De FilmBlog

En gezien Kick-Ass (2010) een open einde had, was het voor de scenaristen een koud kunstje om aan het verhaal een vervolg te breien. Het enige spijtige aan de zaak is dat Nicolas Cage niet meer van de partij is (tenzij ze met flash-back’s zullen werken) en de actrice die Hit Girl vertolkt stilaan een jonge vrouw begint te worden. Maar de sequel Kick-Ass 2: Balls to the Wall (2012) zit er aan te komen, als we de mensen van Daily Record mogen geloven, en hopelijk opnieuw in regie van Matthew Vaughn, ook al staat deze niet meteen te springen om de film te maken.

Korte inhoud: Het verhaal begint een paar maanden na de gebeurtenissen in Kick-Ass. Mindy (Chloë Grace Moretz) leidt een dubbelleven, en probeert Dave (Aaron Johnson) op te leiden om van hem een meer efficiënte held te maken, terwijl haar peetvader Marcus (Omari Hardwick) wil dat ze haar vigilante verleden achter zich laat. Dave patrouilleert ondertussen met zijn partner Doctor Gravity, in een wereld vol met superhelden die hij mee heeft helpen schapen. Maar snel zal deze droom in een nachtmerrie veranderen…

Vorig jaar was het nog onzeker dat er een vervolg zou komen, maar nu hebben ze de knoop doorgehakt, en normaal zou de film al in de zomer van 2012 gedraaid moeten worden en wie weet eind 2012 in de zalen. Dat is althans de hoop van Mark Millar, één van de schrijvers van Kick-Ass. Hij sprak tevens over nog een ander project die het licht zou zien; met name American Jesus (2012), het antwoord op een The Omen, die gaat over een kind dat er achter komt dat hij niet de anti-christ is maar wel degelijk de 'christ' zelve.

Kick-Ass was één van de meest originele superhero films van de laatste jaren. Het is ultra-gewelddadig, grappig en buitengewoon leuk om naar te kijken. Je kon geen betere titel vinden voor deze film. Nochtans was het idee op papier misschien niet zo overtuigend genoeg, maar de producers en studio heeft een risico genomen met een productiebudget van 30 miljoen dollar. En met succes want de film bracht uiteindelijk 3 keer zoveel op. Of de sequel al even goed zal varen is nog maar de vraag, zeker nu we het moeten stellen zonder de bekende kop van Nicolas Cage, die in deze prent (verrassend) een knappe vertolking had neergezet. Het wordt in ieder geval wel uitkijken naar de trailer en of dit een sequel wordt op de film dan wel een verfilming van de tweede Kick-Ass comic.

***Related Post***
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
22/04/2010: Kick-Ass filmbespreking
14/03/2010: Een Kick-Ass poster collectie

Goed nieuwe voor Marvel Studios, want zij hebben zonet een proces gewonnen die betrekking hadden op de rechten van de nieuwe Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2012) van de regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor, het olijke duo die verantwoordelijk is voor die opgefokte adrenaline injecties Gamer (2009) en Crank (2006 - 2009).

Korte inhoud: Johnny Blaze, a.k.a. 'The Ghost Rider' (Nicolas Cage) houdt zich schuil in Oost Europa, terwijl hij moeite heeft om zijn vloek te onderdrukken. Blaze wordt gerecruteerd door een sekte om het tegen de Duivel (Ciarán Hinds) op te nemen, die van plan is om een menselijke vorm aan te nemen, namelijk die van Blaze zijn zoon, op diens verjaardag...

Een Amerikaanse rechter oordeelde vorige week dat de rechten voor de stripverfilming geheel in handen zijn van Marvel, en niet van de bedenker van de strip, Gary Friedrich. Hij had het personage, ook bekend als Johnny Blaze, in de jaren zestig bedacht en aan Marvel verkocht. In de jaren zeventig verschenen bij de stripgigant enkele succesvolle stripreeksen.

Nadat het filmstudio gedeelte van Marvel 4 jaar geleden de film Ghost Rider (2007) uitbracht, zag Friedrich zijn kans schoon een schadeclaim in te dienen. Marvel zou immers niet de rechten hebben op het personage, maar alleen op de strips, vond Friedrich. Aangezien het geen letterlijke verfilming was van een van de strips, zou de studio onrechtmatig gebruik hebben gemaakt van 'zijn' personage. Dat de eerste film 237 miljoen had opgebracht wereldwijd was de man uiteraard niet ontgaan.

