De FilmBlog

Dit kon één van de leukste films worden van 2011, maar het belande uiteindelijk in Dave's Worst Movie List of 2011. Je hebt films voor kinderen, en je hebt films zoals The Smurfs (2011), die waarschijnlijk bedoeld moeten zijn voor seniele oma’s en opa’s die nog net voldoende aandacht kunnen opbrengen om de blauwe kleurtjes op het scherm te volgen ... of voor kleuters … die nog net voldoende aandacht kunnen opbrengen om de blauwe kleurtjes op het scherm te volgen.

Maar het is wel degelijk een demografie waar studiobonzen mee rekening houden, ook al levert het rotzooi op met extra veel product placement. En na het zien van deze prent heb je meteen ook de onweerstaanbare drang om iemand op zijn gezicht te kloppen die het waagt om nog maar eens een woord te vervangen door 'smurf'. (BAM, how you like that smurf on your nose!!). Na Scooby-Doo en Beverly Hills Chihuahua zouden ze die regisseur beter afvoeren naar Ketnet.

Korte inhoud: Wanneer de kwade tovenaar Gargamel (Hank Azaria) hun dorp aanvalt, ontsnappen de Smurfen via een magische doorgang, die ''eens per blauwe maan" geopend is. Ze komen terecht in een vreemde, nieuwe wereld, die in niets lijkt op wat ze ooit hebben gezien: New York. Ze zitten vast in Manhattan en om weer thuis te komen moeten Grote Smurf en de anderen een echte blauwe maan zien te vinden - voordat Gargamel ze vindt. De Smurfen zoeken zich een veilige haven in het appartement van Patrick (Neil Patrick Harris), een reclamemaker die werkt aan een opdracht die zijn carrière kan maken of breken.

Het was toch een gewaagde opzet om een live-action versie te brengen van The Smurfs, maar spijtig genoeg hebben ze de verkeerde regisseur aangetrokken voor dit project. Raj Gosnell overstijgt nauwelijks de New York clichés, de kinderslapstick en de baby-humor, en steunt volledig op de visuele effecten. Ik had toch de indruk dat de Smurf-cartoons van Peyo toch veel leuker waren dan deze puinhoop. Gosnell heeft geen flauw benul waar hij mee bezig is. Toen ik de film zag had ik ook de indruk dat hij iets teveel mikte op een een puber-publiek in plaats van een film te willen maken voor zowel jong als oud. En tot spijt van wie het benijdt zal hij ook The Smurfs 2 (2013) regisseren. De reden lag voor de hand. Studio’s zijn niet geïnteresseerd in een goede of slechte film, maar wel in een product die geld in het laatje brengt, en Smurfs bracht wereldwijd maar liefst 564 miljoen dollar op.

Toch hebben scenaristen J. David Stem en David N. Weiss er het beste van gemaakt. Het script laat geen moment onbenut om de draak te steken met het Smurfenbestaan (cf. het smurfenlied die wordt bekritiseerd, en de rol van de Smurfin die in vraag wordt gesteld), en bij momenten heb je de indruk dat de scenaristen toch nu en dan een volwassenepubliek willen bereiken met hun grappen (cf. met de passief-aggressieve smurf). Maar het is allemaal wel wat weinig om echt te overtuigen.

Toch denk ik dat de allerjongsten hiervan genoten hebben, zeker in 3D. En net zoals veel films die bedoeld zijn voor de allerjongsten, zijn deze prenten ook meestal succesvol. Toch koester ik de hoop dat de volgende film(s) ook eens denken aan de volwassenen. Mara als volwassene heb ik hoe dan ook genoten van de mooie verschijningen van Sofía Vergara, Meg Phillips en Madison McKinley. Maar ook Hank Azaria is een serieuse meerwaarde aan deze prent.

We hebben hier al een lijstje met de Top 25 Beste TV-Series, wat er hier nog ontbrak was een Top 10 van de beste Sitcoms. En er zijn er heel wat de keuze was best wel moeilijk. Uiteraard hebben we niet alle sitcoms gezien die lopen, maar toch wel een aanzienlijk aantal.

Voor alle duidelijkheid, een Sitcom is een komische serie dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving. Het woord sitcom is tevens een verkorting van het woord 'situational comedy'. Door het toeval en de vreemde eigenschappen en karaktertrekken van de personages ontstaan daarin komische situaties. In tegenstelling tot tv-series kan hoef je niet bepaald voorkennis te hebben van de vorige aflevering om het verhaal te kunnen volgen. Sitcoms draaien meestal rond een bepaald thema of een bepaalde ontmoeting tussen de personages, en het gebeurtenis eindigt ook na elke aflevering.

10. Black Adder van Rowan Atkinson

Laat ik meteen beginnen met een goede ouwe historische sitcom. Het succes van The Black Adder heeft uiteraard alles te danken aan de vlijmscherpe dialogen van de sluwe en cynische Rowan Atkinson. Hij was de ultieme anti-held en naast hem staat Baldrick, de ultieme underdog. Black Adder heeft 4 seizoenen , en ze zijn alle vier al even grappig als tijdloos.

9. South Park van Matt Stone & Trey Parker

Een geslaagde sitcom moet het vooral hebben van zijn dialogen, en bij South Park zijn die lekker vadsig. Maar uiteraard is het sarcasme die van het scherm druipt niet zonder enige verwijzing naar de Amerikaanse maatschappij, zijn waarden en normen, alsook op zijn prominente figuren. En ondanks de simpele animatiestijl is deze animatie sitcom zowel voor jong en oud.

