natalie portman

  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • Nieuwe Jane Got a Gun trailer met Natalie Portman

    Pin it!

    Ik hou wel van een goeie western, en als deze western ook nog eens bezet wordt door talentvolle acteurs, dan kan ik haast wachten de film te zien. En dat geldt voor Jane Got a Gun (2015) van regisseur Gavin O'Connor (Warrior, Pride and Glory) met Natalie Portman (pics) in een schietende en strijdvaardige hoofdrol. Het script komt van Brian Duffield en stond op de Black List van 2011.

    jane_got_a_gun_2016_poster.jpgjane_got_a_gun_2016_poster02.jpgjane_got_a_gun_2016_poster03.jpg

    Korte inhoud: Jane Hammond (Natalie Portman) is een voorbeeldige vrouw die getrouwd is met Bill (Noah Emmerich), een van de slechtste mannen die er in de stad rondloopt. Als Bill zich tegen zijn eigen bende keert en op een dag halfdood thuis komt met acht kogels in zijn rug, neemt Jane zelf een wapen ter handen om orde op zaken te stellen. Om haar familie van de meedogenloze bendeleider Colin McCann (Ewan McGregor) en zijn wraakzuchtige metgezellen te redden, probeert ze hulp te krijgen van Dan Frost (Joel Edgerton), een revolverheld en voormalig liefde van haar. Dat deze hulp er komt, is te danken aan Dans liefde voor Jane, die maar nipt groter is dan de bijna net zo sterk aanwezige haat voor haar zwaar gehavende man Bill, die hij nu voor haar in bescherming zal moeten nemen.

    De productie van deze film liep allesbehalve vlotjes. De film was eerder in regie van Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) met Michael Fassbender in de rol van Dan Frost. Maar die twee konden het echt niet vinden met elkaar. Eén week voor de shooting trapte Fassbender het af en werd Edgerton gecast. Op dag één van de productie kwam Lynne niet opdagen op de set! En een dag later werd regisseur Gavin O'Connor om deze productie uit het sop te halen. En of het allemaal nog niet erg genoeg was, stapte Jude Law ook op omdat hij een contract had met Lynne als regisseur en niet O'Connor, en werd de rol van John Bishop overhandig aan Bradley Cooper, maar hij verliet ook het project. Zelfs de cameraman Darius Khondji koos het hazenpad. Natalie Portman deed er ondertussen alles aan om Hollywood acteurs te overtuigen om deel te nemen aan de film, maar velen (Tobey Maguire, Joseph Gordon-Levitt, Tom Hiddleston, Jake Gyllenhaal) hebben toch geweigerd.

    jane_got_a_gun_2016_pic01.jpgjane_got_a_gun_2016_pic02.jpgjane_got_a_gun_2016_pic03.jpg
    jane_got_a_gun_2016_pic04.jpgjane_got_a_gun_2016_pic05.jpgjane_got_a_gun_2016_pic06.jpg

    Het behind-the-scenes drama leek op zich boeiender te gaan worden dan het uiteindelijk script, want zo kwamen geruchten naar boven dat Lynne geen vertrouwen had in de producers en dat ze haar een onmogelijk draaischema hadden opgelegd - waarschijnlijk omdat ze de film afgewerkt wilden hebben eind 2015 om zo nog te kunnen meedingen naar een mogelijke Oscar. Toen ze uiteindelijk op dag 1 haar biezen nam, ook al was haar salaris 750'000 dollar met extraatjes, werd ze met een schadevergoeding van maar liefst 850'000 dollar opgezadeld. Uiteindelijk werd er tussen te partijen iets geregeld achter de schermen, maar de release van de film werd noodgedwongen verschoven naar eind januari.

    Ik ben benieuwd wat uiteindelijk het resultaat zal zijn van dat circus. De film komt op 29 januari uit in de States met de hulp van The Weinstein Company en hier is de nieuwe trailer. En deze trailer valt eigenlijk nog wel mee, ook al weet ik op dit moment niet in welke richting deze western wil gaan: eerder een soort John Ford drama of een Sergio Leone shootout. Op dit moment is er nog geen releasedatum bekend voor België.

     

    *** Jane Got a Gun trailer ***

  • Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    En met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) heeft George Lucas een nieuw dieptepunt bereikt. Ook al is episode 2 minder slaapverwekkend dan Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) is het werkelijk een apotheose van slechte ideeën en gemiste kansen.

    star_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Tien jaar zijn verstreken sinds de vorige film. Er heerst onrust in de Galactische Republiek. Steeds meer planeten hebben zich afgescheiden van de Republiek en vormen nu als de Separatisten een grote dreiging onder leiding van een voormalige Jedi, Graaf Dooku (Christopher Lee). De Republiek moet het hoofd bieden aan deze nieuwe dreiging, en daarom wordt er in de Senaat druk gediscussieerd over een groot leger van de Republiek. Ondertussen groeit de onrust en wordt de dubbelganger van Padmé Amidala (Natalie Portman) vermoord op Coruscant ten gevolge van een mislukte aanslag. Na nog een aanslag verijdeld te hebben krijgt Obi-Wan (Ewan McGregor) opdracht om de moordenaar op te sporen, terwijl Anakin (Hayden Christensen) de jonge vrouw moet blijven bewaken. Bij de aanslag ontdekt Obi-Wan een gifpijl die van een Clone Trooper afkomsig zou zijn. De speurtocht leidt naar de planeet Kamino, waar al bijna tien jaar wordt gewerkt aan een geheim kloonleger voor de republiek. De man die ervoor gekloond werd, Jango Fett (Temuera Morrison) doet echter nogal geheimzinnig tegen Obi-Wan.

