michael sheen

  • Masters of Sex seizoen 2 op Blu-ray

    Pin it!

    Nog een drama-reeks die het acteerwerk en het script op de eerste plaats zet, boven visuele effecten en actie-verier is Masters of Sex (2013 -) van Michelle Ashford, ondermeer bekend van "The Pacific". De Showtime serie is gebaseerd op de biografie 'Master of Sex' van de Chicago Sun Times journalist Thomas Maier.

    black_mass_2015_poster2.jpg

    Korte inhoud: De serie vindt plaats tussen 1950 en 1960 en draait rond de studies en relatie van Dr. William Masters (Michael Sheen) en Virginia Johnson (Lizzy Caplan), twee pioniers in het onderzoek naar de menselijke seksualiteit aan de Universiteit van Washington.

    De titel van de serie laat vermoeden dat we hier te maken hebben met een ondeugende serie, maar eigenlijk is de serie niet meer of minder ondeugend dan "Mad Men". Ondanks dat de serie gebaseerd is op een biografie, is het hoofdzakelijk gedramatiseerd en zijn er nog maar weinig waar gebeurde zaken in de serie. Naast de twee echte figuren zijn er ook heel wat nevenpersonages die niet bestaan hebben. Gezien seksualiteit in die periode eigenlijk 'taboe' is de informatie en de sex toys schaars en moeilijk te vinden. Het knappe aan de serie is dat wij als kijker volledig geloven in datgene wat gepresenteerd wordt, en dat heeft veel te maken met het overtuigende acteerwerk, het strakke regiewerk en de uitmuntende setdecoratie uit die periode. Maar het is ook een leuke serie om naar te kijken en zeker omdat de humor ook aanwezig is.

    Gynaecoloog William Masters is een beetje de Goedele Liekens vanuit die periode, die op zijn manier het volk leerde wat seks was. Maar in tegenstelling tot Goedele heeft de man wel de assistentie nodig van Virginia Johnson, en je kunt je dus de vraag stellen waar de grens loopt tussen een man en een vrouw die zich verdiepen in de geneugten van de seksuele beleving. En terwijl het eerste seizoen nog dicht bij het leven van Masters aanleunde, neemt het tweede seizoen steeds meer afstand van datgene wat echt is gebeurd. Oorspronkelijk wou Ashford drie jaar vooruit in de tijd springen, maar de logica van het verhaal liet dat niet toe en dus gaat ze gewoon verder waar het eerste seizoen geëindigd was. Masters is ontslagen, zijn vrouw verwacht een kind en probeert zich te verzoenen met het steriele huwelijk waarin ze zich bevindt.

    masters_of_sex_pic01.jpgmasters_of_sex_pic02.jpg

    Naast de geweldige chemie tussen de twee hoofdacteurs zien we ook nog rollen voor Annaleigh Ashford, Caitlin FitzGerald, Beau Bridges, Heléne Yorke en Teddy Sears. De serie werd vorig jaar genomineerd voor 2 Golden Globes (Beste Drama Serie en Beste cteur in een Drama-reeks), maar verloor van "Breaking Bad".

    Ondertussen is het tweede seizoen van Masters of Sex uitgekomen op DVD en Blu-ray, 12 afleveringen op 4 schijven. Het derde seizoen is onderussen ook al in de States op antenne geweest en de voorbereidingen voor het 4de seizoen zijn bezig.

  • Far from the Madding Crowd krijgt bijval bij Amerikaanse pers

    Pin it!

    En deze week hebben 20th Century Fox een tweede trailer online gezet van Far from the Madding Crowd (2015), de nieuwe film van Thomas Vinterberg (Jagten, Festen) met onze eigenste Matthias Schoenaerts. De film werd niet gedraaid op digitale HD camera's, maar wel op filmpellicule om zo die oude look weer te geven.

    Korte inhoud: Bathsheba Everdene (Carey Mulligan) is een mooie, trotse vrouw met een onafhankelijke geest. Ze wordt door drie zeer verschillende mannen het hof gemaakt: Gabriel Oak (Matthias Schoenaerts), een schapenhouder, Frank Troy (Tom Sturridge), een roekeloze sergeant en William Boldwood (Michael Sheen), een welgestelde en wat oudere vrijgezel. Een tijdloze verhaal de keuzes maken en passies van Bathseba, die meteen de aard van de relaties en liefde blootleggen, naast het menselijk vermogen om tegenslagen te overwinnen met veerkracht en doorzettingsvermogen.

    far_from_the_madding_crowd_2015_poster01.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_poster02.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_poster03.jpg

    De film is gebaseerd op het werk van Engels naturalistisch romanschrijver Thomas Hardy (Jude, Tess,...) en in scenario gegoten door David Nicholls. Het verhaal werd al eens verfilmd door John Schlesinger in 1967 met Julie Christie, Alan Bates en Terence Stamp, en nadien is er zelfs nog een tv-film van gemaakt in 1998. Het werd blijkbaar tijd om dit verhaal nog eens een facelift te geven.

