michelle pfeiffer

  • Fox heeft Murder on the Orient Express vermoord

    Pin it!

    Drie maand geleden hadden we al een eerste trailer, nu is er de veel betere tweede trailer van Murder on the Orient Express (2017), de nieuwe film van Kenneth Branagh, met een karrenvracht aan bekende koppen. De film had al maanden gelden moeten uitkomen maar Fox heeft de releasedatum voor haar eigen film een stamp gegeven tot in november.

    murder_on_the_orient_express_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Wat begint als een extravagante treinreis door Europa mondt uit in één van de meest stijlvolle, spannende en aangrijpende mysteries ooit verteld. Dit is het verhaal van dertien reizigers op een trein, waar iedereen een verdachte is. In een race tegen de klok moet één man de puzzel zien op te lossen vooraleer de moordenaar opnieuw toeslaat.

    Waarom in hemelsnaam een releasedatum in november? Ik heb geen idee. Het lijkt er wel op dat Fox bezig is met een zelfmoordmissie want het zal in directe concurrentie staan met films als Thor Ragnarok, Bad Moms Christmas, Justice League en zal gereleased worden op de zelfde dag als Daddy’s Home 2 (2017), een film die bijzonder veel kans maakt om de box-office te veroveren. Het zal denk ik 'Murder OF the Orient Express' gaan worden. Begin december zag er verlaten uit qua films! Waarom ze deze prent niet hebben verschoven tot die periode blijft voor mij één groot mysterie.

    Deze trailer vind ik zelf één van de betere trailer van 2017, ook al gaat de trein wel heel snel naar het einde toe. Iedereen kent het verhaal dus ik vermoed dat Kenneth zoiets had van, laten we vooral teasen, en een paar climax scènes tonen. Dit zijn tevens het soort films die behoorlijk spoiler gevoelig zijn. En met het zien van de ze trailer weten we nu misschien al iets teveel. De muziek in de trailer is deze van Imagine Dragons - Believer.

    In deze prent krijgen we een mengeling van een oudere generatie en een aantal nieuwkomers, zoals Michelle Pfeiffer, Daisy Ridley, Penélope Cruz, Willem Dafoe, Judi Dench, Marwan Kenzari, Josh Gad en Lucy Boynton. De enige acteur die ik eigenlijk niet wou zien is de regisseur van de film Kenneth Branagh. Ik hou enorm van zijn films, maar als acteur heb ik er meestal wel moeite mee. En wat is er met die Russische moustache die zelfs niet dezelfde kleurtint heeft als zijn haar?! Murder on the Orient Express zou bij ons moeten uitkomen op 8 november 2017.

     

    *** Murder on the Orient Express trailer ***

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Mother! is Darren Aronofsky's versie van Rosemary's Baby

    Pin it!

    De trailer van de horrorfilm Mother! (2017) kwam gisteren online, de nieuwe film van en geschreven door Darren Aronofsky. Het is meteen dé film waar ik naar uitkijk in het najaar.

    mother_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Vanaf nu wil ik ook niets meer lezen of zien van deze prent. De trailer heeft volstaan mijn interesse op te wekken en nu wil ik deze kost wat kost zien in de bioscoop zonder al teveel voorkennis. Aronofsky's laatste film Noah (2014) was een beetje van een teleurstelling, maar zo te zien heeft hij zijn mojo teruggevonden met een onversneden genrefilm. En wat voor een cast heeft hij kunnen samenbrengen. Naast de hoofdacteurs zien we ook nog eens Ed Harris, Michelle Pfeiffer, Domhnall Gleeson en Kristen Wiig. Het verhaal lijkt zo bijzonder dat actrice Pfeiffer eerder in een interview te kennen gaf dat ze in het begin het script niet volledig had begrepen en het omschreef als iets esoterisch. Later werd ze compleet gefascineerd door haar karakter.

    Het is tevens een film die werd opgenomen op 16 mm filmpellicule, een formaat die eigenlijk zo goed als niet meer wordt gebruikt in Hollywood. Er zijn zelfs nog maar een paar regisseurs die het privilege hebben om te draaien op pellicule (Nolan, Tarantino, ...) gezien de kost - ook al is digitaal draaien niet noodzakelijk goedkoper. Het is tevens de eerste keer dat Darren de muziek liet schrijven door iemand anders dan Clint Mansell, met name Jóhann Jóhannsson.

