De FilmBlog

De Oscars-nominaties worden op 24 januari 2012 bekend gemaakt, en de Oscarshow is een maand later op 26 februari 2012. Maar bij wijze van 'voorspel' is er de 69e Golden Globes awardshow. Of zoals Gervais het omschreef: "De Golden Globes staan tot de Oscars als Kim Kardashian staat tot Kate Middleton: een beetje goedkoper, iets meer beschonken en eenvoudiger om te kopen". Niet The Academy, maar wel +/-90 leden van de Hollywood Foreign Press Association, een groep van journalisten die elk zo’n 55 landen vertegenwoordigen en een slordige 250 miljoen lezers, hebben zich gebogen over welke films en tv-series voor hen het beste was van het jaar. En de Beste Film in het Drama genre werd dit jaar The Descendants (2011) .

Ricky Gervais was dit jaar opnieuw zijn grappige zelve, met snedige aanvallen op de sterren, zoals Johnny Depp aan wie hij vroeg of hij al The Tourist (2010) had gezien (zie video). Daarnaast waren er een paar verrassingen en dit vooral bij de tv-series. Zo ging Friends-acteur Matt LeBlanc met de Golden Globe lopen voor Beste Mannelijke acteur in een Komedie TV-Serie, en dit voor "Episodes".

Een andere verrassing was de verdiende Golden Globe voor Beste Mannelijke Bijrol in een Mini-Serie die naar Peter Dinklage ging, voor het uitstekende Game of Thrones. Ook de serie "Homeland" werd in de bloemetjes gezet met de Golden Globe voor Beste Drama Serie en Claire Danes mocht de Golden Globe in ontvangst nemen voor Beste Actrice in een Drama serie.

Een mooi moment in de show was de spontane speech van Meryl Streep die de Golden Globe won voor Beste Actrice voor The Iron Lady (2011), alsook de uitreiking van de Cecil B. DeMille Award voor Morgan Freeman, die overhandigd werd door Helen Mirren. Een actrice die terecht haar beklag deed dat ze maar in één film met hem had gespeeld. Voor de rest waren er uiteindelijk niet zo heel veel verrassingen. Martin Scorsese won zijn Golden Globe voor Beste Regisseur voor Hugo (2011), Beste Scenario ging naar Woody Allen voor Midnight in Paris (2011), George Clooney won Beste Acteur voor The Descendants (2011) en Jean Dujardin won Golden Globe voor Beste Acteur in Komedie/Musical voor The Artist (2011) die ook de Golden Globe kreeg voor Beste Film in het Musical/Komedie genre.

De volledige lijst vinden jullie hier.

Eén van de betere zoniet dé beste Stephen King verfilmingen is The Shawshank Redemption (1994) van Frank Darabont. In de gevangenis van Shawshank zitten de grote boefjes, die vaak een lange lijst van misdaden op hun palmares hebben staan. Maar het zijn niet allemaal schurken en vaak zitten de grootste schurken niet achter de tralies. De wellustige bewaker Captain Hadley (Clancy Brown) gebruikt maar al te graag de gevangenen om zijn frustraties op uit te werken en directeur Norton (Bob Gunton) is niet vies van exploitatie van de gevangenen voor zijn eigen verrijking. We krijgen een blik achter de schermen van de gevangenis doorheen de ogen van Red (Morgan Freeman) en zien hierin meteen een metafoor voor de dingen die ons allemaal gevangen houden - onze problemen, onze routine, de verveling, ons dagelijks leven, noem maar op. Maar dat alles, impliceert de film, kan opgelost worden zo lang er hoop is.

Meer dan een simple gevangenis-verhaaltje is The Shawshank Redemption een verhaal over vriendschap, hoop en onderdrukking, een beetje in dezelfde lijnals als Thelma & Louise (1991) van Ridley Scott. Daar waar de meeste gevangenis-verhalen gaan over een gevangene die terecht of onterecht is veroordeeld tot een gevangenisstraf, om nadien te ontsnappen om zich te wreken, komt de 'redemption' in deze film pas in het tweede gedeelte van de film en bovenop in de vorm van wraak tegenover de gevangenisdirecteur.

Korte inhoud: Bankier Andy Dufresne (Tim Robbins) wordt beschuldigd van moord op zijn vrouw en haar minnaar. Hij houdt vol dat hij onschuldig is, maar belandt anno 1947 met twee maal levenslang in de strenge gevangenis Shawshank. Hij is een buitenbeentje, houdt zich kranig en komt daardoor in de gunst van een gerespecteerde zwarte gevangene (Morgan Freeman). Deze ‘Red’ zit al twintig jaar en legt zich neer bij zijn levenslange lot. Andy buit zijn maatschappelijke kwaliteiten daarentegen uit om de omstandigheden in de gevangenis te verbeteren. Daartoe heult hij met de corrupte directeur (Bob Gunton). Er zijn twee dingen die Andy echt op de been houden: hoop en een poster van Rita Hayworth.

Andy wordt bij zijn aankomst al snel in het nauw gedreven door de "sisters". Niet een groepje van losgeslagen nichten maar wel een venijnige bende die blijkbaar de truuk met de zeep in de douche hebben uitgevonden en het vooral gemunt hebben op de nieuwelingen (the fish) om hun seksuele driften op bot te vieren. We horen de stem van Freeman: "I wish I could tell you that Andy fought the good fight, and the Sisters let him be. I wish I could tell you that - but prison is no fairy-tale world." De medegevangenen waar Andy tussen terecht komt, zijn eigenlijk allemaal best betamelijke jongens als je ze een beetje leert kennen - nadat Andy in de ziekenboeg is beland, zorgen ze zelfs voor een welcome back-gift. Maar het is nooit zo doorzichtig als een aflevering uit Prison Break. En dat is dan weer te danken aan de geweldige vertolkingen en het briljante script van Darabont gebaseerd op de geniale novelle Rita Hayworth and Shawshank Redemption van Stephen King. Darabont is blijkbaar een grote fan van de horrorschrijver want hij verfilmde ook al The Mist (2007) en The Green Mile (1999).

