naomi watts

  • The Divergent Series: Allegiant (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ondertussen is ook het derde deel van de Divergent trilogie verschenen op DVD en Blu-ray. Allegiant (2016) werd net zoals Insurgent (2015) geregisseerd door de Duitser Robert Schwentke en spijtig genoeg heeft hij niet geleerd uit zijn vorige teleurstelling en is deze film misschien wel de slechtste van de drie.

    allegiant_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Beatrice (Shailene Woodley) en Four (Theo James) besluiten om naar de wereld buiten het hek te reizen. Daar worden ze al snel opgenomen door mysterieuze agenten in dienst van het 'The Bureau of Genetic Welfare'. Ze ontdekken vervolgens de voor hun nog onbekende waarheid over de wereld waarin ze leven.

    Evelyn (Naomi Watts) is het nieuwe hoofd van Chicago geworden en heeft alle volgelingen van Jeanine laten verhoren en executeren. Ze verbiedt iedereen om de stad te verlaten. Toch weten Tris, Four en een paar anderen langs de beveiliging te komen en de muur rondom de stad over te steken. Niet lang daarna merken ze dat de wereld buiten de muren een radioactieve vlakte is met hier en daar meren en vervallen gebouwen. Wanneer ze de overtocht wagen komen ze een onzichtbare muur tegen die hen doorlaat. Aan de andere kant wacht hen echter een leger op.

    Ze worden vervoerd naar een bouwvallige luchthaven en ontsmet (wegens de giftige radioactieve stoffen). Daarna krijgen ze - expositie gewijs - een filmpje te zien dat uitlegt hoe vroeger een bedrijf genetische modificatie uitvoerde op mensen om hun volgende generatie iets beter te maken, maar daar kwamen ook nadelen van. De slimme en stoutmoedigen werden te arrogant en wreed. De zelfverloochenden te zelfverloochenend. De oprechten te eerlijk en ten slotte, de vriendelijken te timide en vergevingsgezind. Een grote kernoorlog of Zuiverheidsoorlog leek onvermijdelijk. Na de oorlog werd het Bureau van Genetisch Welzijn opgericht (de vereniging die hen opgenomen heeft). Daarna wordt Tris meteen gescheiden van de rest en naar het kantoor van David (Jeff Daniels) gebracht, de directeur. Hij gedraagt zich poeslief tegenover haar en vertelt alles over het experiment. Al gauw begint ze door te krijgen dat dit een apartheid is. De genetisch beschadigden (degenen die nog niet van de modificatie zijn genezen) worden door het bureau mishandelt. Ze krijgen ook te horen dat in hun stad een burgeroorlog aan het beginnen is. Een opstandelingengroep, genaamd de Loyalen willen het factiesysteem terug invoeren terwijl de factielozen het juist voor eeuwig en altijd willen stopzetten. David stuurt Peter (Miles Teller) terug naar Chicago om Evelyn over te halen om de loyalen te besmetten met het geheugenserum dat het volledige geheugen van iemand kan wissen. Wat hij haar echter niet vertelt, is dat ze daarmee niet alleen het geheugen van de Loyalen maar van de hele stad wist. Tris verzet zich volledig tegen de plannen van het bureau.

    Dit Hunger Games derivaat is eigenlijk nooit echt goed van de grond gekomen. En wat werkte in boekvorm lijkt helemaal niet te werken in filmversie. De wat onnozele dystopiaanse politiek moet wijken voor nog dwazer utopische politiek. Het lijkt of we met onafhankelijke vrijheidstrijders te maken hebben die zo snel mogelijk een revolutie willen beginnen, maar ze eindigen altijd op dezelfde plaats. The Hunger Games saga had nog een intelligente manier om autoritaire structuren in beeld te brengen en te laten evolueren, de Divergent saga herbezoekt dit thema maar weet er niets nieuws mee aan te vangen. Daarentegen is het herhaling troef van eenzelfde concept. De drie scenaristen (Noah Oppenheim, Adam Cooper en Bill Collage) slagen er maar niet in om de boeken van Veronica Roth dermate te herwerken om alles verrassend en fris te houden.

    allegiant_2016_blu-ray_pic01.jpgallegiant_2016_blu-ray_pic02.jpgallegiant_2016_blu-ray_pic03.jpg
    allegiant_2016_blu-ray_pic04.jpgallegiant_2016_blu-ray_pic05.jpgallegiant_2016_blu-ray_pic06.jpg

    Maar er schort niet alleen iets aan de plot, ook de visuele effecten zijn wat lullig en de dialogen helpen in geen geval het niveau op te krikken. En dat is allemaal wat spijtig voor het gezicht van deze franchise, Shailene Woodley. Op zich geen slechte actrice en zij heeft voor deze franchise waarschijnlijk heel wat projecten moeten afzeggen, en na 3 films is ze binnenkort (waarschijnlijk contractueel vastgelegd) nog te zien in een 4de film, Ascendant (2017), die nu al verbannen werd naar het tv-circuit in plaats van het witte doek. En dat is een beetje logisch gezien de box-office cijfers in vrije val zijn. Daar waar Divergent (2014) en de sequel beiden een kleine 300 miljoen opbrachten, werd deze Allegiant een pijnlijke flop met slechts 180 miljoen opbrengst wereldwijd, en dat met een productiebudget van 110 miljoen (+ een gelijkaardige som voor promotie en distributie). De 4de film zal dus een pak minder moeten kosten.

    The Divergent Series: Allegiant is beschikbaar op Blu-ray, DVD en Video on Demand. Bovendien is er ook een boxset, die de films Divergent, Insurgent én Allegiant bevat. De box bevat naast alle films ook pakken exclusief bonusmateriaal voor elke film en is een absolute must voor elke fan.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 22 juli 2016

    ***Related Posts***
    26/08/2015: Insurgent review
    21/08/2015: Divergent review
    01/11/2014: Shailene Woodley HQ picture gallery

     

    *** Allegiant trailer ***

  • St. Vincent (2014) ***½ DVD recensie

    Pin it!

    Bill Murray lijkt zich de laatste jaren gespecialiseerd te hebben in de rol van cynische oudere brompot. Ook in deze St. Vincent (2014) wordt hij in een dergelijke rol getypecast. Voorlopig werkt dat nog uitstekend want Murray steelt ook in St. Vincent de show als the man you love to hate. Murray, en ook zijn medecastleden, zijn dan ook de grootste troeven van deze feelgood-komedie waarvan je kilometers op voorhand ziet aankomen waar hij naartoe wil, maar de uitstekende vertolkingen en grote charme maken heel veel goed.

    st_vincent_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Vincent (Murray) is een cynische oorlogsveteraan die zijn dagen vult met uitstapjes naar de lokale kroeg, gokken op paardenraces en op jan en alleman kankeren. Af en toe spreekt hij ook eens af met de zwangere Oost-Europese prostituee Daka (Naomi Watts). Verder wil hij vooral met rust worden gelaten. Zeker door Zucko (Terrence Howard), bij wie hij in schuld staat na een verloren gokje op de paardenrace. Vincent heeft kortom weinig toekomstperspectieven en nog minder geld.

    Dat verandert wanneer op een dag de jonge Oliver (Jaeden Lieberher) en zijn moeder Maggie (Melissa McCarthey) naast Vincent komen wonen. Verloopt hun eerste ontmoeting nog in een gespannen sfeer, de verhuizers rammen immers Vincents auto, dan ontdooit Vincent langzaamaan wanneer Oliver door omstandigheden een paar uur bij hem moet blijven. Aanvankelijk ziet Vincent in het babysitten een aardige bijverdienste, maar langzaamaan ontluikt er een ongewone, maar sterke vriendschip tussen Vincent en Oliver.

    Zoals gezegd ligt een van de grote aantrekkingskrachten van St. Vincent bij de uitstekende vertolkingen van de hele cast. Bill Murray is perfect gecast als cynische brompot en krijgt daarnaast stevig weerwerk van de debuterende Jaeden Lieberher als Oliver. De onverschilligheid van Vincent werkt perfect tegenover de kinderlijke onschuld die Lieberher in zijn vertolking weet te leggen. De dynamiek tussen beide personages staat er en dat maakt de film een pak geloofwaardiger.

    Daarnaast laat Melissa McCarthy zien dat ze niet alleen grofgebekte, luide komische rollen aankan, maar ook in het dramatische, meer ingetogen werk kan schitteren. Daar moet je talent voor hebben. Verder valt ook de komische rol van Chris O’Dowd op als de katholieke leraar van Oliver. En tenslotte is er nog Naomi Watts die zich voor haar rol van Oost-Europese ‘lady of the night’ een vet Slavisch accent aanmeet maar gelukkig net niet over the top gaat. De cast van St. Vincent zit met andere woorden perfect ineen en de mayonaise ‘pakt’.

    Natuurlijk is het geen grote verrassing om te ontdekken dat er onder het misantropische, koppige karakter van Vincent ook een man met een groot hart zit. Het blijft tenslotte een Hollywoodfilm waarin een happy end haast verplicht is. Maar het is de verdienste van Murray dat hij beide kanten van Vincent op een even natuurlijke manier gestalte geeft. Wekelijks trekt Vincent naar het rusthuis waar zijn vrouw Sandy (Donna Mitchell) acht jaar geleden is opgenomen met symptomen van dementie. Ook dat is Vincent. En ook dat geloof je als kijker.

    st_vincent_2014_blu-ray_pic01.jpgst_vincent_2014_blu-ray_pic02.jpgst_vincent_2014_blu-ray_pic03.jpg

    De film werd geregisseerd door de weinig bekende Theodore Melfi voor wie dit zijn zesde film is. Melfi schreef ook zelf het scenario en hoewel het allemaal niet wereldschokkend is wat hij toont, verdient dat toch enige credit. Superorigineel is Melfi’s scenario niet, je vermoedt al heel snel waar de film naartoe wil (en uiteindelijk ook gaat). Het werkt niet altijd om een grote dosis charme en feelgood over je film te gieten, maar in het geval van St. Vincent werkt het wonderwel. En je zou het Vincent haast vergeven dat hij een minderjarige leert vechten, gokken en drinken.

    St. Vincent werd in 2014 genomineerd voor 2 Golden Globes (beste film in de categorie ‘musical and comedy’ en beste acteur voor Bill Murray). De film werd ook vertoond op het Filmfestival van Gent vorig jaar, maar verder kende St. Vincent in België een vrij geruisloze passage. Jammer, want dit is een film die het verdient om bekeken te worden. Helaas krijgt de film geen extra’s op de dvd-versie, die sinds oktober in de winkels ligt.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 23 november 2015

     

    *** St. Vincent trailer ***

  • Eerste trailer van Jake Gyllenhaal in Demolition

    Pin it!

    Nadat Jake Gyllenhaal zijn leven terug op de rails wou krijgen na het verlies van zijn vrouw in Southpaw (2015), zien we diezelfde Jake nu een man spelen die wil vechten om zijn leven terug te krijgen na het verlies van zijn vrouw in Demolition (2015), en dat allebei in hetzelfde jaar.

    De film van de Canadese regisseur Jean-Marc Vallée (Dallas Buyers Club, Wild) neemt wel een compleet andere bocht met zijn verhaal. De film werd de openingsfilm van het Toronto filmfestival en komt op 8 april 2016 uit in de States en hopelijk nadien bij ons. Lees meer na de jump!

    Lees meer...

  • Insurgent (2015) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vorige week hebben we de Blu-ray besproken van Divergent (2014), vandaag is de sequel Insurgent (2015) aan de beurt. De film is vorige week uitgekomen op DVD, Blu-ray en Video On Demand. De film werd niet opgenomen met 3D technologie maar er is een 3D versie van de film beschikbaar.

    insurgent_2015_blu-ray_steelbox.jpg

    Korte inhoud: Insurgent gaat verder waar Divergent was gestopt, in de trein op weg naar de Amity-factie, die aan de rand van de stad gelegen is. Tris (Shailene Woodley), Four (Theo James) en een paar 'goede' Dauntless-leden zoals Tori (Maggie Q) zijn op de vlucht voor de Erudite en de Dauntless-verraders. Bij de Amity hopen ze te kunnen schuilen en een plan van aanpak te maken om de leider van de Erudite, Jeanine (Kate Winslet), te stoppen. De voelbare spanning tussen Four en zijn vader Marcus (Ray Stevenson) en de tussenkomst van de Factionless onder leiding van Evelyn (Naomi Watts), maken de operatie knap lastig – iedereen wil een ander plan. En dan zijn er ook nog de geruchten over een mysterieuze koffer met alle antwoorden. Informatie waarvoor de ouders van Tris hun leven lieten en nu in handen is gekomen van Erudite.