    Paramount had zoveel vertrouwen in het project dat ze de productie van hun Friday the 13th op standby hadden gezet. Ook Jennifer heeft een filmproductie laten vallen voor deze film (en papte zelfs aan met de regisseur). De film lijkt een soort moderne adaptatie van Rosemary's Baby te zijn, waar de gruwel net iets meer naar de oppervlakte komt. Maar uiteraard wordt dit niet met zoveel woorden gezegd want de film van Roman Polanski is een cultclassic en dat zou op zich al een duivelszonde zijn hieraan te willen knoeien. En ja hoor, er is een tijd geleden al een remake geweest, in de vorm van een 4 uur durende mini-serie, en dit was niet om aan te zien. Mother! komt bij ons uit op 1 november 2017.

     

    *** Mother! trailer ***

  • What Lies Beneath (2000) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vanavond is nog eens een thriller op televisie met twee Hollywood iconen. Het verhaal van What Lies Beneath (2000) werd bedacht door documentariste Sarah Kernochan die het verhaal schreef gebaseerd op persoonlijke ervaringen met paranormale fenomenen.

    what_lies_beneath_2000_blu-ray.jpg

    Het project werd doorgespeeld aan Steven Spielberg die er scenarist Clark Gregg had opgezet voor een DreamWorks productie. Maar op het einde van de rit besloot Spielberg het project door te geven aan collega regisseur Robert Zemeckis.

    Korte inhoud: De briljante wetenschapper Norman Spencer (Harrison Ford) maakt zich zorgen over zijn echtgenote Claire (Michelle Pfeiffer). Sinds hun enige dochter Caitlin (Katharine Towne) op kamers is gegaan, hoort Claire stemmen en ziet ze voortdurend een gezicht van een jonge vrouw gereflecteerd in het water. Claire vermoedt dat de bizarre verschijnselen alles te maken hebben met de nieuwe buren. Ze verdenkt Warren Feur (James Remar) er zelfs van zijn echtgenote Mary (Miranda Otto) te hebben vermoord. Haar geest zou nu in Claires huis ronddwalen. Voor Norman gaat dit te ver en hij stuurt zijn echtgenote naar een therapeut. Die raadt Claire aan om in contact te treden met de geest...

    Zemeckis heeft er in ieder geval voor gezorgd dat het mysterie er lang genoeg in blijft. Hij heeft er tevens voor gezorgd dat het geen spektakel film is, maar wel degelijk een acteursfilm. Tot zover het positieve van deze prent. De film had een soort Fatal Attraction meets Poltergeist kunnen worden, maar het werd een saaie en hemeltergend trage thriller met een slaapverwekkende vertolking van Ford die er blijkbaar ook niet veel zin in had. Er steekt NUL originaliteit in de manier hoe alles is verfilmd en de motivaties van de kwelgeest zijn op zijn minst lachwekkend te noemen. De regisseur serveert de onzin met een uitgestreken gezicht en plundert schaamteloos uit het verzameld werk van vadertje Hitchcock (Vertigo, Psycho, Rebecca, Suspicion om maar een paar films te noemen waaruit werd geplunderd). Ik had de indruk dat hij deze film heeft gemaakt als tussendoortje, wachtend tot Tom Hanks voldoende mager was om zijn Cast Away (2000) verder af te maken.

    Je zou denken dat het opmerkelijk is dat twee Hollywoodsterren meespelen in zo'n onnozel en versleten spookhuis drama vol opgeblazen B-filmclichés, maar het is de studio van Steven Spielberg en niemand wil Spielberg afwijzen. Misschien hadden ze beter verzonnen dat ze bezet waren op een andere film. Naar het einde toe zit er wat spanning in de film, ook al vond ik de badkuip-scène in Diabolique (1955) of zelfs die in A Nightmare on Elm Street (1984) net iets schrikwekkender.

    what_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic01.jpgwhat_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic02.jpgwhat_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic03.jpg

    Michelle Pfeiffer is wel de enige echte reden om alsnog naar deze film te kijken. Ze zit dan ook in bijna elke scène van de film. De fragiliteit waarmee ze haar rol vertolkt roept meteen sympathie op, en zonder haar vertolking hadden we al sneller afgehaakt. Pfeiffer houdt haar koele zelve ondanks de kunstmatigheid van de film. Op z'n minst heeft ze er een mooie showreel aan overgehouden. What Lies Beneath is technisch een goed gemaakte film, maar 'nothing lies beneath'.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 11 april 2015

  • Luc Besson pakt uit met The Family op Scorsese's wijze

    Pin it!

