mulholland drive

  • Morgen komt Twin Peaks Event Series uit op Blu-ray

    Pin it!

    Hoe je het ook draait of keert, een regisseur veranderd met de jaren. Sommige regisseurs verliezen de pendalen (Brian De Palma, Francis Ford Coppola) anderen proberen zichzelf heruit te vinden (Ron Howard) en nog anderen groeien in hun kunst (Guillermo del Toro). Ook David Lynch is niet meer dezelfde. En dit nieuwe seizoen van "Twin Peaks" is eigenlijk ook iets anders dan wat we 25 jaar geleden hebben gezien.

    twin_peaks_event_series_2017_poster01.jpgtwin_peaks_event_series_2017_poster02.jpg

    Ook al schreeuwden een aantal die hard fans moord en brand omdat de eerste twee afleveringen mijlenver stonden van de oorspronkelijke serie, is de consensus toch dat Lynch een bevredigend seizoen heeft afgeleverd. De laatste film die Lynch heeft gemaakt was Inland Empire (2006) en dat was 5 jaar na Mulholland Dr. (2001). Hij neemt dus echt wel zijn tijd alvorens hij zich toewijdt aan een project. En dit nieuwe seizoen is dus niet zomaar gemaakt om de originele serie nog eens uit te melken.

    Het nieuwe seizoen pikt in van waar Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992) eindigde. Dale Cooper (Kyle MacLachlan) zit nog steeds vast in de Black Lodge, en zijn dubbelganger, bezeten door Bob, dwaalt door Amerika en begaat wreedheden voor plezier en winst. Spijtig genoeg is de acteur die Bob vertolkte, Frank Silva, overleden in 1995. Maar het verlies wordt meer dan voldoende gedekt door het sterke acteerwerk van McLachlan, die dubbel werk doet als de echte Cooper en de gemene Mr. C. Hij is zeker een van de speerpunten van de show, hoewel zijn brutaliteit nu net iets minder suggestief is in vergelijking met de oorspronkelijke serie.

    twin_peaks_event_series_2017_pic01.jpgtwin_peaks_event_series_2017_pic03.jpgtwin_peaks_event_series_2017_pic02.jpg
    © 2017 Universal Pictures

    Een andere verstandige beslissing was om de heldhaftige rol aan Michael Horse te geven als Deputy Chief Hawk. Hij gaat gewoon op zoek naar Cooper, nadat The Log Lady (Catherine E. Coulson) hem had gewaarschuwd dat het tijd was dat hij werd gevonden. Hawk was altijd een van de meest onderbenutte personages in de originele serie, hoewel zijn stoïcijnse karakter en bekwame vermogens van hem in vele gevallen een even grote held maakten als Cooper. Het is fijn om hem te zien evolueren van sidekick tot leider. Zijn pogingen om Cooper te bevrijden van de Black Lodge is tevens de belangrijkste plotlijn

    Deze show voelt niet aan als de Twin Peaks die we kennen en liefhebben. Het verhaal speelt zich trouwens nauwelijks af in Twin Peaks. En het is ook een andere benadering van de franchise. Dit is een creatie van een auteur wiens carrière zich kenmerkt door onsamenhangende, gewelddadige, psycho-analitische en seksueel getinte cinema, en dit ook kon blijven doen omdat hij niet alleen op handen werd gedragen door pers en publiek, maar iedereen wou ook met hem samenwerken. Ik zou denken dat co-schrijver Mark Frost de meester-regisseur niet echt heeft kunnen beteugelen. En misschien maar goed ook, want ik heb hier van genoten.

    Morgen komt dit seizoen uit op DVD en Blu-ray. En neen, geen extraatjes, daar gelooft David Lynch niet in. "When you talk about things, a big thing becomes smaller. "

    ***Related Post***
    06/10/2014: David Lynch verlaat de nieuwe Twin Peaks reeks

     

    *** Twin Peaks event series trailer ***

  • Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw

    Pin it!