Dufresne hoort niet thuis in de gevangenis hoewel je in het begin niet zeker bent of hij al dan niet schuldig is. Maar hij is gewoon iets te slim om opgesloten te worden of zoals Red het zegt: "…some birds aren't meant to be caged, that's all. Their feathers are just too bright." Andy werkt zich op tot financieel adviseur van zowat iedereen die er over de vloer komt - in één scène zien we de bewakers van een andere gevangenis, op bezoek voor een baseballmatch tegen de cipiers van Shawshank, op een rijtje voor Andy's bureau zitten, hun belastingspapieren in de hand. Niet realistisch? Wel deze film zet zijn eigen regels en wil meer zijn dan een spiegel van wat er zich binnen de muren van een gevang afspeelt. Het is een grimmig sprookje over ‘hoop’ die verteld wordt met heel veel inzicht in de menselijke psyche en de maatschappij. De film besluit: Hope is a good thing, maybe the best of things.

Regisseur Frank Darabont heeft de verrassende plot van King's verhaal grotendeels overgenomen. De moord binnen de gevangenismuren – een sleutelmoment in de film - is ook een wijziging van Darabont. Deze schokkende gebeurtenis is met Andy's uiteindelijke wraak het meest volwassen moment in dit beklemmende drama. Hoop kan in moeilijke omstandigheden een onmogelijkheid worden, wat het trieste lot van gevangenisoudste Brooks (James Whitmore) illustreert. Je hebt er mensen voor nodig die om je geven of moet de intelligentie en het doorzettingsvermogen hebben van een Andy Dufresne.

Je kunt het niet ontkennen dat Darabont hier zonder veel schaamte een vrij sentimenteel verhaal vertelt. Maar daar waar een minder talentvolle regisseur zou vervallen in zeemzoeterigheid, valt de film van de ene verrassing in de andere, en alles op een rustgevend tempo. The Shawshank Redemption is één van die films die traag durft te gaan, in overeenstemming met het levenstempo in een gevangenis. De voice-over van Morgan Freeman en de warme, van geel doordrongen kleuren van de fotografie van Roger Deakins en de uitstekende score van Thomas Newman, verhogen het gevoel van intimiteit. Shawshank is een film die ons op zijn schoot neemt en dan bedaard de tijd neemt om met rustige stem een verhaal te vertellen. Er wordt een overtuigende wereld voor je ogen opgetrokken, met karakters die de kans krijgen om te ademen en zich langzaam te ontwikkelen. Op het einde van de rit heb je het idee dat je zelf je weg zou kunnen vinden in het gevang.

De uiterst sympathieke mensen van DFW hebben dan ook deze film uitgebracht op Blu-ray in twee verschillende versies. Zo is er een versie uit de Prestige Collection - zonder extraatjes maar voor een voordelige prijs - en een versie met het audio-commentaar van Darabont. Geen 'deleted scenes'? Nope. Who cares anyway? Deleted scenes zijn scènes die gewoon scènes die niet goed genoeg zijn om in de film te zitten dus waarom zouden we onze tijd verspillen om hier naar te kijken.

Deze prent duurt 143 minuten, wat heel wat langer is dan de gemiddelde film. Maar The Shawshank Redemption gaat over mensen die een jarenlange celstraf moeten uitzitten, en gezien de lange duurtijd van de film beginnen we op een gegeven moment ook de tralies te voelen en net zoals het hoofdpersonage Andy, te verlangen naar die verlossing. Begrijp me niet verkeerd, de film is geen urenlange sleur, wel integendeel. We worden geconfronteerd met bruut geweld, humor, intrige maar bovenal drama en karakter-uitdieping. En met als acteurs als Robbins en Freeman kon Darabont niet anders dan te scoren met deze film. Spijtig voor hem kwam dit jaar ook Pulp Fiction (1994) en Forrest Gump (1994) in de zalen en bijgevolg kon de film geen van de zeven (!) Oscar-nominaties verzilveren. Toch vond ik Shawshank een betere film dan Forrest Gump. Maar dit is ook wel typisch voor 'The Academy' om de meesterwerkjes te nomineren maar uiteindelijk de award te schenken aan de foute film. Michael Seirton kreeg geen nominatie voor Best Art Direction-Set Decoration en dat was nog zo een flater van het selectie-comiteetje. Iedereen dacht dat de makers gewoon hadden gefilmd in een oud gevang, want alles zag er zo realistisch uit. Maar het gebouwen waarin gefilmd werd waren compleet herwerkt en opgebouwd tot in de kleinste details voor de film.

Het was niet de debuutfilm van Frank Darabont, daarvoor maakte hij al de thriller Buried Alive (1990). Shawshank was wel zijn eerste big budget film en tevens zijn beste tot nu toe. De man is niet alleen een sterke acteurs-regisseur, maar tevens een geweldig scenarist die onlangs nog de tv-serie The Walking Dead schreef (een script die heel sterk begon, maar werd gaandeweg hersendood). Toch blijft Darabont een filmmaker die ik op de voet volgt. Het is een film die jullie niet onberoerd zal laten. Je kunt de film bestempelen als een al te sentimentele, moralistische Hollywood prent of je kunt je hoofd uit je achterwerk halen en besluiten dat The Shawshank Redemption een bijzonder knappe film en tevens een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Het wordt uiteindelijk Anne Hathaway die in het strakke pakje zal kruipen van Catwoman, in de opkomende nieuwe Batman-film van Christopher Nolan, genaamd The Dark Knight Rises (2012). Op de casting lijst staat wel Selina Kyle, dus is het nog niet helemaal zeker of ze daadwerkelijk in deze film haar alter-ego zal bekomen. Maar het lijkt me wel een logisch gevolg, gezien ik niet denk dat Christopher Nolan nog veel Batmanfilms na elkaar zal breien. Na deze film heeft hij zijn Batman-trilogie en kan hij beginnen aan andere zaken.

Catwoman is zeer atletisch personage. Ze heeft training gehad in acrobatiek en tevens een aantal vechtsporten. Ze staat bekend om haar snelle ontsnappingen, katachtige reflexen, balans en flexibiliteit. Aanvankelijk droeg het personage geen speciaal kostuum. In de loop der jaren heeft ze in de comics verschillende kostuums gebruikt, waaronder één in de kleur groen. Maar haar meest bekende kostuum is een strak zwart leren pak. Catwoman heeft veel verschillende wapens gebruikt, maar haar favoriet is de zweep.

Het is op zich wel een beetje opmerkelijk gezien Hathaway in geen enkel kandidaat-catwoman-lijstje aan bod kwam. Enkel in de laatste weken dook haar naam op, naast die van Blake Lively, Keira Knightley, Natalie Portman en Rachel Weisz. Maar Hathaway is een zo goed als perfecte casting, en komende van deze regisseur is dat wel opmerkelijk want Nolan is vreselijk in het casten van vrouwen. Hathaway is niet alleen knap, heeft iets donkers in haar blik en kan ook nog eens acteren.

