, I can do that!"


    © 20th Century Fox Film Corporation

    Maar ondertussen heb ik via andere bronnen vernomen dat Brett Ratner (Rush Hour, Red Dragon) ook in aanmerking zou komen, en dat lijkt mij al stukken beter. Ik ben geen Rush Hour fan, en ik vind zelf Red Dragon een minderwaardige Lecter-film. Maar de man weet wel hoe hij acteurs moet regisseren en ensceneren. X-Men is 100% actie en suspens, dus dat zal wel iets voor hem zijn. Een veel betere keuze dan Matthew Vaughn als je het mij vraagt.

    En de commentaren lopen nog verder: "Obviously we have Wolverine, and Magneto, Professor X, Storm, Cyclops, Nightcrawler, Rogue, all these characters, but then you need to freshen up the story and make it new. It should never be this one story. The main characters are more important than Jean Grey,...This is a bigger story. Everybody's expecting Dark Phoenix, but Dark Phoenix would never be the main show. She'll be one of the characters, that's it. There are a lot of stories to tell"

    Hopelijk pikken ze er de goede verhalen uit...