    Vreemd genoeg heb ik van de sequel, die is gemaakt met meer middelen en met iets meer actie-sequenties, veel minder genoten. Gezien er nog een derde deel volgt, verknipt in Allegiant: Part 1 (2016) en Allegiant: Part 2 (2017), vreesde ik al voor een soort tussenfilm met een open einde, maar hier hebben we zelfs - min of meer - een gesloten einde. Misschien lag de teleurstelling aan het trendy korte kapsel van Shailene Woodley, waaraan je wel even moet wennen? In ieder geval was er iets wat niet werkte in deze prent. Nochtans wordt de 'young adult dystopia' checklist nauwkeurig opgevolgd. Maar het probleem bij deze films is dat de makers niet alleen gebonden zijn aan datgene wat werd geschreven in het boek, in dit geval de bestsellers van Veronica Roth, maar ook de ballen missen op het verhaal echt aan te passen om een betere film te maken. Want laten we eerlijk zijn, de boeken van Roth zullen geen prestigieuze literatuurprijs winnen.

    Eén van de mogelijke oorzaken is de regisseurs-wissel. Neil Burger zou bezig geweest zijn met de voorbereidingen van de sequel terwijl hij nog aan te wroeten was aan de montage van Divergent, inclusief een aantal extra scènes die hij nog aan de film wou toevoegen. En blijkbaar zou de druk te groot geweest zijn, gezien de Summit Entertainment en Lionsgate de sequel het jaar erop al in de bioscoop wou. Toch blijft dit voor mij iets wat ik niet begrijp. Het is in principe dezelfde film die je maakt, met een stuk minder expositie, en er zijn zelfs bekwame scenaristen aan boord, zoals Brian Duffield, Akiva Goldsman en Mark Bomback, die het boek vertalen naar scenario-vorm.

    insurgenty_2015_blu-ray_pic01.jpginsurgenty_2015_blu-ray_pic02.jpginsurgenty_2015_blu-ray_pic03.jpg
    insurgenty_2015_blu-ray_pic04.jpginsurgenty_2015_blu-ray_pic05.jpginsurgenty_2015_blu-ray_pic06.jpg

    Wat moet Peter Jackson gezegd hebben toen hij The Lord of the Rings of The Hobbit trilogie back-to-back heeft geregisseerd en zelfs meegeschreven? Neil Burger had zelfs geen andere projecten lopen en zit momenteel zelfs te klooien met pietluttige tv-series! Hoe krankzinnig is het om dit project aan een andere regisseur over te laten?! De nieuwe regisseur Robert Schwentke, heeft niet alleen meer budget gekregen (van 85 naar 110 miljoen dollar), maar kreeg zelfs de twee vervolgfilms op een dienblad gepresenteerd. En jawel!! Back-to-back!! Insurgent kwam dit jaar uit, Allegiant: Part 1 komt uit in 2016 en Allegiant: Part 2 in 2017. Is Schwentke dan Superman of Neil Burger dan toch niet zo slim? Of heeft de studio hem toch in de richting van de deur geduwd nadat Divergent met zijn 50 miljoen dollar openingsweekend het een stuk minder goed deed dan The Hunger Games met een openingsweekend die 3 keer zo hoog lag? Om de goede vrede te bewaren en de schijn hoog te houden laat de studio naar goede gewoonte wel de eer aan de regisseur om te zeggen dat de beslissing van hem kwam. In ieder geval presteerde Insurgent het box-office-gewijs niet beter of slechter dan Divergent. Het was voor mij wél een minder goeie film.

    Geen enkel personage blijft echt nazinderen. Ik heb geen voeling met Tris of Four. Het enige personage die nog een beetje humor kon brengen was Peter gespeeld door Miles Teller. Het personage van Kate Winslet wordt steeds meer een karikatuur (ook al met een strakker kapsel) en de nieuwe personages worden zo slordig benaderd dat het bijna veredelde cameo-rollen zijn. Ook oscar-winnares Octavia Spencer wordt hier compleet onderbenut als matriarch van de Amity fractie. Zelfs de gemene Eric (Jai Courtney) komt wat flauwtjes in beeld, met uitzondering van één knap shot waar hij in het bos met volle vaart naar de camera toe rent. Daarnaast is er ook nog de broer van Tris, Caleb (Ansel Elgort) wiens motivatie je nauwelijks kan vatten. Enerzijds is hij een echte broer, dan weer een lafaard, dan weer een villain. Ik krijg maar geen hoogte van dit karakter. En als de personages niet goed zitten, is het dan ook moeilijk om te kunnen ontspannen van dit - toch wat - post-apocalyptisch flutverhaaltje.

    Insurgent animated pictureInsurgent animated picture

    Halverwege de film valt de actie ook wat op zijn gat wanneer het verhaal in een virtuele actiewereld verzeilt. Iets wat in de eerste film aan bod kwam met een soort test-programma om de natuur van het individu te doorgronden. Maar hier is er meer van dit, en op een zeker moment verlies je datgene wat cruciaal is voor een actie-scène, met name 'het gevaar'. Om dit tegen te gaan brengen ze iets wat in The Matrix (1999) werd uitgebuit, en dat is: "The body cannot live without the mind". Maar de uitwerking is hier allesbehalve Matrix-like, en zelfs een beetje lachwekkend in een stijl die meer lijkt op een Paul W.S. Anderson vehikel - maar dan zonder de zelfrealisatie dat ze een popcorn-videogame-sci-fi-fimpje aan het maken zijn. Nochtans kan je tussen de regels van de roman van Roth heel wat maatschappij kritiek ontwarren, die vandaag nog steeds bijzonder actueel kan zijn. Spijtig genoeg ruikt de premisse meer als: "Wij hebben vrijheidsstrijders nodig om oorlog te voeren tegen de oppressie van de peace-keepers," en krijgt deze premisse een wel heel ranzig en fascistisch kantje.

    Ik hoop dat we in de toekomst meer films zullen hebben met vrouwen in wat tot een paar jaar gelden enkel aan mannen werden toevertrouwd, en misschien worden deze films ook eens gedragen door een grote studio in plaats van het kleine broertje Lionsgate. Insurgent is spijtig genoeg geen goede film. Het is een incoherente en onevenwichtige sci-fi sequel waarbij de nieuwe haarkapsels absoluut geen meerwaarde zijn. Gelukkig staan er op de Blu-ray een pak extraatjes om de teleurstelling toch wat in te perken, met verschillende making of features. Vreemd genoeg geen audio-commentaar van de regisseur, dan wel van de producers Doug Wick & Lucy Fisher.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 26 augustus 2015

    ***Related Posts***
    22/07/2016: Allegiant review
    21/08/2015: Divergent review
    01/11/2014: Shailene Woodley HQ picture gallery

     

    *** Insurgent trailer ***

  • De Britse reviews zijn niet mals voor Diana film

    Pin it!

    Een film die deze maand in de bioscoop komt is Diana (2013) van de Duitse cineast Oliver Hirschbiegel (Der Untergang, Das Experiment, The Invasion), een film die eigenlijk onder de radar vloog en niet al teveel in de aandacht leek te komen. En misschien begrijpelijk. Ikzelf heb eigenlijk weinig zin om een verbloemde versie te zien van het leven van een prinses. Maar recent kwam de film dan toch in de aandacht, spijtig genoeg in een minder goed daglicht. De Britse oers lust de film niet.

    diana,naomi watts,naveen andrews,oliver hirschbiegel,albert ii,the libertine,stephen jeffreys,kate snell

    Korte inhoud: Een biopic van Lady Diana (Naomi Watts), prinses van Wales, tijdens haar laatste twee levensjaren en zien hoe zij langzaam haar ware geluk vindt en persoonlijke successen haalt. Diana groeit uit tot een belangrijk internationale campagnevoerder en strijd als ambassadrice voor de rechten van de mens. Maar dan loopt het verkeerd af wanneer ze Dr. Hasnat Kahn (Naveen Andrews) ontmoet met wie ze een geheime affaire begint....

    Er werd al zodanig veel geschreven over haar dat je eigenlijk als kijker niet meer staat te wachten op een film over de laatste jaren van haar leven. Het script is van de hand van Stephen Jeffreys, die zoveel jaar geleden de vrij onbekende Johnny Depp film The Libertine (2004) schreef. Ik weet dus ook niet meteen wat we kunnen verwachten. Het script is gebaseerd op het boek van Kate Snell, maar hier word ik ook niet veel wijzer van.

    De film ging een paar dagen geleden in première in Londen, en volgens de journalisten is de film saai, voorspelbaar, goedkoop, troosteloos en veel te sentimenteel. Diana kreeg op Rotten Tomatoes op de eerste 7 reviews slechts 14% ! De Daily Telegraph schreef: "Het is nauwelijks fascinerend. Het biedt geen nieuwe feiten over het leven van de prinses. En de film werpt in geen geval een nieuw licht op haar complexiteit en tegenstrijdigheden die haar zijn toegeschreven. " Het grootste pijnpunt zou de zwakke prestatie van de regisseur zijn en het scenario, met zijn onnozele dialogen (een hartchirurg die zichzelf meteen aan het publiek voorstelt met de woorden, "Hallo, ik ben een hartchirurg") en personages die bestaan uit kartonnen borden. Watts doet wat ze kan met datgene wat is aangereikt, maar dit is geen film waarmee ze zal kunnen uitpakken en haar vertolking zou helemaal niet lijken op de echte Diana. In plaats van 'Princess of Wales' kopte The Sun 'Princess of Fails'. De Daily Mail deed het iets speelser met 'creepy weepie that will make you sleepy'. Het doet me een beetje denken aan Iron Lady (2011) die iets beter werd onthaald maar toch niet meteen kon enthousiasmeren. The Guardian zei dat na de tragische dood van Diana in 1997, ze vandaag een nieuwe vreselijke dood onderging.

    diana,naomi watts,naveen andrews,oliver hirschbiegel,albert ii,the libertine,stephen jeffreys,kate snelldiana,naomi watts,naveen andrews,oliver hirschbiegel,albert ii,the libertine,stephen jeffreys,kate snelldiana,naomi watts,naveen andrews,oliver hirschbiegel,albert ii,the libertine,stephen jeffreys,kate snell

    Het positieve aan de trailer is dat ze schijnbaar een menselijke Diana hebben opgevoerd, met gevoelens en onzekerheden. En met een actrice als Naomi Watts zou je toch als toeschouwer meer verwachten. Maar na al deze kritieken is mijn verwachting wel heel erg laag komen te liggen, en deze was al niet te hoog gezien het leven van prinsen en prinsessen op zich al niet zo verkwikkend zijn, en dit omdat hun leven eigenlijk volledig geprogrammeerd werd. Misschien moeten ze maar eens een film maken over Laurent, zijn frustraties, zijn verschillende affaires, het huiselijk geweld, zijn poging om een rol in een James Bond film te spelen en het conflict met zijn vader. Dat is misschien nog wel eens een tv-film die ik op een zondag zou willen zien. Ondertussen moeten we het doen met de vijfdelige mini-reeks Albert II (2013) die vanaf gisteren op Eén te zien was. En ook hier zijn de meningen niet echt positief en lijkt het meer op een flauwe soap van geen belang.

    *** Diana trailer ***

  • Movie 43 (2013) * recensie

    Pin it!

    WTF?! Dat was zowat het eerste wat we luidop uitkraamden bij het bekijken van Movie 43 (2013) na de eerste tien minuten toen de eerste short story begon na een inleiding die mij het ergste deed vrezen qua eentonigheid van de film. Heel veel informatie in deze eerste zin. Laat ik maar beginnen bij het begin.

    movie_43_2013_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Movie 43 is een aaneenrijging van korte sketches met een überbekende cast. De ene bekende kop na de andere treedt op in een absurd lichtgestoord en soms compleet van de pot gerukt verhaaltje vol absurde humor. Rare wendingen, perverse ideeën en tienerlijke idiotie. Deze kortverhaaltjes staan compleet los van mekaar, en worden aan elkaar gesponnen via drie tieners die de demonische cultfilm 'movie 43' willen vinden op het internet, maar telkens botsen op wel heel bizarre filmpjes. Tijdens hun zoektocht doorheen de duistere krochten van het internet botsen ze op redelijk buitensporige en foute zaken tot ook de zoektocht zelf alsmaar meer bizarre duistere (en idiote) vormen aanneemt.

