mira sorvino

  • Harvey Weinstein en de dubbele moraal van Hollywood

    Pin it!

    Er is een bom ontploft in Hollwood, en deze draagt de naam van Harvey Weinstein. Deze super producer is voornamelijk bekend voor de productie van heel wat Quentin Tarantino films (The Hateful Eight, Pulp Fiction), maar tevens is hij de persoon bij wie je moet zijn als je een Oscar-nominatie wil krijgen (The English Patient, Shakespeare in Love, Gangs of New York, Silver Linings Playbook, Good Will Hunting,...). Harvey is naast een machtige pion in Hollywood ook een haai op gebied van geld en een tijd geleden aasde hij nog op de winst van The Hobbit, wat hij uiteindelijk verloor. Weinstein was ook een democraat en stak veel geld in de partij.

    Photo by David Shankbone © Wikipedia - Image courtesy
    harvey_weinstein_scandal.jpg

    De producer kwam in opspraak na een artikel in de New York Times. De krant schreef dat Weinstein tijdens zijn loopbaan tal van vrouwen, onder wie de actrice Ashley Judd, seksueel heeft lastiggevallen. Weinstein, werd ondertussen aan de deur gezet van het bedrijf die hij samen met zijn broer had opgericht en overweegt het productiehuis een naamsverandering. En dit niet vanwege het ongepast en beschamend gedrag van Harvey, maar wel omdat het publiekelijk werd. Want laten we duidelijk zijn, het gedrag van Harvey was oud nieuws. Iedereen wist van de seksuele intimidaties maar durfde niet praten uit vrees voor mogelijke gevolgen. Blijkbaar zou de naam ‘Weinstein’ nu al van heel wat reclameborden worden gehaald en filmposters, om de desbetreffende producties te behoeden van financieel verlies.

    Harvey Weinstein vroeg een paar dagen geleden per email aan topproducenten in Hollywood om hem te hulp te schieten. De verzonden smeekbede lekte maandag uit naar Amerikaanse media. Weinstein belooft in de mail in therapie te gaan en vraagt om een tweede kans.

    Ashley Judd zei in het artikel dat Weinstein haar twintig jaar geleden in zijn hotel uitnodigde voor wat zij dacht dat een werkontbijt was. Maar toen zij zijn hotelkamer binnenkwam, stond hij daar in zijn badjas en vroeg hij haar hem een massage te geven of toe te kijken hoe hij een douche nam. Het enige waar ze aan dacht, volgens Judd, was zo snel mogelijk uit de kamer te geraken, zonder Harvey Weinstein letterlijk en figuurlijk tegen de borst te stoten. Na twee decennia is ze tot de conclusie gekomen dat ze niet langer kon zwijgen en met haar doken plots tal van andere vrouwen op die gelijkaardige ervaringen hadden gekend. Eén medewerkster, Emily Nestor, werd al op de tweede dag bij het bedrijf door Weinstein in zijn hotelkamer ontboden. Hij beloofde haar dat hij haar zou helpen met haar carrière als ze op zijn seksuele avances zou ingaan.

    In het artikel van TNYT dat er een giftig klimaat was voor vrouwen in het bedrijf. Het artikel beschrijft hoe Weinstein medewerkers, actrices en andere vrouwen probeerde over te halen seks met hem te hebben, of hem te masseren terwijl hij naakt was. O’Connor moest sollicitatiegesprekken met jonge actrices voeren nadat Weinstein ze alleen op een hotelkamer had ontvangen. Het is in ieder geval een affaire die doet denken aan deze van Bill Cosby. Ondertussen stromen de verhalen binnen van actrices en modellen die seksuele avances kregen en meer; gaande van Gwyneth Paltrow, Asia Argento, Rosanna Arquette en Mira Sorvino. Miss Italië Ambra Battilana Gutierrez had zelfs een geluidsopname waarom Harvey het meisje met aandrang vroeg op een stoel te gaan zitten en kijken terwijl hij zichzelf zou bevredigen onder de douche.

    In de afgelopen dertig jaar zou Weinstein zeker acht vrouwen financieel hebben gecompenseerd om te voorkomen dat zij met hun klachten naar buiten zouden treden tegen Weinstein Productions en het voormalige Miramax. Anderzijds probeert het bataljon aan top-advocaten die werden opgetrommeld nu zoveel mogelijk de schade te beperken en vallen ze zelfs The New York Times aan vanwege laster. Maar Harvey’s gedrag was dermate buitensporig bij verschillende actrices dat hij de feiten nauwelijks kon ontkennen. In een verklaring zei hij het volgende: "Ik begrijp dat de manier waarop ik me in het verleden tegenover collega's heb gedragen, veel pijn heeft veroorzaakten daarvoor wil ik mij diep verontschuldigen. Dat was destijd [jaren 60 en 70] de cultuur. Sindsdien heb ik geleerd dat het geen excuus is, niet op kantoor en niet erbuiten. Tegenover niemand."

