nicolas winding refn

  • Nicolas Cage en Paul Schrader verwerpen hun eigen Dying of the Light

    Pin it!

    Het gebeurt niet vaak dat een regisseur, de uitvoerend producent én de hoofdacteur niet willen dat het publiek hun nieuwste film gaat bekijken. Toch valt dit te beurt aan Dying of the Light (2014) van regisseur Paul Schrader met Nicolas Cage in de hoofdrol en Drive en Only God Forgives-regisseur Nicolas Winding Refn als uitvoerend producent.

    dying_of_the_light_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: Evan Lake (Nicolas Cage), is een ouwe CIA-agent die wordt gedwongen om met vervroegd pensioen te gaan wanneer hij tekenen van dementie begint te krijgen. Tegelijkertijd ontdekt hij dat de jihadist Muhhamed Banir (Alexander Karim) niet dood is, zoals twee decennia lang is gedacht. Hij blijkt nog te leven en ondergaat een experimentele medische behandeling. Maar Banir's precieze locatie is echter niet bekend.

    In eerste instantie had Nicolas Winding Refn de film moeten regisseren, gebaseerd op het script van Schrader met Harrison Ford of Channing Tatum in de hoofdrol, maar Refn kreeg toen de regie van Drive (2011) in de schoot geworpen en dat project leek hem veel boeiender. En we kunnen hem geen ongelijk geven. Hij bleef wel betrokken bij de film als producent. Uiteindelijk kwam Schrader zelf aan het roer met een beperkt productiebudget en er werd besloten om te gaan draaien in het goedkopere Hongarije.

    Een film maken doe je drie keer: op de eerste plaats is er het scenario, nadien is er de productie en uiteindelijk is er de montage. En soms kan het gebeuren dat de film wel drastisch gaat veranderen qua stijl en zelfs qua verhaal. En dit moet ook gebeurd zijn op deze productie en dat was niet naar de zin van Grindstone Entertainment die de regisseur uit de montagekamer liet verwijderen en de film uiteindelijk zelf ging monteren en afwerken. Zoiets is uiteraard 'not done', ook al gebeurd het wel vaker. Meestal komt een dergelijke ingreep de film nauwelijks ten goede, en al zeker niet wanneer de regisseurs en acteurs zich afzetten van het project. Maar gezien er contractuele verplichtingen zijn mogen ze niet in de aanloop van de filmrelease de productie onderuit halen. Nu hebben Cage, Refn, Schrader en co-acteur Anton Yelchin een foto laten maken waarop ze een protest t-shirt dragen om zo hun ongenoegen te uiten.

    De t-shirt zegt dus niet 'Don't go and see the movie' - want strafbaar zou zijn, maar geeft wél de clausule weer van het contract waar de artiest aangemaand wordt om geen negatieve commentaren te spuwen over de studio, de film, het werk van de artiesten of zij die betrokken zijn met de filmproductie. Twee woorden zijn wel zijn wel uitgelicht in een kadertje; en deze woorden zijn 'derogtory' en 'picture', en een goed verstaander weet meteen hoe laat het is.

    Nicolas Cage,Paul Schrader,Dying of the Light,Nicolas Winding Refn,Alexander Karim,Anton Yelchin,babylon addying_of_the_light_2014_pic02.jpg

    We hebben het hier niet over een regisseur die van de set wordt getrapt omdat de financiering uit de pan begint te swingen, zoals dat gebeurde met Mathieu Kassovitz op de Babylon A.D. shoot. Dit gaat over een creatief meningsverschil. Uiteraard zal er wel een keerzijde zijn aan het verhaal, maar niet het geld, wel de artistieke prestatiemoet primeren. En zo zet je niet zomaar een regisseur (en dit geval regisseur/scenarist) aan de kant. Bij ons heerst er wel zoiets als het recht van een final cut voor een regisseur (tenzij er dwingende redenen zijn), maar aan de overkant van de oceaan liggen de kaarten wel anders en heeft de studio meer rechten om de productie over te nemen.