    Afgaand op de hoes van de dvd, een mozaïek van de bekende cast, dacht ik een interessante prent te mogen aanschouwen. De namen zijn tevens niet de minste: Kate Winslet, Huge Jackman, Gerard Butler, Naomi Watts, Emma Stone, Richard Gere, Halle Berry en een boel acteurs uit B-films en bekende series die je wel kent van zien. Afgaande op de achterkant zou ik totaal niet weten wat te verwachten. Bij de eerste tien minuten vreesde ik in een soort idiote tienerfilm terecht te komen. Wat ook zo was, met dien verstande dat de shortmovies waar die tieners op botsen je compleet verrassen met hun rare wendingen of uitgangspunten. Of dit nu positief is of niet, is beetje dubbel. De eerste seconden wel, daarna lijkt het meestal toch nergens naartoe te gaan en vervalt dat allemaal in een flauwe satire à la "Wat Als?".

    De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Jammer, want wij Vlamingen zouden dit zeker kunnen gesmaakt hebben.

    Zonder de bekende koppen is deze movie 43 geen woord waard. Ik geloof dat de mensen die de verhaaltjes schreven zich eens uitleefden en er was toevallig geld om hun spielerei op DVD uit te brengen. Ik ga hier niet teveel uitweiden over de verschillende kortverhaaltjes. Kijk zelf maar als je zin hebt. Misschien moet je eerst wat licht in het hoofd zijn voor deze prent. Het beste uit de film is Beasel. Dat komt als extraatje op het einde. Volhouden dus!

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 21 juli 2013

    *** Related Post ***
    24/03/2013: Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43

  • Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43

    Pin it!

    Eindelijk nog eens een politiek incorrecte komediefilm. Ik denk niet dat Movie 43 (2013) het niveau van een doorsnee Scary Movie zal overstijgen, maar je kunt het niet nalaten om toch te lachen met bepaalde grappen. Maar het meest opmerkelijke van deze sketch-film is de waslijst aan bekende koppen die hiervoor werd opgetrommeld.

    movie 43,naomi watts,liev schreiber,jeremy allen white,kate winslet,hugh jackman,terrence howard,halle berry,dennis quaid,richard gere,greg kinnear,chloë grace moretz,emma stone,uma thurman,kristen bell,leslie bibb,elizabeth banks,gerard butler,extras,anna faris,inappropriate comedy,vince offer,steve baker,will carlough,jacob fleisher,patrik forsberg,matt portenoy,greg pritikin,rocky russo,jeremy sosenko,elizabeth wright shapiro,steven brill,steve carr,rusty cundieff,james duffy,griffin dunne,peter farrelly,will graham,james gunn,brett ratner,jonathan van tulleken,bob odenkirk

    Korte inhoud: Movie 43 is een komedie die bestaat uit diverse korte films, elk met een eigen regisseur en vele bekende acteurs. Enkele verhalen zijn; Een psychopathische moeder (Naomi Watts), die lijdt aan borderline, geeft samen met haar man (Liev Schreiber) thuis les aan hun zoon (Jeremy Allen White), maar onderwerpen hem aan pesterijen. Een vrouw (Kate Winslet) heeft een blind date met een man (Hugh Jackman) en komt er achter dat hij een rare geboorteafwijking heeft, waarna ze compleet door het lint gaat. Een coach (Terrence Howard) van een volledig zwart basketbalteam in de jaren '50 geeft zijn spelers advies dat duidelijk niet politiek correct is.Een knappe vrouw (Halle Berry) speelt een spelletje 'truth or dare' in een restaurant.

    En er zijn nog meer filmsterren die hun imago ietwat breken dan diegene vermeld in de korte inhoud, gaande van Dennis Quaid, Richard Gere, Greg Kinnear, Chloë Grace Moretz tot Emma Stone, Uma Thurman, Kristen Bell, Leslie Bibb, Elizabeth Banks en Gerard Butler. De lijst is gewoon te lang om op te noemen. De trailer lijkt een soort middenweg te zoeken tussen de brave slapstick humor die we gewend zijn van de Anna Faris komediefilms, en de iets meer geslepen humor uit Extras van Ricky Gervais (ook al heeft hij zelf niets met de film te maken). Het lijkt er wel op dat de bedoeling was om mensen te nemen die niet noodzakelijk bekend zijn voor hun komedierollen.

    Het grappige is, dat er een andere film opduikt met exact dezelfde premisse – sterren in een politiek incorrecte komediefilm – maar die nu al wordt versleten als de slechtste film van 2013 … ook al zijn er dit jaar heel wat concurrenten. De mensen die A Good Day to Die Hard (2013) hebben gezien, weten waarover ik spreek. Maar InAPPropriate Comedy (2013) van Vince Offer, met Rob Schneider, Adrien Brody, Michelle Rodriguez en Lindsay Lohan, zou zo slecht zijn dat Movie 43 meteen gezien wordt als een geslaagde komedie. De acteurs die in deze film opduiken hebben trouwens nog een carrière in volle bloei en het mag duidelijk zijn dat ze dit doen voor de fun en niet omdat financieel aan de grond zitten.

    richard gere in movie 43seann william scott en johnny knoxville in movie 43halle berry in movie 43
    naomi watts in movie 43hugh jackman in movie 43emma stone in movie 43

    Er is heel wat commotie rond de prent, en meer bepaald rond een paar grappen van bedenkelijke aard, maar dat was eigenlijk ook wel de bedoeling. De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Op 27 maart 2013 komt de film bij ons in de bioscoop en dat zullen we zien of wij de "ongecensureerde versie" zullen zien.

    *** Movie 43 trailer ***

  • Indrukwekkend tsunami-drama in The Impossible

    Pin it!

    Hollywood heeft zich al een paar keer aan het tsunami drama gewaagd. De laatste die ik me voor de geest kan halen was de Clint Eastwood film Hereafter (2010). En er zit een nieuwe film aan te komen die iets meer het accent op wat de slachtoffers hebben doorstaan in dit paradijs die in een mum van tijd een ware hel werd. The Impossible (2012) is de tweede langspeelfilm van de Spaanse Juan Antonio Bayona (The Orphanage).

    The Impossible

    Korte inhoud: Maria (Naomi Watts) en Henry (Ewan McGregor) en hun drie zoons gaan in de winter op vakantie en zoeken het mooie weer op in Thailand. Maar op de morgen van 26 december, wanneer de familie rustig bij het zwembad zit, zien ze een grote zwarte vloedgolf hun kant op komen. Ze worden getroffen door een tsunami. Maria komt na een hevige klap weer boven water, maar weet zeker dat haar familie het niet gered heeft. Dan ziet ze haar oudste zoon Lucas verderop in het water...

    Indrukwekkende trailer moet ik zeggen. Zowel visueel indrukwekkend als iets met een enorme emotionele bagage. Dit zou wel eens Oscar-materiaal kunnen zijn, zeker wanneer je weet dat deze prent een paar weken voor de Oscar-deadline in de bioscoop komt. Het verschil met een Roland Emmerich film is dat hier niet de visuele effecten zullen domineren dan wel het verhaal en zijn personages. Watts en McGregor zijn tevens zeer begerenswaardige acteurs. Daarnaast zien we ook Geraldine Chaplin, Marta Etura en de jonge talentvolle Tom Holland. De fotografie van de film werd verzorgd door Oscar Faura.

    Uiteraard is dit een Amerikaanse film waarin de hoofdkarakters ook Amerikanen zijn, dit in schril contrast met de 230’000 NIET-Amerikanen die in deze tsunami hun leven lieten. Maar ik heb toch de indruk dat regisseur Juan Antonio Bayona en scenarist Sergio G. Sánchez een film hebben gemaakt met een universeel karakter en gekozen hebben voor steengoede acteurs. Hier is geen ruimte voor Amerikaans patriottisme. De muziek in de trailer is misschien wel iets te melig, maar de originele film zal komen van Fernando Velazquez en waarom moeten ze in godsnaam ZOVEEL onthullen?! Ik begrijp wel dat het de bedoeling was om aan te tonen at het geen typische disaster-film zal worden, maar daarvoor moet je toch niet het gehele plot op de straatstenen zwieren…

    *** The Impossible trailer ***

  • J. Edgar (2011) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar (2011) vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

    j edgar

    Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

    Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

    Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

    Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

    Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

    Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

    Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

    j edgar j edgar

    J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

    Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

    Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

    J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

    Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 22 mei 2012

     

    *** J. Edgar trailer ***

  • Leonardo DiCaprio vertolkt J. Edgar Hoover

    Pin it!

    Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

    j edgar hoover,j edgar,leonardo dicaprio,clint eastwood,naomi watts,armie hammer,dustin lance black,josh lucas,lincoln,abraham lincoln,steven spielberg,daniel day-lewis,joseph gordon-levitt,tommy lee jones,david strathairn,sally field,tony kushner,biopic

    Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

    Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

    Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

    Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

    De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

    *** J. Edgar trailer ***

    ***Related Post***
    07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

  • Dream House van Jim Sheridan

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de trailer van Dream House (2011), de nieuwe Jim Sheridan film (In America, My Left Foot, In the Name of the Father, The Boxer). Geen independent drama deze keer, maar wel een mainstream spooky thriller, in het genre The Amityville Horror (2005) meets Insidious(2010).

    Het scheelde niet veel of dit had de eerste Hollywoodfilm kunnen worden van Erik Van Looy, die in de running was voor de regie, maar spijtig genoeg moet hij het stellen met de zoveelste remake van Loft (2012).

    Korte inhoud: De succesvolle uitgever Will Atenton (Daniel Craig) stopt met zijn baan in New York om, samen met zijn vrouw Libby (Rachel Weisz) en twee dochters, te verhuizen naar een schilderachtig dorpje in New England. Maar dan komen ze erachter dat in hun perfecte huis een moeder en haar kinderen zijn vermoord. Het hele dorp is van mening dat haar man, de enige overlevende, de dader is. Wanneer Will deze tragedie onderzoekt, komt zijn enige aanwijzing van Ann Paterson (Naomi Watts). Zij is een buurvrouw die goed bevriend was met de familie. Will en Ann proberen samen het verontrustende mysterie op te lossen.

    De film had eigenlijk al maanden geleden moeten uitkomen, maar gezien Daniel Craig niet vrij was voor de noodzakelijke reshoots (producers waren blijkbaar niet tevreden met de ruwe montage), werd de releasedatum verschoven. Van wat ik kan uitmaken uit de trailer lijkt het me een standaard thriller waar de drie hoofdacteurs de opdracht kregen om het voorspelbare scenario van David Loucka toch interessant genoeg te maken met sterke acteurprestaties. Komt daar nog bij dat de trailer opnieuw iets teveel van de plot verklapt (alsof drie plottwists nog niet genoeg waren).

    Wat echter minder voorspelbaar is, is de regisseur Jim Sheridan. Hij wordt naast Neil Jordan beschouwd als één van de beste regisseurs van Ierland, en pakt de laatste jaren soms uit met aangrijpende drama, zoals Brothers (2009), maar soms ook met platvloerse pulp zoals Get Rich or Die Tryin’ (2005). Het wordt dus afwachten in welke categorie deze Dream House zal vallen, maar mijn gevoel vertelt me dat het een film uit de laatste categorie zal worden. Los van de ietwat lullige tagline vind ik de filmposter wel iets hebben, hoewel het idee niet geheel nieuw is. Zo herinner ik me nog dit shot uit de film Garden State (2004). Vanaf 5 oktober 2011 kunnen we deze drama/mysterie/thriller verwachten in onze zalen.

    *** Dream House trailer ***

    ***Related Posts***
    25/06/2009: Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan
    25/03/2006: Erik Van Looy getipt voor Dream House

  • Inland Empire (2006) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire (2006). Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

    inland_empire_poster01.jpg

    (Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

    Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

    Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

    Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

    Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

    inland_empire_pic01.jpginland_empire_pic02.jpg

    In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

    Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

    Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

    inland_empire_pic03.jpginland_empire_pic04.jpg

    Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

    Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 januari 2011

  • Tom Hardy krijgt hoofdrol in Batman 3, Naomi Watts als Catwoman?

    Pin it!

    Tom Hardy is momenteel bezig aan zijn opmars in Tinseltown. De Brit schitterde vorig jaar in de gevangenisdrama Bronson (2008) en werd daarna door George Miller himself gecast in de opkomende Mad Max: Fury Road (2012) als Max Rockatansky. Verder had hij dit jaar een leuke bijrol in Inception (2010).