Anne Hathaway, die ondertussen te zien is in Love and Other Drugs (2010), ligt een beetje overhoop met Katie Holmes. Het pijnlijke aan de zaak is dat Katie Holmes door Christopher Nolan werd vervangen voor de tweede Batmanfilm, The Dark Knight (2008). Het lag al een tijdje in de lucht dat Catwoman haar intrede zou doen, en ons hopelijk die niet zo leuke herinneringen (lees: nachtmerries) van Halle Berry in Catwoman (2004) doen vergeten.

Tim Burton had in ieder geval ooit de perfecte catwoman gevonden voor zijn Batman Returns (1992). Actrice Michelle Pfeiffer was niet alleen super sexy, maar had ook iets kat-achtig en gevaarlijk. Nolan bevestigde ook dat Tom Hardy de rol van Bane gaat spelen, een chemisch bewerkte superslechterik die in de gevangenis opgroeide. Dit zal ook wel een belangrijke villain rol worden. In de strips had Batman het hard te verduren tegen die gespierde slechterik, die in een episode zelfs eens de rug brak van de dark knight (zie pic). Ik vind het enkel spijtig dat het Deathstroke niet is geworden, misschien een villain met iets meer flair.

Uiteraard speelt Christian Bale nog altijd Batman, en verwacht wordt dat Michael Caine terugkeert als de butler Alfred, naast Morgan Freeman (Lucius Fox) en Gary Oldman (Jim Gordon). Maar we zullen nog een beetje ons geduld moeten oefenen, want de film zou pas in 2012 in de bioscoop zijn. Wat vinden jullie trouwens van de keuze van Anne Hathaway als de nieuwe catwoman?

*** Anne Hathaway HQ picture gallery ***

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

De meest pittige oudere actrices van het moment is nog steeds Oscar-winnares Helen Mirren, die binnenkort te zien is op het witte doek in Red (2010), de comic-adaptatie van de gelijknamige bloederige miniserie. Mirren is er in het gezelschap van Bruce Willis, Morgan Freeman, Brian Cox, Julian McMahon, Richard Dreyfuss, Karl Urban en John Malkovich. Het wordt een soort komische actieprent over huurdoders, tevens de eerste comic-adaptatie voor de actrice.

Korte inhoud: Red vertelt het verhaal van Frank Moses (Bruce Willis), een voormalig CIA agent, die nu een rustig leven leidt. Totdat op een dag een hightech huurmoordenaar opduikt die hem wil vermoorden. Nu zijn identiteit bekend is en het leven van de vrouw (Mary-Louise Parker) om wie hij geeft in gevaar is, roept Frank zijn oude team weer op in een laatste poging te overleven.

En Helen maakt deel uit van dat team en zij heeft dus ook een aantal dodelijke skills, en wees niet verrast dat ze hier een sexy femme fatale neerzet. De film werd geregisseerd door de Duitse cineast Robert Schwentke (The Time Traveler’s Wife, Flightplan). Het bronmateriaal is een soort shoot-em-up-comic die niet meteen behoort tot de meest bekende uit zijn soort. Maar desondanks blijft het een aardige strip die misschien wel een verrassende adaptatie kan voortbrengen, al zeker met een dergelijke cast. Het staat dus zo goed als vast dat het filterdunne verhaaltje wel wat aangedikt zal worden. Hopelijk zullen de comic-fans niet al teveel morren over de wijzigingen, gezien deze eigenlijk wel broodnodig zijn. Auteur Warren Ellis zei trouwens het volgende over de bewerkingen:

"Yes, Red the film is very different. Not least because it needed to generate more material than the book itself actually constituted. It is in fact best to consider Red as a short story being adapted into film ... When I sell the rights to a book, they buy the right to adapt it in whatever way they see fit. I can accept that they wanted a lighter film, and, as I've said before, the script is very enjoyable and tight as a drum. They haven't adapted it badly, by any means. People who've enjoyed the graphic novel will have to accept that it's an adaptation and that by definition means that it's going to be a different beast from the book. The film has the same DNA. It retains bits that are very clearly from the book, as well as, of course, the overall plotline. But it is, yes, lighter, and funnier."

Nip Tuck acteur Julian McMahon zal op de hielen zitten van Bruce Willis als high tech assassin. De acteur mag dan wel populair zijn op het kleine scherm, hij heeft nog maar zelden indruk kunnen maken op het witte doek (Fantastic Four, Premonition). Misschien maakt hij met deze film een doorbraak. Het zal afwachten zijn tot eind 2010.

Met het success van The Hangover (2009) was er al snel sprake van een sequel die zich in Mexico of Thailand zou afspelen. De drie hoofdacteurs Bradley Cooper, Ed Helms en Zach Galifianakis ontvingen een slordige 300’000 dollar voor hun deelname aan de eerste film. Voor The Hangover 2 (2011) zullen de acteurs elk afzonderlijk ongeveer 5 miljoen dollar krijgen én nog eens 4% van de netto inkomsten. De regisseur Todd Phillips krijgt 10 miljoen + 10% van de nettowinsten. We zijn ver weg van de 35 miljoen die Johnny Depp zal krijgen voor de 4de Pirates film of de belachelijke 20 miljoen + 20% van de nettowinsten die Chris Tucker kreeg voor die idiote Rush Hour 3 (2007) film, maar het blijft afschuwelijk veel geld.

Maar er is nog meer Hangover nieuws te rapen, en dan nog wel van een stel Hollywood veteranen, die nog eens voor een laatste keer Las Vegas onveilig willen maken, in de Hangover spin-off Last Vegas (2012). Wat opmerkelijk is aan deze Grumpy Old Men-achtige prent is de casting, want de studio mikt op grote namen. Zo wordt Jack Nicholson aangesproken, maar ook de teruggetrokken Gene Hackman, alsook Richard Jenkins en Morgan Freeman.