    Qua acteerwerk is deze film niet veel beter dan de vorige, en proberen ervaren acteurs (Christopher Lee, Natalie Portman) toch het beste te doen met wat ze aangereikt krijgen. Maar Hayden Christensen is een houten plank en zijn vertolking van cry baby / creepy psychopaat / halfbakken romanticus, staat mijlenver van het personage van Darth Vader. Die hele romance tussen Anakin en Padmé komt ook heel lullig over, ondanks de mooie locaties waar die twee werden gefilmd (zoals het Como meer in Italië waar honderden koppels hun trouwfoto's nemen). Tussen Leila en Han Solo was er ook een romance, maar ik kan me niet herinneren dat het er zo melig aan toe ging. Maar hier wordt Attack of the Clones regelmatig onderbroken met een aflevering van The Bold and the Beautiful.

    Nadat George Lucas een beetje wind kreeg van de golf van kritiek op de gruwel van Jar Jar Binks en de 'roger roger' robots uit zijn eerste film, heeft hij zich op dat vlak behoorlijk ingehouden. Anderzijds liet hij ons een staaltje zien van zijn vreselijk mise-en-scene werk met shots die stinken naar green key. Je kunt J.J. Abrams met zijn lens flares veel verwijten, maar je zult in zijn films nooit het gevoel hebben dat twee acteurs voor een groen scherm staan, daarvoor zijn de licht-effecten van de cgi beelden synchroon met de belichting op de acteurs in de studio. Maar ook al kunnen de Star Wars prequels gebruik maken van ILM-effecten, slaagt George Lucas er nooit in om de twee werelden met elkaar te verzoenen. De actie-sequenties hebben meestal ook geen dramatische pay off. Neem nu de scene in de droid fabriek. Wat was de bedoeling van deze scène buiten een actie-intermezzo in te lassen?

    De beste sequenties uit de film zijn de clash tussen Boba Fett en Obi-Wan in de gietende regen op de planeet Kamino, en uiteraard Yoda die het opneemt tegen Dooku. Van de dialoogscènes kan ik spijtig genoeg niet veel goeds zeggen, wat wederom zijn de dialogen van ondermaats niveau. Enkel een aantal interventies van Supreme Chancellor Palpatine (Ian McDiarmid) zijn nog wel de moeite en je vraagt je af waarom hij maar een beperkt aantal minuten screentijd heeft in deze 142 minuten durende film. Ik had met plezier de romance tussen Anakin en Padmé ingekort willen zien ten voordele voor meer scènes met Ian McDiarmid. Ook al was het niet zo pikant als de gouden bikini outfit van Leila, vond ik de Buck Rogers outfit van Padmé in de arena outfit ook wel sexy. Klinkt futiel, maar het is hopeloos zoeken naar zaken die verdienstelijk zijn. De poging van Lucas om van deze trilogie een saga te maken rond corruptie is nauwelijks serieus te nemen met de cross-edit van 3 zwakke verhaallijnen, en zo begin je te letten op futiliteiten.

    star_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic01.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic02.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic03.jpg
    star_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic04.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic05.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic06.jpg
    star_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic07.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic08.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_blu-ray_pic09.jpg

    Ja, er zit veel actie in deze prent, inclusief een van de pot gerukt en compleet fout arena gevecht met monsters, roger-roger-robots, en tientallen Jedi's. Met een betere regisseur aan het roer had dit nog wel een geslaagde Star Wars film kunnen worden, mits een complete herziening van het script. De muziek van John Williams is zeer verdienstelijk, maar spijtig genoeg niet goed gebruikt. Een van de betere nummers werd bijvoorbeeld verspild voor de sequentie waarin Anakin de kinderen van Tusken Raider gaat fileren met zijn light saber, uit wraak voor de slavernij van zijn moeder zo'n 10 jaar (!) geleden. De slachting krijgen we spijtig genoeg niet te zien, maar wel zijn psycho cry baby scène die erop volgt en waarbij Padmé onbegrijpelijk niet voor gaat lopen.