    Critici over heel de wereld hebben niets dan lof voor zijn frisse uitstraling, charisma en bovenal zijn sublieme vertolking als dolgedraaide gevangene in Bronson. Dus vrees niet, hij kan acteren en protegé Christopher Nolan gaat hem niet voor niets dergelijke grote rol cadeau geven. Het is misschien gewaagd om te zeggen, maar ik zie hem capabel om een Oscarwaardige rol neer te zetten naar het voorbeeld van Heath Ledger.

    batman_catwoman.jpg

    Chris Nolan kennende, houdt hij graag de ontwikkeling van zijn films zo veel mogelijk voor zichzelf en zijn crew en wil hij momenteel dan ook niets kwijt over de rol die Hardy mag gaan vertolken. Mijn gok is Bane of Robin: kijk maar naar zijn looks in Bronson (Bane), en zijn look in het dagelijkse leven (Robin). De als nichterige sidekick gedoemde Robin lijkt velen misschien uit den boze, toch meen ik dat Christopher de kwaliteiten heeft om dit personage nieuw leven in te blazen.

    Op het internet gonsde het maanden lang van de geruchten dat Joseph-Gordon Levitt of Leonardo Di Caprio Edward Enigma ging spelen: The Riddler dus. Deze geruchten zijn recent door Nolan van tafel geveegd: er is geen sprake van The Riddler in The Dark Knight Rises (2012). Gelukkig maar, want dit personage heeft veel te veel gelijkenissen met The Joker…

    Ik persoonlijk hoop op de terugkeer van The Penguin (James Gandolfini lijkt me de ideale keuze) en Catwoman. (Naomi Watts in latexpakje zou me wel kunnen bekoren). Nu, begin deze week dook bij Aint It Cool News en Deadline Hollywood het merkwaardige bericht op dat The Dark Knight Rises maar liefst 2 vrouwelijke hoofdrollen zal tellen, waarvan 1 nieuwe love-interest voor Bruce Wayne en 1 villian! Ik denk dus logischerwijze aan Catwoman of in tweede instantie Poison Ivy, of misschien wel Harley Quinn. Nolan zou volgende capabele actrices in gedachten hebben:

    Of dit weer het zoveelste valse gerucht is valt af te wachten natuurlijk, al heeft ‘Deadline Hollywood’ alvast geen kwalijke reputatie als het gaat om casting-geruchten bij dergelijke projecten. Het officiële bericht vindt u hier. Ik en rest van de Batman-fans dromen verder en hopen dat Nolan het succes van The Dark Knight kan evenaren.

    ***Related Posts***
    09/08/2012: The Dark Knight Rises review
    27/05/2012: The Dark Knight Rises posters en banners
    05/05/2012: The Dark Knight Rises trailer #3
    21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
    15/12/2011: Gitzwarte poster
    06/08/2011: Eerste afbeeldingen The Dark Knight Rises en Man of Steel
    20/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
    20/01/2011: Anne Hathaway wordt de nieuwe Catwoman – HQ pics
    02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
    01/08/2008: The Dark Knight review
    17/06/2005: Batman Begins review

  • Fair Game met Sean Penn en Naomi Watts

    Pin it!

    Fair Game (2010) van Doug Liman is een politieke-thriller, gebaseerd op waar gebeurde feiten, die zich afspeelt in de dagen voor de Irak oorlog.

    fair_game.jpg

    Wanneer ex-diplomaat Joseph Wilson in een krantenartikel zich uitlaat over de regering Bush (junior) en diens zoektocht naar wapens van massadestructie als leugens afschildert, onthullen medewerkers van de president - in een column in de Washington Post - dat zijn echtgenote, Valerie Plame, een undercoveragente is in dienst van de CIA. Iets wat meteen haar carrière op de helling zet en zelfs haar leven in gevaar brengt.

    Van waar komt die naam "fair game" dan? Wel, deze naam komt van een uitspraak van Karl Rove, de spindoctor en vaste adviseur van de president, die zei dat Wilson's echtgenote 'fair game' was. Een uitlating die volgens de woordvoerder niet betekende dat Wilsons vrouw een ideaal slachtoffer was, maar zo is het natuurlijk wel opgevat. Het boek waarop de film gebaseerd werd, is van Valerie Plame zelf. Zij heeft er voor gezorgd dat het gehele verhaal werd verteld, inclusief de doorgestreepte zinnen en paragrafen die de CIA maakte na inzage in het manuscript.

    Korte inhoud: Joseph Wilson (Sean Penn) wordt door de CIA naar Irak gestuurd met de opdracht een rapport te maken van mogelijk aanwezige massavernietigingswapens. Wilson vindt hiervan helemaal niets terug in Irak, publiceert zijn rapport in de New York Times en schrijft dat hij de inval van de Verenigde Staten in Irak onrechtmatig vindt. Hierdoor komt de identiteit van zijn vrouw, Valerie Plame (Naomi Watts), een CIA agente, op straat te liggen.

    De film is gesplitst in twee delen. Het eerste deel concentreert zich op het private leven van een gezin waarin de moeder een geheim agente is. Het tweede deel vertelt dan het verhaal van de gevolgen van haar ontmaskering. In tegenstelling tot een film als All the President’s Men (1976) lijdt deze prent aan een vorm van hardnekkige steriliteit. De geheime agente, vertolkt door Naomi Watts, is zowaar een koel slachtoffer die geen vlieg kwaad zou doen, de overheid bestaat hoofdzakelijk uit wolven die hun macht in stand willen houden en geen tegenwind dulden en haar man een afgesloofde diplomaat van geen belang. Veel ruimte voor nuance is er niet, ook al gebruikt de film af en toe archief-materiaal om het vermoeden van 'waarheidsgetrouw intact te houden. Maar zo gebruikte Oliver Stone ook heel wat archiefmateriaal voor zijn JFK (1991), en deze film nam toch ook wel een loopje met de waarheid.

    fair_game_naomi_watts_01.jpgfair_game_sean_penn_01.jpg

    Anderzijds hoeft een film geen slaaf te zijn van de naakte feiten, zolang hij maar trouw blijft aan de geest van wat er is gebeurd. Ik ken geen enkele historische prent die zich niet heeft bezondigd aan dramatisering van feiten. Het is trouwens een noodzakelijk kwaad, wil je een goed verhaal vertellen. Als je de ware toedracht wil kennen moet je maar een paar boeken lezen. Spijtig genoeg hebben ze de verkeerde regisseur gekozen voor deze prent. Doug Liman (The Bourne Identity) heeft in plaats van een politieke-thriller, een soort Jason-Bourne-actie-thriller gemaakt zonder diepgang of emotie. Bijgevolg is het ook geen film die een politieke schokgolf zal teweeg brengen. Had deze film vóór de tussentijdse verkiezingen zijn uitgekomen, dan zou dat niets aan de uitslagen hebben veranderd. Vanaf 27 oktober 2010 draait deze film in onze bioscopen.

    *** Fair Game trailer ***

  • You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is altijd hetzelfde met vouchers. Je koopt of krijgt ze en je denkt dat je ze in de tijd dat ze geldig zijn wel zult kunnen verzilveren. Dat is meestal buiten de erbarmelijke programmatie tijdens de zomermaanden gerekend. Met de vervaldatum in zicht was ik dan ook af en toe eens aan het piepen of er nu echt niets leuks speelde dat mijn zinnen zou kunnen verzetten, buiten het filmfestivalgedoe. Ja hoor, gisteren ging in de kleinste zaal van de Kinepolis Gent You will Meet a Tall Dark Stranger (2010) van Woody Allen in première. Na mijn hele telefoonboek afgesms't te hebben, kreeg ik dan toch een positieve respons en hup daar zaten we dan, vol verwachting uit te kijken naar wat Woody ons nu ging voorschotelen.

    you_will_meet_a_tall_dark_stranger_2010_blu-ray.jpg

    Woody Allen is op zijn retour, Woody Allen weet niet meer hoe films te maken, dat komt mij af en toe ter ore. Hoewel ik me niet kan herinneren wanneer ik nog eens een van zijn meest recente werken heb gezien, ik ben en blijf een fan. Ook na het zien van You Will Meet a Tall Dark Stranger. Het leven zoals het is, van gewone mensen in de straat, elk met zijn problemen, aberraties of vertekende wereldbeelden, samen en in confrontatie met elkaar en hun omgeving. Het zijn nooit echt happy mensen die Woody Allen ten tonele voert. De uitstekende cast levert daarbij goed werk, zelfs al overtuigt het al bij al in sommige scènes niet helemaal.

    Korte inhoud: We maken kennis met Helena (Gemma Jones), een oudere ietwat neurotische vrouw die net is verlaten door haar man Alfie (Anthony Hopkins) en te pas en te onpas binnenvalt bij haar dochter Sally (Naomi Watts). Sally is een kunsthistorica die droomt van een eigen galerij maar haar leven en liefde gevonden heeft in een sober leven met Roy (Josh Brolin), een schrijver van één succesvolle roman die hopeloos op zoek is naar een tweede succes. Helena zoekt troost in de voorspellingen van een waarzegster en dat frustreert haar omgeving bij tijden nogal. Alfie zoekt dan weer naar zijn jeugdigheid bij een call-girl genaam Charmaine (Lucy Punch).

    Woody vertelt. Hij geeft ons een scherpe blik op de leefwereld van mensen in hun doodgewone alledaagse bestaan met alle alledaagse problemen die er komen bij kijken. Ontdaan van alle franjes vertelt hij hoe elk personage beseft dat hun leven eigenlijk maar voortkabbelt of door omstandigheden op een zijspoor is geraakt. De hunkering naar iets nieuws, iets anders, het over een andere boeg te gooien. Iedereen wil die grote donkere vreemdeling ontmoeten. Of het nu in de gedaante van een persoon of een opportuniteit is.

    Op bijzonder onderhoudende luchtige manier aanschouwen we het speeltoneel. Grappig, interessant, maar ook niet meer. Verwacht dit keer geen diepgaande psychologische analyses en dialogen. Woody Allen heeft trouwens ook zijn vinnigheid achterwege gelaten. Naomi Watts schittert als huisvrouw. Anthony Hopkins als Alfie, de zestiger die wat verloren loopt als een onzekere tiener in zijn tweede leven, maakt een onhandige indruk maar dat is ook zijn rol. Josh Brolin speelt echt wel de sukkel van het moment als mislukte schrijver met een idioot poedelkapsel. Maar de pluimen gaan toch naar Gemma Jones als Helena. Ook Antonia Banderas duikt in de film op.

    you_will_meet_a_tall_dark_stranger01.jpgyou_will_meet_a_tall_dark_stranger02.jpgyou_will_meet_a_tall_dark_stranger03.jpg

    Jammer dat er geen mysterieuze femme fatale als Scarlett Johansson meedoet, maar de verrukkelijke verschijning van Freida Pinto maakt dat deels goed. Woody Allen kan het nog steeds en toont dat het niet altijd echt diepgaand en echt psycho-analytisch moet zijn om te boeien. De film draait al in de bioscoop sinds 20 oktober 2010.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 27 oktober 2010

     

    *** You Will Meet a Tall Dark Stranger trailer ***

  • Mulholland Drive (2001) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De films van een regisseur in zijn beginjaren, zijn niet meer de films die hij maakt op latere leeftijd. Het mooiste voorbeeld is Francis Ford Coppola. Ik heb onlangs nog eens Apocalypse Now (1979) gezien en ik die prent blijft zo indrukwekkend. Vergelijk dat maar eens met het beschamende The Godfather: part III (1990), of het pretentieuze en oersaaie Youth without Youth (2007). Je zou nooit kunnen denken dat deze drie films van dezelfde maker zijn. Idem dito met regisseurs als Brian De Palma, Robert Altman of Stanley Kubrick.

    mulholland_drive_bluray.jpg

    En zo is het ook wel een beetje het geval met David Lynch. Je kan er voor of tegen zijn, maar je kunt de impact niet ontkennen die ze teweeg brengen. Het zijn pareltjes van liefde en haat, tederheid en gruwel, op een fascinerende manier verteld op meeslepende en aangrijpende muziek en bedreigende geluidseffecten. Zijn beste film wat mij betreft blijft Blue Velvet (1986). Het is trouwens één van zijn meest toegankelijke films. Uiteraard zit er een dubbele bodem in het verhaal, maar alles blijft wel vrij coherent en je kunt volledig meevoelen met de karakters. Een andere toegankelijke film, maar al een tikkeltje meer afwijkend, is Wild at Heart (1990).

