De FilmBlog

De onsterfelijke Clint Eastwood (79) is een echte creatieve duizendpoot. De man die zijn beroemdheid vergaarde als hardnekkige held met een kurkdroog gevoel voor humor en een gevaarlijke koelbloedigheid in diverse westerns en politiefilms, is tevens een begenadigde regisseur. Hij maakte zijn regiedebuut met Play Misty for Me (1971), waarna nog vele succesvolle films zouden volgen. Tweemaal sleepte hij als regisseur een Oscar in de wacht; als acteur bleef het bij evenveel nominaties. Maar Eastwood is van alle markten thuis wany is ook een begenadigd muzikant die zowel gitaar als piano speelt. Zijn liefde voor muziek uitte zich onder meer in de biografische film Bird (1988), die hij maakte over zijn muzikale held Charlie Parker. Daarnaast is Eastwood ook politiek geëngageerd en was hij enkele jaren burgemeester van het Californische stadje Carmel-by-the-Sea.

En Eastwood is een beetje zoals goede wijn, met de jaren wordt hij beter. Zijn meest recente film heet Gran Torino (2008), een film waarin al zijn talenten zich lijken te verenigen (acteren, regisseren, zingen) heeft bovendien een politiek tintje aan zijn prent gegeven. Hij speelt oorlogsveteraan Walt Kowalski, die na de dood van zijn vrouw alleen achterblijft in een wijk waar steeds meer immigranten komen wonen.

Korte inhoud: De racistische Korea-veteraan Walt Kowalski komt erachter dat zijn Aziatische buurjongen het gemunt heeft op zijn kostbare bezitting, een 'Gran Torino' uit 1972. De meeste allochtonen in zijn buurt zijn Hmong, een volk uit het zuiden van China. Ooit vocht hij in Korea en hoewel hij een Koreaan best van een Hmong weet te onderscheiden, scheert hij alle 'spleetogen' graag over één kam. Wanneer de jonge Tao (Bee Vang) de klassieke Ford probeert te stelen, is de maat voor Walt vol en toont hij zijn ware aard als harde, onverzettelijke oorlogsveteraan. Toch bekruipt ook hem op een zeker moment het gevoel dat hij de jongen wellicht beter anders kan aanpakken onder invloed van de intelligente zus van Tao, Sue Lor (Ahney Her). Het stelen van de Gran Torino was hem namelijk opgedrongen, als een soort toelatingsritueel. Maar Tao wil helemaal geen deel uitmaken van de agressieve groep.

Zoals we van Eastwood gewend zijn snijdt deze film ook heel wat delicate onderwerpen aan zoals migratie en racisme. Gran Torino legt de verschillen tussen culturen in een miljoenenstad als Detroit onder de loep. De wijken die ooit toebehoorden aan de blanke elite worden overspoeld door immigranten. Agressieve bendes latino's en Aziaten vechten hun onderlinge strijd uit voor de ogen van hulpeloze burgers, die hun ogen sluiten voor het geweld om zo niet zelf gevaar te lopen. De Korea-veteraan ziet zijn buurt met de dag sneller achteruit gaan. Sinds zijn vrouw dood is, valt er voor hem nog maar weinig te genieten van het leven. Zijn twee zoons bemoeien zich nauwelijks met hem en zien hem het liefst zo snel mogelijk in een bejaardenhuis zijn intrek nemen. Maar Walt is nog veel te kwiek en actief en vind nog een doel in de laatste jaren van zijn leven. En dat doel komt uit onverwachte hoek.

Twee individuen van verschillende leeftijd, karakter en cultuur raken bevriend met elkaar, een oude formule die al in verschillende vormen is uitgebuit, maar Eastwood weet er in ieder geval een nieuwe draai aan te geven. Uiteindelijk gaat deze film over het overwinnen van vooringenomenheid en laat zien dat wijsheid ook met de jaren kan komen. In Million Dollar Baby (2004) speelde Eastwood trouwens soortgelijke rol - toch heel wat subtieler en daardoor effectiever en geloofwaardiger. Walt Kowalski is een stuk minder complex dan Frankie Dunn en heeft meer weg van Dirty Harry - de taaie en bikkelharde eenzaat die bij vlagen zo gemeen wordt dat het tegen een parodie aanleunt. Ook zijn transformatie van racist in een barmhartige Samaritaan gebeurt wel echt snel en zonder veel aanwijsbare redenen. Zijn twee jonge Aziatische tegenspelers zijn een aangename ontdekking: vooral de levendige Ahney Her geeft elke scène waarin ze zit extra glans, onder meer wanneer ze tijdens een feestje bij haar thuis Walts racistische opmerkingen op gevatte wijze pareert.

