De FilmBlog

Geen overtreffende trap is goot genoeg om de magie van Parijs door de eeuwen heen te beschrijven. Hoe clichématig het ook klinkt, Parijs is de stad van liefde dromen en de stad waar melancholische romantici zich wentelen in een lang vergeten verleden.

"Nostalgie is de ontkenning van een pijnlijk heden" zegt Paul tegen Gil. Meteen is de toon gezet tijdens de steken over en weer tussen deze twee personages in een van de meest charmante, meest luchtige en intelligente komedies van mastermind Woody Allen (pic), genaamd Midnight in Paris (2011).

Waar You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), even luchtig als oppervlakkig was, slaagt Woody Allen er in om ondanks de voor zijn doen ongewone wendingen alle toeschouwers in te pakken in dit fantastische verhaal. En dit ondanks of dankzij Owen Wilson, wiens bekende domme smoelwerk mij soms een beetje, misschien onterecht, doet vrezen.

Korte inhoud: Gil (Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) zijn met haar ouders in Parijs. Gil is een schrijver die al eeuwen werkt aan zijn uiteindelijk meesterwerk maar in de ogen van zijn toekomstige schoonouders is hij gewoon een leegloper en nietsnut die hun dochter niet waard is. Bovendien negeert Gil volgens zijn omgeving het heden door zijn gedweep de gouden jaren van de jaren twintig. Inez trekt echter altijd loyaal partij voor hem. In Parijs ontmoeten ze tegen de zin van Gil op de koop toe nog Paul (Michael Sheen) en zijn vrouw Carol. Hoogst tijd voor Gil om zoveel mogelijk trachten te ontsnappen.

Woody Allen begint met een simpel uitgangspunt, wereldbeelden die botsen die hij scherp, intelligent en onomwonden grappig uitbeeldt in de dialogen tussen de personages. Uitspraken die zelfs ik er niet meteen zou uitflappen in een discussie als ik iemand op zijn plaats wil zetten met een fikse 'counter'. De betweterigheid van Paul, wordt Gil al snel teveel en wanneer hij door Inez voor de zoveelste keer dreigt meegesleurd te worden naar een m'as-tu-vu-snob-event, muist hij er vanonder.

Wanneer hij verdwaalt, stopt plots een oldtimer met vreemde mensen die hem meenemen naar een van de meest bizarre plaatsen van Parijs. Algauw heeft Gil door dat hij niet aan het dromen is en dat hij echt Scott en Zelda Fitzgerald, Cole Porter, Ernest Hemingway, Pablo Picasso en Dalí ontmoette en dat hij in de tijd van zijn dromen "de golden twenties" is terecht gekomen. Met zijn ongelofelijk verhaal scheert hij geen hoge toppen bij Inez, maar Gil laat het niet aan zijn hart komen en telkens staat hij paraat om klokslag middernacht om zich te laten meeslepen naar het verleden. Wanneer hij Adriana (de ongelofelijk charmante en aantrekkelijk femme fatale Marion Cotillard) ontmoet, verheft Woody Allen het verhaal naar een hogere versnelling en niveau.

Veel meer moet ik niet verklappen, maar de rode draad van de film, het snakken naar een mooier verleden, het verlangen, plotse en onverwachte ontmoetingen, het dromen en het besef van het heden zijn thema's die mooi verhaald worden. De uiterst komische scenes met to- the-point-quotes zijn schitterend. De meester is er in geslaagd om ons in amper een anderhalf uur te entertainen met een intelligent sprookjesachtig verhaal rond zijn geliefde thema: mensen met hun dromen en verlangens in de pijnlijke realiteit. Bovendien is de enscenering van het Parijs uit den ouden tijd magisch-realistisch en kunnen we zoals altijd genieten van wat lekker ouderwetse dixieland en jazz.

In de film is tevens ook nog een kleine rol weggelegd voor de first lady van Frankrijk, Carla Bruni, die gezien haar recente zwangerschap niet aanwezig kon zijn op de première in Cannes. Haast u in ieder geval naar de studioscoop waar deze film al aan zijn zevende week toe is.

Voor de fans van moderne foltertechnieken en ondervragingsmethoden is er binnenkort het 8ste seizoen van "24" op de buis (iets beter dan de vorige twee edities, maar met teveel déjà-vue’tjes en een buitengewoon zwak einde). Voor diegene die hun foltercursus liever in 90 minuten willen zien is er Unthinkable (2010) van Gregor Jordan (The Informers) met Samuel L. Jackson als inquisiteur.

