mike figgis

  • Leaving Las Vegas (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben deze maand maar liefst twee Nicolas Cage films, Rage / Tokarev (2014) en Left Behind (2014), door het slijk gehaald. Jeroen kwam zelfs met de stelling dat Nicolas Cage films altijd slecht zijn. Ik voelde me dan ook een beetje geroepen om een uitstekende Cage film in de aandacht te brengen, en heb hiervoor 20 jaar in het verleden gedoken met Leaving Las Vegas (1995), waarvoor de acteur zelfs de Oscar won.

    leaving_las_vegas_1995_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Ben (Nicolas Cage), een gefaalde screenwriter uit Hollywood, is een onverbeterlijke alcoholist. Wanneer hij zijn gezin, zijn baan en ieder toekomstperspectief verliest, besluit hij z'n schepen achter zich te verbranden. Hij vertrekt naar Las Vegas waar hij in een lange uitbarsting van drank en zelfdestructie zijn einde tegemoet wil gaan. Dan ontmoet hij de prostituee, Sera (Elisabeth Shue), die wanhopig op zoek is naar liefde en op de vlucht is voor haar pooier. Ben en Sera raken verwikkeld in een relatie en vinden hierin enig respijt in hun tot dan toe uitzichtloze leven.

    In 1995 had ik een leuke studentenjob op het filmfestival van Brussel, en toen Leaving Las Vegas er vertoond werd in aanwezigheid van Elisabeth Shue, kon ik het uiteraard niet laten om haar te bewieroken met haar vertolking. Terwijl zij zich waarschijnlijk afvroeg of ik al oud genoeg was voor deze R-rated film. De brutale scène waarin Sera in een hotelkamer wordt aangerand door drie dronken studenten staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Maar uiteraard is het vooral de vertolking van Cage die de show steelt. Spijtig genoeg was hij die dag niet aanwezig in Brussel. Shue, die haar eerste en enige Oscar-nominatie kreeg voor Leaving Las Vegas, speelde een paar jaar later in de sci-fi horror Hollow Man (2000) tegenover Kevin Bacon. Daar viel haar vertolking veel minder op. Logisch, gezien ze ook niet veel weerwerk kreeg van haar tegenspelers.

    Shue had een A-list actrice kunnen worden, maar na haar indrukwekkende vertolking verzeilde ze nadien in heel wat filmflops (The Trigger Effect, The Saint, Palmetto, Cousin Bette, ...) en zo werd de actrice - die ons als teenagers deed wegdromen met Adventures in Babysitting (1987) , Cocktail (1988) en de Back to the Future films -verdreven naar de achtergrond. Shue besliste zelfs op een gegeven moment haar studies in Politieke Wetenschappen opnieuw op te pikken - in het gezelschap van Natalie Portman overigens.

    Las Vegas blijft een uitstekende filmlocatie. Het is een plek vol met fonteinen, gigantische casino's, flikkerende neonlichten en riante hotels. Maar in de schaduw van dat bruisende geweld leven er mensen in eenzaamheid en leegte, en worden de zorgen weg gedronken met een fles vodka. De call girls die in de straten lopen zien er allemaal ijzersterk en zelfverzekerd uit, maar diep vanbinnen zijn het fragiele en radeloze wezens, net zoals het personage van Sera. Hun grootste talent zit hem vaak in de manier hoe ze hun wanhoop kunnen verbergen.

    leaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic01.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic03.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic02.jpg
    leaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic05.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic04.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic06.jpg

    Ben en Sera zijn twee verloren zielen die zich aan mekaar vastklampen. Op hun manier exploreren ze een heel eigenaardige vorm van liefde. Hun "relatie" wordt niet gekenmerkt door passie, maar wel door verdriet. En verdriet met elkaar beter is uiteraard veel beter dan helemaal niets voelen. Hier wordt je niet vrolijk van, zoveel is duidelijk, maar de film neemt ons naar een plek waar we nog niet vaak zijn gekomen. Leaving Las Vegas gaat in tegen de feelgood romcoms, en houdt zijn slagen niet in. De film is gebaseerd op het semi-autobiografische verhaal van John O'Brien die een jaar voor de opnames zelfmoord pleegde.

    Regisseur Mike Figgis heeft een aangrijpend en compromisloos portret gemaakt over alcoholisme, met twee briljante acteurs op het toppunt van hun acteercarrière, en dat allemaal met een beperkt productiebudget van 3,6 miljoen dollar wat hem dwong om alles op 16mm te filmen in plaats van 35mm in amper 5 weken. De productie had zelfs niet alle toelatingen om te draaien op de Strip in Las Vegas en gingen dan maar 'one-take-shots' nemen zonder toelating. Iets wat het acteerwerk enkel maar ten goede kwam. En gezien het laag budget nam Figgis zelfs de beslissing om zelf de muziek te schrijven. Op alle vlakken een meesterwerkje en het soort Nicolas Cage film die ik lever wat meer heb willen zien. Het is tevens de meest oncommerciële film Cage film ooit.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 30 maart 2015

     

    *** Leaving Las Vegas trailer ***

  • The Cooler (2004) ** recensie

    Pin it!

