michael rooker

  • Guardians of the Galaxy (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb deze film toch wel een beetje moeten laten bezinken, maar de comic adaptatie Guardians of the Galaxy (2014) vond ik beter dan verwacht. Het is in ieder geval geen flop geworden! De producers hebben de dag na de première op hun beide oren kunnen slapen, en de sequel is na dit schot in de roos een feit zijn. Het risico dat Marvel heeft genomen met de 'maverick' James Gunn in dienst te nemen als regisseur, heeft zijn vruchten afgeworpen. Guardians of the Galaxy heeft een aantal zwaktes, maar de betere momenten overwegen veruit de afknappertjes.

    guardians_of_the_galaxy_2014_poster.jpg

    Korte inhoud: Intergalactische politieagent Peter Quill (Chris Pratt) komt in het bezit van een mysterieus object dat toebehoort aan Ronan the Accuser (Lee Pace), een machtige schurk die de veiligheid van het universum in gevaar brengt. De enige manier voor Peter om uit Ronan’s klauwen te blijven, is zich aansluiten bij een groep vreemde huurlingen bestaande uit Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Groot (Vin Diesel), Gamora (Zoe Saldana) en Drax the Destroyer (Dave Bautista).

    Het productiebudget lag duizelingwekkend hoog met zijn 170 miljoen dollar, en je kan er vanuit gaan dat elke stuiver op het scherm te zien is. In zo goed als elk frame zit peperdure cgi en de helft van de hoofdpersonages (Groot en Rocket) zijn tevens cgi-wezens. Ik vermoed zelfs dat een deel van het promotiebudget naar de productie is gegaan want we hebben lang moeten wachten op de posters en trailers. Maar ondertussen heeft de film al meer dan 180 miljoen opgehaald, en deze absurde sci-fi moet nog heel wat landen aandoen. Wat is het geheim van deze PG-13 science-fiction prent, en waarom slaagt deze prent erin wat voor John Carter (2012) vrijwel onmogelijk was? Het antwoord is humor! Wanneer je niet beschikt over een volwassen verhaal of dramatische personages, mag je jezelf niet te fel au serieus nemen. En het is waarschijnlijk geleden sinds Galaxy Quest (1999) en Spaceballs (1987), dat ik nog zo heb moeten lachen met een science-fiction prent.

    En ook al ligt het er vaak iets te dik op, is de offbeat en soms clevere humor zeker present. Een gimmick die regelmatig wordt uitgebuit is het gebruik van melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. Gunn heeft ook gekozen voor herkenbare muziek die ook niet al te populair in de oren klinkt (misschien met uitzondering van de nummers van David Bowie en de Jackson Five). Ik vermoed dat we om de 20 minuten bediend worden met een tearjerker van formaat. Het deed me wat denken aan het gebruik van muziek door Quentin Tarantino in zijn films, zoals de K-Billy’s Super Sounds of the '70s. Het is niet nieuw, maar het werkt en ik heb zelden een mix gezien tussen 70'ties muziek en een hedendaagse science-fiction film. En wat ook goed werkt is de ironiserende mix tussen een droevige scène (zoals de gevangenschap van de helden) en leutige muziek in de stijl van 'Hooked on a Feeling'.

    Ook de super-intelligente wasbeer Rocket met zijn veel te grote machinegeweren werkt bijzonder wel in de film. Ik had nooit gedacht na het zien van de comic dat dit personage op een overtuigende manier tot leven zou komen, maar het resultaat is verbluffend. De stem-casting van Bradley Cooper is dan ook spot-on. Zijn verbale interacties met de andere personages zijn om van te smullen. Het personage van Groot, het stuk wandelende boom dat slechts één zin kan uitspreken in verschillende intonaties, werkt ook bijzonder wel. Je hoort wel NOOIT dat het de stem van Vin Diesel was. De sex-appeal komt dan weer van de groene Zoe Saldana in haar strakke lederen pak, maar ook van de stud Chris Pratt die geregeld met zijn ontbloot en gespierd bovenlijf rondloopt. Het groepje ongeregeld dat samen een team vormen is al zo oud als de straatstenen, maar het werkt keer op keer.