Maar de rechter zag dat anders en oordeelde echter op basis van twee contracten, uit 1970 en 1978, dat Friedrich alle rechten aan Marvel had verkocht. "Elk van deze contracten op zich geeft al uitsluitsel over wie de rechten bezit en tezamen genomen is elke discussie overbodig", zo luidde de uitspraak. Het is op dit ogenblik nog onduidelijk of Friedrich in hoger beroep gaat.

Ghost Rider: Spirit of Vengeance verschijnt in ons land op 15 februari 2012 (in 3D). In de film zijn nog een paar vertolkingen te zien van Idris Elba, de Franse Highlander Christopher Lambert, Anthony Head en Violante Placido.

***Related Post***
07/09/2008: Ghost Rider 2 een slecht idee?
21/02/2007: Ghost Rider zet box-office in vuur en vlam
17/10/2006: Ghost Rider veelbelovend
24/05/2006: Ghost Rider trailer

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Het ziet er naar uit dat Tom Hardy, de acteur uit Warrior (2011) en Inception (2010), binnenkort in de huid zal kruipen van Al Capone in Cicero (2012) van regisseur David Yates, die we kennen van Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 (2010) en part 2 (2011).

Tom Hardy vertolkt momenteel dat andere zwaargewicht, Bane, in de opkomende The Dark Knight Rises (2012). Maar nu zou hij dus zijn Tommygun mogen opnemen met een vette cigaar in zijn mond voor de vertolking van één van de meest beruchte gangsters uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. En het mocht wel eens tijd worden, want de enige langspeelfilm van belang waar Al Capone aan bod kwam was The Untouchables (1987) van Brian De Palma. En gezien Robert De Niro zo'n sterke vertolking had neergezet, stond niemand echt te springen om een nieuwe Al Capone film te maken, los van een aantal tv-series en B-films. Maar ondertussen zijn we bijna een kwart-eeuw verder en ben ik enthousiast over het nieuws dat er een echte Capone film op stapel staat.

Tijdens de drooglegging in de jaren 20, als middel van de regering om het alcoholisme uit de Verenigde Staten te bannen, beheerste Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten. Hij was actief in het organiseren van prostitutie, het uitbaten van casino’s en uiteraard ook de illegale handel in alcohol, en hiervoor werd geregeld bloed vergoten door zijn manschappen. Hoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten voortzetten, deel omdat heel wat politiemensen werden omgekocht of gewoon schrik hadden van de mogelijke gevolgen. Uiteindelijk werd hij in de boeien geslagen en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en mocht hij zijn straf uitzitten in Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Al Capone stierf 8 jaar later ten gevolge van een beroerte.

Daar waar we in The Untouchables eerder het parcours van Eliot Ness volgden, gaan we in deze biopic de focus leggen op Al Capone, zijn groei naar macht en zijn uiteindelijk ondergang. Tom Hardy zal in ieder geval serieus wat mogen bijkomen voor de rol, maar dat komt wel in orde gezien hij al wat kilo’s zal mogen bijkomen voor de rol van Bane. Maar het dikke ronde gezicht van Al Capone zal de man wel nooit hebben, en dat hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Het is in ieder geval een talentvol acteur met een goede fysiek, die tevens al wat ervaring heeft als gangster (cf. Bronson). En het scheelde niet veel want ook Nicolas Cage was in de running voor de rol, bij wat een prequel had moeten zijn op The Untouchables, waar dit feestje ging dus niet door. Thank God!

***Related Post***
16/05/2007: Nicolas Cage in Untouchable prequel?

Zopas gebeurde de unveiling van de nieuwe poster van Drive Angry 3D (2011) van Patrick Lussier (My Bloody Valentine, Dracula 2000). Gezien de reputatie van de regisseur moet je er niet van schrikken dat dit een B-film pur sang zal worden. Een prent zonder veel scrupules, die zichzelf niet meteen ernstig neemt. Dit zou wel eens een leuke rit kunnen worden.

Korte inhoud: Wanneer de dochter van Milton (Nicolas Cage) vermoord wordt wil hij maar één ding; wraak. Hij krijgt drie dagen de tijd om de moordenaars te vinden, omdat deze ook nog eens zijn kleindochter ontvoerd hebben en ze van plan zijn om haar onder een volle maan te offeren. Hij wordt tijdens zijn wraakmissie vergezeld door Piper (Amber Heard), een jonge en sexy serveerster. In Milton's 'turbo-charged Black '71 Challenger' beginnen ze een race tegen de klok, terwijl de accountant (William Fichtner) hem hen op de hielen zit.

Laten we toch hopen dat deze prent minder voorspelbaar zal zijn als My Bloody Valentine (2009), want dat was me een zooitje. Maar in de cast zitten toch heel wat leuke koppen, en de komst van William Fichtner kan ik alleen maar toejuichen. Ook de verschijning van Amber Heard mag er wezen. Is eens iets ander dan dat zuurgedraaide Megan Fox liedje. Cage ziet er zoals gewoonlijk vrij belachelijk uit, maar na al zijn vaal bizarre vertolkingen, lig je hier niet meer van wakker.