Korte inhoud: De terrorist Younger (Michael Sheen), die kennis heeft over nucleaire bommen die ergens in Amerika zullen afgaan, wordt ondervraagd door de FBI. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt de FBI-agent en de 'black-ops'-ondervrager H (Samuel L. Jackson) geconfronteerd met het dilemma welke ondervraagmethodes nog geoorloofd zijn en welke niet. Zijn collega, agent Helen Brody (Carrie-Anne Moss), is in ieder geval niet te spreken over foltering.

Foltering door de overheid komt geregeld aan bod, ik denk dat aan films als Rendition (2007), maar deze prent gaat het niet gaan zoeken in het buitenland. Je zou het een beetje kunnen zien als een "24" langspeelfilm (die er volgens mij nooit zal komen) zonder de real-time. Federale agenten moeten er alles aan doen om een tikkende tijdbom onschadelijk te maken, en hiervoor moeten ze misschien wel wat regels overtreden om het doel te bereiken. Uiteraard hebben we hier ook weer te maken met een zuiver Amerikaanse visie op normen en waarden, en komt het kwaam wederom van over de plas en is het een moslim.

Alles zal draaien over het eeuwige dilemma van waar de grens is tussen vrijheidsstrijders en terroristen, tussen oorlog voeren voor de vrede of oorlog voor eigenbelang. De vraag van wie nu uiteindelijk het minste bloed aan zijn handen heeft zal er ook wel opduiken. De Amerikaan zal de extremist onder druk zetten en beschuldigen van het doden van honderden mensen, terwijl de extremist de Amerikaanse regering zal beschuldigen van een pak meer moorden overal in het Midden-Oosten. Een soort globalisering van het 'oog om oog, tand om tand premisse'. Maar anderzijds kan je moord en destructie niet rechtvaardigen door te wijzen naar moord en destructie van iemand anders. Maar wat is onze verantwoordelijkheid? Is iemand die onder druk wordt gezet in een hopeloze en uitzichtloze situatie geen tikkende tijdbom?

Anderzijds gaat deze film over hoe ver je kan gaan om een ander mens te redden, of nog, is het geoorloofd om iemand te vermoorden om 50 mensen te redden? Enfin, genoeg stof voor een pittige discussie…of de film ook nog interessant is en of hij deze thema’s met de nodige luciditeit zal benaderen, valt nog te bezien. De film zou ondertussen in onze bioscoop moeten draaien.

Het heeft er alle schijn van dat de nieuwe Tim Burton film Alice in Wonderland (2010) alle kleine kindjes én volwassenen de stuipen op het lijf zal jagen. Net zoals clowns wel eens akelige figuren kunnen zijn (cf. It of House of 1000 Corpses (2003)) kunnen ook sprookjes een duistere kant hebben. En dat wordt meteen duidelijk bij het zien van de eerste afbeelding uit de film.

Korte inhoud: Alice (Mia Wasikowska), zit met haar oudere zus aan de oever van een meertje, wanneer er een pratend, wit konijn langs rent. Terwijl ze het konijn achterna zit, valt ze in een diep gat. Na een lange val blijkt ze zich in de vreemde, maar wonderlijke wereld 'Wonderland' te bevinden. Hier ontmoet ze verschillende wezens en beleeft ze de mooiste en spannendste avonturen, maar hoe moet ze terugkeren naar huis?

Ik heb altijd al Alice in Wonderland van Lewis Carroll een akelig verhaaltje gevonden. Het verbaasde mij dan ook niet dat Marilyn Manson eveneens plannen heeft om het boek te verfilmen (Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll (2010)). Het boek verschilt ook van heel wat andere "kinderboeken" in die zin dat er relatief weinig actie in steekt maar voornamelijk draait rond de dialogen en principes van identiteit en de zin en onzin der dingen.

Hoewel er wel onverklaarbare dingen gebeuren, is het bovennatuurlijke eigenlijk afwezig in het boek; het wordt voornamelijk bevolkt door dieren en normaal levenloze objecten als speelkaarten. Lewis Carroll steekt hier de draak met al die andere sprookjes die heel moralistisch van nature zijn. Maar om dit te ontdekken moet je het boek lezen in plaats van de Disney film te bekijken.

In de afbeelding zien we kameleon Johnny Depp in de rol van The Mad Hatter. Het witte konijn wordt vertolkt door Michael Sheen, Anne Hathaway speelt de rol van de Witte Koningin, Helena Bonham Carter vertolkt de Rode Koningin. In de film zien we ook nog vertolkingen door Alan Rickman, Christopher Lee, Stephen Fry en Crispin Glover. Het script is van de hand van Linda Woolverton (The Lion King, Beauty and the Beast). Om te weten hoe diep de konijnenpijp reikt, om The Matrix (1999) te citeren, zullen we moeten wachten tot 2010. En uiteraard zullen we ook deze Burtonesque film kunnen zien in 3D in de zalen die uitgerust zijn met het nieuwe projectiesysteem.