    Wat een bizarre keuze. Volgens de BBC is de Beste Film van de 21ste eeuw Mulholland Dr. (2001) van David Lynch. De eeuw is wel nog jong maar toch een verbazingwekkende keuze. De BBC nam de enquête bij 177 film critici uit 36 verschillende landen om zo een lijst met 100 films samen te stellen van 2000 tot nu.

    mulholland_drive_2001_poster.jpgin_the_mood_for_love_2000_poster.jpgthere_will_be_blood_2007_poster.jpg

    De top 3 wordt vervolledigd door Wong Kar-Wai's In the Mood for Love (2000) en Paul Thomas Anderson's There Will Be Blood (2007). Wes Anderson, Christopher Nolan, en de Coen broers zijn dan weer de favoriete regisseurs uit het lijstje. Uiteraard is de lijst bijzonder subjectief. Elke filmrecensent bekijkt een film door een compleet andere bril. Jurassic World (2015) is hiervan een uitstekend voorbeeld waarbij de meningen niet verder uit mekaar konden liggen.

    Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw
    100. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)
    99. The Gleaners and I (Agnès Varda, 2000)
    98. Ten (Abbas Kiarostami, 2002)
    97. White Material (Claire Denis, 2009)
    96. Finding Nemo (Andrew Stanton, 2003)
    95. Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012)
    94. Let the Right One In (Tomas Alfredson, 2008)
    93. Ratatouille (Brad Bird, 2007)
    92. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
    91. The Secret in Their Eyes (Juan José Campanella, 2009)
    90. The Pianist (Roman Polanski, 2002)
    89. The Headless Woman (Lucrecia Martel, 2008)
    88. Spotlight (Tom McCarthy, 2015)
    87. Amélie (Jean-Pierre Jeunet, 2001)
    86. Far From Heaven (Todd Haynes, 2002)
    85. A Prophet (Jacques Audiard, 2009)
    84. Her (Spike Jonze, 2013)
    83. A.I. artificial-intelligence (Steven Spielberg, 2001)
    82. A Serious Man (Joel and Ethan Coen, 2009)
    81. Shame (Steve McQueen, 2011)
    80. The Return (Andrey Zvyagintsev, 2003)
    79. Almost Famous (Cameron Crowe, 2000)
    78. The Wolf of Wolf Street (Martin Scorsese, 2013)
    77. The Diving Bell and the Butterfly (Julian Schnabel, 2007)
    76. Dogville (Lars von Trier, 2003)
    75. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson, 2014)
    74. Spring Breakers (Harmony Korine, 2012)
    73. Before Sunset (Richard Linklater, 2004)
    72. Only Lovers Left Alive (Jim Jarmusch, 2013)
    71. Tabu (Miguel Gomes, 2012)
    70. Stories We Tell (Sarah Polley, 2012)
    69. Carol (Todd Haynes, 2015)
    68. The Royal Tenenbaums (Wes Anderson, 2001)
    67. The Hurt Locker (Kathryn Bigelow, 2008)
    66. Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring (Kim Ki-duk, 2003)
    65. Fish Tank (Andrea Arnold, 2009)
    64. The Great Beauty (Paolo Sorrentino, 2013)
    63. The Turin Horse (Béla Tarr and Ágnes Hranitzky, 2011)
    62. Inglourious Basterds (Quentin Tarantino, 2009)
    61. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
    60. Syndromes and a Century (Apichatpong Weerasethakul, 2006)
    59. A History of Violence (David Cronenberg, 2005)
    58. Moolaadé (Ousmane Sembène, 2004)
    57. Zero Dark Thirty (Kathryn Bigelow, 2012)
    56. Werckmeister Harmonies (Béla Tarr, director; Ágnes Hranitzky, co-director, 2000)
    55. Ida (Paweł Pawlikowski, 2013)
    54. Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
    53. Moulin Rouge! (Baz Luhrmann, 2001)
    52. Tropical Malady (Apichatpong Weerasethakul, 2004)
    51. Inception (Christopher Nolan, 2010)
    50. The Assassin (Hou Hsiao-hsien, 2015)
    49. Goodbye to Language (Jean-Luc Godard, 2014)
    48. Brooklyn (John Crowley, 2015)
    47. Leviathan (Andrey Zvyagintsev, 2014)
    46. Certified Copy (Abbas Kiarostami, 2010)
    45. Blue Is the Warmest Color (Abdellatif Kechiche, 2013)
    44. 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2013)
    43. Melancholia (Lars von Trier, 2011)
    42. Amour (Michael Haneke, 2012)
    41. Inside Out (Pete Docter, 2015)
    40. Brokeback Mountain (Ang Lee, 2005)
    39. The New World (Terrence Malick, 2005)
    38. City of God (Fernando Meirelles and Kátia Lund, 2002)
    37. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
    36. Timbuktu (Abderrahmane Sissako, 2014)
    35. Crouching Tiger, Hidden Dragon (Ang Lee, 2000)
    34. Son of Saul (László Nemes, 2015)
    33. The Dark Knight (Christopher Nolan, 2008)
    32. The Lives of Others (Florian Henckel von Donnersmarck, 2006)
    31. Margaret (Kenneth Lonergan, 2011)
    30. Oldboy (Park Chan-wook, 2003)
    29. Wall-E (Andrew Stanton, 2008)
    28. Talk to Her (Pedro Almodóvar, 2002)
    27. The Social Network (David Fincher, 2010)
    26. 25th Hour (Spike Lee, 2002)
    25. Memento (Christopher Nolan, 2000)
    24. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
    23. Caché (Michael Haneke, 2005)
    22. Lost in Translation (Sofia Coppola, 2003)
    21. The Grand Budapest Hotel (Wes Anderson, 2014)
    20. Synecdoche, New York (Charlie Kaufman, 2008)
    19. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
    18. The White Ribbon (Michael Haneke, 2009)
    17. Pan's Labyrinth (Guillermo Del Toro, 2006)
    16. Holy Motors (Leos Carax, 2012)
    15. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (Cristian Mungiu, 2007)
    14. The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012)
    13. Children of Men (Alfonso Cuarón, 2006)
    12. Zodiac (David Fincher, 2007)
    11. Inside Llewyn Davis (Joel and Ethan Coen, 2013)
    10. No Country for Old Men (Joel and Ethan Coen, 2007)
    9. A Separation (Asghar Farhadi, 2011)
    8. Yi Yi: A One and a Two (Edward Yang, 2000)
    7. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
    6. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Michel Gondry, 2004)
    5. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
    4. Spirited Away (Hayao Miyazaki, 2001)
    3. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
    2. In the Mood for Love (Wong Kar-wai, 2000)
    1. Mulholland Drive (David Lynch, 2001)