    Soms zijn de aanpassingen gerechtvaardigd en bewijzen de test-screenings dat het publiek de film "beter" vindt. In dit geval houdt de regisseur de lippen op mekaar. Soms gaat hij er alles aan doen om zijn naam van de affiche te verwijderen (lees het verhaal van Tony Kaye met American History X). Mijn ervaring leert me dat in de meeste gevallen de versie van de regisseur ook de betere film blijkt te zijn (cf. Blade Runner, Brazil, Mimic, ...). We hadden de poster en de trailer kunnen verwijderen uit dit bericht, maar het is wat ons betreft aan de toeschouwer om geïnformeerd te zijn en de juiste beslissing te nemen. Maar zolang we die keerzijde van het varhaal niet horen gaan we deze film ook niet uitvoerig gaan bespreken uit respect voor de getroffen filmmakers.

  • Only God Forgives van Drive regisseur Nicolas Winding Refn

    Pin it!

    De regisseur van Nicolas Winding Refn (Pusher, Valhalla Rising, Bronson), heeft een nieuwe film en opnieuw heeft het die 80’ties vibe met muziek van Cliff Martinez en heeft hij Ryan Gosling gecast. Deze misdaad thriller heet Only God Forgives (2013) en heeft ondertussen al een nominatie op zak op het Filmfestival van Cannes.

    Only God Forgives,Nicolas Winding Refn,Ryan Gosling,cliff martinez,Tom Burke,Kristin Scott Thomas,Yayaying

    Korte inhoud: Julian (Ryan Gosling), een Engelsman die in Bangkok woont, is een gerespecteerde figuur in de onderwereld. Samen met zijn broer Billy (Tom Burke) baat hij een Thai boxing club uit die in feite een dekmantel is voor drugssmokkel naar Londen. Wanneer Billy vermoord wordt, komt hun moeder Jenna (Kristin Scott Thomas) uit Londen over om het lichaam te repatriëren. Jenna zelf is het hoofd van een machtige criminele organisatie en is gewend te krijgen wat ze wil. En wat ze wil is de dood van haar zoon wreken. In een bloedige spiraal van woede, verraad en wraak raast ze naar de ultieme confrontatie en de mogelijkheid tot verlossing.

    Regisseur Nicolas Winding Refn maakt misschien geen comic-adaptaties, maar zijn films hebben er wel heel veel van weg. Dat grafische geweld, die kleuren, verhalen met (anti-)helden en villains. En die nostalgische 80’ties muziek speelt des te meer op ons gemoed. Als er iemand van mijn part de nieuwe Batman trilogie mag maken, zou Nicolas Winding Refn een interessante kandidaat zijn. Het zou me niet verbazen mocht zijn take op het personage heel dicht staan bij de Arkham Asylum/Arkham City games (…al dan niet met een blonde Bruce Wayne).

    De kracht van een goede regisseur is ook om oude bekende acteurs te heruitvinden, en dat heeft hij hier klaarblijkelijk gedaan met Kristin Scott Thomas. Een actrice die eigenlijk altijd wel van die brave rollen speelt, zien we hier nu al het hoofd van een maffia-organisatie. Naast de hoofdrollen zien we ook de Thaïse schone Yayaying opduiken. Een popster in Thailand, vloeiend in Engels en Thai, die hier met deze film haar debuut neerzet. Ik weet niet precies wanneer de film bij ons moet uitkomen, maar waarschijnlijk ergens eind mei 2013.

    *** Only God Forgives trailer ***

  • Bronson (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bronson (2008)?! Nee het gaat hier niet over Charles Bronson de acteur van Death Wish (1974), al is de naam van het personage uit Bronson wel degelijk op de naam van de acteur gebaseerd.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Charlie Bronson, is een crapuul de luxe. Groot-Brittannië's duurste en meest beruchte en meest gewelddadige gevangene ooit in de moderne geschiedenis. En daar werd een soort biopic over gemaakt. Met een heel eigenzinnige invalshoek van Nicolas Winding Refn, de regisseur van de Pusher-films die ik helaas niet heb gezien, en dan is er uiteraard nog Drive (2011).

    Korte inhoud: Het portret van een man die 34 jaar van zijn leven in de gevangenis doorbracht, waarvan 28 jaar in eenzame opsluiting. Geboren als Michael Peterson (Tom Hardy), was zijn ambitie simpelweg beroemd te worden. Maar met de weinige kansen die hem geboden werden, was de onderwereld een aantrekkelijk platform voor zijn explosieve karakter, waarbinnen hij een maniakaal alter ego creëerde.

