De FilmBlog

Een Amerikaanse serie waar de laatste jaren veel om te doen was, is "Boardwalk Empire" van Terence Winter (scenarist van ondermeer The Sopranos) en Martin Scorsese. En met de release van de dvd van het eerste seizoen is hier een korte bespreking, van wat één van de beste tv-series is van de laatste jaren.

Korte inhoud: Het hoofdpersonage van de serie is gedeeltelijk gebaseerd op Enoch "Nucky" Johnson (Steve Buscemi), een Republikeins politicus die in de periode van de jaren '20 - '30 in Atlantic City de touwtjes in handen had. In werkelijkheid was Johnson erg corrupt, maar hij heeft naar verluidt geen moorden op zijn geweten. Tijdens die periode werd hij ook op de hielen gezeten door de Federale politie, onder leiding van Agent Nelson Van Alden (Michael Shannon). Atlantic City was toen een trekpleister voor toeristen, en was ten gevolge van de drooglegging de bakermat van corruptie, gokken en prostitutie.

Ook al is de gehele serie gedramatiseerd, zijn de personages in de film gebaseerd op werkelijk bestaande figuren. Zo zien we ondermeer Al Capone (Stephen Graham) opduiken, naast Arnold Rothstein (Michael Stuhlbarg), Lucky Luciano (Vincent Piazza), Meyer Lansky (Anatol Yusef) of nog Johnny Torrio (Greg Antonacci). Maar de serie draait ook rond de rol van de twee broers van Nucky, James 'Jimmy' Darmody (Michael Pitt) en Elias 'Eli' Thompson (Shea Whigham).

De serie heeft ook een aantal rollen die uit de fantasie van de schrijver zijn ontsproten, zoals de rol van Chalky White, vertolkt door The Wire-acteur Michael Kenneth Williams. Maar alle rollen zijn stuk voor stuk vertolkt door talentvolle acteurs. En dat kan zeker gezegd worden van de actrices: Kelly Macdonald, Aleksa Palladino, Paz de la Huerta en Gretchen Mol.

De pilot van de serie werd in beeld gezet door Martin Scorsese, en hij heeft hiervoor een groot deel van de luxueuze kustlijn van het Atlantic City uit de jaren '20 herschapen op een waarheidsgetrouw manier. Deze enorme set werd in Brooklyn gebouwd. Scorsese stond er zelfs op dat de planken van de boardwalk even groot waren als de echte planken van de oorspronkelijke kustdijk. Uiteindelijk hebben ze een strook gebouwd van zo’n 90 meter lang. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de pilot een slordige 18 miljoen dollar heeft gekost, maar het resultaat mag er zijn. Scorsese keek al langer uit om aan een HBO serie te werken. Hij zei hierover het volgende in een interview op Deadline:

"What's happening the past 9 to 10 years, particularly at HBO, is what we had hoped for in the mid-Sixties with films being made for television at first. We'd hoped there would be this kind of freedom and also the ability to create another world and create longform characters and story. That didn't happen in the 1970s, 1980s and in the 1990s I think. And of course ...HBO is a trailblazer in this. I've been tempted over the years to be involved with them because of the nature of long-form and their development of character and plot."

Scorsese heeft de stijl van de serie bepaald, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Vreemd genoeg zag de werkelijke Nucky er meer uit als Tony Soprano (James Gandolfini); zwaar gebouwd, groot en kaalhoofdig – niets vergeleken met de acteur Buscemi. Maar qua vertolking moet de ene acteur niet onderdoen voor de andere. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

Ik heb nog maar het eerste seizoen gezien, maar ik kijk nu al uit naar het tweede seizoen. Het cinematografisch talent van Scorsese en het dramatisch talent van Terence Winter, geeft vonken op het scherm. Boardwalk Empire is een serie die binnenkort zijn intrede zal maken in mijn Top 25 TV-Series.

Ik ga niet verder uitwijden over de noodzaak van remakes, en al zeker niet over remakes van een film die maar 10 jaar oud is, maar één ding is zeker, deze Funny Games U.S. (2007) van de eigenzinnige Oostenrijker Michael Haneke heeft een sterk promotieteam achter zich. De media-campagne is omni-present en hoewel je eigenlijk wel beter af bent met het origineel uit 1997, is de verleiding groot om zich nog eens te verwennen met deze treffende thriller van twee jonge mannen die een gezin terroriseren met psychologisch en fysisch geweld. De film ligt dan ook in de lijn van dit ander meesterwerkje Das Experiment (2001) van Oliver Hirschbiegel (Der Untergang, The Invasion). Deze remake is er gekomen om het Amerikaanse publiek te bekoren die liever geen ondertitels lezen en liever bekende koppen aan het werk zien.

Korte inhoud: Ann (Naomi Watts), George (Tim Roth) en hun zoon Georgie (Devon Gearhart) zijn op weg naar hun buitenverblijf om er de zomer door te brengen. Hun buren, Fred (Boyd Gaines) en Eva (Siobhan Fallon), zijn al aangekomen en ze hebben afgesproken om de volgende ochtend met z'n allen een partijtje golf te gaan spelen. Terwijl haar man en haar zoon druk in de weer zijn op de zeilboot die ze onlangs hebben opgeknapt, begint Ann het avondeten klaar te maken. Plots komt ze oog in oog te staan met Peter (Brady Corbet), een uitermate beleefde jongeman. Hij is één van de gasten van haar buren en is door Eva gestuurd om enkele eieren te vragen. Ann maakt aanstalten om hem de eieren te geven, maar aarzelt plots. Hoe is Peter bij hen binnengekomen? De zaken nemen snel een vreemde wending. De vriend van Peter, Paul (Michael Pitt) komt ook langs en dan beginnen de zaken uit de hand te lopen. Al gauw zijn Ann en haar gezin gevangenen in hun eigen huis en worden ze onderworpen aan een reeks sadistische spelletjes... Hier is de trailer.

Iedereen die het origineel heeft gezien weet dat Funny Games een behoorlijk heftig avontuurtje is. Het verhaal is eenvoudig maar slaat in als een bom. Haneke wou dan ook niet erg veel veranderen aan het oorspronkelijke verhaal, de boodschap is volgens hem duidelijk en nog steeds relevant. Haneke beweert dat hij het Amerikaanse publiek voor ogen had bij het maken van de originele versie van Funny Games. "It is a reaction to a certain American Cinema, its violence, its naiveness, the way American cinema toys with human beings. In many American films violence is made consumable." Maar omdat het gros van de Amerikaanse bioscoopbezoekers het liefst hapklare brokken krijgen voorgeschoteld en nog altijd geen zin hebben om ondertiteling te lezen, kreeg Funny Games in de VS geen poot aan de grond. Toen de Britse producent Chris Coen Haneke in 2005 benaderde om een Engelstalige remake te maken, stemde de regisseur vrijwel direct toe. Onder één voorwaarde: hij wilde Naomi Watts in de hoofdrol. Zij hapte toe na lang aarzelen en besloot zelfs om de film mede te produceren. Haneke besloot om er een shot-by-shot remake van te maken. Het enige dat anders is in deze nieuwe versie ten opzichte van het origineel, zijn de acteurs, de taal en de locatie waar een en ander zich afspeelt. De rest is een exacte kopie - zelfs de decors werden trouwens volledig nagebouwd.

Maar voor de mensen die het origineel al hebben gezien heeft deze film geen echte meerwaarde. De films van Michael Haneke (Caché, Code Inconnu) zijn vaak zware kost en je blijft na afloop met meer vragen zitten dan dat je antwoorden hebt gekregen. Een bewuste keuze van de regisseur, die zijn kijkers nadrukkelijk een spiegel voorhoudt en bedrieglijk speelt met gewetensvragen, schuld- en verantwoordelijkheidsgevoelens. "I'm trying to find ways to show violence as it really is: it is not something that you can swallow. I want to show the reality of violence, the pain, the wounding of another human being." Heb je nog geen of weinig ervaring met het werk van Haneke, dan zou deze Amerikaanse uitvoering van de cultklassieker wel eens een overdonderende kennismaking kunnen zijn. De film komt bij ons uit op 16 april 2008.

*** Related Post ***
02/10/2007: Funny Games trailer

De Duitste cineaste Michael Haneke heeft dan uiteindelijk de vrij zinloze remake van zijn film Funny Games (1997) achter de rug. In deze herwerkte versie, Funny Games U.S. (2007), heeft de cineast een slordige 15 miljoen dollar verkregen, vergezeld met twee talentvolle Hollywood sterren. Uiteraard is het hier om de poen te doen en minder om de artistieke driftbuien van een filmmaker die het Duitse filmlandschap een nieuw gezicht had gegeven, maar bon, als jullie deze film nog niet hebben gezien en een hekel hebt aan ondertitels (in het geval je het Duits niet meester bent), dan mogen jullie deze prent niet missen.

Korte inhoud: Twee schijnbaar beschaafde jongemannen, Pauk Michael Pitt en Peter Brady Corbet, terroriseren en mishandelen zonder duidelijk motief een gezin . Anna (Naomi Watts), George (Tim Roth) en hun zoontje Georgie (Devon Gearhart) zijn net aangekomen in hun vakantiehuis in New York. Al gauw blijkt dat de ontspannen begonnen zomervakantie verandert in een gruwelijke nachtmerrie.

Met een dergelijke cast kan deze film hoe dan ook niet mislopen. Neem nu Tim Roth. De acteur verwierf heel wat populariteit na zijn rol in twee Tarantino-films (Reservoir Dogs, Pulp Fiction), en bleef zijn rollen sindsdien goed uitkiezen (Little Odessa, Rob Roy, No Way Home, Don't Come Knocking, The War Zone,…). Het maakte hem niet veel uit dat het geen grote Hollywood-prenten waren, zolang de rol interessant genoeg was. Maar met al die kleinere films zou je de acteur bijna vergeten. Bij deze staat hij opnieuw even in de spotlight en dan nog aan de zij van een knappe en talentvolle actrice.

Haneke probeerde in ieder geval dezelfde sfeer te behouden uit het origineel en deed daarvoor beroep op de production designers die de blueprints van het oorspronkelijke huis uit de filmversie van 1997 hebben gebruikt om een exacte kopie te bouwen in een Amerikaanse filmstudio. De remake zou in april van 2008 bij ons in de zalen moeten draaien. Geniet hieronder al van de YouTube trailer.

*** Related Post ***
02/10/2007: Funny Games in Amerikaans jasje

Dat Gina Gershon ondertussen de leeftijd van 45jaar heeft bereikt en er nog steeds uitziet als een babe van 30 is toch wel opmerkelijk, en dit zonder veel ingrijpende plastische chirurgie. Ik ken vriendinnen van 25 die er nu al uitzien als versleten moeders van 50. Spijtig genoeg ziet de carrière van Gershon er niet altijd even aanstekelijk uit als haar donkere ogen en sexy gelaat. De flops en straight-to-dvd films zijn ondertussen niet meer bij te houden. In zekere zin is Gina Gershon een beetje een zwart-harige Sharon Stone; niet op haar tong gevallen, intelligent, talentvol, begeerlijk en een wisselvallige carrière. Hoewel, Gina weigerde om haar benen te kruisen voor Paul Verhoeven in Showgirls (1996) zoals Stone deed in Basic Instinct (1992).

De actrice heeft nochtans bewezen in Bound (1996) van de gebroeders Wachowski dat ze haar vrouwtje kan staan in de acteerwereld. Ze is trouwens met deze film een rolmodel geworden voor heel wat lesbo's. Nu heeft ze een kleine rol in Delirious (2006), de nieuwe independent prent van de maatschappij-kritische-wacko-regisseur Tom DiCillo (Living in Oblivion, The Real Blonde). Ook Steve Buscemi en guitarist Elvis Costello zijn van de partij.

Korte inhoud: De ietwat zielige paparazzi Les Galantine (Steve Buscemi) raakt bevriend met Toby (Michael Pitt), een dakloze zwerver die ervan droomt om acteur te worden. Wanneer Toby een affaire begint met de blonde teenage-popster K'Harma Leeds (Alison Lohman), wordt Les jaloers en besluit hij op zijn manier wraak te nemen.

Hopelijk komt Delirious bij ons uit. Tot nu toe is er nog geen release-datum, ook al mocht de prent een aantal filmfestival prijzen in ontvangst nemen (San Sebastian, Istanbul). Maar dit moeten we toch even nuanceren, want tegenwoordig kan je uw film in zowat honderden filmfestival opsturen. De kans dat je genomineerd wordt voor een festival is vrij groot, of je moet al een draak van een film afleveren. En als er een prijs uit de bus komt, maken distributeurs daar maar al te graag gebruik van als promotiemiddel. Zelfs films die zijn opgenomen in een nominatie-lijst (!) volstaat al om alle tv-zenders en kranten het hoofd op hol te brengen. Cannes, Sundance, Toronto, The Academy Awards en in mindere mate Venetië zijn de belangrijke filmfestivals wat mij betreft – de rest is mooi meegenomen voor de winnende bioscoopfilms.

In het onderstaande fragment zien jullie Gina Gershon die in eigen persoon wordt gevraagd voor een interview in een hotelkamer met regisseur DiCillo. Dit lijkt na verloop van een tijd een soort promotie te worden in de vorm van een uitgelekte seks-tape (iets wat sterren tegenwoordig graag gelekt zien op grote media-stations). Maar Gina is totaal niet op de hoogte van de plannen van de regisseur om een porno te shooten. Nope, dit heeft niets te maken met de echte film, maar was best grappig als promotiestunt. In de film speelt Gershon de rol van een castingregisseur. Hier is trouwens de échte trailer.