    Het Flash Gordon gehalte is bij momenten wel aandoenlijk, en het helpt om de aandacht even weg te nemen van het flutverhaaltje, maar de heimwee naar de eerste trilogie kan je toch moeilijk onderdrukken. Vandaag heeft George Lucas de greep op Star Wars verloren, en dat is niet naar zijn zin en hij wil ook niets met Star Wars: Episode VII - The Force Awakens (2015) te maken hebben. En wat mij betreft maar goed ook. Ik geef hem alle krediet om Star Wars te hebben gemaakt, maar als regisseur is George Lucas niet (meer) in staat om het niveau te halen van wat de huidige bioscoopbezoeker verwacht. Het is pijnlijk, maar een harde realiteit. Lucas wou met de nieuwe trilogie het accent leggen op de teenagers, en we weten allemaal wat het resultaat zou zijn geweest na het zien van The Phantom Menace. Disney heeft wijselijk zijn ideeën naar de prullenmand verwezen en ik twijfel er niet aan de J.J. Abrams een "echte" en hedendaagse Star Wars film zal brengen. Maar als jullie echt willen genieten van Attack of the Clones, raad ik de Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) ANTI-CHEESE EDIT aan! Zijn de enige edits die ik nog wil bekijken.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 3 december 2015

    ***Related Posts***
    29/11/2015: Star Wars: Episode I - The Phantom Menace review
    03/12/2015: Star Wars: Episode II - Attack of the Clones review
    27/11/2015: Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith review

     

    *** Star Wars: Episode II - Attack of the Clones trailer ***

  • Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dit moet één van de meest pijnlijke filmervaringen zijn ooit. Iedereen keek reikhalzend uit naar Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999), het eerste deel van de prequel trilogie van George Lucas, maar het resultaat was zo slecht dat ik weigerde ooit nog iets te schrijven over deze films. Maar met de nieuwe Star Wars: Episode VII - The Force Awakens (2015) zijn hier dan toch de veel te lang uitgebleven reviews.

    star_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De Handelsfederatie heeft de vreedzame planeet Naboo geblokkeerd in de hoop een handelsconflict in haar voordeel te kunnen beslechten. Hierop stuurt de Galactische Senaat twee Jedi-ridders, Jedi-meester Qui-Gon Jinn (Liam Neeson) en zijn padawan Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor) naar het ruimteschip Lucrehulk, om te onderhandelen. Maar eenmaal aangekomen worden ze aangevallen door de droids van de Handelsfederatie en wordt een invasie ingezet op Naboo. Een invasie die geleid wordt door de mysterieuze Sith Lord Darth Sidious. Zij krijgen hulp van de jonge Koningin Amidala (Natalie Portman), en de Gungan Jar Jar Binks (Ahmed Best). Tijdens hun avontuur komen ze terecht op de planeet Tatooine, waar ze de jonge Anakin Skywalker (Jake Lloyd) tegenkomen. Qui-Gon en Obi-Wan zien in hem een mogelijk Jedi, en willen 'm gaan trainen.

    Ik had zoveel commentaar op deze prent dat ik nauwelijks weet waar te starten. Laat ik beginnen met het meest pijnlijke, dit zag er allesbehalve als een Star Wars film uit! Het was goofy, behoorlijk fake, tenenkrullende visuele effecten, het acteerwerk was ronduit bespottelijk, bepaalde shots leken uit die vreselijke The Clone Wars animatiefilm te komen, de sets zagen eruit als... euh... sets, de dialogen waren lachwekkend, de mise-en-scènes stuntelend en het script bestaat uit een aaneenschakeling van expositie-scènes waar mensen in een cirkel met elkaar staan te kletsen. De enige momenten waar je een glimp kan opvangen van wat een 'echte' Star Wars had kunnen zijn, komt op het einde met een gevecht tussen Obi-Wan, Qui-Gon en Darth Maul (Ray Park) - ook al heb je ondertussen deze prent al zoveel vervloekt dat deze scène nog maar weinig impact heeft.

    Met alle respect voor George Lucas, maar hij had deze film niet mogen regisseren. De grootste fout die hij maakt is dat hij zijn publiek behoorlijk heeft onderschat. Het inbrengen van personages als Jar Jar Binks is slechts het topje van de ijsberg. Nergens in deze film - en tevens alle prequels die volgen en in fel contrast met de oorspronkelijke trilogie - is er een gevoel van gevaar. De roger roger battledroids zijn Meccano soldaatjes die geen enkele dreiging vormen en in elk frame zonder veel moeite worden weggeblazen. Vervang deze cgi robots met echte soldaten en je hebt meteen al een compleet andere film. Lucas vond het ook nodig om zijn Jedi's te voorzien van comic superhero krachten, zoals ultra snel kunnen lopen. Maar wanneer Obi-Wan zijn meester had kunnen redden op het einde van de film met een supersnelle sprint, dan lijkt hij niet in staat te zijn om te sprinten. WTF?! Ook het feit dat laser beams uit pistolen perfect kunnen weerkaatst worden met een lightsaber om zo de tegenstander uit te schakelen, vind ik een belachelijk idee. Want dat zou resulteren in een wel heel kort gevecht tussen Boba Fett en Obi-Wan in Attack of the Clones. Dat Jedi's de Force kunnen gebruiken is één zaak, maar om hen superskills te geven vind ik dwaas.

    star_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic01.jpgstar_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic02.jpgstar_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic03.jpg
    star_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic04.jpgstar_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic05.jpgstar_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_blu-ray_pic06.jpg

    Gedurende de film had ik het gevoel dat de makers meer bezig waren om toys en videogames te verkopen dan een sterk verhaal te vertellen. De podracing zag er nog wel knap uit, maar duurt gewoon véél te lang. Ik had tevens de indruk naar een videogame te kijken. Op geen enkel moment had je het gevoel dat de deelnemers gevaar liepen, ook al waren er maar een handvol overlevenden. Zelfs de moeder van Anakin in de tribune lijkt niet echt bezorgd voor haar jongste telg en die onnozele annoucer helpt ook niet om alles dramatischer te maken. Ook de grote oorlog sequenties zien er cartoony uit, met nog maar eens die onnozele roger roger robotjes en die hatelijke Jar Jar Binks slapstick karakters, wiens wapen bestaat uit het smijten van blauwe gummy balletjes. Welke kiekens dachten dat dit een goed idee was? Met uitzondering van de muziek van John Williams en de mannen van het sound departement is niets uit de The Phantom Menace nog maar een beetje verdienstelijk.

