De FilmBlog

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

I am seriously underwhelmed bij het zien van de derde Prometheus (2012) trailer. Ik moet toegeven dat ik aangenaam verrast was in het begin, maar nu er steeds meer beelden in de trailer worden onthuld, begin ik wat op mijn honger te zitten. Ik kreeg zelfs even de indruk dat we naar een B-science-fiction film aan het zien waren in plaats van een angstaanjagend en intrigerend Ridley Scott schouwspel.

Korte inhoud: Een team van ontdekkingsreizigers gaat op een reis door het universum waarbij ze een ontdekking doen die leidt naar de oorsprong van het ontstaan van de mensheid. Hierdoor belanden ze in de gevaarlijkste uithoeken van het universum. Daar zullen ze een angstaanjagend gevecht moeten doorstaan om de toekomst van de mensheid te redden.

Uiteraard mag je niet al teveel belang hechten aan een trailer, maar toch kunnen ze een weerslag hebben. Hier zijn drie zaken die ik NIET goed vond: 1 Sommige acteurs lijken hier niet op hun plaats, te beginnen bij Logan Marshall-Green. Er is met hem een soort lichtheid die aan deze film wordt toegekend, die misschien niet meteen aangewezen is bij een film die met zijn R-rating een volwassen publiek wil benaderen. Maar ook de presentatie van Charlize Theron komt nogal houterig over. Oh ja, ze mag dan nog wel een product zijn van Peter Weyland, ik vond het niet werken. Zelfs Noomi Rapace en Michael Fassbender leken wat verloren in deze trailer.

2 Ofwel toon je weinig en laat je net genoeg zien om te teasen, ofwel vertel je een kort verhaal dat steek houdt en dat een publiek kan volgen. Proberen te teasen met een overdosis aan beeldmateriaal werkt alleen bij no-brainer actiefilms, maar werkt veel moeilijker bij science-fiction films. En de reden ligt voor de hand, het verhaal is hier van een cruciaal belang. Als je minutenlang beeldmateriaal toont waar de toeschouwer (al dan niet vertrouwd met de wereld van Alien of dat Prometheus een prequel is op Alien) geen snars van begrijpt, dan werkt dit afstotend in plaats van uitnodigend. Komt daar nog bij dat ze gaan spoilen en zaken laten zien die we eigenlijk liever niet wilden weten.

3 Na het zien van de trailer kan ik begrijpen dat veel mensen niet meteen verlangen om de film te zien. De originaliteit van de teaser trailers en de marketing-campagne steekt niet in deze trailer. Het lijkt een formule trailer die zijn inspiratie heeft gezocht in de trailers van recente Christopher Nolan films. En met die andere zomer blockbusters zal het geen evidente zaak zijn onvoldoende bezoekers te trekken.

Anderzijds wil ik gewoon dat deze film succes heeft. Ik vrees gewoon dat mijn verwachtingspatroon net een tikkeltje te hoog is. En hoe kan het ook anders na het Alien (1979) meesterwerk. Maar misschien kunnen ze beter deze trailer afvoeren en gewoon met hun teasers uitpakken.

Ridley Scott keert met Prometheus (2012) terug naar het sci-fi genre dat van hem één van de grootste levende cineasten op aarde heeft gemaakt. Dit na maar liefst 30 jaar (!) afwezigheid.

Zijn laatste SF film was namelijk het adembenemende Blade Runner (1982). Samen met Alien (1979) zijn dat meesterwerken die mijlpalen waren in de filmgeschiedenis. De man heeft een gave voor dit soort futuristische projecten, zoveel is duidelijk. Vandaar ook dat Prometheus een enorme hype heeft veroorzaakt. Het is de meest geanticipeerde SF film sinds zijn eigen Blade Runner, die sinds zijn release nooit werd overtroffen qua niveau. De teaser voorspelt alvast veel goeds: Het is één van de meest doeltreffende en angstaanjagende trailers sinds Alien (1979), wat trouwens de meest impactvolle trailer aller tijden is. De promo alleen zorgde voor een ongeziene fascinatie en eivolle zalen na de release.

Prometheus brengt een mooie hommage aan deze klassieker door te kiezen voor dezelfde opbouw, scherpe klanken & intrigerende beelden die weinig weggeven en veel overlaten aan de fantasie. De sfeer is zeer beangstigend, de effecten en vooral de sets zien er werkelijk fantastisch uit. Graag vermeld ik dat H.R. Giger, de geestelijke vader acht het Alien design, ook hier de creatieve leiding kreeg om zijn stempel te drukken op de uitstraling van de film.