Je zou denken bij het zien van de trailer dat je te maken hebt met een nieuwe comic-adaptatie, maar niet dus. Dit is geschreven voor het witte doek en gefilmd met de 3D technologie. In tegenstelling tot vele andere B-films heeft deze prent toch een budget gekregen van 50 miljoen dollar, wat ontzaglijk veel is voor een dergelijke film. Het doet wat denken aan Ghost Rider (2002), maar dan waarschijnlijk iets heftiger met een vette R-rating. Benieuwd of ze met dit overschat productiebudget toch een break-even zullen realiseren aan de Amerikaanse box-office…?

Bepaalde rollen zijn op het lijf geschreven van Nicolas Cage. Neem nu de rol van Terence McDonagh in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). De film werd ingeblikt door de Duitse documentairemaker Werner Herzog voor Millennium Films, een filmstudio die eigenlijk een film wou uitbrengen die kon steunen op het succes van de cult-klassieker Bad Lieutenant (1992). Maar Herzog heeft zijn eigen film gemaakt die ver verwijderd is van de Abel Ferrara prent met Harvey Keitel.

Vandaar ook de bizarre titel die wil spelen op twee verschillende paarden; een sequel en een originele film. De verantwoordelijke voor deze lullige titel is producer Edward R. Pressman, die ook al werkzaam was op de film van 1992. Maar Herzog (pic) heeft verklaard dat dit ook de enige inmenging was van Pressman in de productie. Maar laat me duidelijk zijn, Port of Call New Orleans is geen sequel, reboot of remake. Het is een stand-alone film die los van het feit dat het hoofdpersonage een corrupte flik is, niets van doen heeft met de cult-klassieker. Dit is trouwens ook de meest mainstream film voor de regisseur, en ik ben nu al benieuwd naar zijn volgend project.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Het beste van de film is de vertolking van Cage. Herzog heeft ervoor gekozen om zijn hoofdpersonage niet 'slecht' te maken, maar eerder 'immoreel'. Dus als er wat handel kan gedreven worden met een lokale drughandelaar is dat goed meegenomen. Naargelang Terence steeds meer afdaalt in de duisternis, zien we een nieuw en meer geflipt personage tevoorschijn komen. Spijtig verliest de film veel van zijn pluimen naar het einde toe. Het sterke gedeelte van de film is het parcours die Cage volgt, en niet de aankomst, en in deze film vond ik dat het parcours gerust iets langer mocht en het stuk aan de finish veel korter.

Maar Cage haalt wel het onderste uit de kan en probeert zijn imago van worst actor te verbeteren. Zijn figuur lijkt gebukt onder de pijn van een slecht geweten met de ene schouder die hoger lijkt dan de andere. Eva Mendes speelt het stereotiepe hoertje met het gouden hart, maar is uiteindelijk minder van belang in het verhaal. Ook Val Kilmer vertolkt een veredelde figurantenrol en komt nauwelijks in het verhaal voor. De zwakste vertolking komt echter van de rapper Xzibit die helemaal niet lekker in zijn rol zit en nauwelijks weet hoe hij zijn karakter in de verf moet zetten. Anderzijds zou je het ook kunnen wijten aan het script van tv-scenarist William M. Finkelstein die bij momenten iets teveel berust op de magie van de acteurs. Maar acteurs hebben acties en dialogen nodig om hun magie in de praktijk te zetten.

Maar daar waar de film van Abel Ferrara stuurde naar een echte catharsis, blijft deze film wat aan het oppervlak dobberen. Het einde van de film was een duidelijke keuze van de regisseur, maar het werkt maar half en trivialiseert het verhaal. Af en toe heb je de indruk om naar een aflevering van "NYPD Blue" te kijken met zijn uiteenlopende politie-procedures, terwijl de makers eigenlijk beter hun peilen hadden gericht op het personage van Terence. Als toeschouwer ben je uiteindelijk meer geïnteresseerd in het karakter dan in het banale politie-onderzoek die hij voert. Er zitten ook een aantal hallucinatoire scènes in de film, maar Herzog is Terry Gilliam en de scènes werken maar half. Je zit ook te twijfelen of de regisseur eigenlijk een politie thriller voor ogen had, dan wel een soort parodie.

