De FilmBlog

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

En hier is dan uiteindelijk de trailer van Dream House (2011), de nieuwe Jim Sheridan film (In America, My Left Foot, In the Name of the Father, The Boxer). Geen independent drama deze keer, maar wel een mainstream spooky thriller, in het genre The Amityville Horror (2005) meets Insidious(2010).

Het scheelde niet veel of dit had de eerste Hollywoodfilm kunnen worden van Erik Van Looy, die in de running was voor de regie, maar spijtig genoeg moet hij het stellen met de zoveelste remake van Loft (2012).

Korte inhoud: De succesvolle uitgever Will Atenton (Daniel Craig) stopt met zijn baan in New York om, samen met zijn vrouw Libby (Rachel Weisz) en twee dochters, te verhuizen naar een schilderachtig dorpje in New England. Maar dan komen ze erachter dat in hun perfecte huis een moeder en haar kinderen zijn vermoord. Het hele dorp is van mening dat haar man, de enige overlevende, de dader is. Wanneer Will deze tragedie onderzoekt, komt zijn enige aanwijzing van Ann Paterson (Naomi Watts). Zij is een buurvrouw die goed bevriend was met de familie. Will en Ann proberen samen het verontrustende mysterie op te lossen.

De film had eigenlijk al maanden geleden moeten uitkomen, maar gezien Daniel Craig niet vrij was voor de noodzakelijke reshoots (producers waren blijkbaar niet tevreden met de ruwe montage), werd de releasedatum verschoven. Van wat ik kan uitmaken uit de trailer lijkt het me een standaard thriller waar de drie hoofdacteurs de opdracht kregen om het voorspelbare scenario van David Loucka toch interessant genoeg te maken met sterke acteurprestaties. Komt daar nog bij dat de trailer opnieuw iets teveel van de plot verklapt (alsof drie plottwists nog niet genoeg waren).

Wat echter minder voorspelbaar is, is de regisseur Jim Sheridan. Hij wordt naast Neil Jordan beschouwd als één van de beste regisseurs van Ierland, en pakt de laatste jaren soms uit met aangrijpende drama, zoals Brothers (2009), maar soms ook met platvloerse pulp zoals Get Rich or Die Tryin’ (2005). Het wordt dus afwachten in welke categorie deze Dream House zal vallen, maar mijn gevoel vertelt me dat het een film uit de laatste categorie zal worden. Los van de ietwat lullige tagline vind ik de filmposter wel iets hebben, hoewel het idee niet geheel nieuw is. Zo herinner ik me nog dit shot uit de film Garden State (2004). Vanaf 5 oktober 2011 kunnen we deze drama/mysterie/thriller verwachten in onze zalen.

***Related Posts***
25/06/2009: Daniel Craig trekt in het Dream House van Jim Sheridan
25/03/2006: Erik Van Looy getipt voor Dream House

Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire. Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

(Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

Tom Hardy is momenteel bezig aan zijn opmars in Tinseltown. De Brit schitterde vorig jaar in de gevangenisdrama Bronson (2008) en werd daarna door George Miller himself gecast in de opkomende Mad Max: Fury Road (2012) als Max Rockatansky. Verder had hij dit jaar een leuke bijrol in Inception (2010).

Critici over heel de wereld hebben niets dan lof voor zijn frisse uitstraling, charisma en bovenal zijn sublieme vertolking als dolgedraaide gevangene in Bronson. Dus vrees niet, hij kan acteren en protegé Christopher Nolan gaat hem niet voor niets dergelijke grote rol cadeau geven. Het is misschien gewaagd om te zeggen, maar ik zie hem capabel om een Oscarwaardige rol neer te zetten naar het voorbeeld van Heath Ledger.

Chris Nolan kennende, houdt hij graag de ontwikkeling van zijn films zo veel mogelijk voor zichzelf en zijn crew en wil hij momenteel dan ook niets kwijt over de rol die Hardy mag gaan vertolken. Mijn gok is Bane of Robin: kijk maar naar zijn looks in Bronson (Bane), en zijn look in het dagelijkse leven (Robin). De als nichterige sidekick gedoemde Robin lijkt velen misschien uit den boze, toch meen ik dat Christopher de kwaliteiten heeft om dit personage nieuw leven in te blazen.