    George Lucas heeft niet alleen moeite om acteurs te regisseren, maar los daarvan suckt hij bij deze prequels ook in het kiezen van de juiste acteurs. Neem nu de casting van Anakin. What were they thinking? Dat kereltje bakt er niets van! Wanneer je weet dat ze wereldwijd hebben gezocht en 3000 kinderen in overweging genomen, dan begrijp ik niet hoe ze bij Jake Lloyd zijn uitgekomen. Wanneer je de casting tape bekijkt is het tweede jongetje uit de drie kandidaten zichtbaar ook stukken beter dan Jake Lloyd. Dit is gewoon 'bad casting' en deze miskleun zal zich herhalen met de casting van Hayden Christensen in Attack of the Clones. En van 'bad castings' gesproken, Samuel L. Jackson past gewoon niet in het Star Wars plaatje en welke nitwit vond het een goed idee om Dominic West een minuscuul 3-seconden figurantenrol te geven als een palace guard, maar dan wel een sprekende rol geven aan Ralph Brown. Deze Brit had nog wel een verdienstelijke rol in Alien ³, maar zonder een bekwame regisseur is die kerel waardeloos! Herbekijk de scènes met hem en je zal begrijpen wat ik bedoel.

    star_wars_episode_i_the_phantom_menace_1999_poster.jpgstar_wars_episode_ii_attack_of_the_clones_2002_poster.jpgstar_wars_episode_iii_revenge_of_the_sith_2005_poster.jpgstar_wars_episode_iv_a_new_hope_1977_poster.jpgstar_wars_episode_v_the_empire_strikes_back_1980_poster.jpgstar_wars_episode_vi_return_of_the_jedi_1983_poster.jpg

    Al je beseft dat de fans hier zestien jaar op hebben gewacht, kan de frustratie niet groter zijn. Dat de Star Wars cultus gepaard gaat met een bijna religieus aandoend fanatisme en dat de verwachtingen van dit nieuwe hoofdstuk uit de bijbel van de popcorncultuur torenhoog waren, is nauwelijks een excuus. Ook al is Attack of the Clones voor mij dé slechtste Star Wars film tot nu toe, is deze The Phantom Menace met zijn verhaaltje over die Muppet belasting-inspecteurs de meest slaapverwekkende uit de reeks. Toch raad ik de Blu-ray aan, want de extraatjes zijn dan weer de moeite waard, met audio-commentaar van George Lucas en cast & crew. Als jullie echt willen genieten van The Phantom Menace, raad ik de Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) ANTI-CHEESE EDIT aan! Zijn de enige edits die ik nog wil bekijken.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 29 november 2015

    ***Related Posts***
    29/11/2015: Star Wars: Episode I - The Phantom Menace review
    03/12/2015: Star Wars: Episode II - Attack of the Clones review
    27/11/2015: Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith review

     

    *** Star Wars: Episode I - The Phantom Menace trailer ***

  • Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vandaag komt Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) op VIER, het derde deel van de prequel trilogie. Althans voor George Lucas, die zomaar eventjes 30 jaar van zijn leven schonk aan de realisatie van 's werelds meest invloedrijke filmepos. Dat er nog drie delen op stapel liggen, episodes VII, VIII, IX, zal George Lucas een zorg wezen, want hij heeft vandaag geen invloed meer op de productie..

    star_wars_episode_iii_revenge_of_the_sith_2005_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Ik zal meteen met de deur in huis vallen. Revenge of the Sith is de beste van de 3 prequels en is een fantastische filmervaring. Toch had ik een 4 sterrenfilm verwacht. Ik zit dus een beetje met gemengde gevoelens. Maar als grote Star Wars-geek verdient deze film toch een knappe 7 op 10. De film heeft alle ingrediënten die de fans kunnen bekoren. Het derde deel vertelt het verhaal van het ontstaan van Darth Vader en de uitroeiing van de Jedi. Na drie lange jaren van oorlog hebben de Separatisten Supreme Chancellor Palpatine (Ian McDiarmid) geschaakt en houden hem gevangen in de Invisible Hand, het vlagschip van Count Dooku (Christopher Lee) en de militaire leider van de Separatisten, General Grievous. Jedi-knight Obi Wan Kenobi (Ewan McGregor) wordt naar voren geschoven om aartsvijand Dooku en General Grievous op de sporen. Eenmaal uit de klauwen van zijn rivalen trekt senator Palpatine alle macht naar zich toe en vindt er op Coruscant een politieke verschuiving plaats. Hij wil de krachtige Jedi Anakin Skywalker (Hayden Christensen) als zijn rechterhand maken, om samen de Republiek te veranderen in een Keizerrijk. Anakin komt klem te zitten tussen zijn geheime huwelijk met de zwangere Amidala (Natalie Portman) en de verleiding voor 'The Dark Force'.