    Hoe kan je het verhaal vertellen van een dergelijke crimineel? Je kunt je verdiepen in het personage en er een soort drama van maken. Bloedstollend met enige aandacht voor de menselijke psyche. Rauw en onbesproken. We kennen de meeste Britse gevangenisfilms a la In the Name of the Father (1993) en dergelijke. Of je kan beetje arty-farty doen. Of je kan het licht cartoonesk aanpakken alsof je een comic verfilmt. Nicolas Winding Refn kiest voor een mengeling van deze laatste: hij vermengt zijn arty-farty filmstijl met een grote dosis cartooneskigheid of hoe moet je dat noemen.

    Het resultaat: een film die leest als een comic, waar je je dus amper bij moet afvragen over het hoe, het waarom of de diepere achtergrond van een regelrecht crapuul als Bronson. De stijl vind ik apart en het deed me heel erg denken aan de vernieuwende stijl (toch voor de Vlaamse televisie dan) van Crimiclowns. We zien Charlie Bronson aan een tafeltje vertellend over zichzelf. Niet in de zin van reality-dagboek-soaps met schokkende beelden en mensen die de hele tijd "euh" zeggen. Nee erg gestileerd, statisch en theatraal. Die stijl wordt doorgetrokken naar de fragmenten waar Charlie over zichzelf vertelt op de buhne als een soort cabaretier met smink en publiek en al wat je wil. Bij wijlen knap gedaan. En daartussen de een na de andere scene waarin Charlie keet schopt, vecht, vecht, ruzie maakt, de gek uithangt, boel zoekt, vecht en nog eens vecht. Niet echt afwisselend, behalve dan dat de scènes ook hier weer op een originele eigenzinnige manier worden in beeld gebracht. Statische op zichzelf staande scènes met even statische soms minimalistische decors, lange shots, soms bijna stills en daaronder een muziekscore die heel subtiel aanwezig is.

    bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

    Enkele van mijn favoriete scènes, zonder teveel te verklappen, zijn deze in het gekkenhuis met de ultieme hit van de Pet Shop Boys "it's a sin" en een van de laatste scènes in de ART-room van de gevangenis. Met andere woorden, van het verhaal moet je het hier niet hebben. Bronson als karikaturaal voorgestelde gek die ijdel over zijn snorretje wrijft en af en toe smoelen trekt als de eerste de beste comedian (Ik moest aan Bert Kruismans denken), stelt niet veel voor en in het echt is deze aansteller van formaat inderdaad gewoon een crapuul die denkt dat hij iets betekent in de maatschappij maar best voor eeuwig rottend wordt weggestoken (helaas op kosten van de belastingbetaler).

    Je kijkt naar deze film omwille van de filmstijl. Zelf vind ik het na wat bezinken eigenlijk best geslaagd, terwijl toen ik aan het kijken was, het net iets te veel spielerei vond. Het is de sterkte en tegelijk de zwakte van de film en ik laat jullie dan ook zelf oordelen. Deze Blu-ray heeft waarschijnlijk niet veel meerwaarde dan de dvd. Het beeld is haarscherp, maar de film zelf probeert de groezeligheid van de jaren 70 en tachtig te verbeelden, met een lichte geel filter en lichte desaturatie bij wijlen en vooral een grove dansende korrel. Op blu-ray geeft dit het beetje het effect van een oude film die gerestaureerd werd.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 21 februari 2013

     

    *** Bronson trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2011

    Pin it!

    Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

    Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

    The Best Movies of 2011

    10. Fast Five (2011) Justin Lin

    Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

    Fast Five

    9. Hugo (2011) Martin Scorsese

    Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

    hugo

    8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

    Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

    The Artist

    7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

    Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

    Tinker Tailor Soldier Spy

    6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

    Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

    Warrior

    5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

    Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

    Midnight in Paris

    4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

    De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

    Mission: Impossible – Ghost Protocol

    3. Moneyball (2011) Bennett Miller

    Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

    moneyball

    2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

    Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

    the girl with the dragon tattoo

    1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

    Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

     drive

    The Worst Movies of 2011

    10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

    Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

    Green Lantern

    9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

    Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zootje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

    Sucker Punch

    8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

    En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

    The Tree of Life

    7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

    Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

    Cowboys & Aliens

    6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

    Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

    World Invasion: Battle Los Angeles

    5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

    Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

    Conan the Barbarian

    4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

    De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

    Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides

    3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

    Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

     The Smurfs

    2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

    Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

    Season of the Witch

    1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

    En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

    New Year's Eve

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005