Ridley Scott heeft trouwens voor danig wat verwarring gezorgd sinds de aankondiging van zijn nieuw geesteskind. Eerst kreeg Ridley de opdracht om voor 20th Century Fox twee prequels te maken op zijn originele Alien. Dit zag de man echter, terecht, niet zitten. Hij wilde de mythologie achter zijn meesterwerk in tact houden en niet teren op gemaakte successen.

Toch zou hij koste wat het kost terug naar zijn roots terugkeren en een nieuwe sci-fi franchise op poten zetten. Anno 2012 is het echter niet al te makkelijk (en zeker na jaren van middelmatige films/opbrengsten door Scott) om een groot budget los te krijgen bij een op cijfers beluste studio als Fox. Hij kwam gelukkig tot een consensus met de studiohoofden: Géén prequel, noch sequel maar wel een stand-alone film die zich afspeelt in het zelfde universum als Alien. Bepaalde accenten en links naar Alien werden in het scenario verweven, maar het script bevat een origineel verhaal dat op zichzelf kan staan. Om dit te realiseren werd scenarist Damon Lindelof binnengehaald. Een zeer slimme zet van Scott, want de man kan een stukje schrijven. In Lost zagen we vlagen van genialiteit in de door hem geschreven afleveringen. Enig minpuntje, hij schreef ook mee aan het script van Cowboys & Aliens (2011), maar - in zijn verdediging – hij schreef dit met 7 andere scenaristen.

Over wat gaat de film dan wel? Het weinige wat er geweten is, is dat de film handelt over een team wetenschappers die naar een verre planeet reizen, om er aanwijzingen te vinden over de origine van de mensheid op aarde. De cast omvat Noomi Rapace, bekend uit de originele Zweedse The Girl with the Dragon Tattoo (2011), Charlize Theron, Michael Fassbender (Shame, Centurion), Patrick Wilson (Hard Candy, Watchmen), Guy Pearce (Memento, L.A. Confidential) en Idris Elba (Thor, The Wire).

Een indrukwekkende cast in een indrukwekkend project. Deze film bulkt van het potentieel en is hopelijk op weg om een nieuwe mijlpaal te worden in de filmgeschiedenis. Ik ben daar alvast rotsvast van overtuigd. Deze trailer blies me gewoon van mijn stoel. Ik kan niet wachten tot hij in België op 30 mei 2012 in de zalen draait.

Update 23/02/2012: Alle nieuwe trailers tegenwoordig hebben heel veel weg van de Inception trailer, met de bombastisch dreunende beats die flarden laat zien van imposante decors en actie-sequenties, en dus ook deze nieuwe trailer. Geen alien te bespeuren, maar wel alles wat er op wijst dat ze daar zijn geweest ... en daar misschien nog steeds vertoeven. De trailer van deze alien film hebben ze zeker niet gestolen, het beloofd een helse rit te worden op een godvergeten planeet in buitenaards gezelschap.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte posters
17/01/2011: De alien-prequels zijn dood en begraven
06/09/2010: Ridley Scott vertelt over de alien prequels
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Er bestaat bij mijn weten geen geslaagde film over Sigmund Freud. Wanneer David Cronenberg zich dan aan deze psycholoog waagt, dan kan ik met gemak zeggen dat we hier met de 'eerste belangrijke Freud film' te maken hebben. In A Dangerous Method (2011) zien we zelfs niet alleen Freud aan het werk, maar ook zijn collega Jung. Dit is tevens de eerste film van Cronenberg na 4 jaar platte rust. Zijn laatste prent was Eastern Promises (2007), ook al met Viggo Mortensen en Vincent Cassel.

Korte inhoud: De Eerste Wereldoorlog staat op het punt uit te breken. Psychiater Carl Jung (Michael Fassbender), zijn mentor Sigmund Freud (Viggo Mortensen) en Sabina Spielrein (Keira Knightley) bevinden zich in een gespannen driehoeksverhouding. Patiënt Otto Gross (Vincent Cassel), die behandeld wordt voor zijn immorele seksuele gedrag, brengt de spanningen tot een kookpunt. Dit alles met grote gevolgen voor de moderne manier van denken van de mens.

De titel van de film verwijst naar de methode van psychoanalyse die Jung naar aanleiding van een boek van Sigmund Freud op Sabina Spielrein uitprobeert. Jung laat zijn patiënte haar dromen vertellen om zo haar geestestoestand te doorgronden. Een gevaarlijk methode, want zo komt de dokter heel wat te weten over zijn patiënte en krimpt zo de professionele afstand tussen beiden. Jung was in die tijd getrouwd met Emma (Sarah Gadon), wat alles nog meer ingewikkeld maakte.