    Met films als Lost Highway (1997) en Mulholland Dr. (2001) ging Lynch de experimentele toer op. Een weg die hij reeds was ingeslagen met het maken van zijn adembenemende "Twin Peaks". En met Inland Empire (2006) verzeilde de regisseur in de abstracte wereld van de nachtmerrie. Maar het blijft cinema die je moet beleven, én herbeleven. Een film van David Lynch heeft minstens een tweede visie nodig, en zo ook voor Mulholland Dr. waarvan Universal de film onlangs op Blu-ray heeft gezet.

    Korte inhoud: Een mysterieuze vrouw (Laura Harring) ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms (Naomi Watts) in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

    De film startte als een tv-serie eind jaren '90 gemaakt met een budget van een slordige 8 miljoen dollar. Maar het tv-station ABC was er niet meteen wild van en de show werd afgevoerd. Het Franse Studio Canal pompte nog een extra 7 miljoen in het project om de serie toch nog een slot te geven, maar het werd niet even krachtig als Twin Peaks. De filmversie heeft veel geput uit die serie en is bij momenten al even chaotisch in zijn verhaalstructuur, vooral dan de laatste 40 minuten waarin de twee bevallige dames topless in het rond hollen. Het einde van de film is trouwens al even bevredigend als het einde van de tv-serie.

    mulholland_drive_01.jpgmulholland_drive_02.jpg

    Mulholland Dr. gaan analyseren zou behoorlijk zinloos zijn. Net zoals bij Lost Highway kan je er wel een theorie aan vastknopen, maar uiteindelijk is niet één maar zijn er verschillende verklaringen mogelijk. Net zoals een schilderij ook verschillende emoties kan oproepen, ligt de sleutel tot het werk van David Lynch in de persoonlijke ervaring en ontleding. Je moet er wel voor open staan, anders zal je snel verveeld worden door de van-de -hak-op-de-tak-aanpak. Alles heeft zijn reden, maar wanneer je niet bereid bent om Lynch te volgen lijkt niets een reden te hebben en is alles bedoeld als sfeerschepping of zelfs als grap. Het is de logica van een droom-sequentie, die uiteraard de deur open zet voor film snobisme en van de pot gerukte hineininterpretierung waar Lynch zelf in alle waarschijnlijkheid nog nooit had aan gedacht. De film was trouwens beschouwd als de Beste Film van het decennium door Les Cahiers du Cinéma. Maar de film leidt op deze manier wel een eigen leven en dat is op zich ook verdienstelijk. En indien jullie toch benieuwd zijn naar die wilde theorieën, dan kunnen jullie een kijkje nemen op 10 Clues to unlock Mulholland Drive.

    Spijtig genoeg zullen jullie op de blu-ray geen verklaringen horen van Lynch. Hij praat niet graag over zijn films, en dat is geheel te begrijpen gezien het genre. Maar je vindt er wel heel wat theorieën van diverse journalisten en filmcritici. Er is ook een making of en uiteraard heel wat info over de opmerkelijke muziekscore van Angelo Badalamenti. Het is misschien geen film voor een groot publiek, maar het is wel een indrukwekkende en stijlvolle prent, waarvan de eerste 80 minuten kunnen omschreven worden als uitstekende cinema.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 september 2010

     

    *** Mulholland Drive trailer ***

  • Naomi Watts gaat Blonde met Marilyn Monroe

    Pin it!

    Om de zoveel jaar is er wel een nieuwe Marilyn Monroe biopic in de maak, maar deze keer worden de grote kanonnen ingezet. Niemand minder dan actrice Naomi Watts werd aangesproken om het blonde filmicoon en 50'ties sekssymbool te vertolken. Blonde (2011) zal gebaseerd zijn op het eigenzinnige werk van Joyce Carol Oates, een boek die de innerlijke gevoelswereld van Marilyn wil bloot leggen en meer als fictie dan als biopic gezien kan worden.

    Volgens de mensen van ScreenDaily zou de Nieuw-Zeelandse regisseur Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) de film in beeld brengen. Hij krijgt hiervoor een productiebudget van 20 miljoen dollar. Hij zei het volgende over de biopic:

    "Why is Marilyn Monroe the great female icon of the 20th Century? For men she is an object of sexual desire that is desperately in need of rescue. For women, she embodies all the injustices visited upon the feminine, a sister, a Cinderella, consigned to live among the ashes.

    I want to tell the story of Norma Jean as a central figure in a fairytale; an orphan child lost in the woods of Hollywood, being consumed by that great icon of the twentieth century."

    Naomi Watts was 6 jaar geleden genomineerd voor een Oscar voor het drama 21 Grams (2003), maar verloor het van Charlize Theron voor de film Monster. Maar dit lijkt het soort film waarmee de actrice terug in de nominatielijst kan belanden, gezien de rol eigenlijk wel op haar lijf is geschreven. Hier is trouwens al een gelekte afbeelding van Watts als Marilyn. De actrice is binnenkort te zien naast Sean Penn in de thriller Fair Game (2010) van Doug Liman (The Bourne Identity, Mr. & Mrs. Smith).

  • The International (2009) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    The International (2009) kon op geen beter moment uitkomen: een thriller over financiële instellingen die niet helemaal volgens de regels werken, net op het moment dat er een wereldwijde kredietcrisis aan de gang is. Qua timing kan dat tellen.

    the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,

    Korte inhoud: Louis Salinger (Clive Owen) is een agent van Interpol die een wereldwijde samenzwering in de bankensector op het spoor is. Het doel van Salingers onderzoek is de International Bank of Business and Credit (IBBC), die zich schuldig maakt aan het witwassen van geld, wapenhandel en de destabilisatie van enkele regeringen. Bij zijn onderzoek wordt hij geholpen door Eleanor Whitman (Naomi Watts), een openbare aanklager uit New York. Samen volgen ze het spoor van het geld, dat hen van Berlijn over Milaan en New York naar Istanbul brengt.

    Normaal gezien zou The International in de zomer van 2008 al moeten uitgekomen zijn, maar door enkele slechte testscreenings werd de release verschoven naar het voorjaar van 2009. Dat gaf de makers de tijd om enkele reshoots te filmen, en dan vooral enkele spectaculaire actiescènes. Helaas is met deze nieuwe opnames het niveau van The International niet spectaculair gestegen en hoewel de film vol goede bedoelingen zit, hinkt de uitwerking een beetje achterop.

    Nochtans ligt dat niet aan de Duitse regisseur Tom Tykwer, die na onder andere het energieke Lola Rennt (1998) en de romanverfilming Perfume: The Story of a Murderer (2006), opnieuw laat zien dat hij wel degelijk weet hoe hij met een camera moet omgaan. Dat resulteert in een aantal fraaie scènes, zoals een shoot-out in het Guggenheim Museum in New York waar Tykwer optimaal gebruik maakt van het moderne interieur met glas en staal om een spannende actiescène te draaien.

    Ook aan de prestatie van Clive Owen valt weinig af te dingen. De Britse acteur, die ooit getipt werd als nieuwe James Bond, toont hier dat hij misschien niet zo flexibel en energiek is als een Jason Bourne of Ethan Hunt, maar dat hij toch een actiefilm kan dragen. Clive Owen speelt zijn rol met de juiste flair en weet Louis Salinger ook een kwetsbare kant mee te geven.

    De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Naomi Watts en haar hebben we al in veel betere doen geweten. Het lijkt Watts allemaal niet echt te interesseren wat er met haar personage Eleanor Whitman gebeurt en ze levert een ronduit vlakke prestatie af. Toegegeven, haar rol heeft ook bijzonder weinig om het lijf en veel meer dan achter Clive Owen aanhollen moet ze niet doen. Haar rol had dan ook even goed weggelaten kunnen worden zonder dat het verhaal zou instorten. Verder zien we in de cast nog Armin Mueller-Stahl en Festen-acteur Ulrich Thomsen opduiken.

    the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl
    the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl the international,clive owen,naomi watts,tom tykwer,Lola Rennt,perfume,Ulrich Thomsen,Armin Mueller-Stahl

    Het belangrijkste euvel van The International is het zwakke scenario van debutant Eric Singer. De film begint meteen met een moord waarbij je als kijker niet weet wat er gebeurt, laat staan wie er vermoord wordt. Ook later krijg je weinig uitleg en de personages vliegen de halve planeet rond (Berlijn, Luxemburg, Frankrijk, Milaan, New York en Istanbul) waardoor de film af en toe meer een toeristisch promofilmpje lijkt. Met al dat gereis lijkt het wel of er veel gebeurt, maar eigenlijk is dit niet echt zo. Het verhaal komt nooit echt goed op gang, wordt te langzaam verteld en in een veel te korte tijdspanne.

    Op een paar uitzonderingen na (bijvoorbeeld de shoot-out in het Guggenheim) zijn er dan ook maar weinig hoogtepunten te vinden in The International, en dat is toch een beetje een teleurstelling voor een beloftevolle regisseur als Tykwer die met deze film zijn doorbraak kon maken in het mainstream-circuit. Ook de twee hoofdacteurs komen te weinig uit de verf en er is bitter weinig chemistry tussen beide acteurs. Tom Tykwer zal in ieder geval niet meteen een tweede Amerikaanse mainstream film maken, de toekomst zal uitwijzen of hij ooit nog de kans zal krijgen na de tegenvallende box-office cijfers (wereldwijd slechts 60 miljoen tegenover een productiebudget van 50 miljoen).

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 15 maart 2009

    ***Related Post***
    04/03/2009: The International heeft iets teveel gekost

     

    *** The International trailer ***

  • The International van Tom Tykwer

    Pin it!

    In een periode van economische recessie en grote financiële moeilijkheden in de bankwereld komt The International (2009) in de zalen. Een politieke, misdaadthriller waarmee Eric Singer zijn debuut als scriptschrijver maakt. Hij baseerde zijn script op het schandaal dat in 1991 plaatsvond rondom de in 1972 in Pakistan opgerichte Bank of Credit and Commerce International.

    The international

    Deze bank groeide in de jaren 70 en 80 uit tot één van de grootste en invloedrijkste banken van de wereld. Een onderzoek naar fraude heeft geleid tot de complete liquidatie omdat bleek dat de bank betrokken was bij illegale wapenhandel, afpersing, witwas-praktijken, belastingontduiking en de verkoop van nucleaire technologieën. In de volksmond veranderde de naam in Bank of Crooks and Criminals International.

    Korte inhoud: Interpol-agent Louis Salinger (Clive Owen) en hulpofficier van justitie in Manhattan Eleanor Whitman (Naomi Watts) zijn vastbesloten om een van de machtigste banken ter wereld voor het gerecht te slepen. Salinger en Whitman brengen talloze strafbare illegale activiteiten aan het licht en volgen het geld van Berlijn naar Milaan, New York en Istanbul. Met hun klopjacht rond de wereld spelen ze hoog spel en hun niet-aflatende vastberadenheid zorgt voor levensbedreigende situaties. De president van IBBC Jonas Skarssen (Ulrich Thomsen) en zijn handlangers deinzen nergens voor terug - zelfs niet voor moord - om terreur en oorlog te kunnen blijven financieren.

    The International is uiteraard niet de eerste actiefilm met een complottheorie waarbij het de paranoïde hoofdpersoon - na de nodige tegenwerkingen - lukt om de onthutsende waarheid aan het licht te brengen, maar hier hebben we niet alleen twee grote acteertalenten aan het werk en tevens een intelligente filmmaker. Regisseur Tom Tykwer (Lola Rennt, Perfume) lijkt een stevige actiefilm te hebben gemaakt, die doet vermoeden dat hij misschien een betere kandidaat was voor de verfilming van de laatste James Bond film Quantum of Solace die met 4 keer meer middelen werd gemaakt. De nieuwe trailer ziet er wel overtuigend uit (in vergelijking met die eerste die verschrikkelijk slecht in elkaar stak), ook al zie je aan de beelden dat deze 50 miljoen dollar actieprent misschien beter af was geweest met 10 à 20 miljoen dollar meer budget. Het "internationale" karakter van deze film komt gewoon maar half tot uiting in de beelden, maar het zou ook kunnen dat de monteur heel karig is geweest met zijn beelden.

    De promotie van de film is quasi onbestaand en dat is schandalig voor zo'n prent. Ik heb nog maar zelden iets gehoord over deze prent. De de posters kwamen ook maar laat en dat kan niet goed zijn voor de box-office. Wat denken jullie trouwens van de gephotoshopte neus van Naomi Watts.

    Wij moeten nog wachten tot 11 maart 2009 alvorens deze prent bij ons in de bioscopen draait. En wie weet zal in de nasleep van deze prent ook nog wat foute zaken aan het oppervlak komen bij de Fortis bank.

    *** The International trailer ***

  • Funny Games met Naomi Watts en Tim Roth

    Pin it!