Kortom, Port of Call New Orleans die onlangs is uitgekomen op Blu-ray is geen slechte film, maar mist een coherent verhaal en een regisseur met een iets meer uitgesproken intentie. Maar uiteindelijk kan je wel genieten van het absurde tragedie. De plot leidt ons niet naar datgene waar we op zitten te wachten, maar blijft koppig rond spartellen in een geflipte logica van iemand onder invloed van drugs en alcohol. Het is trouwens één van de beste vertolkingen van Nicolas Cage van de laatste jaren. Ook al hangt de plot met haken en ogen tezamen, blijf je geboeid door zijn eigenzinnige vertolking. En daar waar The Wicker Man (2006) een complete miskleun was, is deze Port of Call New Orleans een toch een geslaagd politiedrama.

***Related Post***
12/10/2009: Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010)

Er zijn gewoon teveel films die ieder jaar uitkomen, dat het onmogelijk is om ze allemaal te bekijken, mocht je hierin al de goesting en de tijd voor hebben. Een lijstje opsommen van de films die wel eens de moeite kunnen zijn, is onbegonnen werk. Daarentegen zitten er een aantal misbaksel aan te komen, waarvan de stank nauwelijks weg te moffelen valt. Een aantal films heb ik reeds gezien, een aantal andere films moeten nog uitkomen. Dit zijn in ieder geval films die jullie beter mijden in 2010 en waar je jouw drinkgeld beter niet aan verspilt, zeker met ticketprijzen van 8 en 15 euro. Hier is het lijstje:

1. The Bounty Hunter
Laten we beginnen met een romantische-komedie. The Bounty Hunter (2010) van Andy Tennant met Jennifer Aniston en Gerard Butler lijkt te zijn bedacht door een aantal producers en reclamemakers die iets teveel de roddelblaadjes aan het lezen waren, en toevallig ook nog de dag voordien Midnight Run (1988) hadden gezien op tv. Het resultaat is troosteloos. Er is geen chemie tussen die twee met Botox bewerkte acteurs, en het verhaal overstijgt nauwelijks het sitcom-niveau. De trailers waren al slecht, de film zelf doet nog slechter.

2. Season of the Witch
Season of the Witch (2010) had al bij ons in de bioscoop moeten zijn, maar de release laat blijkbaar op zich wachten (en dat is zelden een goed voorteken). Velen vrezen trouwens dat het direct-to-dvd zal worden. De film heeft alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen hebben we Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn. Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen duidelijk maakt dat dit geen fijnzinnige prent zal worden. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). Het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, bekijk de trailer en alle twijfel zal verdampen als sneeuw voor de zon.

3. Killers
Killers (2010) is een Ashton Kutcher film. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar complete de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier duikt ze opnieuw op in een gelijkaardige romantische komedie. Maar ik denk dat zelfs de aanwezigheid van Tom Selleck niet zal kunnen verhinderen dat deze film zal zuigen.

4. Meet the Fockers Sequel
Jawel, dit is de titel van deze film, ik ging ervan uit dat ze zouden gaan voor Little Fockers, maar de producers dachten waarschijnlijk dat het minder grappig zou worden indien er teveel op de baby’s gefocust zou worden. Dan maar Meet the Fockers Sequel (2010). Ik verwacht wel dat ze deze titel nog wel zullen veranderen, maar een film die eind dit jaar in de bioscoop moet draaien en nog steeds geen titel heeft (en dus geen marketing-campagne) is niet goed bezig. Komt daar nog bij dat regisseur Jay Roach de film had moeten regisseren, maar de klus uiteindelijk overliet aan de wisselvallige Paul Weitz (American Pie, About A Boy). Vond hij het script niet goed genoeg? En als ik de casting bekijk zie ik dat ook Barbara Streisand heeft bedankt voor een terugkeer. Dit is dan ook de derde film in het rijtje. De eerste was grappig, de tweede viel mee maar was op vele vlakken gewoon niet grappig genoeg. Ik betwijfel sterk dat deze vernieuwend uit de hoek zal komen.

5. A Nightmare on Elm Street
Mochten jullie de film nog niet hebben gezien, don't bother, het is wel degelijk een ‘nachtmerrie’ maar dan niet op de manier je zou verwachten. Nochtans had ik nog een beetje hoop dat A Nightmare on Elm Street (2010) ons behoorlijk aan het schrikken zou brengen. Maar Platinum Dunes van Michael Bay heeft opnieuw zijn reputatie alle eer aan gedaan met een nieuwe klote film. Anderzijds is het een ode aan Robert Englund (de originele Freddy), die hier op een onovertuigende manier wordt vervangen door een kleurloze en allesbehalve demonische Jackie Earle Haley. Zoals we gewoon zijn van deze PD-producties is de fotografie top-notch, maar het probleem zit hem altijd in de karakter-ontwikkeling en de inspiratieloze regie, dit keer van Samuel Bayer. De film is ook SAAI en dit zou wel eens de zwakste van alle Bay producties kunnen zijn. Je vraagt je af waarom ze het geld niet beter hadden gespendeerd aan een her-uitgave van het origineel in plaats van deze lachwekkende remake. De franchise overleefde 6 sequels, een tête-à-tête met Michael Voorhees en een afschuwelijke tv-spin-off. Maar deze remake heeft Freddy Krueger voor goed afgemaakt. Bravo!