Scenarist Dan Fogelman (Cars, Fred Claus) werd aangesteld om het script te verzorgen. Het zal van de kwaliteit ervan afhangen of deze 4 heren daadwerkelijk hun deelname zullen toezeggen, maar het lijkt me wel een boeiend idee om deze mannen tezamen aan het werk te zien. Het verhaal lijkt ook op het lijf van Nicholson geschreven. Hij zou een oude playboy spelen die uiteindelijk na al die jaren in het huwelijksbootje zal stappen, en dit wil vieren met zijn jeugdvrienden. Het valt nog af te wachten of we een Mike Tyson achtig equivalent zullen krijgen in deze prent, misschien in de vorm van Joe Frazier. Afwachten …

***Related Post***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
06/01/2010: Top 10 Best Movies 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

De tijd is rijp om nog een aantal Blu-ray Warner Bros Essentials in de aandacht te brengen te beginnen bij de oscarwinnende film Unforgiven (1992) van en met Clint Eastwood. In 1990 was Dances with Wolves zowat de enige (halve)western van belang in een periode waar het genre eigenlijk van de kaart was geveegd. Maar Eastwood, de acteur die doorbrak met zijn spaghetti-western films, zette dit recht. En hoe! Een verrassend drama met geweldige cast en een anti-held als hoofdpersonage, een ondubbelzinnige boodschap en een défilé van onorthodoxe karakters van vlees en bloed.

Korte inhoud: In het dorpje Big Whiskey wordt een meisje van plezier door enkele cowboys zodanig met een mes bewerkt dat ze voor altijd littekens aan haar gezicht zal houden. De daders krijgen door de sherrif Little Bill (Gene Hackman) slechts een boete opgelegd om in het voorjaar acht paarden af te staan. De collega’s van het hoertje vinden dat een straf van niks en loven een fikse beloning uit aan diegene die de twee cowboys om het leven brengt. De jonge onervaren Schofield Kid (Jaimz Woolvett) lijkt deze beloning wel wat. Hij vraagt William Munny (Clint Eastwood) mee te doen en samen de beloning te delen. Munny was vroeger een beruchte dief en meedogenloze moordenaar, maar nu een hardwerkende varkensboer. Omdat hij geld nodig heeft, gaat hij in op het aanbod van Kid. Samen met Munny’s oud-collega Ned (Morgan Freeman) gaan ze op pad om het lot te voltrekken.

Naast de mooie beeldvoering van Jack N. Green die afwisselt tussen zonovergoten landschappen en gitzwarte nachten met stortregens, maakt Unforgiven op de eerste plaats een niet mis te verstaan statement over geweld die nog meer geweld uitlokt. Ditalles in een stijl die de voeten veegt met zowat elke western-conventie die we kennen. De vicieuze geweldcirkel begint in een bordeel waar een hoertjes gezicht met een mes wordt bewerkt door een half dronken cowboy. Dit incident zal leiden naar een wraak-actie die dan weer tal van gevolgen zal kennen. Op het einde van de rit zijn er geen winnaars te bespeuren, enkel personages in diepe gewetenskwestie, radeloos, zwaar toegetakeld of gewoon dood.

Afgezien van het onderwerp is het een verademing om nog eens een western te zien met geheel eigen regels en wetten. Je zou de film zelfs kunnen aanschouwen als een soort anti-western. De sherrif (Gene Hackman) houdt zich voornamelijk bezig met het oplappen van zijn nieuw onderkomen, de vrouwen van plezier zijn geen frivole en uitgedoste miekes die rechtstreeks vanuit de Moulin Rouge lijken te komen maar doodgewone vrouwen, de huurdoders zijn uitgebluste alcoholisten, en de vriend van Clint Eastwood is een zwarte cowboy wat ook al onze conceptie van de Far West aan diggelen slaat. Het zou geen western zijn mochten er geen slachtoffers van ten gevolge van vuurgevechten, maar in deze prent wordt alle heroïek van de daad zelf ontdaan. Geen stand-off waar de tegenstander nog de tijd neemt om een sigaret op te steken om nadien metaforisch de rook uit zijn loop te blazen. Hier dient een wapen om te doden en is niet elk shot altijd raak, verre van. Pistolen die niet afgaan of iemand die onder de zenuwen zijn doel mist, is in deze Unforgiven schering en inslag. Ook de whiskey fles heeft zijn plaats in het gebeuren, vooral als middel om de emotie tot een minimum te beperken.

In Unforgiven zien we voor een keertje cowboys opdraven die eigenlijk hun vervaldatum ver gepasseerd zijn. Het hoofdpersonage staat personifieert het stervensproces, zowel emotioneel, mentaal, moreel als fysiek. Elke stap is er één dichter bij de ondergang. En bij dit proces zijn we tevens getuige van de aftakeling van het heroïsche western-genre met goede cowboys die het moesten opnemen tegen slechte. En in het kielzog van deze film zullen er nog hel wat andere westerns volgen die dezelfde filosofie erop nahouden.

Op de Blu-ray staat spijtig genoeg geen audio-commentaar van Clint-himself, maar wel van zijn biograaf en filmcriticus Richard Schickel, alsook 4 algemene documentaires en nog een western aflevering met Clint … blijkbaar als opvulsel. Voor de extras moet je de film dus niet aanschaffen, maar de film is en blijft wel een mijlpaal in het western-genre, maar vooral ook grote cinema.

Acteur Jeff Bridges is ondertussen al 60 geworden, heeft maar liefst 4 Oscar-nominaties op zak (The Contender, Starman, Thunderbolt and Lightfoot, The Last Picture Show), maar heeft tot op heden nog nooit een Oscar op zijn schouw kunnen zetten. Dit zou wel eens kunnen veranderen met de oscarfilm Crazy Heart (2009) die veel weg heeft van The Wrestler (2008). De film komt dan ook net uit op de vooravond van de stemming voor de nominaties van de Oscars, die op 23 januari 2010 zal afgesloten worden (de film komt op 11 december uit in de States).

Zal Jeff Bridges zijn eerste Oscar winnen, net zoals Kate Winslet vorig jaar haar long-overdue Oscar in ontvangst mocht nemen? Wel dat zal afhangen van de acteerprestatie van Morgan Freeman in de Clint Eastwood film Invictus (2009), waar hij niemand minder dat Nelson Mandela zal vertolken. Nog een Oscar-film.

Korte inhoud: Het verhaal van Invictus speelt zich af na de val van het Apartheidregime, tijdens de periode dat Zuid-Afrika het wereldkampioenschap rugby organiseerde in 1995. Nelson Mandela (Morgan Freeman) is net bezig aan zijn eerste termijn als president en gebruikt het evenement om decennia van wantrouwen en haat tussen de blanken en zwarten in Zuid-Afrika te beëindigen. Hierbij krijgt Mandela hulp van Francois Pienaar (Matt Damon), de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugby team.