    Kijk eens aan, Luc Besson heeft nog eens een film geregisseerd. Zijn laatste prent die ik nog de moeite vond was Léon (1994), en dat is ondertussen bijna 20 jaar geleden. In tussentijd heeft Besson nog 8 films geregisseerd die voornamelijk uitblonken in leeghoofdigheid (Angel-A, Adèle Blanc-Sec) en stuitende saaiheid (Arthur et les Minimoys, The Lady). Besson is ondertussen een pionier geworden in Frankrijk, en stilaan ook in Hollywood, als producent van mooi gefilmde maar oeverloos domme B-films die gigantisch veel geld opbrengen.

    luc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band

    En ook al krijgen we nu en dan een leuke guilty-pleasure-rollercoaster te zien, à la Taken (2008), wordt je niet echt opgewonden door het Besson-script, dan wel van het visuele, kinetisch-ontvlambare vertier op het scherm en de charismatische acteurs. En je kan ook nog wel lachen met de waslijst aan film clichés waar hij iedere keer schijnbaar mee wegkomt (cf. Eiffeltoren-cliché om Parijs te situeren of een Fransman typeren als iemand met een stokbrood onder de arm, …). Besson is een waardeloos scenarist, die zijn publiek beschouwt als dom kijkvee of zelf de intelligentie mist om het niveau van zijn films op te krikken. Hij doet me een beetje denken aan producer Charles Band, die op de begingeneriek van heel wat horrorfilms getiteld staat als 'from an original idea of Charles Band', ook al had de man met zijn 262 filmproducties in zijn leven geen enkel origineel idee.

    Besson komt op een idee (een basis plot), en dat laat hij uitwerken door een scenarist. Dit is een job die gemakkelijk door 85% van de inwoners van mijn straat volbracht kan worden. Iedereen kan een idee voor een film bedenken, maar de uitwerking ervan is vaak waar de echte creatie tot stand komt. Besson lijkt zelfs op regie-vlak weinig vernieuwing aan de dag te leggen. Besson is vervallen van een beloftevolle filmmaker (Nikita, Le Grand Bleu) tot een meedogenloze moneymaker, en dat begint zich ook af te stralen op zijn regie-werk. Ik heb er niets op tegen dat een regisseur commerciële films maakt, of nog, platte commerciële films om zo voldoende budgetten vrij te krijgen voor een meer persoonlijke film. Maar deze persoonlijke films zijn gewoon van even slechte kwaliteit. Angel-A is hiervan een schoolvoorbeeld. Het is een film met een flut-scenario waar de fotografie van Thierry Arbogast (Nikita, Léon) het enige verdienstelijke is.

    En het is nog steeds met diezelfde Arbogast dat Besson binnenkort The Family (2013) uitbrengt. Een film gebaseerd op het boek Malavita van Tonino Benacquista en een script van Besson en Michael Caleo. Na het zien van de trailer had ik zo een gevoel van: "Dit heeft een vies Besson geurtje".

    Korte inhoud: De Manzoni-clan, een beruchte maffia-familie uit New York, wordt naar Normandië in Frankrijk overgeplaatst als onderdeel van het witness-protection programma. De familie past zich echter moeizaam aan in de nieuwe omgeving en oude gewoonten blijken moeilijk af te leren. Al gauw beginnen ze de zaakjes dan ook op hun eigen manier af te handelen.

    luc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band,the wolf of wall streetluc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band,the wolf of wall streetluc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band,the wolf of wall streetluc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band,the wolf of wall streetluc besson,the family,martin scorsese,robert de niro,michelle pfeiffer,thierry arbogast,tonino benacquista,michael caleo,dianna agron,vincent pastore,tommy lee jones,taken,angel-a,leon,charles band,the wolf of wall street

    Het lijkt wel Flodder goes maffia, maar dan in Frankrijk met Hollywood sterren. Voor eerst is er het duo Robert De Niro die er heel oud uitziet in de film en de 15 jaar jongere Michelle Pfeiffer die nog steeds buitengewoon aantrekkelijk is. In ieder geval twee acteurs die ik graag bezig zie. Ook Tommy Lee Jones is van de partij, nog een veteraan met veel rimpels die hier de rol van een CIA Agent vertolkt. De dochter in de film wordt vertolkt door de 27-jarige Dianna Agron die hier blijkbaar een teenager moet neerzetten, en maffia-cliché Vincent Pastore mag ook nog eens zijn typetje komen spelen.