  • Inland Empire (2006) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire (2006). Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

    inland_empire_poster01.jpg

    (Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

    Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

    Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

    Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

    Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

    inland_empire_pic01.jpginland_empire_pic02.jpg

    In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

    Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

    Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

    inland_empire_pic03.jpginland_empire_pic04.jpg

    Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

    Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 januari 2011

  • Mulholland Drive (2001) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De films van een regisseur in zijn beginjaren, zijn niet meer de films die hij maakt op latere leeftijd. Het mooiste voorbeeld is Francis Ford Coppola. Ik heb onlangs nog eens Apocalypse Now (1979) gezien en ik die prent blijft zo indrukwekkend. Vergelijk dat maar eens met het beschamende The Godfather: part III (1990), of het pretentieuze en oersaaie Youth without Youth (2007). Je zou nooit kunnen denken dat deze drie films van dezelfde maker zijn. Idem dito met regisseurs als Brian De Palma, Robert Altman of Stanley Kubrick.

    mulholland_drive_bluray.jpg

    En zo is het ook wel een beetje het geval met David Lynch. Je kan er voor of tegen zijn, maar je kunt de impact niet ontkennen die ze teweeg brengen. Het zijn pareltjes van liefde en haat, tederheid en gruwel, op een fascinerende manier verteld op meeslepende en aangrijpende muziek en bedreigende geluidseffecten. Zijn beste film wat mij betreft blijft Blue Velvet (1986). Het is trouwens één van zijn meest toegankelijke films. Uiteraard zit er een dubbele bodem in het verhaal, maar alles blijft wel vrij coherent en je kunt volledig meevoelen met de karakters. Een andere toegankelijke film, maar al een tikkeltje meer afwijkend, is Wild at Heart (1990).

    Met films als Lost Highway (1997) en Mulholland Dr. (2001) ging Lynch de experimentele toer op. Een weg die hij reeds was ingeslagen met het maken van zijn adembenemende "Twin Peaks". En met Inland Empire (2006) verzeilde de regisseur in de abstracte wereld van de nachtmerrie. Maar het blijft cinema die je moet beleven, én herbeleven. Een film van David Lynch heeft minstens een tweede visie nodig, en zo ook voor Mulholland Dr. waarvan Universal de film onlangs op Blu-ray heeft gezet.