6. The Back-Up Plan
The Backup Plan (2010) is een Jennifer Lopez film. Need I say more? J-Lo probeert hier aan iedereen duidelijk te maken dat ze nog steeds 'Jenny from the Block' is, en dat ze wel degelijk weet hoe het "echte leven" in elkaar zit. In deze romantische komedie wil ze graag moeder worden en is van mening dat het veel te lang duurt om op een juiste man als vader te wachten. Ze besluit zich kunstmatig te laten bevruchten. Juist op de grote dag ontmoet ze de man van haar leven (Alex O'Loughlin). Zie je, een compleet geloofwaardig verhaaltje. Alle aandacht gaat trouwens naar ons Jenny, want haar partner in de film is de zo goed als onzichtbare Australische acteur Alex O'Loughlin, die zelfs op bepaalde affiches helemaal niet wordt vermeld. Dit is de eerste grote speelfilm van Alan Poul en misschien meteen ook zijn laatste.

7. Furry Vengeance
Tammy Sanders (Brooke Shields) verhuist samen met haar man, makelaar Dan Sanders (Brendan Fraser), van Chicago naar Oregon. Dan wil daar een zooitje dure appartementen uit de grond stampen. Hij krijgt er een zak poen voor en is van plan zonder problemen een lokaal bos neer te halen. De bosbewoners zijn helaas wat minder enthousiast. Er worden eikeltjes gelanceerd in katapults en de bijen gaan op zelfmoordmissie als ze hun angels planten in Dan’s personeel. Hoe dan ook, er moet iemand gevild worden in deze strijd van mens tegen natuur. Dat is de plot van Furry Vengeance (2010), en dat zou al genoeg mogen zeggen over de kwaliteit van dit pronkstuk. De film werd geregisseerd door Roger Kumble, de maker van afstotelijke troep als Cruel Intentions 2, The Sweetest Thing, Just Friends. De film heeft alvast zijn plaatsje gereserveerd op mijn Top 10 Worst Movies of 2010.

8. Prince of Persia: The Sands of Time
Spijtig genoeg is ook deze game-adaptatie crap. Prince of Persia: The Sands of Time (2010) had nochthans alle troeven in handen met een gigantisch budget van 150 miljoen dollar en Jake Gyllenhaal in de hoofdrol. Regisseur Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco, Four Weddings and a Funeral) lijkt zichtbaar overdonderd door al het cgi geweld. Het is het sort popcorn film die je twee minuten na het verlaten van de bioscoop compleet bent vergeten, met uitzondering van de dingen die zijn tegengevallen. Het is alsof je iemand anders bekijkt die een spel aan het spelen is en waarbij je een voice-over vertelstem hoort. M.a.w. BORING! Waar zit die 'reboot' knop!

9. The Karate Kid
Is het mogelijk om een geslaagde remake te maken van The Karate Kid, die uiteindelijk een typische teenage 80’ties film is? Ja, maar niet op de wijze waarop de Nederlandse regisseur Harald Zwart (The Pink Panther 2, Agent Cody Banks) zijn versie van The Karate Kid (2010) in gedachten had. Tenzij je de carrière van de zoon van Will Smith wil steunen of Jackie Chan de mogelijkheid geven om een nieuwe villa te bouwen met aanliggend golfterrein, ga dan maar een ticketje kopen.

10. Sex and the City 2
De absolute draak van het jaar moet deze Sex and the City 2 (2010) zijn van de tv-regisseur Michael Patrick King. Vier ouwe, lelijke wijven met teveel vrije tijd en teveel geld, gaan op reis naar Abu Dhabi om er te leuteren over seks in wansmakelijke outfits. En of dit nog niet genoeg was, zien we ook nog eens die irritante kwezel Miley Cyrus opduiken. En neen, dit is zelfs geen film voor vrouwen! Het gros van de moderne vrouwen zijn hiervoor véél te geconfisqueerd en intelligent om te kunnen genieten van deze materialistische en exhibitionistische aanval op de goede smaak. Zonder plot, of dialogen die grappig zijn, duurt deze ‘aanfluiting op de westerse vrouw’ een slordige 146 minuten, alsof 60 minuten van deze inhoudloze modeshow nog niet volstond. En voor de snoepers onder jullie: niettegenstaande de “sex” in de titel, komt er geen seks in voor…en misschien maar goed ook.