    Dat niet alle grappen aankomen is ook een feit en naar het einde toe zit je qua verhaal toch wat op je honger. Het directe gevolg van de dominerende humor in deze prent is een gebrek aan dreiging die uitkomt van de villain, in dit geval het personage van Ronan. In het begin werd hij bijzonder knap opgevoerd met een efficiënte vertolking van Lee Pace, maar gaandeweg verlies je interesse en hunker je naar de volgende grap van Rocket of Quill. Maar anderzijds is het dan weer de kracht van deze prent die op een geslaagde manier B-list underdogs laat opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het is duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren.

    guardians_of_the_galaxy_2014_poster_star_lord.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_rocket_groot.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_gamora.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_drax.jpg
    guardians_of_the_galaxy_2014_poster_korath.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_nebula.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_ronan.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_corpsman_dey.jpg

    En zoals bij de meeste comic adaptaties zien we ook een karrenvracht aan nevenpersonages opduiken, maar zonder echt smaakmakers te worden. Zo was er de geadopteerde dochter van Thanos, de kale en mysterieuze Nebula, gespeeld door Karen Gillan. Zij had een beetje de vrouwelijke villain moeten zijn. Daarnaast was er ook Korath, gespeeld door Djimon Hounsou, in de rol van de handlanger van Ronan, naast nog een boel van kleinere rollen gespeeld door John C. Reilly, Glenn Close en Benicio Del Toro. En last but not least de blauw getinte Michael Rooker als de leider van de Ravagers, Yondu Udonta. Het is altijd een plezier om Rooker aan het werk te zien.

    Maar Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment en tevens één van de grappigste zomerblockbusters deze zomer. En het succes van deze prent is eigenlijk voor een groot stuk te danken aan de wijze keuzes van de regisseur die een goede balans wist te vinden tussen knetterende actie en zwarte humor, zonder de actie te gory te maken of te humor te zwart. Zet je schrap want het is alle remmen los met deze popcorn rollercoaster die zowel op onze lachspieren zal werken als de adrenaline door ons lijf stoot. En na deze rit zal je verlangen naar meer.

    Guardians of the Galaxy komt volgende week op 17 december 2014 uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En deze laatste editie gaat gepaard met een hele zooi aan extraatjes gaande van deleted en extended scenes, een interview met James Gunn en een exclusieve blik op Marvel's The Avengers: Age of Ultron (2015) van regisseur Joss Whedon. Maar de belangrijkste bonus is de bijzonder interessante audio-commentaar van James Gunn over de gehele film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 december 2014

    ***Related Posts***
    16/07/2014: De promo-campagne van Guardians of the Galaxy is losgebroken
    05/05/2014: Wordt Guardians of the Galaxy een hit of een flop?

     

    *** Guardians of the Galaxy trailer #4 ***

  • Slither (2006) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een geslaagde film maken is net zoals een taart bereiden. Je kunt een interessante en smaakvolle mix maken met de ingrediënten, maar dat is geen garantie dat iedereen de taart zal lusten. Slither (2006) is een geslaagde horror-komedie, maar bij veel mensen zal dat gory gedoe niet in de smaak vallen. Nochtans is het horror-genre de laatste jaren terug in trek. Maar Slither is een geval apart. Deze cynisch en grappige prent zoekt zijn inspiratie in horrorfilms uit de jaren '80 zoals The Fly, The Thing, Critters, Evil Dead, An American Werewolf in London, From Beyond, The Brood, en neemt een loopje met heel wat conventies. En dat is het pluspunt aan de film; Slither is niet voorspelbaar. Dit op zich is grappig, maar humor en horror is een delicate mix. Scenarioschrijver en regisseur James Gunn brengt enerzijds een ode aan het genre en maakt voor ons iets wat we nog maar zelden hebben geproefd. Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met deze debuutfilm.