    Korte inhoud: Een mysterieuze vrouw (Laura Harring) ontsnapt aan een verkeersongeluk met een tas vol geld, maar zonder haar geheugen. Ondertussen is Betty Elms (Naomi Watts) in L.A. verschenen, in de hoop een filmcarrière te kunnen beginnen. Wanneer Betty de naamloze vrouw in haar appartement vindt, besluit ze haar te helpen. De twee vrouwen gaan op een bizarre zoektocht naar de waarheid.

    De film startte als een tv-serie eind jaren '90 gemaakt met een budget van een slordige 8 miljoen dollar. Maar het tv-station ABC was er niet meteen wild van en de show werd afgevoerd. Het Franse Studio Canal pompte nog een extra 7 miljoen in het project om de serie toch nog een slot te geven, maar het werd niet even krachtig als Twin Peaks. De filmversie heeft veel geput uit die serie en is bij momenten al even chaotisch in zijn verhaalstructuur, vooral dan de laatste 40 minuten waarin de twee bevallige dames topless in het rond hollen. Het einde van de film is trouwens al even bevredigend als het einde van de tv-serie.

    mulholland_drive_01.jpgmulholland_drive_02.jpg
    © Universal Pictures Benelux

    Mulholland Dr. gaan analyseren zou behoorlijk zinloos zijn. Net zoals bij Lost Highway kan je er wel een theorie aan vastknopen, maar uiteindelijk is niet één maar zijn er verschillende verklaringen mogelijk. Net zoals een schilderij ook verschillende emoties kan oproepen, ligt de sleutel tot het werk van David Lynch in de persoonlijke ervaring en ontleding. Je moet er wel voor open staan, anders zal je snel verveeld worden door de van-de -hak-op-de-tak-aanpak. Alles heeft zijn reden, maar wanneer je niet bereid bent om Lynch te volgen lijkt niets een reden te hebben en is alles bedoeld als sfeerschepping of zelfs als grap. Het is de logica van een droom-sequentie, die uiteraard de deur open zet voor film snobisme en van de pot gerukte hineininterpretierung waar Lynch zelf in alle waarschijnlijkheid nog nooit had aan gedacht. De film was trouwens beschouwd als de Beste Film van het decennium door Les Cahiers du Cinéma. Maar de film leidt op deze manier wel een eigen leven en dat is op zich ook verdienstelijk. En indien jullie toch benieuwd zijn naar die wilde theorieën, dan kunnen jullie een kijkje nemen op 10 Clues to unlock Mulholland Drive.

    Spijtig genoeg zullen jullie op de blu-ray geen verklaringen horen van Lynch. Hij praat niet graag over zijn films, en dat is geheel te begrijpen gezien het genre. Maar je vindt er wel heel wat theorieën van diverse journalisten en filmcritici. Er is ook een making of en uiteraard heel wat info over de opmerkelijke muziekscore van Angelo Badalamenti. Het is misschien geen film voor een groot publiek, maar het is wel een indrukwekkende en stijlvolle prent, waarvan de eerste 80 minuten kunnen omschreven worden als uitstekende cinema.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 september 2010

     

    *** Mulholland Drive trailer ***

  • Pi (1998) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De science-fiction thriller Pi (1998) is geregisseerd en geschreven door Darren Aronofsky, een volslagen onbekende in 1998. Twee jaar later in 2000 echter zou Aronofsky het felbejubelde drugsepos Requiem for a Dream (2000) maken.

    pi_1998_blu-ray_review.jpg

    Met Pi wist Aronofsky ook meteen de prijs voor beste regie te winnen op het Sundance Festival van 1998. Niet onterecht want Aronofsky laat in Pi reeds zijn aparte stijl zien die hij later in Requiem for a Dream nog perfectioneert. De film kostte overigens maar 60.000 dollar, een bedrag dat Aronofsky volledig bijeenraapte onder zijn familie en vrienden. Er zijn (te) weinig regisseurs die met zo’n luttel bedrag zo’n intrigerende en fascinerende film kunnen maken.