Kortom, Gran Torino is een klassiek verhaal die niet voortreffelijk in beeld werd gezet, maar die de inhoudelijke subtiliteiten mist van zijn vorige films. Deels heeft dat te maken met het einde, dat aantoont dat schrijvers Nick Schenk en Dave Johannson er extra zorg aan hebben besteed om het verhaal nog extra op te smukken. Er wordt bovendien handig ingespeeld op de emoties van de kijkers. De thema’s van 'leven en dood' worden meer dan eens aangehaald. Hoewel deze film weinig subtiel en verre van vernieuwend is, raakt hij je toch en is het een typische moraliserende Eastwood prent zoals enkel hij ze kan maken. De film draait vanaf 25 februari 2009 in onze zalen.

We kennen Clint Eastwood als een charismatische acteur, we kennen hem als een talentvol en gedreven regisseur, die een evenwichtige balans weet te houden tussen drama en geloofwaardigheid. Maar bij het zien van de beelden uit Changeling (2008) heb ik de indruk dat Eastwood alles over een andere boeg heeft gegooid, met een bombastische muziekscore die het sentiment extra dik in de verf zet. Opmerkelijk is tevens de lage quotering op Rotten Tomatoes die de film niet beter acht dan 56/100. De grootste kritiek is dat de film iets teveel hooi op zijn work wil nemen en er niet in slaagt om alles naar behoren uit te werken. Een nieuwe Oscar-nominatie lijkt er dus niet meteen in te zitten voor Eastwood.

Korte inhoud: Christine Collins (Angelina Jolie) is een alleenstaande moeder die met haar zoontje in Los Angeles leeft. In 1928 is het niet makkelijk een leuke baan te vinden en te behouden en Christine werkt hard, wat nog wel eens betekent dat haar zoontje Walter een dag alleen thuis zit. Ook op die fatale dag, waarop ze na haar werk thuis komt en Walter is verdwenen. Pas weken later belt de LAPD haar op dat Walter is gevonden, maar als Christine hem ophaalt, blijkt dit jongetje niet haar eigen zoon te zijn. De LAPD, die niet wil toegeven een fout te hebben gemaakt, zet haar onder druk de jongen als de hare te accepteren. Wat volgt is een strijd om de waarheid, maar de antwoorden die Christine vindt zullen haar leven voorgoed veranderen.

Los Angeles is de stad van de grote schandalen en de mysterieuze en gruwelijke moorden (LA Confidential, The Black Dahlia,…). Een van de zaken die altijd onderbelicht is geweest is het ongelooflijke verhaal van Christine Collins, wiens negenjarige zoontje Walter in 1928 werd gekidnapt door onbekenden. J. Michael Straczynski, een voormalig journalist die onder meer schreef voor The Los Angeles Times, Time Magazine en The Herald Examiner, dook enkele jaren geleden het wonderlijke verhaal van Christine Collins op. Straczynski, die tegenwoordig scenarioschrijver is, werd gebeld door een oude kennis van hem bij de plaatselijke overheid. De man wees hem erop dat oude documenten zouden worden vernietigd en hij maar snel langs moest komen omdat er wellicht iets interessants voor hem bij zat.

Hij vond er de transcripten van de hoorzitting van Christine Collins, kon niet geloven dat dit daadwerkelijk gebeurd is en raakte er zo van onder de indruk dat hij het mee heeft genomen. Een jaar lang dook hij alle informatie die hij kon vinden over de zaak op. Tussen het stof vond hij bovendien een tweede zaak die een sterke link vertoonde met de zaak-Collins. Het betrof kindermisbruiker en -moordenaar Gordon Northcott, die minstens twintig kindermoorden op zijn naam had staan en in verband werd gebracht met de verdwijning van Walter Collins. Straczynski reconstrueerde wat er zo ongeveer moet zijn gebeurd - als eerbetoon aan de strijdvaardige Collins, die tussen 1928 en haar dood in 1935 haar zoektocht naar antwoorden doorzette - en schreef het script voor Changeling.