    slither_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Wheelsy is een klein Amerikaans stadje waar niet veel te beleven valt. De mensen zijn er vriendelijk en bemoeien zich met hun eigen zaken. Maar aan deze rust dreigt een eind te komen wanneer iets vreemds en kwaads het stadje binnendringt. Niemand vermoedt onheil wanneer overal huisdieren vermist raken of wanneer een van de rijkste inwoners, Grant Grant (Michael Rooker), zich vreemd begint te gedragen. Het is pas wanneer het vee op vreselijke wijze wordt toegetakeld en een vrouw vermist wordt, dat sheriff Bill Pardy (Nathan Fillion) en zijn team bijgestaan door Grants vrouw Starla (Elizabeth Banks) beseffen dat een duistere kracht hun stad overneemt. Ze komen oog in oog te staan met een buitenaards organisme dat vastberaden is al het leven op aarde op te slorpen en te vernietigen.

    Slither is knap gemaakt voor een eerste film en steekt boordevol referenties. Zo dragen alle flikken een naam van een bekende horror-regisseurs en verwijst Brundle Meat uiteraard naar The Fly (1986) van David Cronenberg. Let ook op de straatnamen en bepaalde typische camera-standpunten. Is het geslaagde entertainment? Wel …, zoals ik al eerder zei is Slither geen film voor het grote publiek. Ik begrijp dat veel échte horrorfans op hun honger zullen blijven zitten, want de film is meer grappig en cynisch dan echt griezelig. Op inhoudelijk vlak moet je er ook niet veel van verwachten. Het vertelt iets over overspel, echtelijke ruzies, machtshonger en ambitie, zonder ze echt uit te werken. En juist doordat hij deze thema’s niet uitwerkt, krijgt alles een heerlijk absurdisch kantje. De humor in de film is ook niet om over naar huis te schrijven. Trouwens hebben de fans van komische films liever hun humor zonder braakneigingen.

    Het meest opmerkelijke aan Slither is de wisselwerking tussen de speciale grimme effecten en de CGI. Gunn kiest voornamelijk voor het laatste en vult daar waar nodig aan met computer gestuurde effecten. Dit is meteen ook een nieuwe hommage aan de grafische horrorfilms van de jaren ’80. Je weet echter nooit wanneer je te maken hebt met CGI of met "echte" prothesen. Old school speciale effecten ontmoeten de nieuwe technieken, en daar waar de ene tekort schiet vult de andere techniek aan. En dat maakt alles net iets heviger. Soms ziet het er ook over-the-top fake uit, maar dat is dan wel de bedoeling (zoals een opgeblazen vrouw waarvan haar hoofd in het midden van haar lichaam uitsteekt –zie afbeelding).

    slither_2006_pic01.jpgslither_2006_pic02.jpg
    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Er zijn geen helden te bespeuren in Slither. Integendeel, sheriff Bill Pardy heeft geen flauw benul wat er aan het gebeuren is en weet ook niet hoe hij dit moet gaan oplossen. We springen in de film ook van het ene personage naar het andere en je hebt dus ook niet echt één hoofdpersonage. Een meisje krijgt zo’n "worm" in haar mond, en kan hierdoor zien wat de bedoeling is van dit buitenaards wezen. Dit zal hen helpen om de strijd aan te binden met die monsters. Compleet ongeloofwaardig, maar ja, het gaat hier over een film met buitenaardse wezens die via wormen andere lichamen binnendringen om ze daarna te veranderen in vleesetende zombies.

    In het genre vind ik Tremors (1990) net iets beter dan Slither. Gunn is een slimme horror-scenarist (remake van Dawn of the Dead), maar op vlak van regie mist hij de ervaring om bepaalde humoristische en horror-scènes efficiënt uit te werken. Nochtans is Slither bedoeld voor een mainstream publiek. Ik had eerder de film gezien als een cult-horror in de stijl van Cabin Fever (2004) maar achteraf bekeken denk ik dat we deze prent snel zullen vergeten. Maar dat neemt niet weg dat ik er echt heb van genoten.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 oktober 2006

    ***Related Posts***
    09/04/2006: Waarop flopt Slither ?
    14/02/2006: Slither nieuwe cult-horror?

     

    *** Slither trailer ***

  • Slither, nieuwe cult-horror ?