    Een tijd geleden, op de middelbare school tijdens de examenperiodes, worp ik iedere morgen een muntstuk op en gokte ik 5 maal op 'kop' of 'munt'. Sommige dagen had ik ze alle 5 juist, meestal 2 of 3, af en toe moest ik het doen met 0/5. Het begon een klein ritueel te worden en, geloof het of niet, het werkte. Ik kon effectief op voorhand raden in hoeverre ik geluk zou hebben met de vragen. Later gebruikte ik deze truc voor uiteenlopende zaken. Hoe meer ik het lot met een muntstuk bepaalde, hoe meer ik een shamaan werd van het geluk (spijtig genoeg nog nooit het grote lot mee gewonnen).

    the cooler,2004,william h macy,maria bello,alec baldwin,wayne kramer

    Na een paar zware teleurstellingen, begon stilaan te beseffen dat mijn geluk met het muntstuk ofwel de goeie momenten ofwel de minder goeie momenten ging onderstrepen. Mijn bijgeloof kreeg een deuk en het muntstuk bleef opgeborgen tussen de posters van The Cure en de videotape van A Nightmare on Elm Street. En toen ik deze film voor het eerst zag, begon ik meteen aan dat muntstuk terug te denken.

    The Cooler (2004) gaat over het leven van pechvogel Bernie Lootz (William H. Macy), die niet alleen alle ongeluk aantrekt, maar blijkbaar ook zijn onfortuinlijke gave voor het ongeluk aan de mensen rondom hem kan verspreiden. Gezien hij in de casino's van Las Vegas een grote schuld heeft opgebouwd, dwong de Casino-eigenaar (Alec Baldwin) de pechvogel om voor hem te werken als "cooler", om zo zijn schulden af te lossen. Zijn aantrekkingskracht voor ongeluk wordt nu in het voordeel van de uitbater gebruikt en elke keer als een tafel te veel geld moet uitbetalen, gaat Bernie erbij staan waardoor al het geluk van de speler spontaan verdwijnt.

    Het deed me trouwens denken aan een scène uit Let It Ride, waar een speler vroeg aan de meest onfortuinlijke gokkers welke paarden in de volgende paardenkoers zouden winnen. Toen er nog 2 of 3 overbleven speelde hij deze paarden voor grof geld. En ja, het was jackpot. Deze keer nemen de makers van de film deze mythe voor een iets meer dramatisch verhaaltje.

    Alles gaat goed met de cooler tot hij smoor wordt op de knappe serveerster Natalie (Maria Bello). Shelly merkt snel dat Bernie zijn werk niet kan doen zolang hij verliefd is en probeert de romance te verbreken. William H. Macy is de pechvogel bij uitstek, en zijn andere rollen in Fargo, Boogie Nights en Magnolia staan in ieder geval niet ver van deze. Dat is misschien wel een punt van kritiek bij de film. De mankepoot, de hangende armen, de eenzame troosteloze blik, het ligt er allemaal een beetje te dik op. The Cooler is een van die films die niet bang is van type-casting, en buiten de shots van Macy in zijn blote kont, speelt hij volgens het boekje. Zijn vlam daarentegen is iets meer dubbelzinnig, gespeeld door niemand minder dan de bloedschone Maria Bello, bekend gezicht uit Payback en Coyote Ugly. Een acteur die zelden ontgoocheld is Alec Baldwin, die als casinobaas eveneens een geknipte casting is, en zowel zacht en teder als agressief en vastberaden uit de hoek komt.

    the cooler,2004,william h macy,maria bello,alec baldwin,wayne kramerthe cooler,2004,william h macy,maria bello,alec baldwin,wayne kramerthe cooler,2004,william h macy,maria bello,alec baldwin,wayne kramer
    © ContentFilm International & Furst Films

    The Cooler is een romantisch, komisch drama maar kent ook een flinke portie seks en geweld. Het wordt niet zó expliciet in beeld gebracht, maar toch zijn het momenten die een paar deiningen teweeg brengen in het zacht kabbelende beekje. De regie en het script komen van Wayne Kramer die een rustig filmp aflevert zonder veel up's and down's, met een paar mooie momenten, maar nooit iets waar je van achterover zult vallen. Indien de film iets minder met zijn mafia-subplot had zitten ploeteren, zou het misschien nog een Mike Figgis-achtige jazz film kunnen zijn. Maar de regisseur wou meer en het is op het einde van de rit iets minder geworden. Een tweede Leaving Las Vegas (1995) is het zeker niet geworden, maar toch een smaakvol en genuanceerde romantisch drama.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 24 augustus 2004