De trailer ziet er wel boeiend uit. Het lijkt verre van een saaie biopic. Het verhaal is ook niet beperkt tot Freud, maar concentreert zich op de driehoeksverhouding. De film onthult hiermee tevens een paar ongekende feiten over die heilige drievuldigheid. Cronenberg is in ieder geval heel nauwkeurig te werk gegaan en zich gebaseerd op verschillende studies van de psycholoog. Ook de opnames zijn gemaakt in Freuds woning en in het ziekenhuis Burghölzli. A Dangerous Method is ondertussen met veel lof ontvangen in de States, en dan met name door de critici. Enkel de massa bleef weg. Het is blijkbaar een film voor de happy few. De critici prijzen voornamelijk de uitstekende vertolkingen. Toch is het duidelijk dat dit niet de meest verrassende prent is uit de carrière van Cronenberg.

Het meest indrukwekkend is waarschijnlijk de vertolking van Keira Knightley, in de rol van een seksueel geobsedeerde psychiatrische patiënte die regelmatig een spanking krijgt van Michael Fassbender's personage en ook volledig topless gaat. Bij aanvang van elke seksueel-getinte scène bekende Keira dat ze een scheut wodka achterover sloeg. Om die psychose geloofwaardig op het scherm te brengen, haalde Knightley naar eigen zeggen inspiratie uit de schilderijen van Francis Bacon. In een vorige rol op de planken speelde de actrice ook al de pannen van het dak in The Children's Hour (2007), waarin twee vrouwen in de jaren dertig beschuldigd worden van een lesbische affaire. Geen brave rolletjes meer voor Keira, zoveel is duidelijk.

Regisseur Steven Soderbergh heeft een zwak voor sterke vrouwen (cf. Erin Brockovich, Out of Sight), en ook in deze Haywire (2011) is dat niet anders. Mallory Kane (Gina Carano) is niet zomaar een mooie vrouw, ze is een gevaarlijke geheim agente én martial art specialiste, en dat komt al van bij het begin van de trailer aan bod tijdens een “onderonsje” tussen Carano en haar tegenspeler Channing Tatum.

Korte inhoud: De mooie freelance geheim agente Mallory Kane wordt door verschillende globale organisaties gevraagd om klussen uit te voeren die regeringen niet zelf kunnen en mogen goedkeuren. Na een gijzelaar bevrijdt te hebben in Barcelona, wordt Mallory snel op een missie gestuurd in Dublin. Als die missie fout gaat ontdekt ze dat ze bedrogen is en moet ze al haar vaardigheden, trucs en mogelijkheden aanwenden om een internationale klopjacht te ontlopen, en terug te keren naar Amerika.

De plot van deze spionage thriller blinkt niet meteen uit in originaliteit. We hebben opnieuw te maken met een 'agent going rogue'- verhaaltje, een soort Jason Bourne concept maar dan met een vrouw zonder het geheugenverlies. Heeft tevens iets weg van Salt (2010). Dit is tevens de eerste hoofdrol van Gina Carano, die twee jaar geleden nog een klein rolletje had in die andere vechtfilm Blood and Bone (2009). Soderbergh heeft trouwens geen schrik om iemand een hoofdrol te geven met weinig acteer-ervaring. Zo gebruikte hij ook de pornoster Sasha Grey voor The Girlfriend Experience, en dat werd met veel lof onthaald.

In het echte leven heeft deze 29-jarige Gina Carano tevens een indrukwekkende status opgebouwd in de MMA (Mixed Martial Arts) en zou ze gespecialiseerd zijn in Muay Thai (een soort kickboxen maar dan met kniestoten en elleboogwerk). Je zou het niet meteen zeggen met haar knap snoetje, maar de dame is met haar 65 kilo en 1m73 één brok geweld. Zo kan je haar via deze link aan het werk zien. Steven Soderbergh heeft haar dan ook aangetroffen in de ring (of in de kooi, want het was een cage-fight) en was meteen in de wolken van haar kunsten. Met haar laatste kamp in augustus van 2009 verloor ze haar titel tegen de gevaarlijke Cristiane Santos, die nog steeds op #1 staat. Hopelijk blijft Gina acteren, want het zou zonde zijn mocht haar gezicht/figuur (pic 1, 2, 3, 4, 5 en 6) compleet in mekaar getimmerd worden.