Een filmpje die nu al in mijn eindejaarslijstje van Beste Films van 2010 zal zitten is deze Kick-Ass (2010) van Matthew Vaughn (Layer Cake, Stardust), gebaseerd op de Icon/Marvel comic van Mark Millar en John Romita Jr. het slimme scenario van Jane Goldman en Matthew Vaughn zelf die ruimte maakt tussen de hardcore actie en de parodie. Hebben jullie nooit eens een superheld willen zijn? Wel in deze film zet een jonge knaap zijn dromen in de praktijk. Gekleed in een groen pak en gewapend met twee stokken gaat hij de misdaad te lijf, met dit verschil dat hij NIET beschikt over bovennatuurlijke krachten. En hij is blijkbaar niet de enige verklede vigilante in de stad.

Korte inhoud: 'Kick-Ass' vertelt het verhaal van Dave Lizewski (Aaron Johnson). Dave is een sul op de middelbare school, heeft weinig vrienden, leeft alleen met zijn vader en is een enorme fan van stripboeken. Op een dag besluit hij dat hij een superheld wil worden, net als in één van zijn stripboeken. Probleem is echter dat hij geen superkrachten heeft en gedoemd lijkt om te mislukken. Zijn zelfgemaakte pak en bravoure kunnen daarom niet voorkomen dat hij in zijn eerste confrontaties met echte criminelen een flink pak slaag krijgt. Op zijn pad ontmoet hij echter enkele medestanders, waaronder de 11-jarige zwaardvechtster Hit-Girl (Chloe Moretz), haar vader Big Daddy (Nicolas Cage) en de mysterieuze Red Mist (Christopher Mintz-Plasse).

Dit is nog niet de nieuwe The Dark Knight van 2010, maar het scheelt niet veel. Deze comic-adaptatie kent een aantal zwaktes, vooral in zijn aanloop, het overaanbod aan personages en een aantal overbodige scènes, maar is buitengewoon grappig, vernieuwend en intelligent. Deze adaptatie heeft misschien wat jeugdpuistjes, maar heeft geen beugel nodig. Het comic-genre heeft zich al een aantal jaren ontpopt als een volwaardig genre met uiteenlopende facetten, maar verlegt hier nog maar eens de grenzen en neemt hiervoor geen blad voor de mond. Het is allemaal best leutig, maar deze post-moderne prent is ook spectaculair gewelddadig en grof gebekt. Duidelijk een teenager-film die bestemd is voor een eerder volwassen publiek die tegen een stootje kan. Maar het geweld is niet zomaar gratuit, integendeel, er steekt een geniale choreografie in met knip-oogjes naar de John Woo en de Kill Bill films, die volledig afstand neemt van de Jason-Bourne-shaky-camera actie-sequenties, en alles staat in functie van de analyse van de superhero-mythe die de misantrope weldoeners in onze maatschappij doorzeeft met kogelgaten en bazooka-geweld. Net wanneer je dacht dat het genre zo goed als uitgeput was, komt deze Kick-Ass. Ik hoor nog de woorden van mijn docent op de filmschool "Film is dood". Nope, it still kick's ass!

Ook al zijn er iets teveel personages, en is het misschien wat wennen bij een eerste visie, zijn de uitwerkingen van de karakters is hilarisch. Het hoofdpersonage, is vreemd genoeg misschien wel het minst interessante personage van allemaal. Maar toch, Dave Lizewski alias Kick-Ass, zit opgesloten in het keurslijfje van de knullige, nerdy student die regelmatig ten prooi valt aan boefjes die zijn gsm en drinkgeld afpakken. Zijn zelfvertrouwen is volledig in zijn schoenen weggezakt, en de enige uitlaatklep waar de hormonen kunnen uitspatten, is in zijn fantasieën – over de rondborstige lerares maar ook zijn grote liefde voor de comic-helden. En op een dag neemt hij de beslissing om tot actie over te gaan en een dubbel leven te leiden, en op te komen voor diegene die onderdrukt worden. En regisseur Vaughn benadert het personage ook lijnrecht zonder hem ongekende superkrachten toe te schrijven. Het duurt dus niet lang tot het personage met zware breuken bij de spoeddiensten belandt. Het wordt meteen duidelijk dat Kick-Ass geen doorsnee comic-film wordt. Alle clichés zijn overboord gegooid en het genre wordt nog maar eens heruitgevonden.