Op het internet gonsde het maanden lang van de geruchten dat Joseph-Gordon Levitt of Leonardo Di Caprio Edward Enigma ging spelen: The Riddler dus. Deze geruchten zijn recent door Nolan van tafel geveegd: er is geen sprake van The Riddler in The Dark Knight Rises (2012). Gelukkig maar, want dit personage heeft veel te veel gelijkenissen met The Joker…

Ik persoonlijk hoop op de terugkeer van The Penguin (James Gandolfini lijkt me de ideale keuze) en Catwoman. (Naomi Watts in latexpakje zou me wel kunnen bekoren). Nu, begin deze week dook bij Aint It Cool News en Deadline Hollywood het merkwaardige bericht op dat The Dark Knight Rises maar liefst 2 vrouwelijke hoofdrollen zal tellen, waarvan 1 nieuwe love-interest voor Bruce Wayne en 1 villian! Ik denk dus logischerwijze aan Catwoman of in tweede instantie Poison Ivy, of misschien wel Harley Quinn. Nolan zou volgende capabele actrices in gedachten hebben:

Anne Hathaway - Blake Lively - Keira Knightley - Natalie Portman - Rachel Weisz

Of dit weer het zoveelste valse gerucht is valt af te wachten natuurlijk, al heeft ‘Deadline Hollywood’ alvast geen kwalijke reputatie als het gaat om casting-geruchten bij dergelijke projecten. Het officiële bericht vindt u hier. Ik en rest van de Batman-fans dromen verder en hopen dat Nolan het succes van The Dark Knight kan evenaren.

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

Fair Game (2010) van Doug Liman is een politieke-thriller, gebaseerd op waar gebeurde feiten, die zich afspeelt in de dagen voor de Irak oorlog.

Wanneer ex-diplomaat Joseph Wilson in een krantenartikel zich uitlaat over de regering Bush (junior) en diens zoektocht naar wapens van massadestructie als leugens afschildert, onthullen medewerkers van de president - in een column in de Washington Post - dat zijn echtgenote, Valerie Plame, een undercoveragente is in dienst van de CIA. Iets wat meteen haar carrière op de helling zet en zelfs haar leven in gevaar brengt.

Van waar komt die naam "fair game" dan? Wel, deze naam komt van een uitspraak van Karl Rove, de spindoctor en vaste adviseur van de president, die zei dat Wilson's echtgenote 'fair game' was. Een uitlating die volgens de woordvoerder niet betekende dat Wilsons vrouw een ideaal slachtoffer was, maar zo is het natuurlijk wel opgevat. Het boek waarop de film gebaseerd werd, is van Valerie Plame zelf. Zij heeft er voor gezorgd dat het gehele verhaal werd verteld, inclusief de doorgestreepte zinnen en paragrafen die de CIA maakte na inzage in het manuscript.

Korte inhoud: Joseph Wilson (Sean Penn) wordt door de CIA naar Irak gestuurd met de opdracht een rapport te maken van mogelijk aanwezige massavernietigingswapens. Wilson vindt hiervan helemaal niets terug in Irak, publiceert zijn rapport in de New York Times en schrijft dat hij de inval van de Verenigde Staten in Irak onrechtmatig vindt. Hierdoor komt de identiteit van zijn vrouw, Valerie Plame (Naomi Watts), een CIA agente, op straat te liggen.

De film is gesplitst in twee delen. Het eerste deel concentreert zich op het private leven van een gezin waarin de moeder een geheim agente is. Het tweede deel vertelt dan het verhaal van de gevolgen van haar ontmaskering. In tegenstelling tot een film als All the President’s Men (1976) lijdt deze prent aan een vorm van hardnekkige steriliteit. De geheime agente, vertolkt door Naomi Watts, is zowaar een koel slachtoffer die geen vlieg kwaad zou doen, de overheid bestaat hoofdzakelijk uit wolven die hun macht in stand willen houden en geen tegenwind dulden en haar man een afgesloofde diplomaat van geen belang. Veel ruimte voor nuance is er niet, ook al gebruikt de film af en toe archief-materiaal om het vermoeden van 'waarheidsgetrouw intact te houden. Maar zo gebruikte Oliver Stone ook heel wat archiefmateriaal voor zijn JFK (1991), en deze film nam toch ook wel een loopje met de waarheid.