    Ik ga niet verder uitwijden over de noodzaak van remakes, en al zeker niet over remakes van een film die maar 10 jaar oud is, maar één ding is zeker, deze Funny Games U.S. (2007) van de eigenzinnige Oostenrijker Michael Haneke heeft een sterk promotieteam achter zich. De media-campagne is omni-present en hoewel je eigenlijk wel beter af bent met het origineel uit 1997, is de verleiding groot om zich nog eens te verwennen met deze treffende thriller van twee jonge mannen die een gezin terroriseren met psychologisch en fysisch geweld. De film ligt dan ook in de lijn van dit ander meesterwerkje Das Experiment (2001) van Oliver Hirschbiegel (Der Untergang, The Invasion). Deze remake is er gekomen om het Amerikaanse publiek te bekoren die liever geen ondertitels lezen en liever bekende koppen aan het werk zien.

    Korte inhoud: Ann (Naomi Watts), George (Tim Roth) en hun zoon Georgie (Devon Gearhart) zijn op weg naar hun buitenverblijf om er de zomer door te brengen. Hun buren, Fred (Boyd Gaines) en Eva (Siobhan Fallon), zijn al aangekomen en ze hebben afgesproken om de volgende ochtend met z'n allen een partijtje golf te gaan spelen. Terwijl haar man en haar zoon druk in de weer zijn op de zeilboot die ze onlangs hebben opgeknapt, begint Ann het avondeten klaar te maken. Plots komt ze oog in oog te staan met Peter (Brady Corbet), een uitermate beleefde jongeman. Hij is één van de gasten van haar buren en is door Eva gestuurd om enkele eieren te vragen. Ann maakt aanstalten om hem de eieren te geven, maar aarzelt plots. Hoe is Peter bij hen binnengekomen? De zaken nemen snel een vreemde wending. De vriend van Peter, Paul (Michael Pitt) komt ook langs en dan beginnen de zaken uit de hand te lopen. Al gauw zijn Ann en haar gezin gevangenen in hun eigen huis en worden ze onderworpen aan een reeks sadistische spelletjes... Hier is de trailer.

    Funny Games

    Iedereen die het origineel heeft gezien weet dat Funny Games een behoorlijk heftig avontuurtje is. Het verhaal is eenvoudig maar slaat in als een bom. Haneke wou dan ook niet erg veel veranderen aan het oorspronkelijke verhaal, de boodschap is volgens hem duidelijk en nog steeds relevant. Haneke beweert dat hij het Amerikaanse publiek voor ogen had bij het maken van de originele versie van Funny Games. "It is a reaction to a certain American Cinema, its violence, its naiveness, the way American cinema toys with human beings. In many American films violence is made consumable." Maar omdat het gros van de Amerikaanse bioscoopbezoekers het liefst hapklare brokken krijgen voorgeschoteld en nog altijd geen zin hebben om ondertiteling te lezen, kreeg Funny Games in de VS geen poot aan de grond. Toen de Britse producent Chris Coen Haneke in 2005 benaderde om een Engelstalige remake te maken, stemde de regisseur vrijwel direct toe. Onder één voorwaarde: hij wilde Naomi Watts in de hoofdrol. Zij hapte toe na lang aarzelen en besloot zelfs om de film mede te produceren. Haneke besloot om er een shot-by-shot remake van te maken. Het enige dat anders is in deze nieuwe versie ten opzichte van het origineel, zijn de acteurs, de taal en de locatie waar een en ander zich afspeelt. De rest is een exacte kopie - zelfs de decors werden trouwens volledig nagebouwd.

    Maar voor de mensen die het origineel al hebben gezien heeft deze film geen echte meerwaarde. De films van Michael Haneke (Caché, Code Inconnu) zijn vaak zware kost en je blijft na afloop met meer vragen zitten dan dat je antwoorden hebt gekregen. Een bewuste keuze van de regisseur, die zijn kijkers nadrukkelijk een spiegel voorhoudt en bedrieglijk speelt met gewetensvragen, schuld- en verantwoordelijkheidsgevoelens. "I'm trying to find ways to show violence as it really is: it is not something that you can swallow. I want to show the reality of violence, the pain, the wounding of another human being." Heb je nog geen of weinig ervaring met het werk van Haneke, dan zou deze Amerikaanse uitvoering van de cultklassieker wel eens een overdonderende kennismaking kunnen zijn. De film komt bij ons uit op 16 april 2008.

    *** Related Post ***
    02/10/2007: Funny Games trailer

  • Funny Games in Amerikaans jasje

    Pin it!

    Funny Games poster

    De Duitste cineaste Michael Haneke heeft dan uiteindelijk de vrij zinloze remake van zijn film Funny Games (1997) achter de rug. In deze herwerkte versie, Funny Games U.S. (2007), heeft de cineast een slordige 15 miljoen dollar verkregen, vergezeld met twee talentvolle Hollywood sterren. Uiteraard is het hier om de poen te doen en minder om de artistieke driftbuien van een filmmaker die het Duitse filmlandschap een nieuw gezicht had gegeven, maar bon, als jullie deze film nog niet hebben gezien en een hekel hebt aan ondertitels (in het geval je het Duits niet meester bent), dan mogen jullie deze prent niet missen.

    Korte inhoud: Twee schijnbaar beschaafde jongemannen, Pauk Michael Pitt en Peter Brady Corbet, terroriseren en mishandelen zonder duidelijk motief een gezin . Anna (Naomi Watts), George (Tim Roth) en hun zoontje Georgie (Devon Gearhart) zijn net aangekomen in hun vakantiehuis in New York. Al gauw blijkt dat de ontspannen begonnen zomervakantie verandert in een gruwelijke nachtmerrie.

    Met een dergelijke cast kan deze film hoe dan ook niet mislopen. Neem nu Tim Roth. De acteur verwierf heel wat populariteit na zijn rol in twee Tarantino-films (Reservoir Dogs, Pulp Fiction), en bleef zijn rollen sindsdien goed uitkiezen (Little Odessa, Rob Roy, No Way Home, Don't Come Knocking, The War Zone,…). Het maakte hem niet veel uit dat het geen grote Hollywood-prenten waren, zolang de rol interessant genoeg was. Maar met al die kleinere films zou je de acteur bijna vergeten. Bij deze staat hij opnieuw even in de spotlight en dan nog aan de zij van een knappe en talentvolle actrice.

    Haneke probeerde in ieder geval dezelfde sfeer te behouden uit het origineel en deed daarvoor beroep op de production designers die de blueprints van het oorspronkelijke huis uit de filmversie van 1997 hebben gebruikt om een exacte kopie te bouwen in een Amerikaanse filmstudio. De remake zou in april van 2008 bij ons in de zalen moeten draaien. Geniet hieronder al van de YouTube trailer.

    *** Related Post ***
    02/10/2007: Funny Games in Amerikaans jasje

  • Eastern Promises van David Cronenberg

    Pin it!

    Ik ben een redelijk grote fan van de Canadese regisseur David Cronenberg, toch mis ik een beetje zijn freaky beginperiode. Hij is hoe dan ook één van de meest eigenzinnige en succesvolle cineasten werkzaam in Hollywood. Cronenberg kan zowel gruwelijke horror (The Fly, Rabid, Scanners) als intieme dramafilms (Spider) aan, maar ook films die gewoon niet te classificeren zijn (zoals Naked Lunch en Videodrome).

    Eastern Promises poster

    Ook zijn laatste prent A History of Violence (2005) over innerlijke conflicten en verborgen geheimen, was een sublieme psychologische thriller van het western-type. En ook deze Eastern Promises (2007) is opnieuw met zijn favoriete acteur van het moment Viggo Mortensen (Lord of the Rings, A Perfect Murder).

    Korte inhoud: Anna (Naomi Watts) is een idealistische vrouw in wiens armen een jonge Russische moeder sterft tijdens een geboorte. Anna weet niks van de vrouw en haar handtasje is de enige houvast die ze heeft naar de identiteit. Haar zoektocht leidt haar diep in de wereld van de Russische maffia in London en diens nieuwste lid: Nickolai Luzhin (Viggo Mortensen). Nickolai is ingehuurd als de man die vermoorde tegenstanders van de bende onherkenbaar moet maken en het blijkt dat een dagboek in het handtasje van de Russische bewijzen bezit tegen Nikolais baas.

    Bij de casting zien we ondermeer de Franse acteur Vincent Cassel (Ocean's Twelve, Dobermann, Derailed), die steeds weer opduikt in grote Amerikaanse producties. Goed voor hem, want dit zelden voor dat een Fransman succes heeft in Hollywood. Ook de oude bekende Armin Mueller-Stahl (Shine) is van de partij.

    De trailer van Eastern Promises ziet er bangelijk uit met zijn Russia maffia en zijn getatoeëerde lichamen die aanstranden. De muziek is aangrijpend en er zitten geen overbodige gimmicks in de trailer die het allemaal wat moeten opfleuren. Jawel, ik kijk hier naar uit. Vanaf 7 november 2007 bij ons in de bioscoop.

    Het scenario is van de hand van Steven Knight, die reeds een Oscar op zak mocht steken voor het scenario van Dirty Pretty Things (2002) van Stephen Frears.

     

    *** Eastern Promises trailer ***

  • Naomi Watts als de activiste Gail Johnson

    Pin it!

    We Are All the Same zal de titel worden van het AIDS drama waarin de charmante Naomi Watts de hoofdrol gaat spelen, volgens BBC. Geen catchy titel, maar desondanks kan het een interessant drama opleveren, want de film vertelt immers het verhaal van de blanke Zuid-Afrikaanse Gail Johnson, die een donker kindje met AIDS adopteerde en samen met dit kind de hele wereld over toerde om bewustzijn rond de AIDS problematiek teweeg te brengen.

    De bron voor de film is het gelijknamige boek van journalist Jim Wooten. Hotel Rwanda (2004) schrijver Keir Pearson zal We Are All the Same bewerkte tot een script. Eerst zal Naomi Watts nog te zien zijn in de nieuwe thriller van David Cronenberg, Eastern Promises (2007), waarin ze een vroedvrouw speelt die te maken krijgt met een meedogenloze Londense crimineel, gespeeld door Viggo Mortensen.

    De enige film tot nu toe waarin Watts voor mij niet echt veel vonken gaf, was King Kong (2005). Het acteerspel was iets vlakker, maar dat had uiteraard alles te maken met de regiekeuzes van Peter Jackson die blijkbaar iets teveel naar de films uit de jaren '30 had gekeken. Haar beste rollen zijn die uit 21 Grams (2003) en Mulholland Dr. (2001). Enkel al voor die twee films lijkt me deze prent zeker wel interessant om even te vermelden. Watts is daarnaast ook niet onaardig om te zien en dat is ook mooi meegenomen.

  • Nicole Kidman en Naomi Watts in erotische thriller

    Pin it!

    Twee goede vriendinnen uit Australië zullen elkaar opnieuw ontmoeten op een filmset. Volgens Empire heeft Nicole Kidman er voor gezorgd dat ze aan de zij van Naomi Watts kan spelen in de erotische thriller Need (2009). Het is al geleden sinds Flirting (1991) dat de twee dames in één film tezien waren. Het feit dat ze in de thriller elkaars aartsvijanden zullen spelen zal het plezier voor de vriendinnen waarschijnlijk alleen maar verhogen: Watts speelt een psychiater, die haar instabiele patiënt Kidman er vandoor ziet gaan met haar man. Een misschien ietwat vreemde keuze gezien de meesten onder ons Kidman als psychiater hadden gezien en Watts als patiënte. Maar deze switch kan desondanks interessant zijn. Het scenario van de film werd geschreven door Jon Bokenkamp (Perfect Stranger, Taking Lives) die gebaseerd werd op het boek van Lawrence David.

    Volgens de eerste berichten zou de film zal geregisseerd worden door Ryan Murphy, die de grote man achter de serie ”Nip/Tuck” is en die in zijn filmdebuut maakte met Running with Scissors (2006). Murphy tekende onlangs een driejarige megadeal met Fox, ter waarde van een dikke $15 miljoen om films te ontwikkelen, het vijfde en zesde seizoen van Nip/Tuck te maken en zijn nieuwe tv-serie 4oz te ontwikkelen. De films die Murphy naast Need al op stapel heeft staan zijn Eat, Pray, Love met Julia Roberts en Dirty Tricks (2008) met Meryl Streep en Brad Pitt.