    Pin it!

    Het horror-genre is bezig met een revival. En dat is allemaal te danken aan een paar geniale regisseurs die eens iets anders proberen met het genre. Ze kennen de conventies, maar schudden deze volledig door elkaar. Onder de genieën vind je Eli Roth (Hostel, Cabin Fever), Rob Zombie (The Devil’s Rejects) en nu ook James Gunn met zijn horrorfestijn Slither (2006). Ik had het in een vorige post al gehad over de film. Hier is dan nu de officiële trailer.

    Films voor de echte horrorfans gemaakt door freaks die het genre meer dat wie dan ook beheersen en niet te verleiden zijn door klassieke en goedkope remakes voor de poen, zoals een Rupert Wainwright (The Fog). Als je de trailer bekijkt weet je meteen dat James Gunn tot de dun gezaaide kring van de talentvolle horror-regisseurs behoort. Slither is een film waarbij je eens goed door het bloed en het slijm kunt rollen.

    Gunn had al bewezen dat hij goed overweg kon met de pen. Zo maakte hij oa. een geslaagde update van Dawn of the Dead (2004). Maar als regisseur heeft hij ook geen schrik om plezier te beleven met het genre. Hij maakt tevens heel wat knipoogjes naar de Troma films. Het is geen plagiaat van oude horrorfilms, wel een soort ode aan die belangrijke horrorfilms waarmee we zijn opgegroeid.

    Korte inhoud: Een meteoor boort zich in de grond nabij het kleine stadje Wheelsy. Grant Grant (Michael Rooker), die iets te diep in het glas heeft gekeken in de plaatselijke kroeg nadat zijn vrouw Starla (Elizabeth Banks) hem de laan heeft in gestuurd omdat ze zijn seksuele avances beu was, ontdekt de meteoor. Het brokstuk breekt open en er boort zich ‘iets’ in het lichaam van Grant. Zijn lichaam begint meteen te transformeren en hij krijgt een onweerstaanbare honger in vlees. Hoe groter de honger hoe meer zijn lichaam begint te veranderen. Eenmaal hij zich bewust is van zijn nieuwe taak verspreidt hij zijn zaad en verandert de rest van de stad in vleeshongerige zombies. Ondertussen zit hij ook Starla op de hielen , maar zij wordt beschermd door sheriff Bill Pardy (gespeeld door Serenity acteur Nathan Fillion). De strijd tegen de buitenaardse zombies, die het stadje willen inpalmen, is begonnen.

    Verwacht je dus aan een horror – komedie film met hilarische dialogen en (letterlijk) slijmerige scènes. Een moeilijke taak om de twee genres bij elkaar te brengen maar zo te zien weet Gunn van aanpakken. De visuele effecten in de film zien er bijster goed uit. Het is moeilijk uit te maken wat make-up of props zijn en wat CGI is. En dat is altijd een goed voorteken.

    Net zoals ik Cabin Fever bij zijn release al had aangekondigd als cult, zie ik ook in Slither een nieuwe cultklassieker ontstaan. Ja, het is de film bij uitstek om met je nieuwe vriendin naar de bioscoop te gaan. Trust me. Voor de fans van John Carpenter, jullie gaan een leuke film tegemoet. De fans van Rob Schneider blijven best ver weg van dit horror-materiaal. Ik hoop in ieder geval een gigantische box-office score, zodat de studio’s eindelijk ook nog eens de kans geven aan “echte” regisseurs en aan de “echte” horror. De film heeft nog geen distributeur bij ons, maar dat zal er binnenkort wel komen...hoop ik.

    ***Related Posts***
    15/10/2006: Slither review ***
    09/04/2006: Waarop flopt Slither ?