Anderzijds hoeft een film geen slaaf te zijn van de naakte feiten, zolang hij maar trouw blijft aan de geest van wat er is gebeurd. Ik ken geen enkele historische prent die zich niet heeft bezondigd aan dramatisering van feiten. Het is trouwens een noodzakelijk kwaad, wil je een goed verhaal vertellen. Als je de ware toedracht wil kennen moet je maar een paar boeken lezen. Spijtig genoeg hebben ze de verkeerde regisseur gekozen voor deze prent. Doug Liman (The Bourne Identity) heeft in plaats van een politieke-thriller, een soort Jason-Bourne-actie-thriller gemaakt zonder diepgang of emotie. Bijgevolg is het ook geen film die een politieke schokgolf zal teweeg brengen. Had deze film vóór de tussentijdse verkiezingen zijn uitgekomen, dan zou dat niets aan de uitslagen hebben veranderd. Vanaf 27 oktober 2010 draait deze film in onze bioscopen.

Het is altijd hetzelfde met vouchers. Je koopt of krijgt ze en je denkt dat je ze in de tijd dat ze geldig zijn wel zult kunnen verzilveren. Dat is meestal buiten de erbarmelijke programmatie tijdens de zomermaanden gerekend. Met de vervaldatum in zicht was ik dan ook af en toe eens aan het piepen of er nu echt niets leuks speelde dat mijn zinnen zou kunnen verzetten, buiten het filmfestivalgedoe. Ja hoor, gisteren ging in de kleinste zaal van de Kinepolis Gent You will Meet a Tall Dark Stranger (2010) van Woody Allen in première. Na mijn hele telefoonboek afgesms't te hebben, kreeg ik dan toch een positieve respons en hup daar zaten we dan, vol verwachting uit te kijken naar wat Woody ons nu ging voorschotelen.

Woody Allen is op zijn retour, Woody Allen weet niet meer hoe films te maken, dat komt mij af en toe ter ore. Hoewel ik me niet kan herinneren wanneer ik nog eens een van zijn meest recente werken heb gezien, ik ben en blijf een fan. Ook na het zien van You Will Meet a Tall Dark Stranger. Het leven zoals het is, van gewone mensen in de straat, elk met zijn problemen, aberraties of vertekende wereldbeelden, samen en in confrontatie met elkaar en hun omgeving. Het zijn nooit echt happy mensen die Woody Allen ten tonele voert. De uitstekende cast levert daarbij goed werk, zelfs al overtuigt het al bij al in sommige scènes niet helemaal.

Korte inhoud: We maken kennis met Helena (Gemma Jones), een oudere ietwat neurotische vrouw die net is verlaten door haar man Alfie (Anthony Hopkins) en te pas en te onpas binnenvalt bij haar dochter Sally (Naomi Watts). Sally is een kunsthistorica die droomt van een eigen galerij maar haar leven en liefde gevonden heeft in een sober leven met Roy (Josh Brolin), een schrijver van één succesvolle roman die hopeloos op zoek is naar een tweede succes. Helena zoekt troost in de voorspellingen van een waarzegster en dat frustreert haar omgeving bij tijden nogal. Alfie zoekt dan weer naar zijn jeugdigheid bij een call-girl genaam Charmaine (Lucy Punch).

Woody vertelt. Hij geeft ons een scherpe blik op de leefwereld van mensen in hun doodgewone alledaagse bestaan met alle alledaagse problemen die er komen bij kijken. Ontdaan van alle franjes vertelt hij hoe elk personage beseft dat hun leven eigenlijk maar voortkabbelt of door omstandigheden op een zijspoor is geraakt. De hunkering naar iets nieuws, iets anders, het over een andere boeg te gooien. Iedereen wil die grote donkere vreemdeling ontmoeten. Of het nu in de gedaante van een persoon of een opportuniteit is.

Op bijzonder onderhoudende luchtige manier aanschouwen we het speeltoneel. Grappig, interessant, maar ook niet meer. Verwacht dit keer geen diepgaande psychologische analyses en dialogen. Woody Allen heeft trouwens ook zijn vinnigheid achterwege gelaten. Naomi Watts schittert als huisvrouw. Anthony Hopkins als Alfie, de zestiger die wat verloren loopt als een onzekere tiener in zijn tweede leven, maakt een onhandige indruk maar dat is ook zijn rol. Josh Brolin speelt echt wel de sukkel van het moment als mislukte schrijver met een idioot poedelkapsel. Maar de pluimen gaan toch naar Gemma Jones als Helena. Ook Antonia Banderas duikt in de film op.