    Buiten misschien King Kong (2005) heb ik Naomi Watts nog niet in een foute rol gezien. Hetzelfde geldt voor Nicole Kidman. Het zijn stuk voor stuk talentvolle actrices die vooral schitteren in dramatische rollen. Erotische thrillers leveren niet altijd geslaagde films op, maar met die twee megasterren geef ik het voordeel van de twijfel.

  • The Painted Veil, Hannibal Rising en Ratatouille poster

    Pin it!

    Drie nieuwe posters om de nieuwe week mee te beginnen. De eerste in het rijtje is die van The Painted Veil (2006) van John Curron, een romantisch drama met Naomi Watts en Edward Norton in de hoofdrol. De poster zelf geeft al meteen aan wat je van deze film kan verwachten. Rust, mooie decors, en een “verliefd” koppel.

    Korte inhoud: Een jong Engels paartje trouwt haastig met elkaar. Zij verhuizen vervolgens naar Hong Kong waar de relatie op de proef wordt gezet. Uiteindelijk leidt het naar heel wat wrijvingen wanneer hij te veel tijd besteedt aan zijn onderzoeksactiviteiten in plaats van zijn tijd met haar door te brengen. Zij komt er na een affaire via zelf-bewustwording achter dat zij iets anders wil. Haar nieuwe toewijding om de strijd aan te binden tegen de cholera, brengt haar op reis richting China. Een onverwachte kans op herstel van hun verhouding doet zich daar voor… Hier vinden jullie de trailer.

    The Painted Veil Hannibal Rising Ratatouille

    De tweede poster is die van de nieuwe Hannibal Lecter film, de prequel Hannibal Rising (2007). Voor de mensen die Hannibal van Thomas Harris hebben gelezen, die door Ridley Scott werd verfilmd, zullen eigenlijk al een vaag idee hebben van wat ze mogen verwachten van deze prequel. In het boek stonden namelijk uitgebreide passages over de jonge Hannibal Lecter – die helaas niet werden verfilmd. Het masker zelf kwam niet ter sprake, maar blijkbaar zal dit dan weer iets te maken hebben met de Aziatische vrouw (gespeeld door Gong Li) die hem zal opvoeden. De nieuwe poster heeft in ieder geval heel veel weg van de Hannibal (2001) poster, waarbij we een close-up zien van het gezicht van de Lecter. De film komt bij ons uit op 7 februari 2007.

    De laatste is die van de nieuwe Pixar-prent Ratatouille (2007). Ratatouille is een rat die onder een restaurant in Parijs woont. Hij is anders dan de andere ratten, hij houdt namelijk niet zo van de riolen en van vuilnis eten. Hij verlekkert zich op het beste eten dat hij kan vinden. En daarvoor moet hij serieus wat risico's nemen.

    De trailer ziet er in ieder geval al even leuk uit als de poster en de animatie, de shading, de textuur, de kadrages en de dialogen zijn opnieuw wat je wel kon verwachten van Pixar: simpelweg uitmuntend. Ik kijk echt uit naar deze animatie, meer dan bij Cars het geval was. De releasedatum voor België is 25 juli 2007.

    ***Related Posts***
    31/12/2006: Hannibal Rising trailer
    03/11/2005: Foto van Hannibal Lecter prequel
    30/09/2005: Villain Top 50
    30/03/2005: Gong Li in de Hannibal Lecter prequel
    29/10/2004: Terugkeer naar de jeugd van Hannibal Lecter
    28/09/2004: Analyse van Manhunter, Silence of the Lambs, Hannibal & Red Dragon

  • INXS film met Johhny Depp ?

    Pin it!

    Het Australische bandje die iedereen wel zal kennen, vooral de meisjes, is INXS. Het nieuws van de dag is dat er een filmproject op til staat en het gerucht doet de ronde dat Johnny Depp in aanmerking zou komen voor de rol van de lead-zanger Michael Hutchence.

    INXS was ooit de tweede grootste band na U2. Michael Hutchence staat ook buiten de optredens altijd in het middelpunt van de belangstelling, en heeft bij ieder feest weer een ander model aan zijn arm. Mede door Michaels charisma, katachtige uitstraling en extroverte persoonlijkheid wordt het album Kick uit 1987 een succes en wint de band alle grote prijzen tijdens de MTV Awards van 1988.

    In 1993 keert INXS na een paar minder succesvolle albums terug naar de oorsprong van hun succes, en ze toeren in het oude circuit: kleine café's en clubs. Van hieruit ontstaat het rauwe, kale rockalbum Full moon, dirty hearts 1993. Het album krijgt geen goede kritieken noch is het commercieel een succes, en het is voor de platenmaatschappij aanleiding om INXS: The greatest hits (1994) uit te brengen. De band houdt het daarna even voor gezien, maar Hutchence blijft berucht door zijn affaires, met name door het afbreken van zijn relatie met het Deense supermodel Helena Christensen en zijn relatie met Paula Yates, Brits televisiepresentatrice en vrouw van Bob Geldof. Elegantly wasted uit 1997 is het volgende album, maar Hutchence eist de meeste aandacht. Terwijl de band bezig is zich voor te bereiden op een nieuwe wereldtour staat Hutchence (37) in november van dit jaar wereldwijd op de voorpagina's door zijn plotselinge dood (zelfmoord) in een Australisch hotel.

    Het filmproject spreekt mij in ieder geval aan en als ze Johnny Depp voor de rol kunnen casten wordt dit meteen ook een kassucces. De mensen van JoBlo komen met het volgende nieuws aandraven:

    Producers are further looking to round out the cast with an ambitious list of names that include Eric Bana, Sienna Miller, Naomi Watts, Eva Green, Patsy Kensit, Hayden Christensen, Stephen Rea, Joss Ackland, Rachel Griffiths, and Julie Walters. The film, which has a working title of SLIDE AWAY (references an INXS-U2 duet) is under director Nick Egan, who directed a lot of INXS's more popular videos, and contrary to the rumor that has recently surfaced, Hutchence's father is not upset about the film and is cooperating with the production through Hutchence's Trust.

    Indrukwekkende cast en wellicht ook een ambitieus filmproject. Toch zijn er heel weinig rock-biopics die goed zijn, maar ik ga ze toch altijd weer opzoeken. Waarom? Ik denk misschien omwille van de tragedie in die films. Muziekgoden die uiteindelijk gewone mensen blijken te zijn, en die flippen van alle aandacht die ze krijgen…misschien heeft het ook wat te maken met die beeldschone vrouwelijke entourage. Wie zal het zeggen? In ieder geval kijk ik uit naar deze INXS-film.

    Update 29/06/2006: Johnny Depp lacht om de verhalen dat hij INXS-zanger Michael Hutchence gaat spelen in een filmbiografie. Dat zei de 43-jarige Hollywood-ster donderdag tegenover het Australische persbureau AAP. Het gerucht dat Depp de rol zou spelen, verscheen in april in de Britse media.

    Depp is nooit voor de rol benaderd en vindt zichzelf niet 'glam' genoeg voor de rol van zijn vriend Hutchence, die in 1997 zelfmoord pleegde. "Hij was een soort god, een soort medicijnman", vindt Depp. "Ik denk niet dat ik de juiste persoon ben voor de rol." Depp was ook geamuseerd over het verhaal dat zijn ex-vriendin Kate Moss, het Britse supermodel, de vriendin van de Australische zanger gaat spelen.

    De film van de Britse filmmaker Nick Egan heet Slide Away. Egan maakte in het verleden enkele videoclips voor INXS. Het is nog niet bekend wanneer de film wordt uitgebracht.

    ***Related Posts***
    02/06/2007: Johnny Depp vertolkt Litvinenko in regie van Michael Mann
    25/09/2006: Rex Mundi verfilmd met Johnny Depp
    01/12/2006: Johnny Depp in Shantaram
    07/07/2005: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest met Johnny Depp
    05/06/2005: Charlie and the Chocolate Factory met Johnny Depp
    12/03/2005: Johnny Depp als Saddam’s wetenschapper
    24/01/2005: Corpse Bride, met de stemmen van Johnny Depp, Helena Bonham Carter en Emily Watson

    ***Related Rockstar Biopic Posts***
    19/01/2007: Kurt Cobain biopic met Ewan McGregor
    08/01/2007: Blondie biopic met Kirsten Dunst
    08/12/2006: Biopic van James Brown door Spike Lee

  • Bond Girl Jessica Simpson of Ana Hickmann?

    Pin it!

    Nadat we de Bond-casting-soap maandenlang hebben moeten verdragen is het nu blijkbaar aan de beurt van de Bond Girls. De eerste namen op het wenslijstje van de makers van de 21e Bond, Casino Royale (2006), zijn Charlize Theron en Angelina Jolie. Theron als de stoeipoes van dienst en Jolie als een valse bloedmooie slechterik.

    Maar beide dames bedankten inmiddels hartelijk. Een verstandige beslissing van de dames. Hoewel Angelina nog niet helemaal de deur heeft gesloten. Ze zou alleen geïnteresseerd zijn als het personage meer ballen krijgt. Naar verluidt heeft de actrice het script gelezen en de producers, die in haar de perfecte Bond-girl zien, te kennen gegeven dat ze de rol van de Russische dubbelagente Vesper Lynd te gezapig en onbeduidend vindt.

    Daarvoor werd ook Scarlett Johansson en Sienna Miller gevraagd als Bond girl, maar ook zei lieten de rol passeren. Aan Cécile de France en Jessica Alba werd even gedacht, maar toen viel het oog op de welgevormde en zopas "newly single" geworden Jessica Simpson. Zij krijgt de rol voorgeschoteld van Vesper Lynd.

    Was ik de manager van Jessica – I wish – dat had ik haar meteen gezegd "Take it!". Jessica staat nergens in de filmwereld en heeft niets te verliezen. Ok, Bond-girl zijn is geen garantie op een beloftevolle carrière, maar hier liggen de kaarten toch anders. Ik heb een groeiende hekel aan pop-idolen die denken dat ze kunnen acteren, maar hier wordt een rol aangeboden van een Bond Babe, niet meteen iets waar je Stanislavski voor nodig hebt. Daarnaast heeft Jessica een onweerstaanbare uitstraling en zie ik zeker iets in de gedachte om Jessica om te toveren tot een lethal weapon. Met intensieve acteursregie van Martin Campbell zou deze rol haar zelfs een heel eind verder kunnen helpen in Hollywood.

    Was ik regisseur van de nieuwe Bondfilm zou mijn oog vallen voor de stoeipoes op Eva Longoria en als Russische spionne zou ik denken aan Keira Knightley of Rachel McAdams. Of misschien op nieuwkomers. Het is altijd leuker een actrice te zien pur sang, dan een mooie verschijning zonder inhoud. Maar ik zou zeker Jessica screentesten. Het klinkt krankzinnig na het zien van The Dukes of Hazzard, maar dit zou haar eerste échte rol worden in een belangrijke film geregisseerd door een échte regisseur. En moest er aangedrongen worden voor een knap gezicht, dan zou ik misschien nog liever opteren voor een model, dan voor een pop-idool als Jessica Simpson. Iemand als Ana Hickmann (zie photoshoot onder het artikel) zou een bangelijke bondgirl kunnen worden.

    Update 30/12/2005: Ik had het nog deze week over Jessica die een mogelijke kandidate was voor de nieuwe Bondgirl. Blijkbaar zou nu ook Naomi Watts getipt worden voor de rol. Het lijkt er wel op dat de producenten van 007 de boodschap willen geven dat ze hoog mikken voor de rol en niet enkel pop-idolen zonder acteer-ervaring in aanmerking komen.

    De blonde beauty Naomi Watts wordt getipt om in de voetsporen van Halle Berry, Honor Blackman en Britt Eckland te treden als de nieuwe Bond girl. Haar rol als Ann Darrow in Peter Jacksons King Kong zou de ogen van de Bondproducenten geopend hebben en de Australische actrice heeft inmiddels al een telefoontje gekregen of ze de rol van Bond girl in Casino Royal wil overwegen.

    Mocht Watts ja zeggen op het aanbod dan zal ze hoogst waarschijnlijk de rol van de Russische vixen Vesper Lynd gaan spelen tegenover de nieuwe James Bond Daniel Craig. Vrienden van Watts hebben al laten weten dat de actrice de rol vermoedelijk af zal slaan, omdat ze bang is voor typecasting na een rol in een Bond film, zeker nu haar carrière met de grote publieksfilm King Kong een belangrijke wending heeft genomen. In tegenstelling tot ons Jessica heeft Naomi véél méér te verliezen. Het is ook al sinds Mulholland Dr. (2001) dat we haar nog in een "babe" rol hebben gezien. Ik ben benieuwd naar haar keuze...