    Zelf ben ik geen grote fan van het verhaal van Tom Hardy, ook al was het in zijn tijd behoorlijk normvervagend met een vrouw die de leiding nam van de boerderij naast de leiding in de liefde met meerdere mannen. Toch vond ik de karakters in het boek nogal banaal, alsook hun dialogen, en na het zien van de trailer heb ik de indruk dat ze vooral willen inzetten op de fotografie en de ietwat opgezwollen romantiek op een Legends of the Fall (1994)-achtige wijze. Het lijkt zelfs meer op een dure tv-film dan een waardige romantische langspeelfilm. Maar we zullen zien wat de regisseur ervan bakt. Het blijft toch wel een beetje van een vreemde keuze voor deze Deen, die drie jaar geleden had uitgepakt met het psychologisch drama Jagten (2012).

    far_from_the_madding_crowd_2015_pic01.jpgfar_from_the_madding_crowd_2015_pic02.jpg

    De film werd opgenomen in een 53 dagen - wat voor een dergelijke kostuumfilm toch wat aan de lage kant is. Wat betreft het accent van Schoenaerts die door Peter Bradshaw van de Britse krant The Guardian niet werd gesmaakt, dat is volgens mij een non-issue. Ik ken honderden acteurs met accenten die het allemaal heel ver hebben geschopt, gaande van de Peter Stormare's tot de Schwarzenegger's. De acteur spreekt tevens ook heel wat talen en ik hoorde niemand klagen over zijn Frans in De Rouille et d'Os (2012). Toch wordt de film goed ontvangen in de States met zowat 82% op Rotten Tomatoes. Maar ga het vooral zelf beoordelen vanaf 20 mei 2015 bij ons in de bioscoop.

    *** Far from the Madding Crowd trailer ***

  • Midnight in Paris (2011) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Geen overtreffende trap is goot genoeg om de magie van Parijs door de eeuwen heen te beschrijven. Hoe clichématig het ook klinkt, Parijs is de stad van liefde dromen en de stad waar melancholische romantici zich wentelen in een lang vergeten verleden.

    midnight_in_paris_2011_blu-ray.jpg

    "Nostalgie is de ontkenning van een pijnlijk heden" zegt Paul tegen Gil. Meteen is de toon gezet tijdens de steken over en weer tussen deze twee personages in een van de meest charmante, meest luchtige en intelligente komedies van mastermind Woody Allen (pic), genaamd Midnight in Paris (2011).

    Waar You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), even luchtig als oppervlakkig was, slaagt Woody Allen er in om ondanks de voor zijn doen ongewone wendingen alle toeschouwers in te pakken in dit fantastische verhaal. En dit ondanks of dankzij Owen Wilson, wiens bekende domme smoelwerk mij soms een beetje, misschien onterecht, doet vrezen.

    Korte inhoud: Gil (Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) zijn met haar ouders in Parijs. Gil is een schrijver die al eeuwen werkt aan zijn uiteindelijk meesterwerk maar in de ogen van zijn toekomstige schoonouders is hij gewoon een leegloper en nietsnut die hun dochter niet waard is. Bovendien negeert Gil volgens zijn omgeving het heden door zijn gedweep de gouden jaren van de jaren twintig. Inez trekt echter altijd loyaal partij voor hem. In Parijs ontmoeten ze tegen de zin van Gil op de koop toe nog Paul (Michael Sheen) en zijn vrouw Carol. Hoogst tijd voor Gil om zoveel mogelijk trachten te ontsnappen.

    Woody Allen begint met een simpel uitgangspunt, wereldbeelden die botsen die hij scherp, intelligent en onomwonden grappig uitbeeldt in de dialogen tussen de personages. Uitspraken die zelfs ik er niet meteen zou uitflappen in een discussie als ik iemand op zijn plaats wil zetten met een fikse 'counter'. De betweterigheid van Paul, wordt Gil al snel teveel en wanneer hij door Inez voor de zoveelste keer dreigt meegesleurd te worden naar een m'as-tu-vu-snob-event, muist hij er vanonder.