De keuze om Angelina Jolie te casten als hoofdrolspeelster is toch wel bizar. De vrouw kan wel acteren, maar ze is niet altijd even subtiel en veelzijdig in haar scènes. Ja ze heeft een geweldige uitstraling en buitengewoon knap, maar met haar magere uiterlijk, geaccentueerd door grote, vuurrode lippen, die vaak lang en in close-up in beeld komen, roepen eerder associaties op van een uitgehongerd fotomodel dan van een alleenstaande moeder. Men had nog beter Nicole Kidman kunnen vragen of nog beter Kate Winslet kunnen vragen. De film had misschien al een stuk beter geweest. De rest van de cast (Gattlin Griffith, Michelle Martin, Jan Devereaux, Michael Kelly, Lester Ybarra, Erica Grant, Antonia Bennett, Kerri Randles, Frank Wood, Morgan Eastwood, Madison Hodges, John Malkovich, Colm Feore, Devon Conti, J.P. Bumstead) ziet er overigens prima uit, met Jason Butler Harner als positieve uitschieter. Hij duikt later in het verhaal op in een belangrijke bijrol (welke precies kan niet vermeld worden, want dat zou de plot een beetje verraden) en is de enige die in je hoofd blijft hangen na de film.

Uiteraard werd er de nodige aandacht besteed aan de nostalgie met visueel knappe locaties en authentieke outfits. De kijker moet het idee krijgen dat ze regelrecht uit die woelige periode tussen 1928 en 1935 stammen. De sfeervolle beelden werden geschoten door Eastwoods trouwe compagnon Tom Stern, met wie hij eerder onder meer Million Dollar Baby (2004) en Flags of Our Fathers (2006) maakte. Critici merken op dat Changeling wel erg sterk leunt op zijn visuele kracht en dat het verhaal mede daardoor minder goed uit de verf komt. Ook Jolies performance valt niet bij alle recensenten in goede aarde. Maar oordeel zelf, de film is reeds vanaf 12 november 2008 in de bioscoop.

Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

Rocky, Million Dollar Baby

Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

Star Wars, Star Trek

Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

The Matrix

Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

X-Men, Spiderman, Batman

In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

Clerks, Dogma, Smoke

Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

Top Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

American Gigolo, Risky Business, Swingers

Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

Scarface, Goodfellas, Lost Highway

Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.

Het was dus de nacht van Million Dollar Baby op de 77e Academy Awards, met de film van Clint Eastwood over een vrouwelijke bokser die met haar leven iets wil aanvangen. De film kaapte 4 oscars: Beste Film, Beste Actrice (Hilary Swank), Beste Regisseur (Eastwood), Beste Supporting Actor (Morgan Freeman). En met deze beslissing was het niet enkel de nacht van Eastwood’s overwinning, maar eveneens de nacht van Scorsese’s nederlaag, die voor de 5de keer het beeldje voor beste regie aan zijn neus zag voorbij gaan. Maar zijn film The Aviator heeft toch maar schoon 5 oscars mogen ontvangen, waaronder Best Supporting Actress (Cate Blanchett).

In het begin leek het er naar uit dat The Aviator het toch zou halen, met de typische kleine oscars voor costuums, cinematografie, art direction en montage. Maar het hart van de Oscars lag dit keer niet bij de technische hoogstandjes, dan wel bij de emotie van Million Dollar Baby.

De ceremonie duurde iets over de 3 uur, wat meteen een kortere oscarceremonie was in vergelijking met het lang uitgesponnen 4 uur durende festijn van vorig jaar. De host Chris Rock, die veel kritiek over zich heen kreeg, deed een voortreffelijke prestatie, met een korte en krachtige openingsspeech. (Steve Martin en Billy Cristal blijven toch nog altijd de meesters). Maar vooral de kleine montagesequentie van de interviews die Chris Rock deed in een lokale bioscoop waren grandioos. Hopelijk kunnen jullie deze ergens downloaden op oscar.com.

De Best Song liedjes tussenin waren een minpunt tijdens de uitreiking. Beyonce begon met een liedje, in wat verondersteld Frans zou moeten zijn, en later moesten we ook een vreselijk gejank aanhoren van Antonio Banderas.