Jammer dat er geen mysterieuze femme fatale als Scarlett Johansson meedoet, maar de verrukkelijke verschijning van Freida Pinto maakt dat deels goed. Woody Allen kan het nog steeds en toont dat het niet altijd echt diepgaand en echt psycho-analytisch moet zijn om te boeien. De film draait al in de bioscoop sinds 20 oktober 2010.

De films van een regisseur in zijn beginjaren, zijn niet meer de films die hij maakt op latere leeftijd. Het mooiste voorbeeld is Francis Ford Coppola. Ik heb onlangs nog eens Apocalypse Now (1979) gezien en ik die prent blijft zo indrukwekkend. Vergelijk dat maar eens met het beschamende The Godfather: part III (1990), of het pretentieuze en oersaaie Youth without Youth (2007). Je zou nooit kunnen denken dat deze drie films van dezelfde maker zijn. Idem dito met regisseurs als Brian De Palma, Robert Altman of Stanley Kubrick.

En zo is het ook wel een beetje het geval met David Lynch. Je kan er voor of tegen zijn, maar je kunt de impact niet ontkennen die ze teweeg brengen. Het zijn pareltjes van liefde en haat, tederheid en gruwel, op een fascinerende manier verteld op meeslepende en aangrijpende muziek en bedreigende geluidseffecten. Zijn beste film wat mij betreft blijft Blue Velvet (1986). Het is trouwens één van zijn meest toegankelijke films. Uiteraard zit er een dubbele bodem in het verhaal, maar alles blijft wel vrij coherent en je kunt volledig meevoelen met de karakters. Een andere toegankelijke film, maar al een tikkeltje meer afwijkend, is Wild at Heart (1990).

Met films als Lost Highway (1997) en Mulholland Dr. (2001) ging Lynch de experimentele toer op. Een weg die hij reeds was ingeslagen met het maken van zijn adembenemende "Twin Peaks". En met Inland Empire (2006) verzeilde de regisseur in de abstracte wereld van de nachtmerrie. Maar het blijft cinema die je moet beleven, én herbeleven. Een film van David Lynch heeft minstens een tweede visie nodig, en zo ook voor Mulholland Dr. waarvan Universal de film onlangs op Blu-ray heeft gezet.

Korte inhoud: Een mysterieuze vrouw (Laura Harring) ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms (Naomi Watts) in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

De film startte als een tv-serie eind jaren '90 gemaakt met een budget van een slordige 8 miljoen dollar. Maar het tv-station ABC was er niet meteen wild van en de show werd afgevoerd. Het Franse Studio Canal pompte nog een extra 7 miljoen in het project om de serie toch nog een slot te geven, maar het werd niet even krachtig als Twin Peaks. De filmversie heeft veel geput uit die serie en is bij momenten al even chaotisch in zijn verhaalstructuur, vooral dan de laatste 40 minuten waarin de twee bevallige dames topless in het rond hollen. Het einde van de film is trouwens al even bevredigend als het einde van de tv-serie.

Mulholland Dr. gaan analyseren zou behoorlijk zinloos zijn. Net zoals bij Lost Highway kan je er wel een theorie aan vastknopen, maar uiteindelijk is niet één maar zijn er verschillende verklaringen mogelijk. Net zoals een schilderij ook verschillende emoties kan oproepen, ligt de sleutel tot het werk van David Lynch in de persoonlijke ervaring en ontleding. Je moet er wel voor open staan, anders zal je snel verveeld worden door de van-de -hak-op-de-tak-aanpak. Alles heeft zijn reden, maar wanneer je niet bereid bent om Lynch te volgen lijkt niets een reden te hebben en is alles bedoeld als sfeerschepping of zelfs als grap. Het is de logica van een droom-sequentie, die uiteraard de deur open zet voor film snobisme en van de pot gerukte hineininterpretierung waar Lynch zelf in alle waarschijnlijkheid nog nooit had aan gedacht. De film was trouwens beschouwd als de Beste Film van het decennium door Les Cahiers du Cinéma. Maar de film leidt op deze manier wel een eigen leven en dat is op zich ook verdienstelijk. En indien jullie toch benieuwd zijn naar die wilde theorieën, dan kunnen jullie een kijkje nemen op 10 Clues to unlock Mulholland Drive.