    Wanneer hij verdwaalt, stopt plots een oldtimer met vreemde mensen die hem meenemen naar een van de meest bizarre plaatsen van Parijs. Algauw heeft Gil door dat hij niet aan het dromen is en dat hij echt Scott en Zelda Fitzgerald, Cole Porter, Ernest Hemingway, Pablo Picasso en Dalí ontmoette en dat hij in de tijd van zijn dromen "de golden twenties" is terecht gekomen. Met zijn ongelofelijk verhaal scheert hij geen hoge toppen bij Inez, maar Gil laat het niet aan zijn hart komen en telkens staat hij paraat om klokslag middernacht om zich te laten meeslepen naar het verleden. Wanneer hij Adriana (de ongelofelijk charmante en aantrekkelijk femme fatale Marion Cotillard) ontmoet, verheft Woody Allen het verhaal naar een hogere versnelling en niveau.

    woody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruni

    Veel meer moet ik niet verklappen, maar de rode draad van de film, het snakken naar een mooier verleden, het verlangen, plotse en onverwachte ontmoetingen, het dromen en het besef van het heden zijn thema's die mooi verhaald worden. De uiterst komische scenes met to- the-point-quotes zijn schitterend. De meester is er in geslaagd om ons in amper een anderhalf uur te entertainen met een intelligent sprookjesachtig verhaal rond zijn geliefde thema: mensen met hun dromen en verlangens in de pijnlijke realiteit. Bovendien is de enscenering van het Parijs uit den ouden tijd magisch-realistisch en kunnen we zoals altijd genieten van wat lekker ouderwetse dixieland en jazz.

    In de film is tevens ook nog een kleine rol weggelegd voor de first lady van Frankrijk, Carla Bruni, die gezien haar recente zwangerschap niet aanwezig kon zijn op de première in Cannes. Haast u in ieder geval naar de studioscoop waar deze film al aan zijn zevende week toe is.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 augustus 2011

     

    *** Midnight in Paris trailer ***

  • Unthinkable met Samuel L. Jackson

    Pin it!

    Voor de fans van moderne foltertechnieken en ondervragingsmethoden is er binnenkort het 8ste seizoen van "24" op de buis (iets beter dan de vorige twee edities, maar met teveel déjà-vue’tjes en een buitengewoon zwak einde). Voor diegene die hun foltercursus liever in 90 minuten willen zien is er Unthinkable (2010) van Gregor Jordan (The Informers) met Samuel L. Jackson als inquisiteur.

    Unthinkable300

    Korte inhoud: De terrorist Younger (Michael Sheen), die kennis heeft over nucleaire bommen die ergens in Amerika zullen afgaan, wordt ondervraagd door de FBI. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt de FBI-agent en de 'black-ops'-ondervrager H (Samuel L. Jackson) geconfronteerd met het dilemma welke ondervraagmethodes nog geoorloofd zijn en welke niet. Zijn collega, agent Helen Brody (Carrie-Anne Moss), is in ieder geval niet te spreken over foltering.

    Foltering door de overheid komt geregeld aan bod, ik denk dat aan films als Rendition (2007), maar deze prent gaat het niet gaan zoeken in het buitenland. Je zou het een beetje kunnen zien als een "24" langspeelfilm (die er volgens mij nooit zal komen) zonder de real-time. Federale agenten moeten er alles aan doen om een tikkende tijdbom onschadelijk te maken, en hiervoor moeten ze misschien wel wat regels overtreden om het doel te bereiken. Uiteraard hebben we hier ook weer te maken met een zuiver Amerikaanse visie op normen en waarden, en komt het kwaam wederom van over de plas en is het een moslim.

    Alles zal draaien over het eeuwige dilemma van waar de grens is tussen vrijheidsstrijders en terroristen, tussen oorlog voeren voor de vrede of oorlog voor eigenbelang. De vraag van wie nu uiteindelijk het minste bloed aan zijn handen heeft zal er ook wel opduiken. De Amerikaan zal de extremist onder druk zetten en beschuldigen van het doden van honderden mensen, terwijl de extremist de Amerikaanse regering zal beschuldigen van een pak meer moorden overal in het Midden-Oosten. Een soort globalisering van het 'oog om oog, tand om tand premisse'. Maar anderzijds kan je moord en destructie niet rechtvaardigen door te wijzen naar moord en destructie van iemand anders. Maar wat is onze verantwoordelijkheid? Is iemand die onder druk wordt gezet in een hopeloze en uitzichtloze situatie geen tikkende tijdbom?