Iedereen was blij met Jamie Foxx die de Beste Acteur oscar won. Zijn toespraak, bevatte zowel humor als uitingen van diepe emoties:

Over zijn grootmoeder Marie zei hij:“She was my first acting teacher. ‘Stand up straight. Put your shoulders back. Act like you got some sense.’ We would go somewhere, and she would say, ‘Act like you been somewhere.’ And she would whoop me, but then she would talk to me – and she still talks to me now, only now” zei hij, “she talks to me in my dreams. And I can’t wait to go to sleep tonight, because we got a lot to talk about. I love you.” En traantjes kwamen er niet alleen van hem…

Toch was het geen fantastische uitreiking. In tegenstelling tot vorig jaar bleef alles heel beschaafd en vooral heel kort. En op het einde van de rit gingen de meeste films niet met lege handen naar huis. Eigenaardig was toch de afwezigheid van Passion of Christ (misschien iets te anti-joods) en Fahrenheit 9/11 (Moore wou in de categorie Beste film i.p.v. Beste Documentaire – BIG MISTAKE). Leonardo en Scorsese zullen waarschijnlijk die avond op de after parties even diep in het glas kijken op kosten van Hilary en Eastwood…

Hier is een link naar de foto’s.

***Related Post***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006

Bijna iedereen viel dit jaar in de prijzen. Opmerkelijk is dan ook dat The Aviator niet de Beste Film van het jaar wordt, maar wel Million Dollar Baby. Scorsese is nog steeds oscarloos, terwijl Hilary Swank er ondertussen 2 op haar nachtkastje heeft staan. Jamie Foxx verdient de Beste Acteur award en de host Chris Rock deed het behoorlijk goed. Ik ben eigenlijk te moe om erover te schrijven, dus ga ik mijn speech houden voor later.
Hier alvast de winners …

Best Motion Picture of the Year
MILLION DOLLAR BABY
The Aviator
Finding Neverland
Ray
Sideways

Best Performance by an Actor in a Leading Role
JAMIE FOXX voor Ray
Don Cheadle voor Hotel Rwanda
Johnny Depp voor Finding Neverland
Leonardo DiCaprio voor The Aviator
Clint Eastwood voor Million Dollar Baby

Best Performance by an Actress in a Leading Role
HILARY SWANK voor Million Dollar Baby
Annette Bening voor Being Julia
Catalina Sandino Moreno voor Maria Full of Grace
Imelda Staunton voor Vera Drake
Kate Winslet voor Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
MORGAN FREEMAN voor Million Dollar Baby
Alan Alda voor The Aviator
Thomas Haden Church voor Sideways
Jamie Foxx voor Collateral
Clive Owen voor Closer

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
CATE BLANCHETT voor The Aviator
Laura Linneyvoor Kinsey
Virginia Madsen voor Sideways
Sophie Okonedo voor Hotel Rwanda
Natalie Portman voor Closer

Best Achievement in Directing
CLINT EASTWOOD voor Million Dollar Baby
Taylor Hackford voor Ray
Mike Leig voor Vera Drake
Alexander Payne voor Sideways
Martin Scorsese voor The Aviator

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
CHARLIE KAUFMAN voor Eternal Sunshine of the Spotless Mind
John Logan voor The Aviator
Terry George, Keir Pearson voor Hotel Rwanda
Brad Bird voor The Incredibles
Mike Leigh voor Vera Drake

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
ALEXANDER PAYNE en JIM TAYLOR voor Sideways
Richard Linklater, Kim Krizan, Julie Delpy en Ethan Hawke voor Before Sunset
David Magee voor Finding Neverland
Paul Haggis voor Million Dollar Baby
Jose Rivera voor Diarios de motocicleta

Best Achievement in Cinematography
ROBERT RICHARDSON voor The Aviator
Xiaoding Zhao voor House of Flying Daggers
Caleb Deschanel voor The Passion of the Christ
John Mathieson voor The Phantom of the Opera
Bruno Delbonnel voor Un long dimanche de fiançailles

Best Achievement in Editing
THELMA SCHOONMAKER voor The Aviator
Jim Miller, Paul Rubell voor Collateral
Matt Chesse voor Finding Neverland
Joel Cox voor Million Dollar Baby
Paul Hirsch voor Ray

Best Achievement in Art Direction
DANTE FERRETTI voor The Aviator
Gemma Jackson voor Finding Neverland
Rick Heinrichs voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events
Anthony Pratt voor The Phantom of the Opera -
Aline Bonetto, Mathieu Junot, Delphine Mabed voor Un long dimanche de fiançailles

Best Achievement in Costume Design
SANDY POWELL voor The Aviator
Alexandra Byrne, Mary Kelly voor Finding Neverland
Colleen Atwood, Donna O'Neal voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events -
Sharen Davis voor Ray
Bob Ringwood voor Troy

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
JAN A.P. KACZMAREK voor Finding Neverland
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban van John Williams
Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events van Thomas Newman
The Passion of the Christ van John Debney
The Village van James Newton Howard