En toch zitten we niet ver van de Peter Parker comicbook mythe – over de onderdrukte en gefrustreerde student die de wereld wil gaan redden – maar alles krijgt een andere invulling. Dave was niet gebeten door een radioactieve spin, maar werd wel zo hard geslagen dat hij zo goed als gevoelloos werd op bepaalde plaatsen van zijn lichaam. Maar hij blijft een gewone teenager en dat zorgt ervoor dat wij met hem zullen meevoelen en dat we volledig achter hem staan wanneer hij een YouTube/MySpace fenomeen zal worden. Kick-Ass is GEEN superheld, verre van. Hij is het prototype van de wannabe-held met een buitengewoon talent om zich in de problemen te werken. Maar hij wordt een held door de beeldvoering die er is gebeurd op de sociale netwerk platforms.

Maar er zijn ook "echte helden" in de film. De Batman-lookalike Damon Macready alias Big Daddy gespeeld door een efficiënte Nicolas Cage is geen gewone kerel. We weten allemaal dat de acteur bijna Superman was geworden, maar hier zet hij toch wel een niet-onaardige vertolking neer van een superheld. DIT is de rol die Nicolas Cage weer in de spotlight zal zetten, na tal van miskleunen. Hij neemt het op tegen de schurk van dienst, de maffiabaas en drug dealer Frank D'Amico (Mark Strong), en bij momenten ziet hij er gevaarlijker uit dan The Dark Knight himself. De sequentie in het warenhuis waar hij op de muziekvan John Murphy uit 28 Weeks Later (2007) een schoonmaak operatie doorvoert zal nog een lang tijdje blijven plakken in ons filmgeheugen. Maar het personage die de show steelt in de film is Mindy Macready alias Hit Girl, de dochter van Damon. Een uber-geweldadig 11-jarig meisje die een meester blijkt te zijn in martial arts en vuurwapens. Opgegroeid in ongewone omstandigheden is ze een would-be-assassin van de ergste soort. En dit alter-ego zit schuil achter het gelaat van een lief, vertederend meisje met vlechtjes. Maar schijn bedriegt, want achter dit schattig uiterlijk schuilt een misleidende killer, die niet op haar tong is gevallen en intellectueel en fysiek op scherp staat. ZIJ IS DE WARE KICK ASS in de film. Ik ben zelfs niet zeker dat de film ooit van de grond had kunnen komen zonder haar aanwezigheid. Maar nu denk ik zeker dat we nog van dit personage zullen horen in mogelijke sequels. De tijd van de lieve Fannings meisjes is bij deze ook goed voorbij. Zelfs in horrorfilms, zoals Orphan (2009), duiken lieve meisjes op die eigenlijk niet zo lief zijn.

Ik zal niet in detail treden over bepaalde scènes, want dit is het soort film waar de boodschap geleidelijk aan duidelijk moet worden via de verschillende verrassende plotwendingen en alles een verband heeft met elkaar. De film gaat over opgroeien, de overdreven obsessies van populariteit en idolen, de hedendaagse onverschilligheid, de "virtuele vrienden" die graag kijken hoe je in elkaar wordt geslaan, de nieuwe generatie gsm-nieuwsmakers die alles ongecensureerd uploaden op YouTube,…de prent is gewoon ontzettend actueel. Het is bijna een soort anti-superhero film, die al begint bij de aanvang van de film met een misgelopen stunt van een wannabe-superheld. Een beeld die los van zijn komisch karakter, meer diepte heeft dan wat je op het eerste gezicht zou kunnen denken. Waar zijn de superhelden met verheven idealen in onze maatschappij?

Maar alle lof ook aan de regisseur die met deze film bewijst dat hij beschikt over een talent om zowel actie in beeld te brengen alsook beschikt over een exceptionele komische timing. De film was de afsluiter op het Filmfestival van de Fantastische film (Bifff) en is al vanaf 21 april te zien in onze zalen. Ik kan deze prent alleen maar aanraden, het barst van de zwarte humor, buitengewoon nerdy, slim, schattig, vol met crowd-pleasing-rollercoaster-actie, terzelfdertijd absurd, super gewelddadig, en bovenal onvoorstelbaar COOL! Politiek incorrecte entertainment van de bovenste plank!

***Related Post*** 21/02/2012: Kick-Ass filmbespreking
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
14/03/2010: Een Kick-Ass poster collectie

De tijd is rijp om nog eens wat leuke filmposters te bespreken en wat beter om deze van Kick-Ass (2010) onder de loep te nemen. De nieuwe Lionsgate productie van Layer Cake regisseur Matthew Vaughn, naar een scenario van Stardust-scenariste Jane Goldman. En de promotie voor deze prent is krankzinnig, met tientallen uitzinnige affiches, you tube filmpjes, MySpace pagina’s en teaser-banners. De makers zijn zo zeker van het succes dat op bepaalde affiches zelfs geen titel staat. Dit wordt een Marvel comic-adaptatie die veel stof zal doen opwaaien – als dat al het geval niet is.