    Het begin van de trailer lijkt wel een rip-off van een Scorsese film, en ja, Martin Scorsese is zelfs uitvoerend producent op de film. Ik vraag me af in hoeverre hij betrokken was op de set, gezien hij waarschijnlijk al werk genoeg had met de productie en regie van The Wolf of Wall Street (2013). The Family wordt in ieder geval verkocht in de trailer als "from executive producer Martin Scorsese" in plaats van "a Luc Besson film". Ergens te midden van de trailer lees je wel "from Luc Besson, producer of Taken" (zelfs geen verwijzing naar eigen regie-werk), maar de shots van mensen die worden geslaan, het bazooka shot en de vele explosies laten er wel geen twijfel over bestaan dat we hier met een Besson prent te maken hebben. Het is in ieder geval een R-rated actieprent gemaakt vóór het Amerikaanse publiek, met Engels met Frans accent. De grap waarin Michelle Pfeiffer in het Frans Pindakaas wil zeggen komt dan ook niet goed over, gezien hier iedereen Engel praat. Ik heb er niet zo’n goed gevoel bij, maar we zullen zien wanneer deer R-rated film in de zalen draait vanaf 23 oktober 2013.

    *** The Family trailer ***

  • David Yates klaar voor Scarface remake

    Pin it!

    Een remake van Scarface (1983) is al langer dan vandaag een natte droom van Universal, en hier concretiseren ze hun plannen. Het releasejaar van de film zou al een feit moeten zijn, Scarface (2014). Zelfs de regisseur die de remake in goede banen moet leiden lijkt al een uitgemaakte zaak. De Brit David Yates, bekend van de laatste 4 Harry Potter films, zou bovenaan de shortlist staan.

    scarface,david yates,al pacino,brian de palma,universal,Steven Bauer,michelle pfeiffer,Robert Loggia,tarzan

    En eenmaal deze filmklassieker gevallen is voor de remake-rage, zal het niet lang meer duren alvorens The Godfather op de slachtbank zal komen te liggen. Ik hoef jullie niet te vertellen dan er ondertussen heel wat verhitte on-line discussies zijn ontstaan over dit nieuws. Voor de fans is de versie uit 1932 en de 80’ties remake van Brian De Palma gewoon verboden terrein. Maar ja, de Hollywood-machine moet op volle toeren blijven draaien.

    Korte inhoud: In 1980 stond de Cubaanse regering aan zijn burgers toe het land te verlaten. Castro vond het een goed idee om alle grootste schurken uit alle gevangenissen mee aan boord te brengen. Op één van deze 3000 boten die binnen 72 uur werden verscheept, zat Tony Montana (Al Pacino) is een Cubaanse vluchteling die zich langzaam op weet te werken in het cocaïne-circuit van Florida. Na een tijdje het vuile werk van anderen hebben opgelost met zijn maatje Manny Ribera (Steven Bauer), begint hij z'n eigen imperium op te bouwen. Als het grote geld binnenstroomt wordt de inmiddels verslaafd geraakte Montana overvallen door paranoia, papt hij aan met Elvira Hancock (Michelle Pfeiffer) de minnares van zijn rivaal Frank Lopez (Robert Loggia) en hebben grote drugdealers het op hem gemunt.

    De opzet van de remake is om het verhaal relevant te maken voor een hedendaags publiek, dus is het nog niet zeker of de film zal teruggaan in de tijd, dan wel een ander soort misdadiger uit te werken. Yates is tevens ook bezig met een remake van Tarzan, dus zou het concept van het remaken van klassiekers geen probleem mogen zijn. Persoonlijk vind ik dat Scarface meer voor de hand ligt voor een remake dan The Godfather, al was het maar om dat foute ’80 ties - Push It To The Limit - nummer eruit te zwieren.

    Maar de vraag aan ieders lippen is natuurlijk wie de schoenen van Al Pacino zal vullen. Afhangend of het daadwerkelijk een Cubaans verhaal zal worden – wat ik toch zou vermoeden, zou Gael García Bernal geen verkeerde keuze zijn, met Carey Mulligan van Elvira Hancock als zijn minnares en Chris Messina als Manny. Frank Langella zie ik dan weer als een charismatische drug lord, om eens af te stappen van de Javier Bardem typecast…

    *** Scarface (1983) - dishwasher scene ***

    ***Related Posts***
    08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
    12/07/2007: Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek
    28/02/2006: Top 10 favoriete 80’ties films
    05/08/2005: Scarface: the Game