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
DIARIOS DE MOTOCICLETA van Jorge Drexler
The Phantom of the Opera van Andrew Lloyd Webber, Charles Hart ("Learn To Be Lonely")
The Polar Express van Glen Ballard, Alan Silvestri ("Believe")
Shrek 2 van David Bryson, Adam Duritz, David Immerglück, Matthew Malley, Dan Vickrey ("Accidentally In Love")
Choristes, Les van Bruno Coulais, Christophe Barratier ("Vois Sur Ton Chemin")

Best Achievement in Makeup
VALLI O’REILLY en BILL CORSO voor Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events
The Passion of the Christ
Mar Adentro

Best Achievement in Sound
RAY
The Aviator
The Incredibles
The Polar Express
Spider-Man 2

Best Achievement in Sound Editing
THE INCREDIBLES
The Polar Express
Spider-Man 2

Best Achievement in Visual Effects
JOHN DYKSTRA voor Spider-Man 2
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
I, Robot

Best Animated Feature Film of the Year
THE INCREDIBLES van Brad Bird
Shark Tale
Shrek 2

Best Foreign Language Film of the Year
MAR ADENTRO (Spain)
Choristes, Les (France)
Untergang, Der (Germany)
As in Heaven (Sweden)
Yesterday (South Africa)

Best Documentary Features
BORN INTO BROTHELS: CALCUTTA'S RED LIGHT KIDS
Geschichte vom weinenden Kamel, Die
Super Size Me
Tupac: Resurrection
Twist of Faith

Best Documentary, Short Subjects
MIGHTY TIMES: THE CHILDREN'S MARCH
Autism Is a World
The Children of Leningradsky
Hardwood
Sister Rose's Passion

Best Short Film, Animated
RYAN
Lorenzo
Birthday Boy
Gopher Broke
Guard Dog

Best Short Film, Live Action
WASP
Everything in This Country Must
Little Terrorist
7:35 de la mañana
Two Cars, One Night

***Related Post***
06/03/2006: De oscarwinnaars 2006

Clint Eastwood is niet alleen een fascinerende acteur, maar ook een begiftigd regisseur die perfect weet hoe je een verhaal vertelt voor het witte doek. Het enige bezwaar is dat hij te goed weet 'hoe' hij een verhaal moet vertellen, en net zoals Steven Spielberg, af en toe een loopje neemt met de realiteit en iets te melig en geconstrueerd zijn films regisseert. Denk maar aan de scène met Sean Penn in Mystic River, waar hij het nieuws verneemt van zijn vermoorde dochter, een emotionele trek-en-sleur-bui begint, en in een top shot moet worden tegengehouden door een massa van 50tal ordehandhavers. Dit is wat ik bedoel met soms over-geconstrueerde scènes.

En begrijp me niet verkeerd, hij maakt schitterende cinema en is ook een van de betere regisseurs in Hollywood, maar ik mis de authenticiteit van bijvoorbeeld een Scorsese’s in Raging Bull. Het zal spannend worden tijdens de 77ste Oscar uitreiking voor de titel van Beste Regisseur. Maar desondanks dit mankement, behoort Million Dollar Baby (2004), samen met Unforgiven, tot de crème de la crème van wat Eastwood te bieden heeft.

Korte Inhoud:Na de pijnlijke vervreemding van zijn dochter heeft bokstrainer Frankie Dunn (Clint Eastwood) al heel lang niemand meer toegelaten tot zijn persoonlijke leven, totdat op een dag stapt Maggie Fitzgerald (Hilary Swank) zijn Hit Pit Gym binnenstapt. Zij heeft zich op basis van een ongelofelijke wilskracht een weg naar de boksring weten te knokken en wil professioneel bokser worden. Ze heeft meer dan ooit iemand nodig die in haar gelooft, maar het laatste waar Frankie op zit te wachten is de verantwoording te dragen voor Maggie. Hij wil geen vrouwen trainen. Toch weet Maggie dat hij de beste coach is en laat zich niet te snel uit het veld slaan. Haar vastberadenheid en de tegenslag die hij ondervindt met een van zijn boxers, Big Willie, een jonge zwarte bokser die een goede kans maakt om de nieuwe kampioen zwaargewicht te worden, neemt hij uiteindelijk de beslissing haar te coachen. Gaandeweg ontdekken de twee dat ze een gezamenlijke passie delen en er groeit een gevoel van onderlinge verbondenheid. Maar al snel komen de twee voor zware beproevingen te staan.