Korte inhoud: Dave Lizewski (Aaron Johnson) is een sullige high-school student en fan van stripboeken. Dave heeft weinig vrienden en leeft alleen met zijn vader. Op een dag besluit hij, dat hij een comic-superheld wil worden, genaamd Kick-Ass. Probleem is echter dat hij geen superkrachten heeft. Zijn zelfgemaakte pak en bravoure kunnen daarom niet voorkomen dat hij in zijn eerste confrontaties met echte criminelen een flink pak slaag krijgt. Maar samen met zijn metgezel Mindy Macready alias Hit-Girl (Chloe Moretz) en haar vader Damon Macready alias Big Daddy (Nicolas Cage) zullen de samenleving veiliger maken. Maar een superheld zou geen superheld zijn zonder aartsrivaal, en dit is Frank D'Amico (Mark Strong) die verantwoordelijk is voor de golf van criminaliteit die de stad teistert. Frank heeft ook nog een zoon, Chris D'Amico alias Red Mist (Christopher Mintz-Plasse), die ook wel een voorliefde heeft voor de donkere zijde van het spectrum.

Een kinderfilm? Wel neen, eerder een soort R-rated Kidsploitation film met heel wat geweld, seks, drugs en vuil manieren. De posters hebben wel iets weg van de DC Comic Watchmen (2009) campagne, met dit verschil dat de personages pseudo-actiehelden die nog groen achter de oren zijn. Maar de in your face aanpak met de gele blok-font en de stoere poses is wel een duidelijke knipoog. Maar ondertussen zijn er ook een aantal vintage posters uitgekomen (Kick-Ass poster 1 & Kick-Ass poster 2) en posters met knipoogjes naar de Batman en de Spider-Man franchise. Maar ook de personages zijn referenties naar bestaande superhelden als Batman & Robin of Green Lantern. Hopelijk kan deze hommage aan de comic de torenhoge verwachtingen inlossen. De film zou deze zomer in onze zalen moeten balanden…als de bioscoopuitbaters hun boycot-stunt niet herhalen.

***Related Post***
22/04/2010: Kick-Ass review ****

Jullie kennen vast wel Bad Lieutenant (1992), deze dramatisch harde film van van Abel Ferrara. Daarin daalden we af in een ware hel met een sublieme Harvey Keitel die als corrupte flik de verkrachting van een non moest onderzoeken, maar gaandeweg zijn ziel verloor aan drugs, drank, seks en gokspelen. De auteur van deze film, Paul Calderon, heeft nu een nieuw verhaal geschreven over de foute luitenant.

Je kunt het geen sequel noemen, en je kan eigenlijk ook niet meteen spreken van een remake, maar je voelt wel dat de auteur nogmaals zijn geluk wou beproeven met hetzelfde personage in ietwat gelijkaardige situaties in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009). Regisseur Werner Herzog nam de controle over de film en koos voor Nicolas Cage als hoofdpersonage, en herhaalde nogmaals eens in de pers dat het niet om een remake gaat maar dat de producenten 'Bad Lieutenant' aan de titel hebben gevoegd om zo meer bezoekers naar de bioscoop te trekken.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Met Nic Cage is het vaak ‘erop of eronder’, maar dit is het soort rol die op zijn lijf staat geschreven. Ik vrees gewoon dat de film zal te lijden hebben onder de vergelijkingen van het superieure origineel van Ferrara. In de film zien we naast Eva Mendes (die na Ghost Rider nog maar eens de lakens deelt met Nic Cage) ook Val Kilmer opduiken. De trailer lijkt op een soort Leaving Las Vegas meets Bad Lieutenant met een geflipte cage. Herzog zei tegen hem bij aanvang van de productie: "Turn the pig loose" en dat lijkt precies wat hij gedaan heeft. Cage is geboren om de 'losgeslagen gek' te spelen. Toch lijkt het een totaal andere incarnatie dan deze van Harvey Keitel die op bepaalde momenten in de film echt wel onder de invloed was van drank en drugs.

Herzog is een talentvolle regisseurs voor introverte dramatische films, maar deze Hollywoodprent lijkt precies niet voor hem bestemd. Maar het is nog wat te vroeg om daarover te oordelen. Wij zullen nog moeten wachten tot 2 december 2009 alvorens deze prent bij ons in de bioscopen draait.