    George Lucas is een meester in het vertellen van verhalen. Zijn enige 3 herkenbare zwaktes zijn echter het overvloedige en overdreven gebruik van CGI (al die kleine beestjes die de aandacht trekken en te weinig interactie tussen acteurs en de decors waarin ze vertoeven), zijn geforceerde en houterige acteursregie (cf. Natalie Portman) en zijn kleurloze dialogen (met uitzondering van misschien Yoda en Palpatine). En dit vat zowat de minpunten samen over het derde en laatste deel. Hoe dan ook ben ik nu een stuk ouder geworden en kijk ik niet meer met dezelfde naïeve ogen naar de prequels als toen ik dat deed voor de eerste trilogie. Toch, vind ik nog altijd dat Episode V: The Empire Strikes Back nog steeds de beste is van alle 6. Revenge of the Sith krijgt na Episode IV: A New Hope een mooie 3de plaats. Vooral omdat de film de registers voor een stuk heeft open getrokken en een paar onvergetelijke scènes heeft neergezet, zoals de confrontatie tussen Obi-Wan en General Grievous. Geweldig staaltje cinema met Shakespeariaanse trekjes en opera-achtige choreografieën.

    Lucas mag dan wel de heer en meester blijven van de visuele effecten, toch moest ik me af en toe ergeren aan de "rondspringende" R2-D2, die zomaar eventjes 2 warlocks kon overmeesteren en die baby-stemmentjes van de droids. Maar van een visueel standpunt kan geen enkele film op de dag van vandaag tippen aan de rijkdom die Revenge of the Sith te bieden heeft. De snelheid van de montage en de camerabewegingen doen onrecht aan de geniale complexiteit van de achtergronden. Van een verhaalstandpunt is er niets nieuws onder de zon. We weten eigenlijk alles wat er zal gebeuren en er zijn niet meteen verrassingen. Het enige wat van belang zou kunnen zijn was de relatie tussen Anakin en Amidala. Lucas ruilt de melige scènes van Attack of the Clones in voor kortere sequenties, maar de ‘cheesy dialogues’ blijven bestaan.

    Padme: If I'm beautiful, it's only because I'm in love.
    Annakin: No, it's because I love you so much, I see you as beautiful.
    Padme: Then love has blinded you?
    Dave: My God, will you shut up!

    revenge_of_the_sith_01.jpgrevenge_of_the_sith_02.jpg

    Het gevecht tussen Obi-Wan en Anakin is meesterlijk in elkaar gestoken. Vergeleken met de gentlemen’s duel in A New Hope krijg je een harde confrontatie te zien met emoties die even heet zijn als de apocalyptische vlammenzee rondom hen tijdens hun gevecht. De scène is tevens parallel gemonteerd met een geweldig gevecht tussen Yoda en Darth Sidious, meesterlijk begeleid door John Williams die een synthese maakt van zijn vorige 2 prequels. Maar een nog groter emotioneel moment in de film is uiteraard het ontstaan van Darth Vader, die niet op een triomfantelijke manier gebeurt. Anakin zit met een tweestrijd die Sidious met brio weet te manipuleren. De transformatie van Anakin in Vader is een moment van pure melancholie. De jonge man gaat ten onder aan zijn ambitie naar macht en wordt met pijn in een zwart masker gestoken die hem gevangen zal houden tot het einde van zijn leven. Lucas toont hier opnieuw zijn meesterschap in het vertellen van verhalen. Had Ridley Scott of Spielberg deze scène geregisseerd, dan hadden we er waarschijnlijk een traantje bij gelaten.

    Zoals ik zei, de cirkel is rond. Lucas legt overal een link met wat komen zal in episode IV. Let op de haartooi van Amidale die uiteraard geïnspireerd is op die van haar dochter Princess Leila. Even komt Chewbacca in beeld en ook de storm troopers zien er bijna hetzelfde uit als datgene wat ze zullen worden. De TIE-fighters hebben dezelfde bouwstructuur gekregen en voor wie heeft opgelet zien we in het begin van de film even het prototype van de Millenium Falcon voorbij vliegen. Het enige wat een beetje raar aanvoelt is het design van het kostuum van Darth Vader die zo typisch jaren ’70 is en eigenlijk een volledige trendbreuk maakt met de prequels.

    Hoewel acteursregie niet meteen de sterkste kant is van Lucas moet ik toch even de verdienstelijke acteerprestatie van Hayden Christensen onderstrepen. DIT IS de Anakin Skywalker die ik wou zien in de eerste twee films! Hij had niet alleen de meest complexe rol maar bracht de emotie verbazingwekkend goed over. De complexiteit waarmee hij de conflictueuze gevoelens vertolkt, enerzijds zijn hunker naar meer macht en anderzijds zijn trouw voor zijn vrienden en liefde voor Amidala, is nooit karikaturaal of doorzichtig. Ik had mijn twijfels over de jonge man in Attack of the Clones, maar nu sta ik 100% achter de keuze. Ook al is hij kleiner dan David Prowse, de transformatie naar Darth Vader werkt perfect ! Ook Yoda ziet er heel overtuigend uit.