    Het blijft echter een feit dat machtige mannen (Bill Cosby, Bill O’Reilly, Roger Ailes, Jimmy Savile,…) vaak ongestoord hun gang kunnen gaan en dat de ‘industrie’ uiteindelijk wel een oogje dicht knijpt. Tot op vandaag merk je op dat geen enkele Late Night show nog maar een verwijzing maakt naar Weinstein. Zelfs actrices als Meryl Streep roepen zijn onschuld uit, ook al lijkt iedereen het toch te houden op stilzwijgen. Maar hoe hypocriet kan je niet zijn als je weet dat nog geen jaar geleden Hollywood op zijn achterste poten stond toen Trump iets ongepast zei tegenover vrouwen, en vandaag in alle talen zwijgen. Misschien zijn er tevens heel wat bezorgd dat de stank van de beerput rond de pedophile ring wel eens ondraaglijk zal worden en in dit dossier ook namen genoemd zullen worden.

  • Leningrad (2009) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Tweede Wereldoorlog heeft talloze cineasten onuitputtelijke inspiratie bezorgd. Van epische heldenfilms tot klein menselijke drama's in die grote verschrikking. Leningrad (2009) van Aleksandr Buravsky met oa. Gabriel Byrne, hoort in dit tweede rijtje thuis. Leningrad is een van de vele bekende verschrikkingen aan het Duits-Russische front.

    Leningrad bluray

    De stad werd 882 dagen lang belegerd door de Duitse troepen, die dachten dat ze de stad met een omsingeling al snel onder de voet zouden kunnen lopen. Dat was buiten de taaie bolsjewieken gerekend. De stad hield stand en werd in 1944 bevrijd door het Rode Leger. Anderhalf miljoen inwoners kwamen om door ontbering, honger en het geweld.

    Korte inhoud: Wie een dolle heldhaftige actieprent verwacht is hier aan het verkeerde adres. Alexander Buravsky kiest niet voor de weergave van de strijd. het is geen Stalingrad (1993), die het relaas vertelt van een compagnie Duitse soldaten die de barre winter in Stalingrad trachten te overleven nadat de Russen hen gedecimeerd hebben, noch een Enemy At The Gates (2001), met scherpschietende helden aan weerskanten. Leningrad vertelt het verhaal van de Engelse correspondente Kate Davis (Mira Sorvino) die samen met de internationale pers veilig in Moskou geniet van het jetsetleven en die als ingewijd journalist het front in Leningrad wil bekijken. Het loopt verkeerd af. Kate wordt vermist en ten dode opgeschreven wanneer ze na een bombardement niet teruggevonden wordt. Haar man, eveneens journalist, vertrekt terug naar London, maar geeft de hoop niet op Kate ooit levend terug te zien. Ondertussen wordt Kate opgevangen door de idealistische politieagente Nina. Nina brengt Kate onder bij de plaatselijke operette-ster, waar haar moeder dienstmeid is. Samen met Sonja en haar twee kinderen Sima en Joera probeert Kate te overleven in de dagdagelijkse realiteit van een stad die de levende hel is geworden, terwijl de geheime Russische dienst ook jacht op haar maakt.

    Het verhaal vervalt wat mij betreft vlug in een film geschikt voor Vijf TV of zaterdagavond op één. De film legt iets te nadrukkelijk klemtoon op de ijskoude winter, zodat je zelf al begint te bibberen bij de gedachte aan sneeuw alleen al. Kate's karakter of drijfveer wordt niet echt uitgewerkt, maar gaandeweg merken we dat ze samen met Nina en kinderen één missie heeft: overleven en uit Leningrad weggeraken. Op die manier wordt het een familiefilm rond een sterkte vrouw. Het einde is dan wel niet heel erg verrassend maar blijft wel mooi in de sfeer van de film. Het is eens een andere invalshoek en zal dus vooral door een niet typisch publiek kunnen worden gesmaakt.

    Ik kreeg de special edition met een extra dvd met een making of, "interviews met de crew and cast" en een exclusieve documentaire. Altijd mooi meegenomen dergelijke extra's.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 23 mei 2010

  • The Final Cut (2004) *½ recensie

    Pin it!