Maar deze samenvatting is slechts een fractie van wat je te zien krijgt in de film. Verschillende personages voeren een voortdurende innerlijke strijd met zichzelf. Frankie is ooit door zijn dochter in de steek gelaten. De details weten we niet precies, maar we zien hem regelmatig verschuilen in een kerk. Dit laat ons vermoeden dat zijn getormenteerde op zoek is naar toenadering. Tot God? Neen, daar drijft hij eigenlijk de spot mee. Maar wel tot zijn dochter die zijn brieven telkens terugstuurt. Maggie heeft een gouden hart en probeert er alles aan te doen om iets met haar leven aan te vangen. Ze wil ook haar moeder gelukkig maken, in een poging om misschien de liefde van haar te krijgen die ze nooit heeft gehad. Daarnaast is er nog Eddie Scrap-Iron Dupris (Morgan Freeman), de vriend en helper van Frankie, die ooit de kans kreeg op een titel, maar verloor het zicht in zijn oog tijdens een gevecht en kan de bokswereld moeilijk loslaten.

We zien drie sterke acteerprestaties, van Morgan Eastwood en Swank. Over hen valt niets anders op te merken dan dat ze hun vertolking zo authentiek mogelijk hebben gebracht. Vooral Hilary Swank, die eerder een oscar won voor Boys Don't Cry, heeft uiteindelijk opnieuw een rol gekregen op haar niveau. Vergeleken met de cinematografische drek die soms van over de oceaan in Europa komt gestort, is Million Dollar Baby een pareltje. Toch, zoals ik in het begin van de review had vermeld zijn er toch bepaalde scènes die voor mij iets te geconstrueerd aanvoelen.

De portrettering van de moeder in de film voelt soms een tikkeltje te karikaturaal. De moeder is onmenselijk slecht. Hoewel er vast en zeker wel dergelijk uitschot op deze aardbol rondloopt. Dat niet alle moeder liefde betuigen voor hun kinderen valt waarschijnlijk dagelijks te lezen in de krant. Maar hier hebben we een moeder die werkelijk het bloed onder je nagels vandaan haalt. In een scène waar Maggie al haar geld bijeen heeft gespaard om haar moeder een huis te kunnen geven, zien we haar tekeer gaan op haar dochter alsof ze dit geschenk kon missen als kiespijn. Maar dit zal nog erger worden later in de film, op een heel onverstaanbare en absurde manier. Maar om spoilers te vermijden ga ik daar niet verder op in. Maar vanaf het midden van de film voelt alles, naar mijn mening, iets te zwart-wit aan, net zoals de clair-obscur belichting van de film. De film krijgt in zijn derde acte zelfs een beetje de toer op van Amenábar’s Mar Adentro. Maar die laatste film is op dat punt iets completer.

Van alle boks-films steekt deze er met nek en schouders bovenuit. Hier krijgen we meteen een idee van wat boksen echt betekent en wordt alle glamour ontweken. Net zoals in The Shawshank Redemption horen we de stem van Morgan Freeman die het verhaal in zijn context plaatst. If there's magic in boxing it is the magic of fighting battles beyond endurance, beyond cracked ribs, ruptured kidneys and detached retinas. It's the magic of risking everything for a dream that nobody sees but you. In de bokswereld, als in de film, draait alles rond twee zaken: respect en trouw.

Wat buitengewoon knap is aan Million Dollar Baby is dat we een bigger-than-life film krijgen voorgeschoteld die niet constant snakt naar actie en geweld. De personages krijgen er de ruimte om te leren ‘ademen’. Enkel op die manier kunnen ze overleven in de ring en blijkbaar ook in het echte leven. En op het einde, wanneer de lichten in de zaal opnieuw gloeiend worden, heb je tijd nodig om even je gedachten op een rijtje te zetten. Meestal is dit ook een goed teken. Het laat je niet los en vraagt naar enige tijd van bezinning en reflectie over datgene wat je hebt gezien. Het kerk-gebouw mag misschien dezer dagen leeg lopen, maar de boodschap wordt blijkbaar nog steeds verkondigd op de meest ondoorgrondelijke manier. Het is een rijke en uitdagende prent die het leven bevestigd en haar fragiliteit ontbloot. Eastwood raakt onze harten en revitaliseert ons bewustzijn, met iets minder manipulatie dan wat we van dit soort films gewoon zijn. En neen, je hoeft geen boks-fan te zijn om van deze film te kunnen genieten. Deze film daagt iedereen uit.