De carrière van Soderbergh ken evenveel up's als down's, en ik denk dat deze misschien een beetje tussen de twee zal bengelen. Het is niet de doorsnee actie-vechtfilm zoals er elk jaar honderden worden uitgebracht, maar van wat je kunt afleiden uit de trailer lijkt het script van scenarist Lem Dobbs te zijn samengevat op twee A4 blaadjes. Anderzijds zit het vol van bekende gezichten; zo is er Antonio Banderas, Michael Douglas, Bill Paxton, Mathieu Kassovitz en Ewan McGregor, naast acteurs als Michael Fassbender en Michael Angarano. Als Gina Carano een acteer-coach nodig heeft, dan is ze in ieder geval in goed gezelschap.

In tegenstelling tot de ballen kritiek die de tweede Jason Bourne film over zich heen kreeg, wordt Haywire geprezen voor zijn camerawerk, die grotendeels verzorgd werd door Soderbergh. Ook de mise-en-scene van de vechtscènes lijken zeer efficiënt in elkaar te steken. En of dat al niet genoeg was heeft ook Gina Carano veel lof ontvangen voor haar vertolking. Zoals we van de regisseur gewend zijn zal deze actieprent er heel afgelikt en visueel verfijnd uitzien, met welbepaalde kleurcodes (zoals in Traffic). Bestemd voor een publiek die zich wil ontspannen en niet al te diep hoeft na te denken over het verhaal. De film zou ergens in 2012 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
21/05/2012: Haywire filmbespreking

Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

Het ziet er naar uit dat X-Men: First Class (2011) geen stormloop heeft teweeggebracht in de States. Meer nog, als we de cijfers mogen geloven zou de film zelfs een zeer bescheiden openingsweekend gehad hebben in vergelijking met alle andere X-Men films. Daar waar een X-Men 3: The Last Stand (2006) nog 103 miljoen dollar vergaarde tijdens zijn eerste dagen, moet de nieuwe prequel het stellen met véél minder (56 miljoen dollar). Dat is 2 miljoen meer dan de eerste X-Men film en deze vergelijking gaat niet op want die prent was 10 jaar geleden. Alle andere X-Men films deden beter dan 85 miljoen tijdens hun openingsweekend.

Opiniemakers wijzen op de afwezigheid van het Wolverine personage, die in de vorige films eigenlijk telkens de centrale figuur werd. 20th Century Fox wijst dan weer naar The Hangover 2 (2011) die nog steeds roet in het eten kwam gooien (ook al ging deze film zijn tweede week in en was er geen directe concurrentie voor de X-Men prequel).

Korte inhoud: In X-Men: First Class zien we het levensverhaal van een jonge Charles Xavier (James McAvoy) en diens relatie met boezemvriend Erik Lehnsherr, (Michael Fassbender) de latere Magneto, in een periode voor de mutantenrevolutie. De oprichting van de mutantenacademie in 1963 en het ronselen van studenten met speciale gaven komt aan bod, naast de conflictvorming met de discriminerende gewone bevolking en de evolutie van een steeds duister wordende Magneto, alsook de confrontatie met een gevaarlijke vijand die op de voorgrond treedt, ene Sebastian Shaw (Kevin Bacon)…

Maar de cijfers zijn niet altijd een weerspiegeling van de kwaliteit. De reboot van Matthew Vaughn (Kick-Ass, Layer Cake) is een uitstekende comic-adaptatie! Het is wat mij betreft zelfs véél beter dan X-Men Origins: Wolverine (2009). Er zit meer actie in, de cgi ziet er op het scherm oogverblindend uit, het script (van Ashley Miller, Zack Stentz en Jane Goldman) steekt slim in mekaar, we krijgen een sterke cast voorgeschoteld met voldoende eye-candy (Rose Byrne, Jennifer Lawrence, January Jones, Zoë Kravitz), de dialogen zijn knap uitgeschreven en het verhaal inspireert zich op datgene wat de franchise zo goed maakte in de vorige films. Je hoeft zelfs geen fan te zijn om van deze First Class te houden. Ik stond niet echt te wachten op een nieuwe X-Men prent, maar ik kijk nu toch wel uit naar de sequel.

Uiteraard zitten er wat mankementjes in de film - zo wordt er iets teveel in gepraat en er zit bitter weinig humor in - maar de pluspunten overwegen op de negatieve kantjes. Het is tevens een meesterwerkje vergeleken met comic-adaptaties als Thor (2011). Die andere comic die binnenkort in de zalen is, Captain America: The First Avenger (2011), heeft hopelijk zijn lat heel hoog gelegd. Naast de regisseur zijn het vooral de acteurs McAvoy en Fassbender die overtuigend uit de hoek komen. Ja, het is een popcorn rollercoaster, maar wel één met artisanale popcorn die de smaakpapillen laat exploderen, ons hoofd op hol brengt en ons doet snakken naar meer. Hetzelfde verfrissende gevoel had ik bij het zien van de Star Trek reboot. De filmmakers hebben heel wat risico's genomen en met succes.