Het boek, Playing the Enemy: Nelson Mandela and the Game that Made a Nation, waarop de film gebaseerd is, komt van John Carlin die vreemd genoeg 2 jaar geleden een artikel schreef waarop Live Free or Die Hard gebaseerd is. Maar deze film is zoals u kon vermoeden alles behalve een actie-blockbuster, maar eerder een ingetogen drama met sterk acteerwerk en een buitengewoon verhaal. Het enige wat misschien wat stroef kan lopen is het accent van Freeman. Aan de andere kant telt de Zuid-Afrikaanse taal ontelbaar veel accenten en dus zou hij op dat punt zeker niet mogen worden afgerekend. Toch zal ik me niet laten misleiden door het Academy-Award-appeal van de film en de film beoordelen op zijn verdiensten, en ik stel voor dat jullie dat ook doen op 17 februari 2010. De oscar zelf, gehost door Steve Martin én Alec Baldwin, zullen geschieden op zondag 7 maart 2010.

Batman Begins (2005) is zo nog een Blu-ray, uitgegeven door Warner Bros Essentials die niet mag ontbreken aan jullie High Definition filmcollectie. Christopher Nolan’s versie van Batman is buitengewoon adembenemend, schrikwekkend, gigantisch en action-packed. Zelden is een comic-adaptatie zo knap als deze, zowel in de geweldige acteursprestaties, de vlotte mise-en-scenes, de perfecte timing, de uitzinnige sets, het zalige verhaal, de duistere atmosfeer en vooral ook de overweldigende muziek van James Newton Howard en Hans Zimmer.

Korte inhoud: De jonge Bruce Wayne zag op jonge leeftijd hoe zijn rijke ouders door een ordinaire dief werden neergeschoten in een klein steegje van Gotham City. Zijn trauma leidde snel naar een gevoel van haat en wraak. Wanneer de boef op vrije voeten ging komen, besloot Bruce om hem met een pistool om het leven te brengen. Maar het lot besliste daar anders over. Bruce daalt af op een pad naar de hel, maar wordt opgevangen door een ninja-meester, Ducard (Liam Neeson), die hem in de cirkel brengt van Ra's Al-Ghul (Ken Watanabe) en zijn occulte groepering van ninja’s. Na zijn training keert Bruce terug naar Gotham, waar de misdaad hoogtijden viert en corrupte individuen de stad leiden. Ook het bedrijf, die Bruce had overgeërfd, blijkt uit zijn handen te glippen. Maar Bruce heeft plannen om Gotham te zuiveren van alle kwaad, en daarvoor zoekt hij diep in zijn psyche naar een personage die dit zou kunnen vertolken. Een personage waar de criminelen van huiveren. Met de hulp van zijn trouwe dienaar Alfred Pennyworth(Michael Cane) en archiefhouder Lucius Fox (Morgan Freeman) wordt Bruce Wayne, Batman. Samen met een goedhartige politie-agent Jim Gordon (Gary Oldman) gaat hij in de aanval. Maar Batman krijgt snel te doen met geduchte tegenstanders, zoals de maffialeider Carmine Falcone (Tom Wilkinson), een gekke dokter Jonathan 'The Scarecrow' Crane (Cillian Murphy) en nog een derde rivaal die zijn tijd afwacht om toe te slaan.

Ik had maar twee opmerkingen na het zien van de film. Het ene minpunt had te doen met de supporting actress Katie Holmes die wel een belangrijke rol speelt als DA Rachel Dawes, maar gewoon tekortschiet in haar acteren tegenover die uitzonderlijke cast. Katie Holmes doet het OK, maar op bepaalde momenten zie je gewoon dat ze moeite heeft met haar acteerwerk, zeker in vergelijking met de andere acteurs. Ze ademt te weinig haar rol en staat vaak stijf te kijken, wachtend op een repliek. Ik was hoopvol dat Katie ons zou verbazen in haar eerste echte grote rol, maar dat doet ze dus niet. Er is ook nooit echt een verleiding in haar blik of in haar lichaamstaal. En dat vind ik spijtig, want dat had het innerlijke conflict misschien nog groter gemaakt. En Katie kan aantrekkelijk zijn (cf. Wonder Boys). Katie werd ook vervangen voor de sequel The Dark Knight (2008), maar vreemd genoeg kon Maggie Gyllenhaal ook niet echt overtuigen in de rol. Maar wat wil je met iemand als Heath Ledger die zomaar eventjes de show komt stelen.

Naast een pak documentaires en making-off’s, vinden jullie de audiocommentaar van Christopher Nolan en David S. Goyer op de gehele film, voor mij de enige bonus van belang op een dvd. Dat je deze film moet zien in High Definition spreekt voor zich. De fotografie van Wally Pfister (die later ook de fotografie deed op The Dark Knight) is bijzonder verrassend. Wij dachten allemaal dat een Batman film ‘zwart’ moest zijn, met zijn gotische gebouwen en het zwarte pak van Batman, maar hier overheersen bruine tinten. De film heeft wel een donkere en duistere toon, maar de kleuren blijven levendig. Er is hier dus geen sprake van een filter die over het beeld werd geplaatst, maar wel een uitgekiende kleur-correctie die het personage nieuw leven inblaast. Maar in HD zien jullie ook de diepte in de zwarte tinten en de mooie contrasten. Pfister werd genomineerd voor Beste Fotografie bij de Oscars, maar verloor onterecht van Dion Beebe voor de film Memoirs of a Geisha (2005).

Batman Begins wordt uitgegeven door Warner Bos en is verkrijgbaar in zowat elke dvd-verkoopzaak sinds 15 september 2009. Kijk in ieder geval uit naar de budgetvriendelijke Warner Bros Essentials uitgave, waarvan zowat 42 titels uitkwamen.

***Related Posts***
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

*** Warner Bros Essentials ***
16/10/2009: Corpse Bride
13/10/2009: The Shining

In vergelijking met 2006 was het filmjaar 2007 nogal schaars gekleed, en nu staat zelfs al vast dat dit nog meer het geval was dan in 2008. Zelfs niet alleen "mooi naakt" maar ook af en toe met kwalijke trekjes. Wegens tijdsgebrek komt dit lijstje misschien een beetje laat. Maar bij deze beter laat dan nooit. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2007. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

10. Hitman (2007) Xavier Gens
Hitman (2007) vertelt het verhaal van huurmoordenaar Agent 47 (Timothy Olyphant) die werkt voor The Agency en die terecht komt in een politiek complot. Hij wordt achtervolgd door zowel Interpol als het Russische leger terwijl hij door Oost Europa heen trekt. Tijdens dit avontuur loopt hij de schone Nika Boronina (Olga Kurylenko) tegen het lijf, en dat zorgt meteen voor heel wat spannende scènes. Zo spannend dat de dame meteen werd gevraagd om Bondgirl te spelen in Quantum of Solace (2008). Spijtig genoeg was haar vertolking allesbehalve memorabel.

