De FilmBlog

We hebben er lang moeten op wachten maar hier is dan uiteindelijk Universal met zijn Blu-ray van Total Recall (1990). De science-fiction actieprent van meester Paul Verhoeven, die gekend is voor zijn provocatieve filmstijl. Het enfant terrible die steeds opzoek is om grenzen te verleggen. En wat mij betreft de enige Benelux-regisseur met internationale allure.

Hij schrikt er ook niet voor terug om risico's te nemen. Zo liet die Hollander zijn Total Recall baden in een bloedrode kleur, wetende dat 'rood' niet bepaald de beste kleur was om mee te werken op videoformaten zoals VHS. Maar daar trok Paul zich niet veel van aan. Zijn film moest rood zijn en uitstekend belicht voor de bioscoop-release, de rest kon hem geen moer schelen. Gelukkig is er ondertussen het digitale formaat, en kunnen we met volle teugen genieten van deze dreigende rode kleur die vermengd met bloed van ons HD-scherm druipt.

Korte inhoud: Douglas Quaid (Arnold Schwarzenegger) kan zijn droom, een reis naar Mars, niet betalen. Hij besluit in plaats hiervan een virtuele vakantie in z'n hersenen te laten implanteren. Dit gaat echter fout: Quaid herinnert zich dat hij een geheim agent is. Hij reist naar Mars af om de rebellen aldaar te helpen. Of zijn al de dingen die hij meemaakt onderdeel van z'n geïmplanteerde vakantie?

Het probleem met science-fiction films, met uitzondering van misschien 2001: A Space Odyssey (1968), is dat er snel slijt op komt. Een ook deze Total Recall zou perfect in de remake strategie passen van Hollywood, gezien bepaalde scènes toch wel wat gedateerd overkomen qua visuele effecten en kitscherige decors. Hoewel, in tegenstelling tot veel andere 90'ties SF-films, is de film dankzij zijn charismatische vertolking, het verhaal van Philip K. Dick die voldoende tijd steekt in de ontwikkeling van zijn science-fiction elementen, en regisseur Paul Verhoeven die zich volledig laat gaan in de gestileerde gore, de geweldscènes en de noodzakelijke erotiek. Verhoeven is geen Spielberg of een Jonh Woo, maar de man weet wel hoe hij een aantrekkelijke prent moet afleveren en de fans van het genre tevreden stellen. Total Recall heeft een aantal zwaktes, maar deze bederven in geen geval de pret.

Niet alleen Arnold, maar ook Sharon Stone als zijn onbetrouwbare vrouw en de hilarische Michael Ironside die naar goede gewoonte opnieuw een aantal ledematen verliest in de film. De film zit uiteraard vol verrassingen, met een plot die schakelt tussen het imaginaire en de realiteit, en de kijker met veel vragen opzadelt. Maar niet alles is even geslaagd, ik denk dan aan de enscenering van de oproerkraaiers op Mars. Dat had beter gekund, zeker voor een 90'ties film. Ook de muziek van Jerry Goldsmith vond ik niet overtuigend genoeg, en leek bij momenten iets teveel op de muziekscore uit Conan the Barbarian van componist Basil Poledouris. Maar gezien de film toch ambitieuzer en slimmer is dan wat we gewend waren van het genre, blijft deze harde actieprent een mijlpaal in de science-fiction geschiedenis.

De extras op de blu-ray zijn wederom zo goed als waardeloos. We krijgen een oppervlakkige reportage te zien van een klein onderdeel van de speciale effecten uit de film. Een document die voor de helft wordt opgevuld door een gefrustreerde visuele effectenmaker die lult om het feit dat ze zijn naam vergeten zijn op de credits en dat hij toch opgelucht was dat Arnold een witte t-shirt droeg tijdens de motion-capture i.p.v. van een zwarte. Boring! Er is ook geen aanwezigheid van Arnold en Verhoeven, die commentaar geven over de film, laat staan een commentaarstem over de gehele film. En dat allemaal voor een Special Edition Blu-ray. Een onbegrijpelijke en spijtige zaak. Maar anderzijds is de geluids en beeldkwaliteit van de film wel in orde, en daar is het hem toch hoofdzakelijk om te doen.

***Related Post***
27/02/2009: Total Recall krijgt mogelijk een "recall"

En het goede nieuws blijft maar binnenstromen. Paramount heeft zojuist de rechten opgekocht van Splinter Cell, naar het personage van Tom Clancy en eveneens naar het uitzinnige spel van Ubisoft.

Volgens de radactie van Coming Soon zou acteur en regisseur Peter Berg de touwtjes van de film in handen nemen, waar ik mij volledig in kan vinden. Berg zou een scenario aan het schrijven zijn samen de Splinter Cell game-scenarist John J. McLaughlin. Het wordt dus een mengeling tussen de stealth-actie uit het spel met een dynamisch, origineel en goed uitgewerkt personage.

Voor diegene die het spel niet kennen, wel Splinter Cell is een stealth-spel (stealth~geruisloos), waar je als spion in stilte ergens binnensluipt om een terroristisch gevaar onschadelijk te maken, en indien daartoe een noodzaak is, de mogelijke tegenstand op te ruimen. Het spel is niet alleen goed omwille van zijn actie, maar eveneens omwille van zijn uitgekiende design. In het spel doen ook een heleboel bekende stemmen mee zoals Michael Ironside als de spion Sam Fisher. Neen, hij zal het personage niet vertolken in de film, maar zal waarschijnlijk wel een andere rol toegediend krijgen. Dennis Haysbert daarentegen, die we uiteraard kennen als de president uit de serie 24 en die de stem is van Sam Fisher’s baas en de leider van de black op’s in het spel, zou wel eens dezelfde rol kunnen vertolken in de nieuwe film.

Ubisoft heeft reeds 6 miljoen exemplaren verkocht van het populaire stealth-spel en het derde deel, Splinter Cell: Chaos Theory, moet in maart van 2005 uitkomen. Nu nog wachten op de verfilming van het spel Max Payne!

***Related Game Posts***
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd
24/01/2006: Silent Hill trailer + pics
10/01/2006: Uwe Boll aast op Metal Gear Solid
03/12/2005: Guillermo del Toro regisseert Halo
26/11/2005: Tekken film met Jet Li ?
02/11/2005: Halo verfilmd
26/10/2005: Uwe Boll ontmaskerd
22/10/2005: Vin Diesel wordt Hitman
05/08/2005: Oorspronkelijke cast terug voor The Godfather en Scarface
01/07/2005: Uwe Boll niet te stoppen
28/06/2005: Max Payne verfilmd
05/05/2005: Setfoto’s van Doom
13/04/2005: Grand Theft Auto
31/01/2005: Bloodrayne
29/01/2005: Alone in the Dark
15/12/2004: Doom verfilming
03/12/2004: Het filmische Silent Hill

The Machinist (2004) is wel heel buitengewone thriller. De film gaat over Trevor Reznik die al in een jaar letterlijk geen oog meer heeft dicht gedaan en uitgemergeld rondloopt als een wandelend skelet. De rol wordt gespeeld door Christian Bale die in deze prent letterlijk tot op het bot gaat met een vermageringskuur van 30 kg. Het verhaal werd geschreven door Nine Inch Nails fan Scott Kosar

Korte inhoud: Trevor Reznik (Christian Bale) is een machinewerker in een fabriek en lijdt aan zware slapeloosheid. Hij heeft al bijna een jaar geen oog meer dichtgedaan en is graatmager. Stevie (Jennifer Jason Leigh), het hoertje dat hij dagelijks bezoekt en de koffiedame in de nachtbar van het vliegveld zijn de enige vrienden die Trevor heeft. Het hoertje is intussen van hem gaan houden. Op een dag ontmoet hij een nieuwe collega, Ivan (John Sharian). Ivan heeft een kaal hoofd, sterke lichaamsbouw en is tamelijk breed. Het tegenovergestelde van Trevor. Trevors slapeloosheid wordt de oorzaak genoemd wanneer collega Miller (Michael Ironside) zijn arm verliest bij een incident waar hij de schuldige van is. Wanneer Trevor steeds gele memobriefjes op zijn koelkast ziet hangen, waarop hij door het spel galgje een naam of een woord moet invullen, en wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe collega Ivan helemaal niet bestaat, komt hij te weten dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Maar zijn vrees wordt erger. Het lijkt erop dat hij ook de contacten met het hoertje en de koffiedame Marie (Aitana Sánchez-Gijón) gaat verliezen en dat iedereen zich tegen hem keert. Trevor begint aan zijn eigen verstand te twijfelen en gaat op zoek naar de realiteit. Want is zijn waarheid wel de waarheid of lijdt hij aan wanen en hallucinaties?

Bij het zien van de film is het eerste wat in het oog springt, de toegetakelde Bale, die werkelijk veel mee heeft van de uitgeteerde figuur uit de Stephen King verfilming Thinner of zelfs van het Sloth-slachtoffer uit Se7en. Dit alleen is schokkend om te zien. En het grote verschil met de "give-me-an-oscar" make-up van Charlize Theron in Monster, is dat Bale hier werkelijk heel ver is gegaan in de portrettering van zijn ambigue personage. Zeker niet te vergelijken met de dromerige staat van het hoofdpersonage uit Insomnia of Memento. De film zal omwille van zijn underground en kleinschalig karakter zelfs nooit een kans maken om ook maar genomineerd te worden bij de oscars. So who cares? They don't. In zijn vorige films zette Bale altijd wel een knap staaltje acteerwerk neer (American Psycho, Equilibrium), en we mogen zeker opnieuw genieten of geschokt worden door zijn prestatie in The Machinist. Let wel, dat Bale een acteur is die nooit zijn personage groter zal maken dan de film, en dat deed hij ook in deze film niet. Zijn vlijmscherpe karakterstudie van zijn personage schaadt de geloofwaardigheid allerminst, maar versterkt de intrige.

De film is geregisseerd door Brad Anderson (van Session 9 - een intelligente horror-prent in ...ja u raadt het, een instelling voor geestesgestoorde.) en speelt in deze film op een David Lynch-achtige wijze met flash-backs, visioenen, schaduwen en lugubere personages. Wat hij in zijn vorige films bewees, is dat zijn acteurregie onfeilbaar is en zijn verhaalopbouw heel zorgvuldig en efficiënt. En het is met vreugde dat ik een film heb kunnen zien die geen concessies maakt en voluit gaat voor een thriller-verhaal vanuit de diepste kelders en de donkerste zwarten van het Hitchcock-tijdperk.