    Van een technisch standpunt werd de film volledig opgenomen in HD. Dit is een digitaal videoformaat van hoge kwaliteit. Voor een betere filmervaring raad ik jullie aan om de film te gaan zien in een zaal met Digitale Projectie. Het beeld heeft iets meer contrast dan wanneer deze is overgezet op een 35mm band. Merk je een verschil in kwaliteit van de HD-opname? Enkel getrainde ogen zullen het verschil zien. Het beeld is dus grotendeels gezuiverd van korrel. Dit merk je vooral bij de close-ups van gezichten. Door het contrast hebben de schaduwpartijen in het beeld minder informatie. Wat de technici van Sony ook mogen zeggen, er is effectief minder beeldresolutie dan met 35mm pellicule. Maar het werkt en de nieuwe drager is dus stukken goedkoper dan celluloid en zal deze binnenkort helemaal vervangen.

    revenge_of_the_sith_03.jpgrevenge_of_the_sith_04.jpg

    Het begint allemaal sterk met een visueel knappe 'star wars' ride-movie, en naarmate de film vordert komen we in een grimmige, bittere, melancholische en aangrijpende sfeer terecht met personages van vlees en bloed, ook al zijn sommige volledig CGI. Er is nauwelijks een dood moment te bespeuren en we treffen meer actie en light-saber gevechten aan dan in de vorige twee prequels. Het eindigt wel met een trieste noot en de verlossing steekt in de volgende 3 delen. Velen zullen dan ook na het zien van Revenge of the Sith de eerste trilogie willen terugzien, ... misschien op zoek naar die happy ending. Echte Star War fans zullen de 'donkere zijde' van Revenge of the Sith willen laten sudderen. Een uitstekende prestatie van George Lucas. The Force is strong with him. Maar als jullie echt willen genieten van Revenge of the Sith, raad ik de Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005) ANTI-CHEESE EDIT aan! Zijn de enige edits die ik nog wil bekijken.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 27 november 2015

    ***Related Posts***
    29/11/2015: Star Wars: Episode I - The Phantom Menace review
    03/12/2015: Star Wars: Episode II - Attack of the Clones review
    27/11/2015: Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith review

     

    *** Episode III: Revenge of the Sith trailer ***

  • Top 20 Meest Memorabele Strippers & GoGo Dancers in Films

    Pin it!

    Met de release van de Blu-ray van Sin City 2: A Dame to Kill For (2014) hadden we het idee om onze Top 10 van de meest memorabele en bekende film-strippers uit te breiden naar een Top 20. Toch leek dat niet meteen een gemakkelijke klus. Met enige vertraging is hieronder onze Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers. Want ja, er is een verschil. Strippers zwieren hun kleren af terwijl Go-Go dansers enkel verleidelijk gaan dansen op een podium. Het onderscheid is vaak niet duidelijk in films en bijgevolg hebben we ze in één lijstje samengebracht.

    Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers

    20. Bar Paly in Pain & Gain (2013)

    De scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar het enige waar Michael Bay klaarblijkelijk talent voor heeft is het in beeld brengen van halfnaakte babes op hoge hakken. En hier hebben we een mooi voorbeeldje met de adembenemende Bar Paly (pics) die in een glitterend pakje haar wulpse vormen laat kronkelen op de beats van de muziek.

    pain_and_gain_2013_poster2.jpgBar Paly,No Pain No Gain,stripper pain_and_gain_2013_poster3.jpg

    19. Lindsay Lohan in I Know Who Killed Me (2007)

    Het goede nieuws is dat je de volledige film niet hoeft te bekijken om de uitdagende strip-act van Lindsay Lohan (pics) te kunnen aanschouwen. Want op het moment dat je denkt het ergste al gezien te hebben, duikt de film met elke scène nog verder de dieperik in. Maar op zich was de brave 'Mean Girl' / 'Maggie Peyton' aan de paal te zien slingeren wel een leuk moment, voldoende voor een 19de plaats.

    i_know_who_killed_me_2007_poster.jpglindsay lohan,i know who killed me,stripper i_know_who_killed_me_2007_poster2.jpg

    18. Jennifer Aniston in We're the Millers (2013)

    Inderdaad, de film is niet om aan te zien, maar deze 45-jarige Jennifer Aniston (pics) heeft toch nog steeds een strak lichaam, en haar strip-act mocht er wel zijn. En dan heb ik het enkel over deze scène, want haar vertolking van een stripper was al even onwaarschijnlijk als de vertolking van een hoertje door Julia Roberts in Pretty Woman (1990).