9. Shoot 'Em Up (2007) Michael Davis
Mr. Smith (Clive Owen), helpt bij een bevalling in Shoot 'Em Up (2007). Hij belandt ter plekke in een vuurgevecht, waarbij de moeder wordt gedood. De daders, die banden lijken te hebben met enkele politici, bleken het echter op de baby voorzien te hebben, en aan Mr. Smith de taak om deze vervolgens te beschermen, met behulp van een aanstekelijke prostituee, die gespeeld wordt door niemand minder dan Monica Bellucci. En dit is meteen ook de reden dat deze film de 9de positie wegkaapt in deze bijzonder intelligente Top 10.

8. Halloween (2007) Rob Zombie
De Halloween (2007) remake heeft niet alleen gezorgd voor meer gore, maar zeker ook voor meer naakt. En dan in het bijzonder de sequentie met de naakte Danielle Harris die topless de moordzuchtige Michael Myers probeert te ontvluchten. Enkel spijtig dat die killer zo snel is om haar tegen de grond te kwakken. Maar het gaat de dame hoe dan ook voor de wind want ze stapelde zowat een 6tal filmdeals op…hoewel, voornamelijk B-films zelfs C-films.

7. Hostel: Part II (2007) Eli Roth
Hostel: part II (2007) volgt deze keer drie Amerikaanse studentes van de kunstacademie in Rome. Ze besluiten een weekendreisje te maken en komen onderweg een prachtige dame tegen, die bij hen in de klas model heeft gestaan, en ook een tripje maakt. Ze nodigt de drie uit met haar mee te gaan, maar van een ontspannen reisje blijkt al snel geen sprake meer te zijn. Wat volgt zijn rituele seksspelletjes die meestal fataal eindigen. Het lelijke eendje van dienst is de snotterende Heather Matarazzo die nog maar eens beklemtoont hoe knap die andere dames wel zijn, gespeeld door Lauren German, Bijou Phillips, Jordan Ladd en de Finse Vera Jordanova.

6. Good Luck Chuck (2007) Mark Helfrich
Niet meteen een film die het bekijken waard is maar Good Luck Chuck (2007) vertoont heel wat schaars geklede dames, met niemand minder dan Jessica Alba als prijsbeest. In de film maakt Chuck het uit met zijn vriendin en hierna krijgt hij te horen dat ze de ware heeft gevonden en gaat trouwen. Met Chuck's nieuwe (ex)vriendin gebeurt hetzelfde. En zo herhaalt dit patroon zich. Het blijkt dat Chuck een soort geluksbrenger is voor alleenstaande jongedames. Ze willen allemaal met hem omgaan, om daarna de ware te vinden. Chuck echter moet een manier vinden om dit patroon te doorbreken en een vriendin voor zichzelf te houden.

5. Feast of Love (2006) Robert Benton
Feast of Love (2007) is een soort moderne versie van A Midsummer Night’s Dream die een ode brengt aan de liefde. Professor Harry Stevenson, gespeeld door Morgan Freeman, waakt als het ware over zijn kennissenkring. Vanaf een afstandje ziet hij de onderlinge relaties veranderen. Van vriendschap tot verliefdheid en soms van verliefdheid tot verdriet. Al deze relaties samen en de verbanden ertussen vormen een eigentijdse romantische fabel. De stoeipoezen van dienst zijn Hellboy-babe Selma Blair, de Australische Radha Mitchell en de sensuele Franse Alexa Davalos.

4. Before the Devil Knows You're Dead (2007) Sidney Lumet
Before the Devil Knows You're Dead (2007) prijkt op de 10e plaats van mijn Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes, maar het is niet allemaal kommer en kwel. In de film zien we twee broers die besluiten uit geldnood een overval te plegen. Zorgvuldig voorbereid gaan ze ervan uit dat alles goed gaat. Geen geweld, geen doden en dus geen slachtoffers. Maar als een van hen zich niet aan afspraak houdt, valt het hele plan in het water en moet er haastig een nieuwe uitweg bedacht worden. En terwijl dit allemaal aan de gang is gaat de New Yorkse Marisa Tomei gezwind uit de kleren.

3. Lust, Caution (2007) Ang Lee
Voor wie houdt van gestileerd naakt moet zeker Lust, Caution (2007) (Se, Jie) van Ang Lee bekijken. Het verhaal speelt zich af in China tijdens de Tweede Wereldoorlog. De bevolking wordt hevig onderdrukt door de Japanse bezetter en uit wanhoop beraamt een groep Chinese studenten een aanslag. Met deze aanslag wil men het hoofd van de Chinese inlichtingendienst ombrengen. De bloedmooie studente Wong, gespeeld door Wei Tang, krijgt de opdracht het vertrouwen van Mr. Yee's echtgenote te winnen om zo een affaire te beginnen met Yee zelf. Het plan gaat echter faliekant de mist in, en Wong slaat op de vlucht. Enige jaren later ontmoet ze haar oude vrienden weer, die haar vragen de dodelijke missie op te pakken. Yee heeft specifieke seksuele voorkeuren en bij een eerste rendez-vous verkracht hij haar tijdens een SM-ontmoeting. Wong is ontzet, maar ontdekt bij zich zelf ook huiverend dat zij zich desondanks tot hem aangetrokken voelt. En dankzij de nodige seksscènes is Lust, Caution zowel spannend als broeierig.

2. Grindhouse (2007) Quentin Tarantino & Robert Rodriguez
De meningen lopen uiteen maar ik vond Death Proof (2007) van Quentin Tarantino toch maar een mager beestje. Maar die andere Grindhouse film, Planet Terror (2007) van Robert Rodriguez, was daarentegen dolle pret. Beide films hadden wel de sexy stoeipoes Rose McGowan, en dat zorgt meteen voor heel wat erotiek. Je ziet niet alle dagen een striptiseuse met één been.