De film duurt 132 minuten en het verveelt voor geen seconde, meer nog, de kers op de taart komt op het einde. Dit is zeker één van de beste comic-adaptaties sinds The Dark Knight. X-Men: First Class draait al sinds 1 juni 2011 in onze zalen, een film om niet te missen!

***Related Posts***
10/03/2011: X-Men: First Class veelbelovend
05/05/2009: X-Men Origins: Wolverine review

Ik blijf het hier vaak herhalen maar casting’ is bijna de helft van de kwaliteit van een film. Je mag dan nog wel het beste scenario hebben, gebaseerd op de ultieme bestseller; als jouw casting zuigt, dan is het verloren moeite. Je mag dan nog een bekwaam regisseur hebben die al in het verleden heeft bewezen dat hij blockbusters kan maken, hij zal met een verkeerde casting niet ver komen. Als het scenario, wat de tweede grote factor van belang is, ook nog eens op de ballen trekt, dat is het hek helemaal van de dam.

Let op, ik spreek over casting, en ik heb het dus niet over het acteertalent van de desbetreffende acteur. Arnold Schwarzenegger is nooit een acteertalent geweest, maar zijn casting als barbaar in Conan the Barbarian zat er boenk op. Een geslaagde casting is de juiste acteur in de juiste rol steken’. Of de acteur in kwestie een acteurstalent moet zijn, is afhankelijk van de rol in kwestie. Uiteraard is een goed acteur altijd wel een pluspunt. Anderzijds zijn bepaalde acteurs altijd wel moeilijk om te casten (Keanu Reeves past perfect in zijn rol van Speed en The Matrix, maar in daar blijft het ook bij).

En aan foute castings is er geen gebrek. Sommige acteurs passen gewoon niet in een bepaalde rol (cf. zo goed als alle vrouwelijke rollen in de Christopher Nolan films), anderzijds zijn ze te jong of te oud. En tegenwoordig is er zelfs iets als "te wit". Een zwart personage die bijvoorbeeld vertolkt wordt door een blanke. Dit was tevens ook de kritiek op The Last Airbender (2010) van M. Night Shyamalan, die gebaseerd was op een animatie-serie waarin de personages uit verschillende etnische groepen kwamen, maar in de film allemaal werden vertolkt door blanke acteurs. En zo zijn er tientallen films die het niet zo nauw namen met de huidskleur van de acteurs.

En er staat een nieuwe Warner Bros filmproductie aan te komen met een 'witter dan wit' casting van een comic die zich afspeelt in Japan, met name de adaptatie van Akira. Kaneda is de leider van een Motorbende in Neo-Tokyo. Tetsuo is één van de bendeleden en is altijd de benjamin geweest, die onder bescherming van Kaneda staat. Als Tetsuo wordt gearresteerd, wordt hij als proefkonijn gebruikt voor een militair experiment, waardoor hij ongelooflijke krachten krijgt. Tetsuo kan zijn krachten niet in bedwang houden en slaat volledig door. Kaneda is de enige die hem nog kan tegenhouden.

Hoe ga je zoiets nu adapteren met blanke westerlingen? Vergeet dan maar Tokyo! Vergeet dan maar de namen van de personages! Vergeet dan maar de maatschappij-kritiek tegen de Japanse cultuur, die nu met de ramp meer dan ooit relevant is! Kortom, vergeet dan maar een accurate adaptatie te maken! De potentiële acteurs voor deze live-action adaptatie zijn ondermeer Robert Pattinson en Michael Fassbender. Waren er dan echt geen Amerikaans-Aziatische acteurs die goed genoeg waren om deze rollen te vertolken? Dat is toch een beetje een aanfluiting voor heel wat acteursgeweld, gaande van de Jet Li’s tot de Ian Anthony Dale. Het wordt dus een Neo-Manhattan verhaal. Sorry voor de die hard Akira fans.

Warner Bros is al een paar jaartjes bezig om deze film te maken, en ik herinner me nog dat ze de nobele onbekende regisseur Ruairi Robinson hadden benaderd om deze film te maken. Gelukkig zijn we dat stadium al lang voorbij. Toch denk ik dat er veel potentieel zit in de verfilming. De wereld van Akira kan je een beetje vergelijken met deze van Tron. Het kan een visueel verbluffende film worden. Hopelijk maken ze niet dezelfde fouten als bij Tron: Legacy (2011), en komen ze met een goed én NIEUW verhaal.

***Related Posts***
06/01/2012: Filmadaptatie van Akira stil gelegd
10/11/2007: Akira verfilming in de maak