    We're the Millers posterJennifer Aniston,We're the Millers,stripper We're the Millers poster

    17. Penelope Ann Miller in Carlito's Way (1993)

    De relatie tussen Pacino en Penelope Ann Miller sloeg in de film nergens op, maar er zat wel een leuke strip-act in. Misschien wel de enige reden waarom dit personage niet uit het verhaal werd geschreven. Penelope Ann Miller is allesbehalve overtuigend als stripper. Ze komt zelfs behoorlijk houterig over (bekijk dan been die even de lucht in vliegt! Priceless!). Maar de manier hoe De Palma de gehele scène in beeld bracht, verdiende toch een plekje in deze lijst, en moest hiervoor Sheri Moon Zombie wijken met haar strip-act in Halloween. Sorry, Sheri :s

     Road House,stripper Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    16. Julie Michaels in Road House (1989)

    Julie Michaels is een bezig bijtje. De dame was niet alleen te zien als blonde stoot in Road House maar tevens als een rondborstige vechtersbazin in Point Break, in een onvergetelijke scène waarin ze met de borsten bloot Keanu Reeves te lijf gaat. Wat weinigen weten is dat Michaels een ervaren stuntvrouw is geworden net na haar ontdekking in Road House. Ze heeft zelf "Jason" vermoord in Jason Goes to Hell: The Final Friday en Dwayne Johnson te lijf gegaan in The Scorpion King. Een paar jaar na Road House ging deze dame zelfs volledig uit de kleren voor A Time to Revenge (1997). Deze blondine moest gewoon in deze Top 20 verschijnen.

     Road House,stripper  Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    15. Jessica Alba in Sin City 2: A Dame to Kill For (2014)

    In vergelijking met de eerste Sin City, die en stuk beter scoort in dit klassement, lijkt deze stripact van Nancy een stuk meer aangekleed, maar daarom niet minder suggestief. Toch hadden we er iets meer van verwacht, en moeten we met enige verstomming concluderen dat niet Jessica Alba (pics ) maar Eva Green de show steelt, en dat zonder flashy strip-act. Maar de act op zich verdiende hier wel een plaats in deze Top 20.

     Jessica Alba,Sin City 2,stripper Jessica Alba,Sin City 2,stripper rosario dawson,Sin City 2,stripper

    14. Pamela Anderson in Barb Wire (1996)

    Ook al moet dit waarschijnlijk één van de slechtste comic-adaptaties zijn, kan je niet omheen de strip-act van de rondborstige Pamela Anderson (pics) die zich voor de gelegenheid in een lederen pakje stak die net iets te strak bleek aan de decolleté. Bedenk daarbij nog een watervaldouche en een naaldhak die in het publiek wordt gesmeten, en de toon van de film is meteen gezet. Spijtig genoeg ging alles snel bergaf vanaf dit punt.

    Barb Wire posterPamela Anderson,Barb WireBarb Wire poster

    13. Roselyn Sanchez in Yellow (2006)

    Er zijn weinig mensen die deze halve independent film hebben gezien, maar zij die wel hebben geproefd Yellow zullen waarschijnlijk de strip-act van Roselyn Sanchez (pics) herinneren ... is tevens het enige memorabele aan deze prent. De film is één reuze cliché van de stripper met het gouden hart die in bescherming wordt genomen door de club-eigenaar, geschreven en geproduceerd door Sanchez zelf. Als jullie echter een betere film willen zien met Roselyn, kan ik The Game Plan (2007) aanraden. Dwayne Johnson moet je er dan wel bij nemen.

    yellow_2006_poster.jpgRoselyn Sanchez,Yellow,stripper yellow_2006_poster2.jpg

    12. Olivia Wilde in Butter (2011)

    Als je de geruchten mag geloven is Olivia Wilde (pics) een vrij verlegen meisje. In Butter merk je daar niet echt veel van. Olivia is tevens behoorlijk lenig en die kleine strip-act moest gewoon in deze lijst. Spijtig dat ook deze prent zelfs de prijs van een pakje boter niet waard is.

    butter_2011_poster.jpgElisabeth Berkley,Olivia Wilde,stripper butter_2011_poster2.jpg

    11. Rebecca Romijn in Femme Fatale (2002)

    Rebecca Romijn (pics) is misschien niet dé beste actrice en haar carrière is nooit echt van de grond gekomen, maar die ene scène uit Femme Fatale zal niemand vergeten. Je hebt de indruk dat ze volledig uit de kleren gaat, maar uiteindelijk zie je bitter weinig, en toch is alles zo aanstekelijk. Spijtig dat het niet op een podium was, maar deze strip-act mocht hier ook niet ontbreken. En ja, het is opnieuw een Brian De Palma prent, hoe kon het ook anders.

    Femme Fatale posterRebecca Romijn,femme fatale,stripper Femme Fatale poster

    10. Natalie Portman in Closer (2004)

    Dat Natalie Portman (pics) kon acteren wisten we ondertussen allemaal, maar dat ze ook nog eens kon strippen was met deze Closer meteen duidelijk. In deze film maakt ze het hof aan Clive Owen en hij kreeg wel een exclusieve inkijk in de intieme delen van de dame.