    Jonge cineasten die hun eerste grote speelfilm regisseren proberen vaak het onderste uit de kan te halen, en verwijzen overvloedig naar hun grote inspiratiebronnen. In The Final Cut (2004) is dit opnieuw het geval, helaas staat er naast die verwijzingen niet echt veel meer op het programma.

    review,filmbespreking,the final cut,omar naim,robin williams,mira sorvino,james caviezel

    En ik had nochtans grote verwachtingen bij het lezen van de korte inhoud, die dicht aanleunde bij de wereld van Minority Report. Maar regisseur Omar Naim heeft geen flauw benul van dramaturgie en spanningsopbouw, en ik betwijfel of hij zelfs weet wat hij eigenlijk met deze film echt wou vertellen. In ieder geval is er opnieuw een opmars met film die handelen over het geheugen en vooral de vervorming ervan; zie The Eternal Sunshine of the Spotless Mind of The Manchurian Candidate.

    Korte inhoud: De film speelt zich af in een wereld waar ouders een chip in hun ongeboren baby kunnen laten implanteren. Een chip die alles registreert wat iemand meemaakt en hoort tot bij zijn dood. Na het overlijden van de drager maakt een zogenaamde cutter er een rememory van ter lengte van een film, die bekeken wordt door de nabestaanden tijdens de begrafenis. Cutter Alan Hakman (gespeeld door Robin Williams) krijgt een chip in handen die zijn leven drastisch zal veranderen. "Iedere cut is een leuge" volgens Jean-Luc Godard, en dit is bij deze nogmaals bewezen.

    Alles begint bij de presentatie van de chip, die eigenlijk veel gelijkenissen vertoont met een gewone memory chip van een hedendaagse pc. Dit leek dus absoluut niet op iets futuristisch. Trouwens kon je mij niet wijsmaken dat een dergelijk duimbreed-ding in iets kleins als een foetus kan gestoken worden. Omar heeft duidelijk niet gekeken naar The X-files toen hij jong was, want de chips waren in deze film veel overtuigender. Trouwens vroeg ik mij constant af waarom iemand zo een implant zou toestaan bij hun baby. In de film lijkt dit allemaal niet zo belangrijk.

    Robin Williams speelt opnieuw een heel ingetogen rol (cf. One Hour Photo), en ik moet toegeven dat ik zijn personage veel interessanter vind als hij "niets moet doen" dan dat hij actief staat rond te springen en iedereen begint na te bootsen. Toch is zijn relatie in de film met Mira Sorvino op zijn minst vreemd te noemen, gezien het niet onmiddellijk duidelijk is waarom die twee uiteindelijk bij elkaar zijn.

    Zonder plotpunten te onthullen loopt alles verkeerd wanneer Alan Hakman zijn eigen geheugen wil onderzoeken. Het wordt een soort nevenplot die de focus op het echte gegeven van de film verdoezelt en bijna bagatelliseert. Bijgevolg graven we niet dieper in de ethische en meer diepere context van het proces. Zelfs biedt deze vertellijn geen dieper inzicht in het personage van Williams. Wij weten op het einde van de film nog altijd niet waarom hij, gezien hij ongelukkig en gefrustreerd rondloopt, eigenlijk een ‘cutter’ is geworden. De herinneringen van toen hij jong was voelen aan als platte expositie en overtuigen niet. In de film zien we ook nog een over-dramatische rol van Jim Caviezel, die misschien eens moet denken om in een ander filmregister te stappen. Mira Sorvino, schitterende actrice, krijgt helaas te weinig elementen aangereikt om dieper te graven in haar personage. Nochtans is haar nevenplot in de film veel interessanter dan de focus die Omar wou brengen.

    the final cut,omar naim,robin williams,mira sorvino,james caviezelthe final cut,omar naim,robin williams,mira sorvino,james caviezelthe final cut,omar naim,robin williams,mira sorvino,james caviezel
    © 2004 Lions Gate Entertainment Inc.

    De film maakte een tijd geleden reclame met zijn digitale projectie. Dit is een nieuwe techniek waar de film, opgenomen op HD-drager of op de klassieke 35mm pellicule, rechtstreeks via satelliet of via een Digitale drager, geprojecteerd wordt in de filmzalen. De digitale projectie is in ieder geval de toekomst van filmprojectie in bioscoopcomplexen. Waarom nog zeulen met pellicule-dozen, als alles bij wijze van spreken op een harde schijf kan staan. Deze film heb ik enigszins niet gezien in een filmzaal dus kan ik ook niets vertellen over de kwaliteit. Maar een ding is zeker, het zal deze prent niet beter maken. The Final Cut zit boordevol ideeën, maar een regisseur moet in de eerste plaats keuzes beginnen maken. Een resumé met referenties naar andere films volstaat niet.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 25 november 2004

     

    *** The Final Cut trailer ***