1. Rise (2007) Sebastian Gutierrez
Rise (2007) mag dan wel straight-to-dvd zijn, het bevat een aantal smakelijk pikante scenes met een altijd prikkelende Lucy Liu. In deze prent speelt ze de verslaggeefster Sadie Blake die ontwaakt na een lange tijd buiten bewustzijn te zijn geweest in een lijkenhuis. Ze weet te ontsnappen en gaat op zoek naar de mensen die haar dit aan hebben gedaan. Het blijkt een religieuze sekte te zijn en Sadie is uit op wraak. De film begint trouwens met een sexy lapdance met Lucy die wordt geprikkeld door de onweerstaanbare Cameron Richardson.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Laat ik deze review beginnen met de bewering dat Heath Ledger hier één van de beste villains neerzet die ik in de laatste 10 jaar heb gezien. Zijn briljante dramatische vertolking van de excentrieke psychopaat eist alle aandacht op en blijft hangen ook lang nadat je uit de filmzaal bent. De scène aan het ziekenbed van Harvey Dent, of zijn clash met Batman in het detentiecentrum zijn om van te smullen. Ok, zijn tong die langs zijn beschadigde mondhoeken wrijft, heeft een andere acteur al voorgedaan, but who cares. Je moet het volledige palet bekijken en een acteur moet alles bij elkaar brengen om zijn vertolking kracht bij te zetten. En net zoals Anthony Hopkins de Oscar kreeg voor beste acteur voor zijn vertolking van Hannibal Lecter, moet ook Heath Ledger de Oscar krijgen, of toch op z’n minst een nominatie voor beste hoofdrol. Ik kan me niet inbeelden dat een andere acteur beter zou kunnen, en ik heb nog geen acteerprestaties gezien dit jaar die zo naar de keel grijpen als deze. Voilà, nu mogen alle pubers en Heath Ledger-fans stoppen met lezen en nog wat accounts aanmaken op Imdb om The Dark Knight (2008) van Warner Bros een 10 op 10 te geven.

Korte inhoud: Met de hulp van luitenant James Gordon (Gary Oldman) en officier van justitie Harvey Dent (Aaron Eckhart) probeert Batman (Christian Bale), in het dagelijks leven beter bekend als Bruce Wayne, af te rekenen met de maffia in Gotham City, met name Salvatore Marconi (Eric Roberts). Deze samenwerking blijkt effectief, totdat ze geconfronteerd worden met een reeks chaotische taferelen, veroorzaakt door een levensgevaarlijke en eigenzinnige crimineel. Hij noemt zichzelf The Joker (Heath Ledger) en heeft een buitengewoon eigenaardig gevoel voor humor. Terwijl deze gestoorde maniak de stad op zijn kop zet, beseft Batman dat hij The Joker moet stoppen...

Deze Batman sequel van Christopher Nolan behoort bij de beste comic-verfilmingen ooit, maar is zeker niet het ‘meesterwerk’ waar iedereen over praat. En wat meer, ik vond Batman Begins (2005) niet beter of slechter dan TDK. Ze krijgen van mij allebei 4 sterren op 5, weliswaar voor compleet andere redenen. De hype die er momenteel bezig is zowel bij publiek als pers, en zichzelf versterk door de box-office resulaten, vind ik veel weg hebben van massahysterie, zoals ik al had voorspeld. Een meesterwerk zou in principe weinig tot geen zwaktes mogen vertonen, en deze film heeft meer dan één zwakte. Er is trouwens ook geen correlatie tussen een meesterwerk en een box-office record houder, of dacht je dat Spider-Man 3 of Shrek the Third meesterwerkjes zijn?!? Get real! Nog eens, ik vond het een buitengewoon knappe comic adaptatie, maar geen meesterwerk, hoewel Cristopher Nolan de ALLE kaarten in handen had om deze comic op te trekken tot een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Maar het zou on-fair zijn van mij om enkel maar die zwaktes aan te stippen zonder ook de grootsheid van bepaalde scènes in de verf te zetten, maar gezien de overvloed aan positieve reviews ga ik hier toch een aantal minpuntjes bespreken, in een zoveel mogelijk "evenwichtige uiteenzetting", zonder teveel van het plot te verklappen – hoewel; je leest best geen review voor je de film zelf hebt gezien. Er zal altijd wel een beetje ge-spoiled worden en je beoordeling van de film zal minder "objectief" zijn. The Dark Knight is voor mij de beste film van het jaar tot nu toe, maar dat zegt meer iets over de kwaliteit van de andere films dan over deze. Het is tevens ook de meest teleurstellende film van het jaar, want het had een meesterwerk kunnen zijn.

Zoals ik al in het begin heb gezegd; het beste van de film is Heath Ledger als The Joker. Al zijn scènes zijn quasi perfect, buiten misschien die ene scène in de penthouse van Bruce Wayne die verschrikkelijk slecht gemonteerd werd en waarbij nooit wordt verklaard 'wat' er precies gebeurt met The Joker eenmaal Rachel en Batman naar beneden zijn getuimeld. Het shot van The Joker met zijn hoofd uit het raam van een gestolen politiewagen, de wind in de haren, genietend van zijn intellectuele superioriteit en zijn gestoorde geest, was misschien wel het beste shot uit de gehele prent. De muziek, de fotografie, de timing, de vertolking van Heath, had alles weg van een grandioos meesterstuk. Spijtig genoeg waren dat momenten van grootsheid die dan weer werden teniet gedaan door een zinloze expositie-babbel-scène. The joker brengt ook humor in een anders droge sfeer en zijn zwartgallige humor werkt dan ook voortreffelijk. De scène met de grote verdwijntruc met de potlood is magnifiek. Ook de scènes waar hij in hechtenis zat, waren om van te smullen, maar kan iemand mij trouwens uitleggen waarom Detective Stephens (Keith Szarabajka) zo nodig in de cel van The Joker voor de deur moest post nemen. Was er iets mis met het slot of waren de doorkijkramen aangedampt?

De vertolking van Christian Bale kan niet opboksen tegen het krankzinnige geweld die Heath Ledger neerzet, maar in alle eerlijkheid had Batman ook de scènes en dialogen er niet voor. En dat is een beetje spijtig voor een prent die ‘The Dark Knight’ heet. Je zou verwachten dat Batman iets beter uit de verf zou komen. Er zitten een paar hoogtepunten in zoals de over-the-top scène met het vliegtuig (moet kunnen!) en de scène waar hij met zijn Bat Pod door de straten scheurt. Maar er zitten bitter weinig hoogtepunten in zijn vertolking. Het stemgebrul, eenmaal hij het masker opzet, is iets heel tricky. Je vraagt je soms af waarom Batman zijn zwarte stem gebruikt wanneer hij aan het praten is met mensen die weten dat hij Bruce Wayne is. Een stemvervormer, ingebouwd in zijn suit, had dit probleem gemakkelijk kunnen opvangen.