    Korte inhoud: Maximillian Cohen (Sean Gullette) is een briljante informaticus die echter van jongsaf wordt geplaagd door een helse migraine. Cohen werkt tussen zijn migraine-aanvallen door aan een supercomputer waarmee alle grote maatschappelijke en wetenschappelijke vraagstukken zullen kunnen opgelost worden. Maar zijn plannen lekken uit. Een machtig beurskantoor tracht Cohen te overhalen om hun de aandelenkoersen te voorspellen terwijl een Joodse sekte achter Cohen zit om de wiskundige mysteries uit de Koran te verklaren. Maar de arme Max Cohen krijgt hier alleen maar meer hoofdpijn van.

    Pi is een zeer vreemde maar fascinerende filmervaring. Het is een beetje een kruising tussen Eraserhead (1977) van David Lynch en Un Chien Andalou (1929) van Luis Bunuel en Salvator Dali. Deze laatste heel surrealistische kortfilm is vooral bekend omdat er een oog wordt in doorgesneden en mieren uit een hand kruipen. Regisseur Darren Aronofsky maakt in Pi ook enkele keren gebruik van zulke shockerende en onverwachte beelden. Zo vindt Max Cohen in de metro een stel hersenen op de trap. Later blijkt dat dit een droom was, maar de toon is er wel door gezet. De grens tussen werkelijkheid en droom is in Pi niet altijd even duidelijk en daarmee doet Pi dan weer denken aan Mulholland Drive (2001) van (alweer) David Lynch. Het is duidelijk dat Darren Aronofsky de films van Lynch goed bestudeerd heeft. Maar daar is absoluut niks mis.

    Aronofksy weet met minimale (budgettaire) middelen een zeer knappe intrigerende film te maken over een man die ten onder gaat aan zijn eigen kwellende gedachten. Een man die langzaamaan gek wordt in zijn eigen fantasiewereld (zoals Naomi Watts in Mulholland Drive). De hele film zit vol symboliek: van de herkomst en verklaring van het getal Pi tot het filmen in zwart / wit wat dan weer verwijst naar het Japanse spel Go met de zwarte en witte steentjes. Pi kan bovendien terugvallen op een uitstekende soundtrack gecomponeerd door Clint Mansell. De technomuziek die Mansell werkt perfect. De man heeft zelfs een klein rolletje in de film als fotograaf. (Later maakt Mansell ook nog de briljante soundtrack voor Aronofsky’s volgende film Requiem for a Dream). Kortom. Pi is geen gemakkelijke film maar voor de liefhebbers van Requiem for a Dream en David Lynch, een absolute must. Een aparte kijkervaring deze Pi.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 16 januari 2008

  • Naomi Watts als de activiste Gail Johnson

    Pin it!

    We Are All the Same zal de titel worden van het AIDS drama waarin de charmante Naomi Watts de hoofdrol gaat spelen, volgens BBC. Geen catchy titel, maar desondanks kan het een interessant drama opleveren, want de film vertelt immers het verhaal van de blanke Zuid-Afrikaanse Gail Johnson, die een donker kindje met AIDS adopteerde en samen met dit kind de hele wereld over toerde om bewustzijn rond de AIDS problematiek teweeg te brengen.

    De bron voor de film is het gelijknamige boek van journalist Jim Wooten. Hotel Rwanda (2004) schrijver Keir Pearson zal We Are All the Same bewerkte tot een script. Eerst zal Naomi Watts nog te zien zijn in de nieuwe thriller van David Cronenberg, Eastern Promises (2007), waarin ze een vroedvrouw speelt die te maken krijgt met een meedogenloze Londense crimineel, gespeeld door Viggo Mortensen.

    De enige film tot nu toe waarin Watts voor mij niet echt veel vonken gaf, was King Kong (2005). Het acteerspel was iets vlakker, maar dat had uiteraard alles te maken met de regiekeuzes van Peter Jackson die blijkbaar iets teveel naar de films uit de jaren '30 had gekeken. Haar beste rollen zijn die uit 21 Grams (2003) en Mulholland Dr. (2001). Enkel al voor die twee films lijkt me deze prent zeker wel interessant om even te vermelden. Watts is daarnaast ook niet onaardig om te zien en dat is ook mooi meegenomen.