    Anderzijds gaat deze film over hoe ver je kan gaan om een ander mens te redden, of nog, is het geoorloofd om iemand te vermoorden om 50 mensen te redden? Enfin, genoeg stof voor een pittige discussie…of de film ook nog interessant is en of hij deze thema’s met de nodige luciditeit zal benaderen, valt nog te bezien. De film zou ondertussen in onze bioscoop moeten draaien.

    *** Unthinkable trailer ***

  • Tim Burton's Alice in Wonderland met Johnny Depp

    Pin it!

    Het heeft er alle schijn van dat de nieuwe Tim Burton film Alice in Wonderland (2010) alle kleine kindjes én volwassenen de stuipen op het lijf zal jagen. Net zoals clowns wel eens akelige figuren kunnen zijn (cf. It of House of 1000 Corpses (2003)) kunnen ook sprookjes een duistere kant hebben. En dat wordt meteen duidelijk bij het zien van de eerste afbeelding uit de film.

    DeppHatter pic

    Korte inhoud: Alice (Mia Wasikowska), zit met haar oudere zus aan de oever van een meertje, wanneer er een pratend, wit konijn langs rent. Terwijl ze het konijn achterna zit, valt ze in een diep gat. Na een lange val blijkt ze zich in de vreemde, maar wonderlijke wereld 'Wonderland' te bevinden. Hier ontmoet ze verschillende wezens en beleeft ze de mooiste en spannendste avonturen, maar hoe moet ze terugkeren naar huis?

    Ik heb altijd al Alice in Wonderland van Lewis Carroll een akelig verhaaltje gevonden. Het verbaasde mij dan ook niet dat Marilyn Manson eveneens plannen heeft om het boek te verfilmen (Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll (2010)). Het boek verschilt ook van heel wat andere "kinderboeken" in die zin dat er relatief weinig actie in steekt maar voornamelijk draait rond de dialogen en principes van identiteit en de zin en onzin der dingen.

    Hoewel er wel onverklaarbare dingen gebeuren, is het bovennatuurlijke eigenlijk afwezig in het boek; het wordt voornamelijk bevolkt door dieren en normaal levenloze objecten als speelkaarten. Lewis Carroll steekt hier de draak met al die andere sprookjes die heel moralistisch van nature zijn. Maar om dit te ontdekken moet je het boek lezen in plaats van de Disney film te bekijken.

    In de afbeelding zien we kameleon Johnny Depp in de rol van The Mad Hatter. Het witte konijn wordt vertolkt door Michael Sheen, Anne Hathaway speelt de rol van de Witte Koningin, Helena Bonham Carter vertolkt de Rode Koningin. In de film zien we ook nog vertolkingen door Alan Rickman, Christopher Lee, Stephen Fry en Crispin Glover. Het script is van de hand van Linda Woolverton (The Lion King, Beauty and the Beast). Om te weten hoe diep de konijnenpijp reikt, om The Matrix (1999) te citeren, zullen we moeten wachten tot 2010. En uiteraard zullen we ook deze Burtonesque film kunnen zien in 3D in de zalen die uitgerust zijn met het nieuwe projectiesysteem.

    *** Alice in Wonderland trailer ***

  • Frost/Nixon (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was de scenarist en toneelschrijver Peter Morgan die op het idee kwam om een film te maken op basis van het indrukwekkende interview uit 1977 tussen journalist David Frost en ex-president Richard Nixon. De geroutineerde showman Frost had al meerdere belangrijke personen geïnterviewd en de afgetreden president Nixon had zich teruggetrokken van de mediatieke wereld. De clash tussen die twee tegenovergestelde individuen leverde in ieder geval bijzonder aantrekkelijke televisie. Maar niemand dacht hier eerder aan een film rond te maken, tot Morgan op het idee kwam hiervan een toneelstuk te schrijven. Hij bestudeerde beide personen grondig dus tot in de kleinste details voor zijn toneelstuk. Ook heeft hij met vele mensen gepraat die bij de originele interviews betrokken waren geweest, inclusief David Frost. Aangezien iedereen een andere versie van het verhaal vertelde, bracht Morgan voor een groot gedeelte zijn eigen verbeelding in het stuk. En dit is zeker ook te merken in de film Frost/Nixon (2008).