  • King Kong (2005) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat een spektakel! Ik vond 3 uur toch net iets té lang, maar moet meteen toegeven dat ik cinema van de bovenste plank heb gezien met één van de beste actie-scènes uit de filmgeschiedenis. Zonder iets te verklappen zullen de mensen die de film al hebben gezien reeds weten waarover ik spreek. Ik zal mijn review kort en bondig houden: KING KONG is een MONSTER film op alle gebied.

    review,filmbespreking,2005,king kong,peter jackson,naomi watts,jack black,adrien brody,andy serkis,thomas kretschmann,jamie bell

    Peter Jackson heeft een echt Hollywoodiaans Shakespeare verhaal willen vertellen. Het lukt hem niet altijd, maar de momenten waarin het werkt is King Kong het zoveelste wereldwonder. Uiteraard mag je dit niet gaan vergelijken met LotR. King Kong heeft minder substantie, maar als je van entertainment houdt – de essentie van cinema – dan is deze film de ultieme rollercoaster-ride waarbij je de iets te lange klim er bij neemt om dan voluit te genieten van een drie-dubbele looping.

    De lange klim is voor mij de eerste 50 minuten. Expositie, expositie en nogmaals expositie. Als de film iets korter moest dan had ik als regisseur daarin geknipt. Het is niet het soort films dat een oscar gaat winnen, dus moest Peter Jackson volgens mij zich ook niet uitsloven. Het verhaal en de dialogen zijn iets te simpel en de personages iets te dun, om dramatische diepgang te creëren. Ofwel had hij het anders moeten aanpakken met een ANDERE King Kong film en geen remake die uiteindelijk een soort eerbetoon is aan de 100 minuten versie uit de jaren 30. Het had zelfs bijna contra-productief geweest.

    Maar wanneer de crew uiteindelijk op Skull Island arriveert, is het non-stop vuurwerk met een overdosis aan digitaal geweld met dinosaurussen en ander ridicule insecten en ongedierte. De King van het eiland is overweldigend. De mimieken van Andy Serkis maken het monster al even echt als de virtuele Gollom. Als er een award moet gegeven worden, dan is deze zeker bestemd voor het aapje.

    Maar de andere acteurs dragen, zoals verwacht, ook wel hun steentje bij. Naomi Watts is perfect gecast voor de rol. Jack Black is in het begin van de film nogal vervelend, maar na verloop van tijd is hij iets meer genietbaar. Ook Adrien Brody speelt zijn rol met veel overtuiging. Maar zoals gezegd is er slechts één ster in de film, en zijn naam is Kong.

    De acties op het eiland en in de straten van New York uit de jaren 30 is zo spectaculair en fascinerend dat je eigenlijk niet stil staat bij het feit dat na die 50 minuten expositie, nu 2 uur lang hyperkinetische actie aan het slikken bent. Na het zien van LotR had ik kort daarop mij een tweede filmticket aangeschaft om van de film opnieuw te genieten. Dat gevoel had ik niet na het zien van King Kong. Het was geweldig en ben blij dat ik dit heb kunnen meemaken, maar ik ga er zeker niet wakker van liggen.

    Kortom, King Kong (2005) is de beste remake ooit - daar bestaat geen twijfel over - gemaakt met evenveel fantasie als technische en cinematografische perfectie. Peter Jackson is met deze film de nieuwe King in Hollywood. Maar had de film iets korter geweest - zowel op vlak van actie als expositie - dan hadden die mooie stille momenten tussen een aantrekkelijke vrouw en een verliefde gorilla iets meer betekenis kunnen krijgen. Maar voor filmfreaks die al alles hebben gezien; DIT hadden we NOOIT eerder ervaren.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 18 december 2005

     

    *** King Kong trailer ***

  • Lord of War met Nicolas Cage en Stay met Ewan McGregor en Naomi Watts

    Pin it!

    Over sommige films wordt maar niet gezwegen over castingwissels of schandalen op de set, alles wat de headlines enigszins kan beïnvloeden. Maar over de films Stay en Lord of War wordt maar bitter weinig verteld. Een van deze twee nieuwkomers zal waarschijnlijk echt de moeite zijn, de andere film neigt in het bad met de clichés te vallen. Toch zijn de twee films de moeite waard om even te vernoemen.

    Stay (2005)

    De film waar ik het minst naar uitkijk is deze. Het verhaal begint met de jonge Henry Letham (Ryan Gosling) die levend uit een auto-ongeluk ontsnapt en wordt opgevangen door de psychiater Sam Foster (Ewan McGregor). Het trauma van de jonge artiest begint stilaan vormen te krijgen van paranoia en een soort psychose die hem instaat stelt een paar onheilspellende vooruitzichten te voorspellen, zoals zijn eigen dood. De psychiater, geplaagd door zijn vriendin Lila Culpepper (Naomi Watts) die eveneens zwaar depressief is, wil kost wat kost de zelfmoord van Letham vermijden. Maar de nachtmerrie is nog maar pas begonnen.

    Er is nog geen trailer voorhanden maar het lijkt erop dat deze film hetzelfde pad bewandelt tussen de knappe Fight Club en het iets te simpele The Butterfly Effect. Maar verwacht je maar aan een goede dosis jump-cuts, flash-backs, flash-forwards, flash-you-haven’t-seen-this-one-coming, en uiteraard een einde die alles op zijn kop zal zwieren. Een formule thriller, maar toch met een bijzonder sterke cast en een regisseur, Marc Forster (Monster’s Ball, Finding Neverland) die met zijn vorige films heeft bewezen geweldig goed met acteurs overweg te kunnen. Het scenario voor de film is van David Benioff (Troy, 25th Hour) die het rechtstreeks heeft geschreven voor het witte doek. Benioff is tevens ook bezig met het scenario van Wolverine, een spin-off van The X-Men. Er is nog geen release voor België bekend.

    Lord of War (2005)

    Een film waar ik iets meer naar uitkijk is deze, Lord of War van de regisseur/scenarist van Gattaca, Andrew Niccol, die eveneens het scenario schreef voor The Truman Show en het idee bedacht van The Terminal (2004). Met andere woorden, een talentvolle Nieuw-Zeelandse auteur-regisseur met een grote toekomst. Het enige minpuntje, maar dat is een compleet subjectieve mening, ik vind zijn regie soms iets te statisch en contra-dramatisch. Maar mensen evolueren en zo kan met de ervaring Niccol tot de bekende elite behoren. Lord of War is nog maar zijn 3de film zijn als regisseur. Hij heeft ook S1mone geregisseerd, maar daar zwijg ik liever over.

    Lord of War gaat over een wapenhandelaar Yuri Orlov (Nicolas Cage), achtervolgd door Interpol agent Jack Valentine (Ethan Hawke), die door middel van list en bedrog zijn weg naar de top van zijn vakgebied bewandeld. Daar komt hij echter een vijand tegen die hij nooit had verwacht, namelijk zijn geweten. Dat het niet simpel is om een leven vol mooie vrouwen, wapens en glamour achter je te laten mag duidelijk zijn. Als dan ook nog helemaal niemand wil dat je het wereldje achter je laat, zelfs je vijanden niet, dan wordt het helemaal moeilijk.

    Er zijn veel dingen die me aantrekken bij deze film. Niet alleen het basisidee van een wapenhandelaar met gewetensproblemen vind ik schitterend maar ook de affiche en de taglines zijn zalig:

    First rule of gunrunning: never get shot with your own merchandise.

    Got guns?

    Where There's A Will, There's A Weapon.

    Verwacht je hier maar aan een provocatieve film die een blik zal werpen achter de schermen van de wapenhandel net zoals Blow dat deed voor de drugwereld. De film werd gedraaid in Zuid-Afrika, met als hoofdlocatie in Cape Town. The place to be in Zuid-Afrika op gebied van reclamefilms. Waarom Zuid-Afrika? Wel, het is er “relatief” goedkoper (hoewel de prijzen stilaan op ons niveau komen te liggen); er is er bijna altijd zonnig weer en je heb een grote variatie van uitlopende decors op een boogscheut van elkaar (stranden, stad-centrum, bossen, uitgestrekte velden,…). De productiehuizen schieten er als paddestoelen uit de grond en de geruchten doen er de ronde dat DreamWorks er een studio zal bouwen. Lord of War zal ergens in oktober bij ons in de zalen zijn.

    Categories: News 0 comments
  • The Interpreter (2005) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    The Interpreter (2005) is de laatste film van Sydney Pollack, die in 2008 stierf aan de gevolgen van maagkanker. In 1975 maakte Pollack met Three Days of the Condor (1975) een film met een gelijkaardig onderwerp. Zijn bekendste films zijn The Firm (1993), Out of Africa (1985), Tootsie (1982) en de Harrison Ford rom-coms Sabrina (1995) en Random Hearts (1995).

    the interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi watts

    Korte inhoud: Sylvia Broome (Nicole Kidman), een tolk van de Verenigde Naties hoort ’s avonds in het halfrond per ongeluk een gesprek waarin de moord op Afrikaans staatshoofd Zuwanie wordt beraadslaagd. Broome gaat met deze informatie naar de geheime dienst, maar ze lijkt niet echt serieus genomen te worden. Agent Tobin Keller (Sean Penn) wordt belast met de bescherming van Zuwanie (Earl Cameron). Beetje bij beetje ontdekt Keller ook meer over de achtergrond van Broome en lijkt zij zelf ook betrokken bij de samenzwering. Maar wie spreekt er nu eigenlijk de waarheid? En wie zit er dan achter Broome?

    Sydney Pollack is de eerste regisseur die de toelating kreeg om te filmen in de gebouwen van de Verenigde Naties, iets wat bijvoorbeeld Alfred Hitchcock nooit gelukt is. Pollack had daarvoor zelfs een ontmoeting met VN-baas Kofi Annan. Daarom alleen is dit een interessante film want we krijgen plaatsen te zien die we als gewone sterveling waarschijnlijk anders nooit zouden zien. De crew mocht wel alleen tijdens het weekend in het gebouw filmen.

    The Interpreter is een behoorlijk trage film, wie spannende achtervolgingsscènes, spectaculaire actiebeelden of knallende vuurgevechten verwacht, blijft dan ook grotendeels op zijn honger zitten. Pollack maakt daarentegen de keuze om te focussen op de relatie tussen Sylvia Broome en Tobin Keller en hun persoonlijke demonen. Dat is een keuze die misschien niet iedereen zal weten te appreciëren maar die wel te begrijpen valt. Actiefilms zijn er immers al meer dan genoeg en af en toe mag er ook wel eens een film zijn met échte personages. Maar daardoor valt The Interpreter wel tussen twee genres in, het is geen thriller want daarvoor is hij te traag en zitten er te weinig thrillerelementen in. Maar het is ook geen psychologisch drama want daarvoor zitten er dan weer te veel thrillerelementen in. Voor de liefhebbers van beide genres is The Interpreter dan ook een beetje noch vis noch vlees.

    the interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi wattsthe interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi wattsthe interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi watts
    © Universal Pictures the interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi wattsthe interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi wattsthe interpreter,Three Days of the Condor,Sydney Pollack,the firm,out of africa,sabrina,random hearts,tootsie,nicole kidman,charlize theron,Earl Cameron,sean penn,naomi watts

    Tobin Keller wordt gespeeld door Sean Penn, iemand die nooit teleurstelt. (De eerste die mij een film kan geven waar Penn niet goed speelt, mag zich altijd melden). Penn speelt ook nu weer zeer ingetogen en hij weet het niveau van de film op zijn eentje op te trekken. Voor de vrouwelijke hoofdrol had Sydney Pollack drie actrices in gedachten: Nicole Kidman, Charlize Theron en Naomi Watts. Alle drie uitstekende actrices, maar misschien heeft Pollack hier wel de verkeerde keuze gemaakt.

    Kidman speelt zeker niet slecht maar het is niet echt overtuigend dat zij ooit in Afrika met een geweer in haar handen rebels liep te wezen. Met Monster in gedachten, was Charlize Theron misschien een betere keuze geweest. Tot slot de opmerking waarom iedere Hollywoodacteur tegenwoordig een nep accent moet gebruiken. Sylvia Broome is de dochter van een Engelse moeder en een Amerikaanse vader, maar je mag twee keer raden welk accent ze heeft in de film. Conclusie: The Interpreter is een goed gestructureerde 'politieke-thriller-meets-psychologische-drama' die echter een klein beetje korter had gemogen om een absolute topper te zijn.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 juni 2005