Zou dit een probleem geweest zijn in een filmversie van Tim Burton, ik denk van niet. Maar Nolan heeft een meer "realistische" setting, iets waar ik hem volledig in volg. Maar dat impliceert dat hij met iets minder fantasie de scènes moet onderbouwen. Het plots verdwijnen van de Batman werkt eigenlijk maar half zo goed in deze context, en wanneer hij dat meermaals doet begint dit vervelend te worden, tot zelfs belachelijk. We weten allemaal dat hij die ninja-skills heeft geleerd, maar laten we ernstig blijven. "He does that sometimes." zegt Goron. – He shouldn’t, it’s stupid.

Christopher Nolan is geen Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum) en de vecht-sequenties werken niet altijd even goed. Kijk nu naar die begin-scène met de presentatie van Batman en die fake-Batmans. Alweer een slecht gemonteerde sequentie die nooit van de grond komt. Batman mag dan wel verdwijnen als een ninja, wanneer hij vecht lijkt hij eerder op een George Foreman. Dan krijg je een set-up waarin Wayne aan Lucius Fox (Morgan Freeman) vraagt om hem een lichter pak te maken die hem meer bewegingsvrijheid geeft. Zalig! Enkel spijtig dat we vrijwel geen verandering zien. Alles blijft heel lomp en nogmaals slecht gemonteerd.

De technologie in deze Batman film is van de bovenste plank. De gsm-radars vind ik de beste uitvinding in een film sinds de shockwave gun in Minority Report. Batman die met gloeiende ogen doorheen een gebouw kijkt was opnieuw één van die geniale scènes die meteen de gehele actie naar een hoger niveau tilt. Dit waren de momenten waar de film naar een hoogtepunt kwam. De sfeer had veel weg van de psychotische wereld van Scarecrow (Cillian Murphy), maar dat vond ik niet erg, integendeel.

Ik had moeite met de montage, maar het script had op dit niveau nog iets beter uitgewerkt mogen zijn en zeker 15 minuten korter gemaakt. De scène met de explosie van het hospitaal was op zich wel leuk, maar in een realistische context niet echt plausibel als je er van uitgaat dat een ziekenhuis waar Harvey Dent ligt toch op z’n minst door flikken wordt bewaakt, en zeker bij klaarlichte dag. De scène met de twee ferrieboten is ook niet bijzonder geslaagd. Het is mij een groot mysterie waarom de gevangenen bij de eersten waren om geëvacueerd te worden. Maar het grootste probleem met het script van TDK is dat het teveel overbodige babbel-scènes bevat waar personages ons met de paplepel het plot willen uitleggen. Ik had zoiets van "Shut the f@ck up!" In plaats van ons te laten zien wat er gebeurde, kreeg je talkin’ heads, en dat is iets waar ik een hekel aan heb. En bepaalde plot-twists waren dan weer niet goed uitgewerkt. Batman wordt beschuldigd van de moord op 5 onschuldige slachtoffers – vermoord door Two-Face - en moet zichzelf aan de ordediensten uitleveren. Wel, we hebben hooguit 4 slechtoffers gezien, we moeten er vanuit gaan dat er ook een vijfde is gevallen. Ik ga geen namen noemen, maar dit had visueel opgevangen kunnen worden. Nu ontstaat er onduidelijkheid. Het script springt ook van de hak op de tak en dat zorgt dat bepaalde relaties niet uit de verf komen.

Neem nu Rachel Dawes, de zwakke schakel in de film. Ze was vrijwel onzichtbaar, en nochtans staat Rachel centraal in de transformatie van Harvey Dent in Two-Face. Veel passie heb ik niet gezien tussen die twee en ik had echt het gevoel naar het einde toe dat alles opgefokt werd. Ook haar relatie met Bruce Wayne loopt mank. Maggie Gyllenhaal heeft acteertalent, maar hier kreeg ze een 5de rangs bijrol van geen belang, en eigenlijk evenwaardig met de Butler Alfred (Michael Caine). En wie heeft haar make-up en belichting verzorgd?? Op bepaalde momenten zag The Joker er veel knapper uit dan Maggie. Dat kan je toch niet maken in een film van een dergelijk niveau.

Harvey "Two Face" Dent daarentegen vond ik zalig, hoewel ik achteraf vond dat zijn transformatie misschien niet in deze film had moeten uitgewerkt worden. Twee charismatische villains in één film is vragen om problemen. Batman wordt al voorbijgestoken door The Joker en dan krijgen we Two-Face. Harvey had op het einde kunnen veranderen, maar nu kreeg hij 30 minuten en nadien een idiote afwikkeling (ik spoil niet), en toen had ik zoiets van "noooooooooooo".

Kortom, het had gemakkelijk een meesterwerk kunnen zijn mits een aantal cruciale script-aanpassingen. Wat deze film bijzonder maakt – los van The Joker – waren voornamelijk vondsten die in de eerste film aan bod kwamen. Zelfs de muziek was voor 75% dezelfde als in de eerste film, met nog toevoegsels van muziek van oa. Unbreakable (2000) van componist James Newton Howard. The Dark Knight kon veel vernieuwender zijn in zijn aanpak. Bepaalde scènes steken meesterlijk in elkaar en de acteerprestatie van Heath tilt de film naar een hoger niveau. Spijtig genoeg overtuigt de film niet altijd op cruciale momenten (de begin-scenes, de Hong Kong tower-sequentie, de relatie met Dawes, …) maar overbluft ons dan weer met andere (quasi alles met The Joker). Tot nu toe blijft het desondanks de minpunten voor mij de beste film van het jaar, maar dat zou wel eens kunnen veranderen in november van dit jaar. The Dark Knight zal in ieder geval bij menig kijker een brede Joker-smile op het gezicht toveren, en nu op naar de volgende Batman met ... Johnny Depp als The Riddler (hoewel, ik zou dit gerucht niet al teveel gewicht geven). Comic-Book Movies Rule!

***Related Posts***
25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
30/04/2008: The Dark Knight banners en posters
25/04/2008: Brandend Batman logo
23/01/2008: Heath Ledger dood
12/12/2007: Eerste teaser poster The Dark Knight
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
11/09/2007: Catwoman in Batman 3
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking