midnight express

  • RIP John Hurt (1940–2017)

    Pin it!

    Alweer een groot verlies in filmland. De Britse acteur John Hurt, die ondermeer bekend stond voor zijn rol in de Harry Potterfilms, Elephant Man en Alien - is gestorven op 77-jarige leeftijd aan de gevolgen van pancreaskanker. Hurt carrière begon zo'n 60 jaar geleden en daarin werd hij ondermeer geridderd door Koningin Elizabeth en tweemaal kreeg hij een Oscarnominatie: voor zijn bijrol in de film Midnight Express (1978) en voor zijn hoofdrol in The Elephant Man (1980). Hurt hoorde in 2015 dat hij kanker had, maar latere berichten wezen dat hij het toch zou halen.

    john_hurt_midnight_express.jpgjohn_hurt_tinker_tailor_soldier_spy.jpgjohn_hurt_the_last_panthers.jpg
    © Sony Pictures / StudioCanal / Universal Pictures

    Hurt bracht flamboyante personages en steeds een zeer verfijnd portret van vaak heel excentrieke figuren. In Rob Roy (1995) speelde hij met glans een ietwat verwijfde aristocraat en in Snowpiercer (2013) speelt hij een schitterende bebaarde mentor. Vorig jaar speelde hij naast Natalie Portman in de voor een Oscar genomineerde film Jackie (2016), over de Amerikaanse First Lady Jacqueline Kennedy Onassis. Door het grote publiek zal hij toch meer bekend zijn voor zijn rol in de Harry Potter-films als toverstokkenmaker Ollivander. En in Alien was hij tweede officier Kane, die iedereen nog kent van de fameuze chest-burst scène.

    De acteur kreeg misschien geen oscar maar wel een Golden Globe en Bafta Award voor zijn vertolking van in Midnight Express - als een gevangene in een Turkse gevangenis. Hurt was bezig met de productie van Darkest Hour (2017) van Joe Wright, over Winston Churchill die ten strijde trok tegen Hitler tijdens de 2de wereldoorlog. De filmproductie ging van start in november en zou eind januari afgelopen moeten zijn, dus is op dit moment nog niet zeker of Hurt al zijn scènes heeft kunnen afwerken, want ik verondersteld dat hij vlak voor zijn dood ook opgenomen werd. De toekomst zal het uitwijzen. In ieder geval Rest in Peace Sir John Hurt.

  • Argo (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De film won niet alleen de Oscar voor Beste Film, het is ook een steengoeie prent over de ontsnapping van 6 ambassadeurs uit een land die hen liever had willen opknopen aan kranen in de straten van Teheran. Argo (2012) is de derde film van Ben Affleck (Gone Baby Gone, The Town), die hier niet alleen bewijst een talentvol acteur te zijn, maar ook nog eens een meester achter de camera.

    argo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards

    Korte inhoud: Argo vertelt het waargebeurde relaas van een geheime operatie om zes leden (Scoot McNairy, Tate Donovan, Clea DuVall, Rory Cochrane, Kerry Bishé, Christopher Denham) van de Amerikaanse ambassade te redden, ten tijde van de Iraanse gijzelingscrisis. Op 4 november 1979, wanneer de Iraanse revolutie haar kookpunt bereikt, bestormen militanten de Amerikaanse ambassade in Teheran, waarbij 52 Amerikanen gegijzeld worden. Maar in het midden van de chaos, slagen zes Amerikanen er in om weg te glippen en toevlucht te zoeken in het huis van de Canadese ambassadeur. Wetende dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de zes worden ontdekt en waarschijnlijk gedood worden, moet de CIA-specialist Tony Mendez (Ben Affleck) met een riskant plan voor de dag komen om ze veilig het land uit te krijgen.

    We hebben hier te maken met een film, geen documentaire, dat is het eerste wat je jezelf moet vertellen bij films die zichzelf verkopen als 'waargebeurde verhalen'. Zo moet je niet alles "op de letter nemen", cf. de Hollywood-letters die in 1978 gerenoveerd werden, een jaar vóór de gebeurtenissen in de film. Maar ik kan er niet omheen, dat Affleck de iconische beelden van de bestorming toch op een zeer getrouwe manier in beeld heeft gebracht, en dit terwijl er niet in Iran werd gedraaid. De meeste beelden werden opgenomen in Turkije. En dit allemaal met een budget van nog geen 45 miljoen dollar. Uiteraard was Iran zelf niet opgezet met de film, laat staan dat ze tevreden zijn met zijn erkenning bij de Oscar, gezien het toch wel over een zwarte bladzijde vertelt van haar recente verleden, die gezien kan worden als een compleet fout gelopen studenten revolutie.

    Net zoals Ben Affleck ben ik zelf nog nooit in Iran geweest, maar heb wel wat Iraanse meningen over de film opgezocht en de meesten geven toe dat alles er vrij Iraans uitzag, en dit terwijl we naar het Turkse buurland aan het kijken waren. Niet alleen de straten, maar ook de bazaar zag er uit als de "winkelstraat" in Teheran. De reclameborden en de affiches waren in het Perzisch en de taal was Iraans, ook al was het blijkbaar met een dik accent. Maar net zoals in Midnight Express (1978) waar de Turken als onmensen worden afgeschreven, kan je er niet omheen dat de Iraniërs hier ook niet al te sympathiek in beeld komen. Meestal roepend, fanatiek religieus, arm en opvliegend, met opgegeven vuisten of met machinegeweren. Het zijn ook geen mooie mensen, dit in schril contrast met de Amerikanen. Maar Affleck is slim en weet er toch een Iraanse vrouw in te brengen, het hulpje in de Canadese ambassade, die het opneemt voor de Amerikanen en hiermee haar leven riskeert. Het is een belangrijke scène die je niet zomaar kan wegcijferen mocht je al kritiek hebben over de verfilming.

    argo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carterargo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carterargo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carter
    © Warner Bros.

    Feit is dat vele Iraniërs, nu een film hebben die de keerzijde van de gebeurtenissen in beeld heeft gebracht, zonder teveel de politieke toer op te gaan. Op de schoolbanken in Iran werd de gijzeling omschreven als heroïsme, en een teken van verzet tegen de Amerikanen die zich mengden in de binnenlandse zaken van het land. - En ja, de film begint hier zelfs mee met een getekend storyboard hoe de Westerlingen het regime van de Sjah Mohammed Reza Pahlavi hebben mogelijk gemaakt. Als reactie hierop nam ayatollah Khomeini in 1979 de macht en ruilde de monarchie in ten voordele voor een islamitische republiek. – En vandaag de dag, zijn vele Iraniërs niet opgezet met dat gijzeldrama die 444 lang duurde, en opgang werd gezet door een groep jonge revolutionairen. Anderzijds is er uiteraard kritiek, zoals Abolhassan Bani-Sadr, president van Iran ten tijde van de revolutie, die toch veel bedenkingen had. De film zou het standpunt van de Iraanse regering tegenover de gijzelneming verkeerd weergeven, alsof ze dit zouden goedkeuren.

    De film vertoont gelijkenissen met Munich (2005) van Steven Spielberg. We volgen hier ook een hoofdpersonage, die zijn vrouw moet verlaten, en een gevaarlijke missie moet volbrengen, en af en toe krijgen we beelden van diegene die gegijzeld worden. Maar zoals ik al zei, de film is veel minder politiek geladen, en wil in essentie een ongelofelijk verhaal vertellen van een groep Amerikanen die zich moeten voordoen als Canadese filmmakers om zo het land te ontvluchten. Het enige politieke was misschien de overhandiging van de prijs voor Beste Film door Michelle Obama tijdens de oscaruitreiking (het was waarschijnlijk onbedoeld, maar toch ook wel onverstandig). Affleck schuwt de suspense niet, en naar het einde toe zit je werkelijk op het puntje van je stoel, want er kunnen meer dingen mis gaan dat wat je voor mogelijk acht. En hier kan je niet omheen de kwaliteit van het Oscar-winnende script van Chris Terrio, die eigenlijk nog maar weinig ervaring had als scenarist. De film werd uiteraard gebaseerd op het boek van hoofdpersonage Tony Mendez, die waarschijnlijk een karrenvracht aan kleine pittige details aan de scenarist kon aanbieden. Of de quote "Argo fuck yourself" (~ ah, go fuck yourself) van de scenarist komt dan wel van Lester Siegel, weet ik niet.

    argo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carterargo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carterargo,ben affleck,Scoot McNairy,Tate Donovan,Clea DuVall,Rory Cochrane,Kerry Bishé,Christopher Denham,Midnight Express,munich,Jennifer Garner,Bryan Cranston,Alan Arkin,john goodman,William Goldenberg,Alexandre Desplat,academy awards,all the presidents men,Rodrigo Prieto,The Killing of a Chinese Bookie,Jimmy Carter
    © Warner Bros.

    Maar de relatie die het hoofdpersonage in de film heeft komt waarschijnlijk wel van Ben Affleck (41) zelf, die naar verluidt ook meer tijd wil maken voor zijn jonge dochter terwijl zijn huwelijk met Jennifer Garner (41) in woelige waters zit. Jennifer wou de set komen bezoeken in Turkije, maar mocht niet. Viel me ook op dat Jennifer nog in geen enkele van de drie films van Ben heeft mogen meespelen, daar waar de 40-jarige Len Wiseman (Total Recall, Underwold) geen kans onbenut laat om zijn vrouw Kate Beckinsale (40) zelfs de hoofdrol te geven. Idem kan gezegd worden voor het koppel Paul W.S. Anderson/Milla Jovovich. Maar in de film komt je eigenlijk heel weinig over de relatie te weten, maar het laat het personage wel zien op een soort kantelmoment in zijn leven.

    In de film krijgen we allemaal sterke vertolkingen te zien, gaande van Breaking Bad acteur Bryan Cranston, tot een Alan Arkin, John Goodman en een verrassende Scoot McNairy. Het betere montagewerk van William Goldenberg en de geweldige muziekscore van Alexandre Desplat zijn om van te smullen. En ook al was Ben Affleck niet genomineerd als acteur of regisseur, zet hij hier op beide vlakken een buitengewone prestatie neer, met een zeer terughoudende maar bijzonder efficiënte acteer- en filmstijl.

    Om de 70'ties look te versterken heeft Affleck in samenspraak met zijn DoP Rodrigo Prieto de film opgenomen op pellicule, de frames gehalveerd en opgeblazen om meer korrel te krijgen. Als referentie voor de fotografie werd gekeken naar films als All The President's Men (1976) en The Killing of a Chinese Bookie (1976). Op het einde van de film krijg je op de aftiteling ook een mooie collectie fotos van de gebeurtenissen, tezamen met de gefilmde replica's die bijna identiek dezelfde zijn. Ditalles met de stem van ex-president Jimmy Carter de zijn korte commentaar geeft over de gebeurtenissen die zich afspeelden tijdens zijn regeerperiode! Op de Blu-ray van Argo vinden jullie niet alleen de 10 minuten 'extended cut' van de film, die met zijn 2 uur en 10 minuten geen minuut verveelt. Op de schijf vinden jullie ook nog wat reportages en de audio-commentaar van de regisseur op dit meesterwerkje. Een drama-thriller die aan geen enkele Blu-ray collectie mag ontbreken.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 maart 2013

    ***Related Posts***
    25/02/2013: Argo wint Beste Film
    24/02/2013: De Oscar-winnaars
    22/02/2013: Alternatieve filmposter van Argo
    11/01/2013: De 10 grootste missers bij de Oscar-nominaties
    17/12/2012: Top 10 Beste Films van 2012

     

    *** Argo trailer ***

  • World Soundtrack Awards met Hans Zimmer en Elliot Goldenthal

    Pin it!

    Het Festival sloot zoals elk jaar opnieuw in schoonheid af met de muziek der groten. De vrij banale sportzaal ’t Kuipke werd omgetoverd tot muziek-arena voor 3000 toeschouwers met muziek van de Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. De 11e editie van de World Soundtrack Awards werd ingekleurd met de aanwezigheid van oscarwinnende componisten Hans Zimmer (Gladiator, Inception) en Elliot Goldenthal (Titus, Heat, Alien 3). Normaal had ook Howard Shore (Se7en, The Lord of the Rings) van de partij moeten zijn, maar hij kon zich onmogelijk vrijmaken ten gevolge van het drukke schema voor de opkomende The Hobbit (2012). Het concert had tevens een herdenkings-sfeertje voor de vermoorde PR-agente en consultant van het festival, Ronni Chasen.

    World Soundtrack Awards,hans zimmer,Elliot Goldenthal,howard shore,Alexandre Desplat,Ronni Chasen,Giorgio Moroder,Abel Korzeniowski,Randy Newman,inception,toy story 3,alien 3,a single man,flashdance,top gun,midnight express,Looking for Richard,Driving Miss Daisy

    De avond bestond uit twee delen. Het begon met wat uitreikingen van awards voor Beste publieks muziekscores, beste muzieksong en een ode aan componist Giorgio Moroder, en in het tweede gedeelte kwam de muziek van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer aan de beurt. Het beste van de avond zat echter in de tweede helft.

    Alles begon wat moeizaam met muziek op een caleidoscopische kortfilm, d’Amour van de Belgische filmmaker Nicolas Provost die de SABAM Award For Best Young European Composer won. De muziek van Abel Korzeniowski (A Single Man, w.e.), die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in ontvangst mocht nemen, bracht ons in blijde verwachting naar het opkomende W.E. (2011) project van Madonna. Alexandre Desplat werd voor de 3de keer verkozen tot Beste componist en de prijs voor Beste Song in een film werd voor de zoveelste keer uitgereikt aan Randy Newman voor Toy Story 3 (2010). Nu ja, de competitie was in deze categorie niet bijzonder groot.

    Maar met de Lifetime Achievement Award voor de Italiaanse synthesizerpionier Giorgio Moroder liep het toch ietwat in mineur toen de organisatoren hadden beslist om twee populaire songs te brengen uit zijn oeuvre, die van "Take My Breath Away" uit Top Gun (1986) en" What a Feeling" uit Flashdance (1983), twee filmscores die een Oscar hadden opgeleverd, in plaats van muziekscores die onder begeleiding Brossé en de Brussels Philharmonic misschien voor meer vuurwerk konden zorgen. Het leek bij momenten dat ze het publiek tevreden wou stellen met alom bekende nummers. Kwam daar nog bij dat ze jazz zangers Sofie Verbruggen hadden gevraagd. Niet dat de dame een minder goede zangeres is, maar bij momenten had je de indruk dat ze maar niet boven het orkest uitkwam. Ik ben zelf geen grote van Natalia, maar deze zangeres had misschien met wat meer punch kunnen zingen. Uiteraard zou je dan met haar iets teveel aandacht wegnemen van de muziek, waarmee ik opnieuw concludeer dat ze misschien beter andere partituren hadden genomen ZONDER zangeres. Nadien heeft Brossé het zaakje toch iets recht getrokken met e muziek uit Midnight Express (1978), ook al vond ik de klassieke adaptatie van de elektronische muziekscore van Moroder toch geen voltreffer.

    Maar de avond ging van een lauwe ontvangst tot een muzikaal orgasme. Goldenthal, Shore (van op afstand) en Zimmer brachten er een ode aan de overleden Ronni Chasen, met muziek van Titus met een voltallig zangkoor, Alien ³, Looking for Richard, Driving Miss Daisy en de kers op de taart was de muziek van Inception (2010), waarbij Hans Zimmer een aantal van zijn muzikanten had overgebracht om het orkest van Brossé te vervoegen. En het resultaat was om kippenvel van te krijgen. Het eindigde dan ook in een gepaste staande ovatie. Hier is een link naar de video.

  • Angel Heart (1987) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een uitstekende Blu-ray waar ik al een tijdje op zit te wachten is deze van Angel Heart (1987) van Alan Parker. De regisseur stond bekend voor zijn uitstekende gevangenis-thriller Midnight Express (1978), maar had ook een paar flops op zijn naam staan, met name Shoot the Moon (1982) en Birdy (1984). Parker moest kost wat kost met een blockbuster voor de dag komen, en dus moest hij uitpakken met een mainstream film die zowel grote namen (De Niro, Rourke) omvatte, alsook een redelijk comfortabel productiebudget (17 miljoen dollar). Het werd uiteindelijk geen gigantisch bioscoopsucces. Daarentegen vond het zijn publiek met de video-release.

    angel heart,midnight express,trevor jones,shoot the moon,filmbespreking,birdy,alan parker,mickey rourke,robert de niro,michael seresin,nine   weeks,barfly,lisa bonet,dvd,review,universal

    Korte inhoud: Harry Angel (Mickey Rourke) is een serieuze privédetective. Hij wordt ingehuurd door een man, die zichzelf Louis Cyphre (Robert De Niro) noemt, om de zanger Johnny Favorite op te sporen. Iedere persoon die hij ondervraagt, vertelt hem dat Johnny op mysterieuze wijze vermoord is. Hij ontdekt onbekende dingen over zichzelf en Cyphre, die hem in levensgevaar brengen.

    Angel Heart is bovenal een oefening in stijl en sfeer-schepping. We bevinden ons in een bloedheet New Orleans en snuiven er de occulte sfeer op in een zwart-wit achtige kleurenfotografie van Michael Seresin. Je wordt er niet vrolijk van. Alle felle kleuren zijn uit het beeld gehaald of ondergingen een sterke kleurcorrectie. Jazz-muziek, zwarte magie, zweet, bloed en moord zijn de ingrediënten van deze thriller. Parker komt uit de wereld van de publiciteit en je ziet duidelijk aan bepaalde afgelikte shots dat hij niet vies is om "mooie beeldjes" te maken. Maar in tegenstelling tot een Michael Bay, blijven zijn personages en zijn verhaal bijzonder goed uitgewerkt, en dat maakt van hem een groot filmmaker. Het feit ook dat deze prent nog niet gedateerd is, wijst erop dat we hier te maken hebben met een talentvolle regisseur.

    Rourke is de perfecte cast voor deze film. En ook kwam hij maar net uit de populaire Nine ½ Weeks (1986) waar hij zowat een mannelijk seks-icoon werd, laat hij voor deze film de gezichtcrèmes en de strakke pakjes achterwege. Hier krijgen we een ongeschoren sloddervos te zien die rookt als een Turk en regelmatig last heeft van overtollig zweet. In bepaalde scènes zien we hem ook rondlopen met een belachelijk neus-beschermertje. Rourke had geen beetje schrik om zijn imago van pretty boy oneer aan te doen. Meer nog, ditzelfde jaar zagen we hem ook als dronkenlap in Barfly (1987).

    Daartegenover zien we Robert De Niro in een veredelde cameo-rol, want meer kan je het niet noemen. De acteur staat wel op alle affiches, maar komt met moeite 5 minuten in beeld. En toch werpt hij een donkere en angstaanjagende schaduw over dit verhaal die zijn impact niet mist. Maar laat me duidelijk zijn, ik had hem liever wat meer in actie gezien.

    Kortom, Angel Heart is een geslaagde thriller met knipoogjes naar de film noir genres uit de jaren '50, het fantastische genre, de horrorfilms en zelfs de soft porno films met een naakte, exotische Lisa Bonet (die eveneens breekt met haar imago van brave dochter uit de Cosby show). Een controversiële film met een sfeer die blijft plakken als zweet tijdens een hete zomernacht, versterkt met buitengewoon knappe vertolkingen van zowat alle personages en een geslaagde muziekscore van Trevor Jones. Het verhaal lijkt enorm ingewikkeld met een structuur van een nachtmerrie, maar op het einde, wanneer het bloed is vergoten en het stof is gaan liggen, kunnen we snel de eindjes aan elkaar knopen. Het is het soort film waar je op het einde de gehele film opnieuw door je geest wil halen met de kennis die je pas op het einde hebt gekregen, en ja, alles klopt.

     angel heart review animated picture angel heart review animated picture angel heart review animated picture
    © Universal Pictures Benelux

    Op de Blu-ray, uitgegeven door Universal, vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Alan Parker over de gehele film, maar tevens heel wat documentaires over voodoo. Het grappig is dat ze bijna allemaal vertellen dat de film allesbehalve een realistisch portret maakt van de occulte, maar voornamelijk beruste op sensatiezucht. Toch mooi van de producers om dit ook ongecensureerd duidelijk te maken. We hadden een trailer online gezet, maar deze werd verwijderd door één van de vele distributeurs. Idioten heb je spijtig genoeg overal, en zelfs bij marketing departementen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 mei 2010

  • Top 10 Favoriete FilmScores

    Pin it!

    We zitten ondertussen aan onze 7e BlogTalk editie, en naast onze regulars, Sine, Karen, Matula en Horst, mogen we een nieuw lid in onze groepje verwelkomen, nl. Lachesis Benton van de Cinemageek blog.

    Lachesis is zelf iemand die specifieke interesse heeft in filmmuziek. Dus, hebben we besloten om deze keer onze persoonlijke TOP 10 van onze favoriete filmscores kenbaar te maken. Het gaat hier dus wel degelijk over filmscores en dus geen soundtracks. Vergeet in ieder geval niet jullie commentaren toe te voegen en eventueel jullie favoriete filmscores kenbaar te maken. Als jullie opzoek zijn naar een knappe site over filmmuziek dan raad ik de site van Arvid Fossen aan: filmmuziek.be.

    Ik heb thuis mijn eigen collectie aan filmmuziek. En 's avonds vind ik het heerlijk om, met een goed boek, te genieten van filmmuziek op de achtergrond. Dat kan gaan van rustgevende muziek zoals de score van K-Pax (2001) van Ed Shearmur, Mulholland Dr. (2001) van Angelo Badalamenti, Edward Scissorhands (1990) van Danny Elfman, Traffic (2000) van Cliff Martinez of White Oleander (2002) van Thomas Newman tot de iets meer geladen filmscores zoals 1492: Conquest of Paradise (1992) van Vangelis of zelfs de geslaagde Gladiator (2000) score van Hans Zimmer, of die van The New World (2005) van James Horner en Lisa Gerrard. Ik ben zelfs de laatste tijd steeds meer aangetrokken tot de muziek van Batman Begins (2005) van Zimmer en James Newton Howard. Go figure.

    Sorry voor Marco Beltrami, Bernard Herrmann en Jerry Goldsmidt. Ik ben een grote fan, maar ik heb mijn favorieten opgemaakt uit scores die je ook gemakkelijk kan beluisteren zonder de film erbij te moeten zien. Het was een moeilijke bevalling, maar hier is dan uiteindelijk mijn top 10:

    All Time Top 10 Favourite FilmScores

    10. Midnight Express (1978) Giorgio Moroder
    Deze Italiaanse ex-muziekproducent van het discotijdperk, Giorgio Moroder (66), is me een rare kwiet. Het is niet alleen in staat om van klassieke instrumentale muziek over te springen naar pure elektronische muziek, maar doet dit tevens in hetzelfde nummer, en laat dit huwelijk ook perfect werken. En als dit werkt krijg je meteen ook vuurwerk, en dat mocht blijken want voor Flashdance (1983), Top Gun (1986) en Midnight Express (1978) mocht hij telkens met de Oscar naar huis. Die laatste blijft voor mij nog steeds zijn meest geslaagde compositie. Ja, zelfs aangrijpender dan zijn score voor Scarface (1983).

    Het 8 minuten lange nummer Chase zal iedereen wel kennen, maar wat mij bijzonder heeft geraakt waren die atmosferische en dreigende muzieknummers vol met Turkse invloeden, die een perfecte samenhang vormt met die brutale intensiteit die Alan Parker in zijn film stak en die een niet zo fraai beeld schetsen van Turkije. De eerste paar seconden in dit fragment geven daar een beeld van, maar nadien is dit muziekstuk verneukt door een arrangeur die er beter met zijn poten af had gebleven. Dit laatste gedeelte van het fragment zit dus ook niet in de film, de eerste paar seconden wel, maar dan meer uitgebreid. Let dus op als jullie de muziek willen kopen, om wel degelijk de oorspronkelijke filmmuziek te nemen, en niet de promo-versie.


    © Columbia Pictures Industries, Inc.

    9. The Mission (1986) Ennio Morricone
    Ik heb een aantal cd’s liggen van Morricone en er zijn heel wat nummers waarvan ik gewoon kippenvel van krijg, maar ook nummers die mij compleet onderdompelen in die typische over-the-top spaghetti western-sfeer, waarvoor hij doorgaans het meest bekend voor is. Maar de Italiaanse Morricone heeft ook heel wat onvergetelijke muziek geschreven voor thrillers en Franse politiefilms. Laat het me zo stellen, Morricone heeft meer filmmuziek geschreven dan al de filmscores van zijn tijdgenoten samengeteld! Hij kreeg 5 oscarnominaties, maar mocht tot op vandaag de dag nog geen beeldje in ontvangst nemen. Ik hoop dat de Honorary Award nog wat mag uitblijven en dat de 77 jarige man zijn erkenning mag krijgen voor Leningrad (2006) of La Sconosciuta (2006) van Bafta en Palm-winnaar Giuseppe Tornatore.

    De muziek die ik geregeld beluister is die van The Mission (1986). De muziekscore inkapselt het conflict van de 18e eeuwse Jezuïeten die de Indiaanse inboorlingen trachten te bekeren en de conquistadores die ze eigenlijk willen dwingen tot slavernij of uitroeien. Het is dan ook een epische score die zowel emotioneel als groots uit de hoek kan komen. Het typische aan de muziek van Morricone is zijn creativiteit. Zo steken er liturgische koorstemmen in, die worden gealterneerd met Indiaanse fluiten en tromgeluiden, en Spaanse gitaar-elementen. En dit gebeurt soms in één en hetzelfde nummer, die het drama van deze cultuurclash in de verf zet. The Mission zal één van de meest memorabele filmscores blijven in de geschiedenis van de 7de Kunst. (The Mission dvd)


    © Warner Bros.

    8. The English Patient (1983) Gabriel Yared
    Uiteraard zal mijn appreciatie voor deze muziek, en dat zal zeker ook wel het geval zijn voor andere keuzes, ten dele te maken hebben met de kracht van de film. Maar, wanneer je deze muziek (fragment 1 en fragment 2) zou vervangen door andere filmmuziek, zou je meteen merken dat The English Patient (1996) een groot deel van zijn charmes zou verliezen. Wat mij bijzonder raakt in deze score is hoe de Libanese componist Yared (56) het thema van 'het lot' en 'de passie' met evenveel subtiliteit benadert als dat Anthony Minghella zijn film heeft geregisseerd. Opmerkelijk is de culturele mozaïek in de film die men ook kan terugvinden in de muziek, en dan in het bijzonder met de stem van de Hongaarse folk-zangers Marta Sebestyen. (The English Patient cd en The English Patient dvd)


    © Miramax

    7. Road to Perdition (2002) Thomas Newman
    In tegenstelling tot heel wat mensen vind ik Road to Perdition (2002) van Sam Mendes een betere film dan zijn fel bejubelde American Beauty (1999). En hetzelfde geldt voor Thomas Newman die beide filmscores heeft geschreven.

    In tegenstelling tot wat men hier kon verwachten van Newman, is deze score al even klassiek als de film. Geen plaats voor veel experimentalisme, maar wel ruimte voor knappe orkestrale composities. Het hoofdpersonage uit de film (Tom Hanks) heeft Ierse roots en dat laat zich ook horen met de typische fluitklanken, afgewisseld met donkere, angstwekkende, mysterieuze, bedreigende en melancholische nummers met geweldige piano- & vioolbegeleiding. Na het zien van de film wist ik meteen dat Thomas Newman één van mijn favoriete componisten zou worden. En wat zag ik enige tijd later, Thomas Newman had zelfs de muziek verzorgd voor mijn favoriete serie ”Six Feet Under”. (Road to Perdition dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    6. The Thin Red Line (1998) Hans Zimmer
    Hans Zimmer heeft heel wat knappe en innoverende filmmuziek gemaakt, hoewel de meeste van zijn composities vandaag de dag heel gedateerd in de oren klinken. Maar dat heb je wel vaker met elektronische muziek. Hoe dan ook ben ik nog helemaal in de wolken van mijn special edition import CD van Black Rain (1989). Ook de muziek van Gladiator (2000) is opmerkelijk. Maar de muziek van Zimmer die me is bijgebleven is die van The Thin Red Line (1998).

    Terrence Malick heeft alle verwachtingen die je zou kunnen hebben bij een oorlogsfilm overboord gegooid en dat is zelfs ook te merken in de muziek van Zimmer. Geen militaire klanken (met trommelgeweld) zoals we dat van Zimmer gewend zijn (The Rock, Crimson Tide), maar hypnotiserende kosmische surreële klanken, zachte - poëtische muziek-orchestraties, dreigende atmosferische stukken en hemelse koorstemmen. De muziek is al even langzaam als de film en de fragmenten hierboven kunnen de kracht van de muziek nauwelijks benaderen, maar ik heb geen langere fragmenten gevonden. (The Thin Red Line dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    5. Lawrence of Arabia (1962) Maurice Jarre
    Ik heb een zwak voor epische filmscores en al bij de ouverture van deze bijna 4 uur lange Lawrence of Arabia (1962), kreeg ik kippenvel. Ik zou urenlang kunnen praten over de ambitieuze film, over de Britse excentrieke officier die de Bedouin stammen uit Arabië bij elkaar bracht in de strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. En dan in het bijzonder over de visuele fotografische pracht, het oog voor historisch detail, de scherpzinnige psychologische nuances en de buitengewone cast. Maar er zijn bijna geen woorden om de genialiteit van de score te omschrijven. De muziek van Jarre verwoordt perfect de grootsheid van die uitgestrekte, meedogenloze en oneindige woestijnvlaktes met zijn zanderige blauwe hemel, blakende zon en mirages.

    De score is zowel meeslepend als exotisch, episch en mysterieus die ons geheel onderdompelt in de pracht van de Arabische cultuur en vertaalt ook perfect datgene wat het hoofdpersonage zo heeft aangetrokken. Een ware botsing tussen het militaire triomfantalisme van de Britten en de culturele trots van de Arabieren. Buitengewoon fascinerend. (Lawrence of Arabia dvd)


    © Horizon Pictures

    4. The Lord of the Rings (2001) Howard Shore
    Niet alleen is de trilogie van The Lord of the Rings een knap meesterwerk, maar ook deze epische filmscore mag best beschouwd worden als één van de grote filmscores uit onze filmgeschiedenis en heeft zelfs trekjes van Wagner's Nibelungen saga. De compositie van Howard Shore is simpelweg adembenemend. Wat ik zo schitterend vind aan deze score is dat je ze kan beluisteren los van de film, maar dat de filmbeelden toch in je geest zullen opduiken wanneer je naar de muziek luistert.

    Jackson koos voor Howard Shore, de componist van Cronenberg en David Fincher, omdat hij op zoek was naar iemand die ervaring had met de donkere en lugubere kant van muziek (The Fly, Se7en, Silence of the Lambs, The Client). Maar wat hij misschien nog meer op het oog had was dat Howard Shore muziek maakt in een opera-stijl (fragment 1 & fragment 2). En hij schreef uiteindelijk 11 uur muziek, onderverdeeld in 3 stukken. In de muziek steken ook heel wat kleinere thema’s die verbonden zijn met tal van personages: de Hobbits, de Ringwraiths, Gollum,… En ook de stem van Enya past perfect binnen het geheel. (Lord of the Rings dvd-box ‘extended version’ en Lord of the Rings cd)


    © New Line Cinema

    3. Snow Falling on Cedars (1999) James Newton Howard
    Snow Falling on Cedars (1999) is een buitenbeentje in deze lijst. Als er één componist is wiens werk ik een beetje volg, dan is het wel dat van James Newton Howard (Batman Begins, The Village, Unbreakable, The Devil’s Advocate, Primal Fear, Collateral), die telkens weer emotionele, gevoelige, dramatische en vaak donkere scores kan brengen. En één score die er voor mij een beetje uitsteekt is deze score. Net zoals Hans Zimmer vond hij een manier om synthesizer en klassieke muziek met elkaar in harmonie te brengen, en deze orkestrale, elektrische, met koorzang beladen etnisch instrumentale filmscore is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is muziek de basis heeft gevormd voor de filmmuziek uit de 21e eeuw.

    Je bent altijd voor een stuk beïnvloed door de film, maar ook hier is de filmmuziek zo visueel dat we gemakkelijk zonder kunnen. We worden meteen meegesleurd in een vrieskoud, melancholisch, meeslepend, dramatisch, donker winterlandschap. De Japanse muzikale accenten (Japanse fluit, gongs, …) vormen een hybrid geheel met die westerse orkestbezetting. Het is geen revolutionair concept maar het werkt zo goed zowel als losstaande muziek als bij de interactie met de beelden van Scott Hicks. Als je jezelf wil verwennen, laat een warm bad lopen, steek wat kaarsen op, zet de gsm af en geniet van een paar momenten van zuivere rust. Maar naast die rust brengt de score je ook in verroering met opera-achtige composities.


    © Universal Pictures

    2. Star Wars (1977) John Williams
    Hoeveel woorden zijn al niet versleten over deze saga en zijn uit de kluiten gewassen symfonische score. Hoe dan ook, blijven de eerste 3 films een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de muziek, die zijn inspiratie zocht in de romantisch-Russische periode uit het begin van de 20e eeuw, heeft daar voor een groot stuk mee te maken. John Williams, gekend voor zijn thematische filmscores, zet met Star Wars alle registers open voor een avontuur met epische proporties die zal uitgroeien tot een van de meest bekende filmscores ooit.

    Je kan de film perfect volgen enkel door te luisteren naar de muziek. Je staat nooit stil bij de complexiteit van de compositie en wordt na een triomfale intro geleid met een zachte fluit solo naar een dominante passage waarin een rebelschip wordt achterna gezeten door een Imperiale Starcruiser. Daarna maakt Darth Vader zijn intrede en ben je meteen verkocht. De muziek reist verder naar diverse planeten en ontmoet er verschillende volkeren. Elk belangrijk personage in de film krijgt ook zijn eigen thema en juist die verscheidenheid zorgt voor een fantastische en onvergetelijke filmervaring. Ook de muziek uit de prequels moeten zeker niet onderdoen voor de oorspronkelijk score, met schitterende passages zoals Duel of the Fates, Love Pledge, Jango’s Escape en Anakin’s Dark Deeds. (Star Wars trilogy dvd en Star Wars trilogy cd)


    © Lucasfilm & 20th Century Fox Film Corporation

    1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) John Williams
    Maar mijn favoriete filmscore blijft nog steeds die van E.T. the Extra-Terrestrial (1982), een film die ik als veel te kleine pagadder nog heb gezien in de bioscoop. De score ligt in het verlengstuk van Close Encounters of the Third Kind (1977), maar gaat met dit verhaal van vriendschap en verlies nog een stap verder in de emotionele beleving en raakt ons in het diepste van onze ziel. We worden ondergedompeld in een akelige, mysterieuze, spannende, speelse wereld vol met dromen, liefde en vriendschap die terugblikken naar onze kindertijd.

    De geniale eindscore uit deze klassieke symfonie, waar naartoe wordt opgebouwd, is zo emotioneel geladen en meeslepend dat ik me geen andere scène voor de geest kan halen met zo’n enorme impact. De muziek, samen met de beelden, konden een traan doen opwekken en on cue doen laten vallen. Geen enkel cinema-afscheid was zo overweldigend als toen John Williams deze schreef voor E.T. en deze tijdloze score blijft in mijn ogen nog steeds onovertroffen. (E.T. ‘collectors’ dvd)


    © Universal Pictures

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008