    frost_nixon_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In 1977 zegt Richard Nixon (Frank Langella) de Britse televisiepresentator David Frost (Michael Sheen) een serie van vier televisie-interviews toe. Ooit wachtte de wereld op een bekentenis van de voormalig president, die zijn rol in de Watergate affaire uit 1972 nooit heeft toegegeven. Frost, die zich tot dan toe vooral profileerde als uitstekende entertainer, wordt niet in staat geacht Nixon het vuur aan de schenen te leggen en geen enkel Amerikaans televisiestation ziet er dan ook brood in. Frost zet door en schrijft met zijn interviews geschiedenis.

    Het traject dat dit toneelstuk in een film zou veranderen begon toen twee bekende Amerikaanse filmmakers het stuk Frost/Nixon van Morgan op West End bezochten. Iedereen wilde er een film van maken maar Morgan geloofde dat dit stuk nooit een script kon worden. Hij had ook scripts geschreven en hij had dit stuk zo geschreven dat het niet aangepast kon worden. De filmmakers die het voorstel deden om er een film van te maken waren regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer van Imagine Entertainment. Ze waren onder de indruk van de karakterstudie die alleen over de intensiteit van het conflict tussen Frost en Nixon ging.

    De regisseur van de film maakte zich niet druk dat Frost/Nixon geschreven was voor het toneel. Ron Howard was ervan overtuigd dat dit vertaald kon worden naar een ander medium. De man heeft trouwens al genoeg ervaring en heeft toch al een aantal bijzondere films op zijn naam staan, zoals A Beautiful Mind die de Oscar kreeg voor Beste Film in 2002. Tijdens de discussies tussen Morgan en de Hollywoodmagnaten kregen de spelers van het stuk nog verschillende prijzen. Morgan sprak zijn vertrouwen in Ron Howard uit, omdat hij een film weet te maken voor een groot publiek.

    Een film over een interview, is zoiets niet saai? Wel, niet op de manier hoe Ron Howard de film in elkaar heeft gestoken. Frank Langella probeert in deze film niet zijn beste karikaturale imitatie van Richard Nixon neer te zetten, maar vertelt wel een verhaal met karakters van vlees en bloed. De acteur brengt de oud-president tot leven met een levendige vanzelfsprekendheid en van die kleine opmerkingen die zo naturel uit zijn mond komen. Je verbaast je verder over zijn kortzichtigheid en hebt hem lief om zijn menselijkheid. Maar het meest fascinerende is, dat ons een Nixon wordt getoond die laat zien hoe dun de scheidlijn is tussen vechtlust, levenslust en de strijd om macht. Nixon houdt gewoon van een potje vechten en komt daar eerlijk voor uit. Het is die vechtlust die het verhaal tot leven brengt.

    Als er één Hollywood regisseur is ZONDER stijl, dan moet dit toch wel Ron Howard zijn. De man is een echte kameleon die zowel traditionele films (Apollo 13) als goedkope pulp weet te verkopen (The Da Vinci Code. En dat is misschien maar goed ook voor deze prent gezien het de acteurs meer in de aandacht brengt en minder de mise-en-scène. De job van Rob Howard kan zich een beetje resumeren als: 'niet in de weg te lopen van de acteurs'. De stijl van de film doet in ieder geval een beetje denken aan dat intiem realisme uit All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula. Het resultaat is een uniek kat- en muisspel tussen David en Goliath, een aangrijpende bokswedstrijd, een gevecht met een ster die denkt onaantastbaar te zijn en de underdog die terug vecht. Alles blijft spannend tot de laatste ronde.

    De twee hoofdrolspelers worden geflankeerd door een uitstekend ensemble (met onder andere Kevin Bacon, Matthew Macfadyen, Oliver Platt en Sam Rockwell), die hun personages zo goed kennen, dat ze het gewoon zijn. Dit is Oscarmateriaal, zowel voor Ron Howard en Peter Morgan als voor Langella en misschien zelfs voor Michael Sheen. Buitengewoon indrukwekkende en suspensvolle cinema en spijtig genoeg had ik deze nog niet gezien bij het opstellen van mijn Top 10 lijst. De DVD wordt uitgegeven door Universal met Deleted Scenes, het echte interview met president Nixon en uiteraard de audio-commentaar van regisseur Ron Howard.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 april 2009

     

    *** Frost/Nixon trailer ***