Het was de scenarist en toneelschrijver Peter Morgan die op het idee kwam om een film te maken op basis van het indrukwekkende interview uit 1977 tussen journalist David Frost en ex-president Richard Nixon. De geroutineerde showman Frost had al meerdere belangrijke personen geïnterviewd en de afgetreden president Nixon had zich teruggetrokken van de mediatieke wereld. De clash tussen die twee tegenovergestelde individuen leverde in ieder geval bijzonder aantrekkelijke televisie. Maar niemand dacht hier eerder aan een film rond te maken, tot Morgan op het idee kwam hiervan een toneelstuk te schrijven. Hij bestudeerde beide personen grondig dus tot in de kleinste details voor zijn toneelstuk. Ook heeft hij met vele mensen gepraat die bij de originele interviews betrokken waren geweest, inclusief David Frost. Aangezien iedereen een andere versie van het verhaal vertelde, bracht Morgan voor een groot gedeelte zijn eigen verbeelding in het stuk. En dit is zeker ook te merken in de film Frost/Nixon (2008).

Korte inhoud: In 1977 zegt Richard Nixon (Frank Langella) de Britse televisiepresentator David Frost (Michael Sheen) een serie van vier televisie-interviews toe. Ooit wachtte de wereld op een bekentenis van de voormalig president, die zijn rol in de Watergate affaire uit 1972 nooit heeft toegegeven. Frost, die zich tot dan toe vooral profileerde als uitstekende entertainer, wordt niet in staat geacht Nixon het vuur aan de schenen te leggen en geen enkel Amerikaans televisiestation ziet er dan ook brood in. Frost zet door en schrijft met zijn interviews geschiedenis.

Het traject dat dit toneelstuk in een film zou veranderen begon toen twee bekende Amerikaanse filmmakers het stuk Frost/Nixon van Morgan op West End bezochten. Iedereen wilde er een film van maken maar Morgan geloofde dat dit stuk nooit een script kon worden. Hij had ook scripts geschreven en hij had dit stuk zo geschreven dat het niet aangepast kon worden. De filmmakers die het voorstel deden om er een film van te maken waren regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer van Imagine Entertainment. Ze waren onder de indruk van de karakterstudie die alleen over de intensiteit van het conflict tussen Frost en Nixon ging.

De regisseur van de film maakte zich niet druk dat Frost/Nixon geschreven was voor het toneel. Ron Howard was ervan overtuigd dat dit vertaald kon worden naar een ander medium. De man heeft trouwens al genoeg ervaring en heeft toch al een aantal bijzondere films op zijn naam staan, zoals A Beautiful Mind die de Oscar kreeg voor Beste Film in 2002. Tijdens de discussies tussen Morgan en de Hollywoodmagnaten kregen de spelers van het stuk nog verschillende prijzen. Morgan sprak zijn vertrouwen in Ron Howard uit, omdat hij een film weet te maken voor een groot publiek.

Een film over een interview, is zoiets niet saai? Wel, niet op de manier hoe Ron Howard de film in elkaar heeft gestoken. Frank Langella probeert in deze film niet zijn beste karikaturale imitatie van Richard Nixon neer te zetten, maar vertelt wel een verhaal met karakters van vlees en bloed. De acteur brengt de oud-president tot leven met een levendige vanzelfsprekendheid en van die kleine opmerkingen die zo naturel uit zijn mond komen. Je verbaast je verder over zijn kortzichtigheid en hebt hem lief om zijn menselijkheid. Maar het meest fascinerende is, dat ons een Nixon wordt getoond die laat zien hoe dun de scheidlijn is tussen vechtlust, levenslust en de strijd om macht. Nixon houdt gewoon van een potje vechten en komt daar eerlijk voor uit. Het is die vechtlust die het verhaal tot leven brengt.

Als er één Hollywood regisseur is ZONDER stijl, dan moet dit toch wel Ron Howard zijn. De man is een echte kameleon die zowel traditionele films (Apollo 13) als goedkope pulp weet te verkopen (The Da Vinci Code. En dat is misschien maar goed ook voor deze prent gezien het de acteurs meer in de aandacht brengt en minder de mise-en-scène. De job van Rob Howard kan zich een beetje resumeren als: 'niet in de weg te lopen van de acteurs'. De stijl van de film doet in ieder geval een beetje denken aan dat intiem realisme uit All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula. Het resultaat is een uniek kat- en muisspel tussen David en Goliath, een aangrijpende bokswedstrijd, een gevecht met een ster die denkt onaantastbaar te zijn en de underdog die terug vecht. Alles blijft spannend tot de laatste ronde.

De twee hoofdrolspelers worden geflankeerd door een uitstekend ensemble (met onder andere Kevin Bacon, Matthew Macfadyen, Oliver Platt en Sam Rockwell), die hun personages zo goed kennen, dat ze het gewoon zijn. Dit is Oscarmateriaal, zowel voor Ron Howard en Peter Morgan als voor Langella en misschien zelfs voor Michael Sheen. Buitengewoon indrukwekkende en suspensvolle cinema en spijtig genoeg had ik deze nog niet gezien bij het opstellen van mijn Top 10 lijst. De DVD wordt uitgegeven door Universal met Deleted Scenes, het echte interview met president Nixon en uiteraard de audio-commentaar van regisseur Ron Howard.

Los van een paar zwaktes was Underworld (2003) geen onaardige film die zeker kon groeien, een beetje zoals Blade (1998). Helaas ontspoorde deze laatste film met zijn derde deel, Blade Trinity (2004). Eenzelfde rampscenario werd toegeschreven aan de sequel op Underworld, Underworld: Evolution (2006), die desondanks een puike prestatie aan de box-office, toch wel een vreselijk slechte film is.

Maar dat zal een zorg wezen voor regisseur Len Wiseman (Die Hard 4.0), die alles in het werk zet om van de Underworld-sage een trilogie te maken met Underworld 3: The Rise of the Lycans (2009). Een excuus om nog eens geld in het laatje te brengen met een Kate Beckinsale in een strak latex pakje…?

Alle zwaktes - flauwe karakteropbouw, oninteressante personages, teveel plotholes en clichés - van de eerste Underworld film werden verzameld in de sequel. Hopelijk zal het derde deel nu alle sterktes van de eerste film behelzen. De eerste film had potentie om uit te groeien tot een geslaagde filmreeks met een knappe mythologie, een interessante stijl en vormgeving en niet onaardige personages zoals die van Viktor, gespeeld door Bill Nighy. Hij zet voor mij één van de meest memorabele vampieren neer uit de laatste 20 jaar.

Wat deze film nodig heeft is een strak scenario en misschien een andere regisseur om het geheel iets meer kracht bij te zetten. En ja, dat zijn nu net de zaken die zullen gebeuren. De mensen van FilmJunk komen met het volgende nieuws:

Underworld 3: Rise of the Lycans is going to be a prequel, and neither director Len Wiseman nor his wife Kate Beckinsale are directly involved (although Wiseman is producing). Instead, creature FX artist/production designer Patrick Tatopoulos will be making his directorial debut, with Michael Sheen (Lucian), Bill Nighy (Viktor) and Rhona Mitra set to star.

The story will focus on Lucian’s role in the Lycan uprising over their Death Dealer masters, shifting the perspective of the series to the werewolves instead of the vampires. Danny McBride, who wrote the screenplay for the first two movies, has penned the script for this one as well. No release date has been set, but shooting will commence in January.

Los van het feit dat we hier opnieuw te doen hebben met een regisseur zonder regie-ervaring van belang, ben ik benieuwd of de film even succesvol zal zijn ZONDER Kate Beckinsale in strak latex pakje? Een andere regisseur verbinden aan dit project is een stap in de goede richting, maar was er nu werkelijk niemand anders beschikbaar? Ik ben benieuwd om eens te zien hoeveel "echte" fans van Underworld zullen opduiken…

Update 09/01/2009: Volgens de laatste berichten zou Kate Beckinsale dan toch te zien zijn in de threequel (...prequel?). De actrice die in de eerste twee films zat zou in de derde film zowel aan het begin als op het einde te zien zijn. Maar volgens ShockTillYouDrop zou het niet gaan om nieuw materiaal, maar wel uit beeldmateriaal uit de vorige film die niet werd gebruikt.

***Related Posts***
04/01/2012: Kate Beckinsale ontwaakt in Underworld: Awakening
08/11/2007: Underworld 3: Rise of the Lycans
16/12/2006: Underworld Evolution in Top 10 slechtste films van 2006
24/01/2006: Underworld Evolution verrast aan de box-office
15/01/2006: Underworld Evolution trailer
03/08/2005: Underworld Evolution hopelijk beter dan het origineel
29/07/2005: Kate Beckinsale HQ pics