Spijtig genoeg zullen jullie op de blu-ray geen verklaringen horen van Lynch. Hij praat niet graag over zijn films, en dat is geheel te begrijpen gezien het genre. Maar je vindt er wel heel wat theorieën van diverse journalisten en filmcritici. Er is ook een making off en uiteraard heel wat info over de opmerkelijke muziekscore van Angelo Badalamenti. Het is misschien geen film voor een groot publiek, maar het is wel een indrukwekkende en stijlvolle prent, waarvan de eerste 80 minuten kunnen omschreven worden als uitstekende cinema.

Om de zoveel jaar is er wel een nieuwe Marilyn Monroe biopic in de maak, maar deze keer worden de grote kanonnen ingezet. Niemand minder dan actrice Naomi Watts werd aangesproken om het blonde filmicoon en 50'ties sekssymbool te vertolken. Blonde (2011) zal gebaseerd zijn op het eigenzinnige werk van Joyce Carol Oates, een boek die de innerlijke gevoelswereld van Marilyn wil bloot leggen en meer als fictie dan als biopic gezien kan worden.

Volgens de mensen van ScreenDaily zou de Nieuw-Zeelandse regisseur Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) de film in beeld brengen. Hij krijgt hiervoor een productiebudget van 20 miljoen dollar. Hij zei het volgende over de biopic:

"Why is Marilyn Monroe the great female icon of the 20th Century? For men she is an object of sexual desire that is desperately in need of rescue. For women, she embodies all the injustices visited upon the feminine, a sister, a Cinderella, consigned to live among the ashes.

I want to tell the story of Norma Jean as a central figure in a fairytale; an orphan child lost in the woods of Hollywood, being consumed by that great icon of the twentieth century."

Naomi Watts was 6 jaar geleden genomineerd voor een Oscar voor het drama 21 Grams (2003), maar verloor het van Charlize Theron voor de film Monster. Maar dit lijkt het soort film waarmee de actrice terug in de nominatielijst kan belanden, gezien de rol eigenlijk wel op haar lijf is geschreven. Hier is trouwens al een gelekte afbeelding van Watts als Marilyn. De actrice is binnenkort te zien naast Sean Penn in de thriller Fair Game (2010) van Doug Liman (The Bourne Identity, Mr. & Mrs. Smith).

Het heeft een zestal jaartjes geduurd, maar hier is dan uiteindelijk de eerste grootschalige fictiefilm over het Tsunami drama van 2004. Het is de Spaanse regisseur Juan Antonio Bayona, die eerder de beklemmende horrorprent The Orphanage (2007) regisseerde, die begin augustus de productie van dit drama zal aanvangen. Het filmproject is getiteld The Impossible, naar een script van Sergio Sanchez, die ook al het scenario van The Orphanage schreef.

Over het scenario zelf is nog niet zo heel veel bekend, maar wel dat de prent zich zal ontrollen in Thailand ten tijde van de destructieve tsunami op 26 december 2004, waarbij meer dan 200.000 doden vielen. Hierdoor werden diverse landen rond de Golf van Bengalen getroffen door gigantische vloedgolven die konden oplopen tot een hoogte van 10 meter. De snelheden liepen op tot 800 km/u. Opmerkelijk ook is dat de vloedgolf helemaal tot in Somalië en Tanzania voor vernieling zorgde, waar deze ook nog enkele honderden slachtoffers maakte. Maar ik denk niet dat deze film hierover iets zal vertellen.

De regisseur zal in ieder geval zijn financiering in het oog moeten houden, want ik denk niet dat hij een budget zal krijgen van het kaliber van een Roland Emmerich film (2012, The Day After Tomorrow). En een tsunami geloofwaardig in beeld brengen kost geld, véél geld. Maar deze financiering is in ieder geval reeds half gegarandeerd door de aanwezigheid van twee Hollywood sterren, met name Naomi Watts en Ewan McGregor, twee acteurs die meestal wel opduiken in films die het bekijken waard zijn. Het is trouwens niet de eerste keer dat die twee elkaar treffen in een film. Een paar jaar geleden waren ze te zien in de thriller Stay (2005) van Marc Forster. Wanneer de film in de bioscopen zal draaien, is nog niet bekend.