De FilmBlog

De post-apocalyptische drama’s zijn een filmgenre op zich geworden, met vaak heel deprimerende maar tezelfdertijd angstaanjagende toekomstbeelden, denk maar aan Children of Men (2006), Repo Men (2010), The Road (2009), The Book of Eli (2010), The Crazies (2010), I Am Legend (2007), 28 Weeks Later (2007), Diary of the Dead (2007), Blindness (2008), ...

In de meeste van deze vehikels wordt ‘de mens’ in het licht van zijn overlevingsstrijd herleid tot het meest primaire. En dit lijkt ook van toepassing te zijn in The Divide (2011), de nieuwe prent van Xavier Gens, de Franse cineast die ondermeer bekend is van de horrorprent Frontière(s) (2007) en de teleurstellende Hitman (2007).

Korte inhoud: Een enorme explosie vindt plaats in New York. Acht vreemden verschuilen zich in de kelder van het appartementencomplex waar ze wonen. Ze hebben voedsel en water genoeg en zijn tenminste veilig van de vreselijke gebeurtenissen die buiten plaatsvinden. Maar dan stormen er plotsklaps mannen in HAZMAT-uniformen de kelder binnen en openen het vuur. De groep vreemden besluit hun krachten te bundelen, om de onbekende vijand een lesje te leren. Maar wie zijn deze HAZMATS, wat willen ze en waarom zijn ze zo genadeloos?

Ik herinner me nog dat er in de jaren ’80 zo een periode was waarin bunkers een mode-trend waren. Veel mensen waren waarschijnlijk (begrijpelijk) ongerust dat de gek Ronald Regan eens op de knap zou drukken om de nucleaire oorlog in te luiden. Tegenwoordig lijkt deze dreiging niet meer actueel. Ik zie nog niet meteen Barack Obama een racket afvuren terwijl hij 'Yes We Can' declameert. Maar de nucleaire dreiging zal misschien wel terugkeren nadat Iran haar kern-plannen zal herzien, terroristen zn’n centrale kapen, of nog, dat we opnieuw een Fukishima drama zien na een natuurramp. En de vraag die je op dit ogenblik kan stellen is; wil je de nucleaire blast trotseren op het oppervlak, op kies je ervoor om voor onbepaalde tijd te schuilen in een kelder. En dat is de vraag die in The Divide aan de orde is.

Het lijkt wel een intense en zwartgallige thriller te worden met een wel heel opvallende vertolking van Michael Biehn die hier terreur zaait onder de overlevenden. Want net zoals in Blindness wordt iedereen aan zijn lot overgelaten en breekt er een overlevingsstrijd uit met zijn nare en mensonterende kantjes. In de casting is er tevens een rol weggelegd voor Milo Ventimiglia, Rosanna Arquette, Lauren German, Ashton Holmes, Courtney B. Vance, Michael Eklund en Jennifer Blanc. De film zou bij ons in 2012 moeten uitkomen, maar er zijn op dit ogenblik nog geen verdere release gegevens voor België.

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

***Related Posts***
23/08/2007: Filmposters & kleuren
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage