michael mann

  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • Top 10 box-office flops van 2015

    Pin it!

    Wat is een filmflop? Wel, wanneer een film er niet in slaagt zijn investeringen compleet terug te verdienen, kan men spreken van een commerciële mislukking of flop. Soms is het mogelijk dat merchandising- en home video/DVD/Blu-ray-opbrengsten er toch voor zorgen dat de film commercieel met een positief saldo eindigt (cf. Waterworld, Showgirls,...), maar in deze lijst houden we alleen maar rekening met de wereldwijde bioscooprecettes.

    Waarom post ik mijn Top 10 Box-Office Flop van 2015 lijst pas in juli? Wel, voor de simpele reden dat heel wat films die in 2015 zijn uitgekomen vaak een uitgestelde release hebben in het buitenland. Bijgevolg zijn de meeste lijstjes die je kan vinden eigenlijk onnauwkeurig. Zo wordt Self/Less (2015) vaak hoog aangeschreven als één van de grootste flops van 2015, maar in wezen had de film een klein budget (26 miljoen dollar) en bracht toch nog 30 miljoen dollar op wereldwijd. Volstaat dit om uit de kosten te komen? Absoluut niet. Deze film heeft ongeveer 50 miljoen gekost inclusief marketing kosten. Maar 20 miljoen in het rood is verre van de 10 grootste flops van 2015.

    En dit is meteen ook de reden waarom er bijna nooit binnenlandse films in de lijst zetten. Belgica (2016) kwam dit jaar uit maar het is nu al duidelijk dat het een gigantische flop is geworden. Maar gezien het minuscuul kleine budget zal deze film nooit worden opgenomen in een Top 10 grootste box-office flops, of we zouden ons moeten beperken tot een Belgische lijst. Maar het probleem hierbij is dat de cijfers niet transparant zijn. Kinepolis, die ook fungeert als distributeur, pakt alleen uit met goed nieuws, maar zwijgt wanneer de film geen volk kan trekken. Dat kan ook gezegd worden van Belga of andere Belgische distributeurs. Er zijn nu eenmaal heel weinig Belgische films die uit de kosten komen, en deze die dat wel doen (vreemd genoeg) zijn vaak niet om aan te zien (en dan heb ik het over die Studio 100 films of de films gebaseerd op tv-series).

    2015 was een gouden jaar voor Hollywood met een maar liefst 7% meer omzet dan in 2014, en dat was vooral te danken aan films als Star Wars: The Force Awakens (2015), Jurassic World (2015), Avengers: Age of Ultron (2015), Inside Out (2015) en Furious 7 (2015). Maar laten we eens een kijkje nemen naar de stinkers van vorig jaar.

    Top 10 Box-Office Flop van 2015

    10. Unfinished Business (2015) Ken Scott
    Production cost: $35 million (Total cost: +/- $70 million) - Worldwide Gross: $14,4 million (Fox)

    Unfinished Business

    Het lijstje begint met Unfinished Business, waarin een hardwerkende, kleine ondernemer (Vince Vaughn) en zijn twee medewerkers (Tom Wilkinson en Dave Franco) reizen af naar Europa om de meest belangrijke deal uit hun leven te sluiten. Maar wat begon als een routine zakenreis loopt volledig uit de hand. Ze belanden onder andere op een massaal seks fetish evenement en een wereldwijde economische top. Het probleem was niet alleen dat het script op de ballen trok, maar het was tevens allesbehalve grappig en de regie was pijnlijk amateuristisch.

    9. The Gunman (2015) Pierre Morel
    Production cost: $40 million (Total cost: +/- $80 million) - Worldwide Gross: $24,2 million (Open Road Films)

    The Gunman

    The Gunman lijkt op twee druppels water op een Luc Besson productie, ceoncept, regisseur, promotie,... En toch heeft de Franse superproducer hier niets mee te maken. En daar waarbij de films van Besson bakken geld opbrengen, is deze film zwaar geflopt aan de box-office. De grootste reden waarom de film niet aansloeg bij het publiek was dat het verhaal behoorlijk cliché en inspiratieloos was. Penn was op zich niet slecht maar verdiende toch wel een veel beter script.

    8. Mortdecai (2015) David Koepp
    Production cost: $60 million (Total cost: +/- $120 million) - Worldwide Gross: $47,3 million (Lionsgate)

    Mortdecai

    Deze film stond in onze top 10 lijst slechtste films van 2015. Maar het was niet alleen een slechte film, Johnny Depp sloeg er niet in om Mortdecai maar een beetje winstgevend te maken. Dit moet tevens 'de slechtste' Johnny Depp film zijn ooit gemaakt. Schoenmaker blijf bij je leest moetsen ze nu gezegd hebben tegen scenarist David Koepp die tegen beter weten in deze film wou regisseren. Laten we hopen dat zijn script van Indiana Jones 5 (2019) beter is.

    7. Fantastic Four (2015) Josh Trank
    Production cost: $120 million (Total cost: +/- $240 million) - Worldwide Gross: $168 million (Fox)

    Fantastic Four

    Wat een gigantische teleurstelling was Fantastic Four. Je zou denken, derde keer goede keer...think again. Normaal had een sequel moeten volgen, na deze ramp werd de sequel afgevoerd en is de toekomst van FF bijzonder onzeker. En dit was toch wel een spijtige zaak, gezien de casting in de verste verte nog zo slecht niet was. De film staat ook hoog aangeschreven in onze top 10 lijst slechtste films van 2015.

    6. Point Break (2015) Ericson Core
    Production cost: $105 million (Total cost: +/- $210 million) - Worldwide Gross: $133,7 million (Warner Bros)

    Point Break

    Deze Point Break remake had NIKS met het origineel te maken, buiten een paar copy paste scenes. Maar in essentie was het een extreme sports documentaire die gefinancierd had kunnen zijn door Red Bull en GoPro. De hoofdacteur was een complete miscast en het verhaal was krankzinnig. Maar de regisseur sloeg de bal volledig mis. Het feit dat deze film nog een beetje volk kon aantrekken was voornamelijk te wijten aan de titel en de goede reputatie van de originele film.

    5. Seventh Son (2015) Sergey Bodrov
    Production cost: $95 million (Total cost: +/- $190 million) - Worldwide Gross: $114 million (Universal)

    Seventh Son

    Deze film stond niet in onze top 10 lijst slechtste films van 2015, voor de simpele reden dat niemand van ons de film had gezien. Hadden we dat wel gedaan, dan had deze zeker een plaats verdiend in de bottom-10. Seventh Son was waardeloos. De regisseur was gewoon incompetent om een dergelijke fantasy-genre film in goede banen te leiden. De studio pompte massaal veel geld in deze film gezien het gebaseerd was op succesvolle fantasy boeken, maar het publiek bleef weg nadat pers en publiek de film met de grond gelijk hadden gemaakt in de eerste week van zijn release.

    4. In the Hearth of the Sea (2015) Ron Howard
    Production cost: $100 million (Total cost: +/- $200 million) - Worldwide Gross: $94 million (Warner Bros)

    In the Hearth of the Sea

    Nog een film die ondermaats scoorde was deze In the Hearth of the Sea. Iedereen verwachte een opwindend Moby Dick verhaal maar kreeg een saai 'Cast Away op een boot' verhaal te zien met een paar luttele minuten van walvis actie. De teleurstelling kon nauwelijks groter zijn. En als je op zoek bent naar een Ron Howard film over een man die geobsedeerd is door water, raad ik Splash aan met Tom Hanks en Daryl Hannah. Anderzijds kan deze prent wel heel wat mensen aanzetten om het boek van Moby Dick ter hand te nemen.

    3. Blackhat (2015) Michael Mann
    Production cost: $70 million (Total cost: +/- $140 million) - Worldwide Gross: $19,7 million (Universal)

    Blackhat

    Ik ben een grote fan van de regisseur maar deze Blackhat was toch wel iets van een teleurstelling. De film had nochtans een 007-plot maar het resultaat was bij momenten toch wat onsamenhangend en uiteindelijk bijzonder troosteloos, waarbij om de haverklap de regisseur alles in leven wil schudden met een actie-scène. Dit is in ieder geval de grootste flop in de filmcarrière van deze toonaangevende cineast. Opmerkelijk ook is dat dit de tweede film is met Chris Hemsworth in de top 10 grootste flops.

    2. Jupiter Ascending (2015) Andy & Lana Wachowski
    Production cost: $176 million (Total cost: +/- $352 million) - Worldwide Gross: $184 million (Warner Bros)

    Jupiter Ascending

    k heb al vervelende science-fiction tv-films gezien, maar deze Jupiter Ascending is echt wel een pareltje van complete nonsens. De film werd geschreven door de Wachowski's maar slaat eigenlijk nergens op. Hoe die twee excentriekelingen zoveel geld bijeen hebben kunnen sprokkelen is mij één groot raadsel, zeker na hun Speed Racer flop. In ieder geval belandde deze prent beneden alle verwachtingen in diep rode cijfers.

    1. Pan (2015) Joe Wright
    Production cost: $150 million (Total cost: +/- $300 million) - Worldwide Gross: $128 million (Warner Bros)

    Pan

    Maar de grootste aderlating kwam van Pan, een film waar NIEMAND op zat te wachten en die ook maar op weinig bijval kon rekenen door de pers. De reden hiervoor is deels de verschuiving van releasedatum, maar vooral ook omdat de concurrentie (met ondermeer The Martian) moordend was. Op Rotten Tomatoes haalde de film slechts 26%, en dat was te danken aan de zwakke regie met een pak tenenkrullende acteerprestaties en visuele effecten waarvan je plaatsvervangende schaamte van kreeg met acteurs die aan kabels worden rondgeslingerd. Pan was één huizenhoog cliché en nodeloze prequel op het Peter Pan verhaal.

  • Blackhat (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is verre van de beste Michael Mann film (Collateral, Heat, Ali), maar Blackhat (2015) heeft zijn verdiensten en ik heb er hoe dan ook van genoten. Een film over hackers die achter hun computer zitten in kleine obscure kamertjes is niet meteen uitnodigend voor een verkwikkende cyber-thriller, maar de regisseur slaagt er toch in om alles heel opwindend te houden. Maar 133 minuten is echt wel een beetje van het goede teveel en ook al ben ik een grote fan van zijn filmstijl, begint de film bij momenten toch wat te vervelen en hadden ze wat mij betreft de schaar in de montage mogen zetten in een filmversie van 110 minuten.

    blackhat_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een nieuwe vorm van criminaliteit zaait terreur. Na een aanval op een Chinese kerncentrale en de financiële markten wil de Chinese overheid en de FBI onder leiding van agent Carol Barrett (Viola Davis), het kwaad bestrijden door er een andere hacker, Nicholas Hathaway (Chris Hemsworth), die in een Amerikaanse gevangenis een 15-jarige straf uitzit, in te schakelen. De hackers gebruiken een programma genaamd Remote Access Tool (RAT), en de Chinese officier Dawai Chen (Leehom Wang) zou een gedeelte van deze code hebben geschreven met zijn voormalige kamergenoot Hathaway. Dawai schakelt ook zijn zuster Lien (Wei Tang) in die als netwerk ingenieur een grote hulp kan zijn. De speurtocht strekt zich uit van Chicago tot Los Angeles en van Hongkong tot Jakarta. De Amerikaanse en Chinese hackers zullen samen moeten werken om een grote computerinbraak te stoppen.

    We krijgen een verrassend begin met een 5-minuten lang klank- en lichtspel op computer chip-niveau, waarbij we een hacking visueel psychedelische manier in beeld krijgen. Het zijn beelden die wel wat doen denken aan The Matrix (1999) en Ghost in the Shell (1995) waarbij data via de kabels zich een weg banen naar het interne skelet van een computer. Andere regisseurs hadden hier alles veel korter gehouden en aangevuld met titels of voice-overs, maar Mann maakt geen compromissen voor de massa en kiest resoluut voor een visuele interpretatie van een computer-hacking. En dat is waarom deze regisseur toch met kop en schouders boven zijn collega's uitsteekt. En ook al kan je bedenkingen hebben bij deze aanpak, het is en blijft een gedurfde intro.

    Maar je kunt er niet omheen dat er toch heel wat verkeerd is gelopen tijdens deze 70 miljoen dollar shoot die uiteindelijk de grootste filmflop werd in de carrière van de regisseur met een wereldwijde recette van slechts 17 miljoen dollar en dit met een mega-ster als Chris Hemsworth in de hoofdrol. The people who saw it really didn't like it and made sure everybody knew about it. De film had nochtans een 007-plot maar het resultaat was bij momenten toch wat onsamenhangend en uiteindelijk bijzonder troosteloos, waarbij om de haverklap de regisseur alles in leven wil schudden met een actie-scène. De dialogen van scenarist Morgan Davis Foehl zijn van een wel zeer laag niveau en je begrijpt op bepaalde momenten echt niet wat Michael Mann, het genie achter het schitterende The Insider (1999), aan het denken was.

    Wat is die blackhat? Wel de blackhat is een term die komt van het wilde westen waar de slechterik vaak een zwarte hoed doeg. Tegenwoordig wordt de term het meest gebruikt voor cyber-criminelen. Een blackhat hacker is eigenlijk een hacker die een computerbeveiliging neutraliseert met kwaadaardige intenties of voor persoonlijk gewin. Wanneer ze inbreken zorgen ze er in vele gevallen voor dat de gebruiker niet meer in staat is om toegang te krijgen tot zijn gegevens. Een white hat hacker is dan weer iemand die een systeem gaat controleren op mogelijke beveiligingsrisico's en een grey hat hacker is dan weer iemand die zonder toelating inbreekt in een systeem om de gebruiker dan te wijzen op zijn falende beveiliging, en dan tegen vergoeding of tegemoetkoming zijn systeem kan verbeteren. Een onderwerp die in ieder geval bijzonder actueel is na de Sony hacking een paar maand geleden.

    In tegenstelling tot Christopher Nolan of Quentin Tarantino heeft Michael Mann ook de beslissing genomen na Collateral (2004) (wat semi pellicule semi digitaal was) quasi volledig te kiezen voor het digitale HD formaat. En wat bij een film als Public Enemies (2009) een beetje vervreemdend aanvoelde, schreeuwt deze Blackhat naar een digitale Arri Alexa fotografie. Mann ging zelf nog een stap verder, en mengde er beelden bij van de GoPro HD Hero 3 én de Canon Eos 5D Mark III (twee kleine camera's die ik hier thuis liggen heb en waarmee ik af en toe eens een film mee maak). Opgenomen in pellicule had deze prent niet alleen een stuk duurder gekost (+ 100 miljoen dollar) maar ook naar mij gevoel minder juist in zijn toon en aanpak.

    blackhat_2014_blu-ray_pic01.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic02.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Het is in essentie een traditionele Michael Mann gangsterfilm waarin de grens tussen de ordediensten en de schurken vervagen en de stijlvolle cinematografie ons (althans gedeeltelijk) in het verhaal zuigt. Mann is een talentvolle acteurs-regisseur, maar een hacker die lijkt op de hunky blonde god Chris Hemsworth, met de gespierde en gewaxte borstkas die alle meisjesharten sneller doet bonken, had al een eerste aanwijzing moeten zijn dat hier iets niet klopt. Het verhaal is ook een ellenlange achtervolging via verschillende landen waar de regisseur eigenlijk iets wil vertellen over hun levensstijl, maar ons gaandeweg toch verliest tussen een koffie-scène in Hong Kong en een parade in Indonesië.

    Naast de bovenvermelde acteurs zien we ook nog Yorick van Wageningen in alweer een villain-rol, maar ook John Ortiz die we nog kennen van Miami Vice (2006). In de credits zien we staan dat de muziek zou gemaakt ijn door Harry Gregson-Williams, maar hij heeft een in (ondertussen gedeletet) facebook bericht dat hij niets te maken had met de muziek die in de film zat. Hij had aan Blackhat gewerkt maar blijkbaar zou Mann andere muziek hebben gebruikt van de boers Atticus en Leopold Ross.

    blackhat_2014_blu-ray_pic04.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic05.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic06.jpg

    Maar los van alle mankementen kon ik hoe dan ook genieten van de anamorfische cinematografie van Stuart Dryburgh (The Secret Life of Walter Mitty) en die typische Mann scènes waar we het isolement zien van zijn personages die gevangen zitten in hun wereld. We hebben ook het gevoel dat we constant in de gaten worden gehouden via camera's of posters met ogen, alsof je nooit geheel verlost kan worden van het hoogtechnologische spinnenweb die de aardbol omhult. En ik ben ervan overtuigt dat wanneer je de film een tweede kans geeft en de sfeer op je laat inwerken, dat Blackhat eigenlijk nog wel een vermakelijke en intrigerende prent kan worden. De fans van Michael Mann zullen hier van kunnen genieten, de anderen zullen iets meer moeite moeten doen. Maar laat je niet misleiden door de barslechte 'Rotten Tomatoes' quotering, deze Blackhat heeft meer te bieden dan pakweg San Andreas (2015).

    De meeste Belgen zullen deze film voor her eerst ontdekken op DVD en Blu-ray, die te verkrijgen is vanaf 3 juni 2015. De reden hiervoor is dat Universal de beslissing had genomen om de film bij ons uit de zalen te halen na de desastreuze box-office cijfers in andere landen. Het feit dat de film ook 24 keer is veranderd van titel zal ook niet geholpen hebben met de promotie. Op de Blu-ray staan een aantal making-off filmpjes maar spijtig genoeg opnieuw geen audio-commentaar van de regisseur. Eigenlijk hadden we deze film MOETEN zien op het grote witte doek, maar met de juiste home cinema apparatuur zal je hier ook wel van genieten.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 28 mei 2015

    ***Related Post***
    21/10/2014: Chris Hemsworth spoort cybercrimineel op in Blackhat van Michael Mann

     

    *** Blackhat trailer ***

  • The Insider (1999) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn verbazing hadden we zowel Heat (1995) van regisseur Michael Mann besproken als Collateral (2004), Miami Vice (2006) en Public Enemies (2009), maar nog niet The Insider (1999). Hier is dan het inhaalmanoeuvre. De komende weken zal de Ali (2001) bespreking nog volgen.

    the_insider_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Producer Lowell Bergman (Al Pacino) van het programma '60 minutes' ruikt een verhaal wanneer Jeffrey Wigand (Russell Crowe), voormalig onderzoeker bij tabaksfabrikant Brown & Williamson, niet met hem wil praten. Wanneer de fabrikant Wigand dwingt om een overeenkomst na te komen, besluit hij toch om Bergman in vertrouwen te nemen en de waarheid over zijn werkgever naar buiten te brengen. Zowel Bergman en Wigand komen er echter achter dat dit niet zo makkelijk is als gedacht.

    The Insider is niet alleen een verhaal van David tegen Goliath, maar in essentie eigenlijk een verhaal van journalistieke integriteit tegenover de belangen van de tabaksindustrie. Het is vooral een meeslepende thriller gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Michael Mann slaagt er in om een vrij saai proces uit 1996 om te buigen tot een bigger-than-life verhaal. Mann schreef het scenario samen met Eric Roth (Ali, Munich, Forrest Gump), maar het is niet meteen duidelijk in hoeverre wer afgeweken van datgene wat 'echt' is gebeurd. In ieder geval kloppen alle grote lijnen. Over de doodsbedreigingen die Wigand kreeg gaat Mann ook niet beginnen fantaseren met deep throat toestanden in de parking van Brown & Williamson. We zien nooit van wie deze dreigementen komen, maar uiteraard hebben we wel een flink vermoeden.

    Het acteerwerk van zowel Pacino als Crowe zijn bangelijk sterk. Vooral die laatste is onherkenbaar. Vergelijk deze vertolking maar eens met deze uit Gladiator (2000), een rol die hij een jaar later had vertolkt. De film werd dan ook genomineerd voor 7 Oscars en 5 Golden Globes, maar won uiteindelijk geen enkele award. De grote boosdoener was American Beauty (1999) die zo goed als alles in de wacht sleepte. The Insider was tevens een controversiële prent, omdat de reputatie van de gerespecteerde 60 Minutes reporter Wallace, gespeeld in de film door een indrukwekkende Christopher Plummer, een ferme deuk had gekregen. Volgens het script van Roth en Mann zou Wallace uiteindelijk hebben gekozen voor de CBS-top in het licht van een mogelijke rechtszaak die de geplande verkoop van CBS aan Westinghouse op de helling kon zetten. Volgens Bergman zou de populariteit van de film ervoor gezorgd hebben dat zowel Don Hewitt als Mike Wallace hem de rug hadden toegekeerd. Mann vindt van zichzelf dat hij recht in zijn schoenen staat. De regisseur hield geen rekening met de vrij naïeve voorstelling van de feiten door Wallace, en ging af op feiten die zwart op wit in de kranten stond gedrukt.

    the_insider_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_insider_1999_blu-ray_pic02.jpg

    De karakters in het verhaal, met al hun zwakheden, complexen, frustraties en contradicties, worden tot het uiterste gedreven. Soms gedreven door hun ego, soms compleet verblind door de omstandigheden, stellen ze zichzelf en anderen teleur. Kortom, het zijn mensen van vlees en bloed. Bergman gaat er prat op dat hij zijn bronnen niet in de koude laat staan, terwijl het op zich een soort verkoopargument is naar diegene die hun verhaal kwijt willen. Anderzijds is er Wigand die voor een tabaksgigant gaat werken om zo zijn salaris te zien verdubbelen, met als smoes dat hij kan werken aan een minder schadelijke sigaret. Ze worden met de rug tegen de muur gezet en gedwongen keuzes te maken die hun gehele leven verder zal bepalen. Anderzijds is het ook een film over het juridische apparaat in de States en hoe machtige mannen met hun leger aan top-advocaten met alles kunnen wegkomen.

    De camera van Dante Spinotti zit letterlijk en figuurlijk op de huid van de personages. Je ademt met hen mee, voelt was ze voelen, zowel hun twijfels als hun angsten. Als toeschouwer voel je de onwennigheid van het hoofdpersonage als hij plots niet meer wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen. Maar ook van de muziek van Pieter Bourke en Lisa Gerrard gaan onze nekharen rechtstaan. Kortom, een sterk verhaal vertolkt door talentvolle acteurs en in beeld gebracht door een meester, wat wil je nog meer.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 14 februari 2015

     

    *** The Insider trailer ***

  • Chris Hemsworth spoort cybercrimineel op in Blackhat van Michael Mann

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over de nieuwe Michael Mann thriller Blackhat (2015). Net zoals in The Rock (1996) waar de overheid beroep doet op een gevangene om een andere schurk op te pakken, krijgen we hier een gelijkaardig plot, maar dan met hackers.

    blackhat_2015_picture.jpg

    Korte inhoud: Een nieuwe vorm van criminaliteit zaait terreur op de financiële markten en de overheden willen het kwaad bestrijden door er een andere hacker, Nicholas Hathaway (Chris Hemsworth), die in een Amerikaanse gevangenis een 15-jarige straf uitzit, in te schakelen. De speurtocht strekt zich uit van Chicago tot Los Angeles en van Hongkong tot Jakarta. De Amerikaanse en Chinese hackers zullen samen moeten werken om een grote computerinbraak te stoppen.

    De term 'blackhat' wordt geregeld wel in verband gebracht met hackers. Een blackhat hacker is een hacker die een computerbeveiliging neutraliseert met kwaadaardige intenties of voor persoonlijk gewin. Wanneer ze inbreken zorgen ze er in vele gevallen voor dat de gebruiker niet meer in staat is om toegang te krijgen tot zijn gegevens. Een white hat hacker is dan weer iemand die een systeem gaat controleren op mogelijke beveiligingsrisico's. Een grey hat hacker is dan weer iemand die zonder toelating inbreekt in een systeem om de gebruiker dan te wijzen op zijn falende beveiliging, en dan tegen vergoeding of tegemoetkoming zijn systeem kan verbeteren.

    Het onderwerp is in ieder geval behoorlijk actueel. In België worden jaarlijks honderdduizenden computers het doelwit van hackers. De kost van cybercriminaliteit werd geraamd op 3,5 miljard euro, iets wat zowat 1 procent is van ons bruto binnenlands product. En zoiets is aanzienlijk, maar bij mijn weten heeft de Belgische overheid nog geen hackers in dienst genomen om andere hackers op te sporen. Er was een tijd geleden wel sprake van een soort coalitie-frontvorming om van ons land een "cyberveiligheidsbewust" land te maken, en dat is niet te vroeg gezien recent nog de berichten over hacking bij de gamingsite 9Lives waar alle mailadressen, wachtwoorden en private berichten van forumgebruikers werden gekraakt.

    In ieder geval verklapt deze titel meer over de inhoud dan hun vorige titel 'Cyber'. In de casting zien we naast de hoofdacteur de twee detectives Viola Davis en John Ortiz met wie Mann al had gewerkt voor de film Miami Vice (2006). Daarnaast zien we ook Yorick van Wageningen (The Girl with the Dragon Tattoo) opduiken en Lust, Caution actrice Wei Tang.

    blackhat_2015_pic02.jpgblackhat_2015_pic01.jpg

    Normaal krijgen we in de films van Michael Mann altijd wel een tweestrijd tussen de ordediensten en de schurken, die op hun beurt zelf de grenzen gaan overschrijden. Hier hebben we een crimineel die een klopjacht begint naar een andere crimineel. De regisseur verlaat hiervoor zelfs zijn vertrouwde L.A. en reist af naar het verre Oosten. Toch wil hij werken met vertrouwd materiaal en heeft hij voor deze prent opnieuw zijn anamorfische filmlensen bovengehaald, die hij eerder had ingezet voor Heat (1995). Intussen is de trailer online en ik moet toegeven dat ik niet meteen onder de indruk ben. Het lijkt een soort 12-in-een-dozijn actie thriller die evengoed geregisseerd had kunnen worden door een nieuwkomer. Ook de casting van iemand die gemakkelijk als model door het leven kan lopen, strookt niet met het beeld van een beroeps-hacker. Op 25 maart 2015 komt de film bij ons uit, 2 maanden (!) nadat hij in de rest van de wereld vertoond wordt. Begrijpen wie begrijpen kan...

    ***Related Post***
    28/05/2015: Blackhat review

    *** Blackhat trailer ***

  • Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !

    Pin it!

    Met de release van Pompeii (2014) van Paul W.S. Anderson, die door filmcritici de grond wordt ingeboord en door de massa zelfs links wordt gelaten – de box-office van de film blijft op 10 miljoen haperen tijdens zijn openingsweekend wat te weinig is voor een 100 miljoen dollar film – gaan opnieuw stemmen op om deze prent alsnog een plaats te gunnen in het rijk van de Vulgar Auteurism (Vulgaire Auteurscinema). Een select lijstje van Amerikaanse films die door een kleine minderheid van jonge cinefielen wordt geprezen.

    Het is allemaal begonnen bij een groep van jonge ervaren filmcritici die geïnspireerd waren door de idealen van auteurfilms, en zich opwierpen voor de verdediging van een bepaald soort cinema dat door de traditionele media vaak bestempeld wordt als commercieel wegwerpproduct. Het gaat dat in het bijzonder over Amerikaanse actiefilms die wel degelijk een stempel dragen van een regisseur, al is deze meestal van vormelijke aard en minder van inhoudelijke. Het zijn films die meestal beoordeeld worden door het publiek voor hun prestaties aan de box-office dan wel voor hun artistieke merites of voor hun auteurs-kwaliteiten.

    pompeii pictureresident evil retribution

    De term zelf werd dan weer gelanceerd in een essay getiteld vulgar auteurism gepubliceerd in het najaar van 2009 in Cinema Scope, en meer bepaald rond de figuur van regisseur Michael Mann (Heat, Miami Vice, Public Enemies, The Insider). Een essay dat eigenlijk zijn inspiratie haalde in het invloedrijke boek, Vulgair Modernisme van J. Hoberman uit 1991, een verzameling van kritische bedenkingen, die stellen (ik parafraseer) dat een aantal populaire werken die weinig gewaardeerd worden door de culturele elite, desondanks een cultureel modernistische sensibiliteit vertonen (een dominante ironiserende toon, zelfreflectie, ludiek formalisme). Bijgevolg moeten deze werken dan met dezelfde nauwkeurigheid benaderd worden als het zogenaamde meer prestigieuze werkt.