8. 30 Rock van Tina Fey

Met 30 Rock is het lachen geblazen van begin tot eind, en actrice Tina Fey (pic) - de bedenker en producer van de serie - weet ons op de meest unieke manier in verroering te brengen. De serie is gebaseerd op Fey's eigen ervaringen als hoofd van de scenarioschrijvers van de NBC sketchshow Saturday Night Live. Dit sitcom zit ondertussen al aan haar 6de seizoen.

7. How I Met Your Mother van Carter Bays & Craig Thomas

How I Met Your Mother is zowat het antwoord op het populaire Friends. De serie draait om Ted die in het jaar 2030 zijn zoon en dochter vertelt over gebeurtenissen die uiteindelijk leidden tot zijn ontmoeting met hun moeder. Zijn relaas begint in het jaar 2005. Hij is een 27-jarige architect die samenwoont met zijn twee beste vrienden van de Wesleyan University, rechtenstudent Marshall Eriksen (Jason Segel) en kleuterjuf Lily Aldrin (Alyson Hannigan). Samen met Barney Stinson (Neil Patrick Harris), een onverbeterlijke rokkenjager, en de knappe Robin Scherbatsky (Cobie Smulders) vormen ze een 5 koppig stel (één minder dan bij Friends).

6. The Big Bang Theory van Johnny Galecki & Jim Parsons

De sitcom The Big Bang Theory (pic) heeft een duidelijk doelpubliek van jongeren die verzot zijn om comic books en science-fiction films. De show gaat over vier vrienden: Leonard Hofstadter (Johnny Galecki), Sheldon Cooper (Jim Parsons), Howard Wolowitz (Simon Helberg) en Rajesh Koothrappali (Kunal Nayyar), die allemaal werken voor Caltech. Leonard, Sheldon en Rajesh zijn gepromoveerd en hebben een PhD in een natuurwetenschappelijke richting, Howard is een ingenieur met een masterdiploma. Het zijn alle vier echte geeks: bollebozen met een voorliefde voor wiskunde en fysica, en hebben allemaal een hoog IQ. De overbuurvrouw Penny (Kaley Cuoco) zorgt dan weer voor de onverwachte wendingen.

5. Friends van David Crane & Marta Kauffman

Wie sitcom zegt, moet toch minstens ook Friends vernoemen. De 66 minuten durende laatste aflevering werd door Entertainment Tonight genoemd als het grootste tv-moment van het jaar 2004 en het was het op één na best bekeken programma. Tevens het enige programma met meer kijkers was de Super Bowl. En dat zegt al genoeg.

4. Arrested Development van Mitchell Hurwitz

Arrested Development gaat over de excentrieke familie Bluth. Michael Bluth (Jason Bateman) tracht samen met zijn zoon, broers en zus het familiebedrijf van de ondergang te redden, nadat zijn vader wegens fraude in de gevangenis komt. Ook werd Arrested Development nooit zo populair als vele andere sitcoms, heeft het toch een stevige fanbase. Dit is zeker te danken aan het uitstekende script en acteurs.

3. Fawlty Towers van John Cleese & > Connie Booth

Ik zat op een boot richting Lofoten in Noorwegen en wat was er te zien op de tv-schermen in de cafeteria? Inderdaad, Fawlty Towers. Het is duidelijk dat de afleveringen in vele landen nog regelmatig herhaald worden. Het hotel heet Fawlty Towers, naar de eigenaar Basil Fawlty (gespeeld door John Cleese) en zijn echtgenote Sybil (Prunella Scales). Verdere vaste figuren in de serie zijn het kamermeisje Polly Sherman (Connie Booth), het Spaanse manusje-van-alles Manuel (Andrew Sachs) en de kok Terry (Brian Hall).

2. The Office van Ricky Gervais

De Amerikaanse versie van The Office moet niet onderdoen voor de Britse originele versie. Meer nog, acteur Steve Carell steelt de show en de serie lijkt gewoon op zijn lichaam geschreven. De serie speelt zich af in het kantoor van de fictieve firma Dunder-Mifflin Paper Company in Scranton. De baas Michael Scott (Steve Carell) denkt dat hij de beste baas is die je maar kan wensen. Hij probeert grappig en vriendelijk te zijn naar zijn personeel en ziet ze als zijn familie. Hij krijgt van het hoofdkantoor te horen dat hij moet gaan inkrimpen, heeft het hier echter heel moeilijk mee en probeert dit uit te stellen. Zijn assistent Dwight (Rainn Wilson) denkt dat hij alles te zeggen heeft binnen "The Office" en hoopt op promotie, die hij niet krijgt. Verder zijn er romances, fraude en gebeuren er de nodige ongevallen. Lachen geblazen van begin tot eind.

1. The Simpsons van Matt Groening

Maar de nummer 1 sitcom is en blijft The Simpsons. De animatieserie is een satire op de (Amerikaanse) samenleving, waaronder vooral het gezin. De serie draait geheel om de familie Simpson bestaande uit Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie. De show bestaat inmiddels uit 22 seizoenen met meer dan 400 afleveringen. Daarmee is het een van de langstlopende televisiereeksen ter wereld. De humor werkt op verschillende niveaus en is dus wel bestemd voor jong en oud.