    Closer posterNatalie Portman,close,stripper Closer poster

    9. Demi Moore in Striptease (1996)

    Het is niet meteen een geslaagde film maar de strip-acts in G-string van Demi Moore (pics) mogen wel gezien zijn, al was het maar om nog eens de nummers te horen van Eurythmics. Het vreemde aan deze prent, in vergelijking met bijvoorbeeld een Showgirls is dat er bitter weinig echte erotiek te bespeuren valt. Bij momenten is het een soort vreemde komediefilm waar niemand echt opgewekt van wordt. Maar als je aan een stripper denkt in een Hollywoodprent, kan je moeilijk om Demi heen.

    striptease_1996_poster.jpgDemi Moore,Striptease,stripper striptease_1996_poster2.jpg

    8. Amy Smart in Crank: High Voltage (2009)
    Amy Smart (pics) was niet al te verlegen om voor de camera te gaan strippen in een vrij idiote actie thriller met Jason Statham. De scènes waren zelfs niet enorm flatterend voor de actrice en het heeft in ieder geval haar carrière geen boost gegeven. Maar de act op zich kon niet aan deze lijst ontbreken.

     Crank: High Voltage posterAmy Smart,Crank: High Voltage,stripper  Crank: High Voltage poster

    7. Jamie Lee Curtis in True Lies (1994)
    De 80'ties babe bij uitstek is toch wel Jamie Lee Curtis (pics) en in deze 90'ties film voert ze op iets oudere leeftijd wel een behoorlijk heet dansje op voor de ogen van Schwarzenegger. De erotische geladenheid van scène wordt even doorprikt met een beetje humor, wanneer Jamie haar "paal" mist en even op de grond dondert, maar de scène moet niet onderdoen voor haar aanstekelijke aerobic-moves in Perfect (1985).

    True Lies posterJamie Lee Curtis,True Lies,stripper True Lies poster

    6. Kim Basinger in Nine 1/2 Weeks (1986)
    Regisseur Adrian Lyne heeft wel wat ervaring met erotische scènes en deze strip-act van Kim Basinger (pics) is ondertussen de geschiedenisboeken ingegaan, naast die fameuze ondervragingsscène met Sharon Stone in Basis Instinct.

     Nine 1/2 Weeks posterKim Basinger,Nine 1/2 Weeks,stripper  Nine 1/2 Weeks poster

    5. Elizabeth Berkley in Showgirls (1995)
    Elizabeth Berkley (Pics) is ook zo goed al verdwenen van het witte doek, maar we zullen haar allen nog herinneren - niet voor haar debuut in de serie "Saved by the Bell", maar wel van deze Paul Verhoeven film. Met haar lange benen en ideale maten kon je nauwelijks nog letten op het filterdunne verhaaltje of het buitengewoon slecht acteerwerk.

    showgirls_1995_poster.jpgElisabeth Berkley,showgirls,stripper showgirls_1995_poster2.jpg

    4. Rose McGowan in Planet Terror (2007)
    Regisseur Robert Rodriguez is een meester in het verfilmen van strip-acts, en ook zijn voormalige vriendin weet hij bijzonder goed in beeld te brengen in deze exploitation prent. Rose McGowan (pics ) mag dan nog niet hebben doorgebroken als een acteertalent, we gaan haar allemaal nog wel herinneren als stripper met één been in deze Planet Terror.

    Planet Terror posterrose mcgowan,planet terror,stripper Planet Terror poster

    3. Jessica Alba in Sin City (2005) Dat Jessica Alba (pics ) een echt danstalent was, dat wisten we al ,na het zien van Honey (2003), maar dat ze ook nog eens een opwindende stripact kon opvoeren werd meteen duidelijk in deze prent. Jessica lijkt een heel braaf meisje, maar hier heeft Robert Rodriguez haar omgedoopt tot femme fatale met een sexy lederen cowgirl outfit. En uiteraard mocht de zweep niet ontbreken om alles nog een stukje pikanter te maken.

    Sin City posterjessica_alba,sin city,stripper Sin City poster

    2. Jessica Biel in Powder Blue (2009)
    Dit is echt wel een hete stripper-scène waar Jessica Biel voluit gaat in haar rol, met aanstekelijke dans-acts al dan niet met kaarsvet of ingewikkeld in lakens. Jessica heeft ook het perfecte maten en is ook bijzonder overtuigend in haar rol. Qua verhaal is het een minder geslaagde kopie van Paul Thomas Anderson's briljante Magnolia. Deze film had dan ook een rotslechte regisseur aan het roer (Timothy Linh Bui) die eigenlijk iets te vertellen had. Jessica koos spijtig genoeg de verkeerde film om uit de kleren te gaan, maar ze verdient hoe dan ook deze tweede plaats.

    Powder Blue posterjessica biel,powder blue,stripper Powder Blue poster

    1. Salma Hayek in From Dusk Till Dawn (1996)

    En hoe kon het ook anders dan Salma Hayek (pics) als de vampieren koningin Santanico Pandemonium te katapulteren naar de eerste plaats van de Beste Strip-acts. Haar slachtoffers werden getrakteerd op een sexy dansje, en mochten drinken van een rankje die ze over haar been goot, voordat de bar in een slachthuis werd omgedoopt. Maar ook de cinematografie en de zalige muziek van After Dark door Tito & Tarantula.

    from_dusk_till_dawn_1996_poster.jpgSalma Hayek,From Dusk Till Dawn,stripper from_dusk_till_dawn_1996_poster2.jpg