    De website Mubi is zowat de spreekbuis geworden voor deze beweging, met regelmatige updates en besprekingen van films die volledig beantwoorden aan de karakteristieken van het vulgaire auteurschap. Hun definitie komt erop neer dat een filmmaker die werkt in de populaire cultuur en de massa-entertainment (zoals genre cinema, geweld, pulp, enz..), maar nog steeds een thematische en esthetische continuïteit in hun oeuvre handhaven, en die vaak (niet altijd) ten onrechte afgewimpeld worden voor het zogenaamd "vulgaire" in hun werk (lees: gebrek aan verfijning of goede smaak), zijn filmmakers wiens films beschouwd kan worden als vulgar auteurism. Gezien Europa minder een doorgedreven cultuur heeft van commerciële cinema (dit is ondertussen aan het veranderen met de grotere dominantie van populaire Franse cinema), gaat het in hoofdzaak over Amerikaanse films (weliswaar in de meeste gevallen geregisseerd door niet-Amerikanen).

    fast & furious 6pain & gain

    Namen van regisseurs en films die regelmatig terug komen zijn deze van Paul W.S. Anderson (Resident Evil: Retribution 3D), Nimród Antal (Armored), Michael Bay (Pain & Gain), Joe Carnahan (The Grey), John Carpenter (In the Mouth of Madness), Jon M. Chu (Step Up 3D), Bobby & Peter Farrelly (Stuck on You), Isaac Florentine (Ninja), Walter Hill (Driver), John Hyams (Universal Soldier 4), Justin Lin (Fast & Furious 6), John McTiernan (Die Hard 3), Pierre Morel (The Transporter 2), Russell Mulcahy (The Shadow), Mark Neveldine & Brian Taylor (Crank 2: High Voltage), Roel Reiné (The Marine 2), Tony Scott (Déjà Vu), M. Night Shyamalan (The Happening), Sylvester Stallone (The Expendables), Paul Verhoeven (Starship Troopers) en Rob Zombie (Halloween II).

    Dat er een immens verschil is tussen The Master (2013) van Paul Thomas Anderson en Resident Evil: Retribution (2012) van Paul W.S. Anderson zal niemand kunnen ontkennen. Het ene is een quasi meesterwerkje, het andere is ontspanning van de meest verwerpelijke soort. En ook al kan ik begrijpen waarom films van W.S. Anderson een bepaald publiek kunnen bekoren (zijn films hebben een eigen dominante visuele stijl die de inhoud en thematiek ondergeschikt maakt) krijg ik ze zelf niet verteerd, idem voor Michael Bay films. Daarentegen kan ik wel heel wat verdienstelijke zaken zien in het werk van Rob Zombie, Paul Verhoeven, Tony Scott, Justin Lin of John Carpenter (ook al zou ik Carpenter eerder omschrijven als een cult-regisseur, meer dan een vulgair auteur). Maar zo heb je bij deze vulgar auteurism ook wel gradaties.

    the_expendables_pic01.jpgcrank_2_high_voltage_pic01.jpg

    Maar bij deze zullen een aantal onder jullie wel blij zijn dat ze vandaag ook met argumenten voor de dag kunnen komen betreffende de zoveelste sequel van een B-actiefilm, zonder zich hiervoor te moeten schamen. Vulgar Auteurism zijn ook vaak films die niet verstoken zijn van enig cynisme. Het is voer voor het oog, of nog, entertainment voor de toeschouwer die kijkt in plaats van diegene die zich waant een filmkenner met goede smaak te zijn. Toch zou ik zelf niet al teveel gewicht willen geven aan deze stroming die enkel uit is op de uiterlijke kenmerken, maar de discussie kan nu wel gevoerd worden en wij hebben hier met De FilmBlog zeker geholpen aan de erkenning van heel wat populaire films die misschien niet met dezelfde gevoeligheid werden benaderd door de traditionele media.