De FilmBlog

Het wordt uiteindelijk Anne Hathaway die in het strakke pakje zal kruipen van Catwoman, in de opkomende nieuwe Batman-film van Christopher Nolan, genaamd The Dark Knight Rises (2012). Op de casting lijst staat wel Selina Kyle, dus is het nog niet helemaal zeker of ze daadwerkelijk in deze film haar alter-ego zal bekomen. Maar het lijkt me wel een logisch gevolg, gezien ik niet denk dat Christopher Nolan nog veel Batmanfilms na elkaar zal breien. Na deze film heeft hij zijn Batman-trilogie en kan hij beginnen aan andere zaken.

Catwoman is zeer atletisch personage. Ze heeft training gehad in acrobatiek en tevens een aantal vechtsporten. Ze staat bekend om haar snelle ontsnappingen, katachtige reflexen, balans en flexibiliteit. Aanvankelijk droeg het personage geen speciaal kostuum. In de loop der jaren heeft ze in de comics verschillende kostuums gebruikt, waaronder één in de kleur groen. Maar haar meest bekende kostuum is een strak zwart leren pak. Catwoman heeft veel verschillende wapens gebruikt, maar haar favoriet is de zweep.

Het is op zich wel een beetje opmerkelijk gezien Hathaway in geen enkel kandidaat-catwoman-lijstje aan bod kwam. Enkel in de laatste weken dook haar naam op, naast die van Blake Lively, Keira Knightley, Natalie Portman en Rachel Weisz. Maar Hathaway is een zo goed als perfecte casting, en komende van deze regisseur is dat wel opmerkelijk want Nolan is vreselijk in het casten van vrouwen. Hathaway is niet alleen knap, heeft iets donkers in haar blik en kan ook nog eens acteren.

Anne Hathaway, die ondertussen te zien is in Love and Other Drugs (2010), ligt een beetje overhoop met Katie Holmes. Het pijnlijke aan de zaak is dat Katie Holmes door Christopher Nolan werd vervangen voor de tweede Batmanfilm, The Dark Knight (2008). Het lag al een tijdje in de lucht dat Catwoman haar intrede zou doen, en ons hopelijk die niet zo leuke herinneringen (lees: nachtmerries) van Halle Berry in Catwoman (2004) doen vergeten.

Tim Burton had in ieder geval ooit de perfecte catwoman gevonden voor zijn Batman Returns (1992). Actrice Michelle Pfeiffer was niet alleen super sexy, maar had ook iets kat-achtig en gevaarlijk. Nolan bevestigde ook dat Tom Hardy de rol van Bane gaat spelen, een chemisch bewerkte superslechterik die in de gevangenis opgroeide. Dit zal ook wel een belangrijke villain rol worden. In de strips had Batman het hard te verduren tegen die gespierde slechterik, die in een episode zelfs eens de rug brak van de dark knight (zie pic). Ik vind het enkel spijtig dat het Deathstroke niet is geworden, misschien een villain met iets meer flair.

Uiteraard speelt Christian Bale nog altijd Batman, en verwacht wordt dat Michael Caine terugkeert als de butler Alfred, naast Morgan Freeman (Lucius Fox) en Gary Oldman (Jim Gordon). Maar we zullen nog een beetje ons geduld moeten oefenen, want de film zou pas in 2012 in de bioscoop zijn. Wat vinden jullie trouwens van de keuze van Anne Hathaway als de nieuwe catwoman?

*** Anne Hathaway HQ picture gallery ***

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

Ik heb deze film in de zomer van 2010 gaan zien in een overvolle filmzaal waar de airco blijkbaar was uitgevallen en waar de temperatuur nauwelijks te houden was. Om alles nog wat erger te maken, zaten een paar stoelen links van me twee randdebielen die nauwelijks hun tetter konden houden, en achter me een dame met krakende chips met pickles (ik haat de stank van pickles!). Je zou al snel de neiging hebben om van zaal te veranderen en naar een andere film te gaan zien. Maar dan begon Inception (2010) en je bent van de eerste tot de laatste minuut gekluisterd aan je stoel, en besef je nauwelijks nog iets van de ongemakken.

Enkel voortreffelijke films slagen hier in, en hier heb je er zo één. En vandaag is de film te verkrijgen op een 2-disc blu-ray special edition, met genoeg extra's en behind the scenes filmpjes, om er duizelig van te worden.

Korte inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) is een meesterdief, gespecialiseerd in het "stelen" van waardevolle geheimen in het onderbewustzijn van een mens. Dit stelen gebeurt via een droomsequentie, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage. Maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt, wat hem alles kan kosten wat hij ooit lief had, zijn vrouw Mal (Marion Cotillard) en kinderen. Nu krijgen Cobb en zijn team van specialisten een nieuwe taak aangeboden door Saito (Ken Watanabe). Een 'laatste' taak die ervoor kan zorgen dat Cobb zijn oude leven weer terugkrijgt. Deze taak is niet het stelen van een idee, maar het plaatsen van een idee in de geest van Robert Fischer, Jr. (Cillian Murphy), de zoon van een belangrijke bedrijfseigenaar. Als ze slagen, dan kan het de perfecte misdaad zijn. Maar er is ook een levensgevaarlijke vijand, iemand die altijd Cobb's volgende zet lijkt te voorspellen...

Inception is niet zo’n ingewikkeld zoals velen hem omschrijven. Zeker niet ingewikkelder dan pakweg Fight Club (1999) , Primer (2004) of de Matrix trilogie (1999). Je moet er wel je kopje bij houden. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. Vreemd genoeg komen deze prenten pas aan het oppervlak wanneer het politiek klimaat het toelaat in de States. Je moet er eens op letten wanneer een Democraat in het Witte Huis zetelt, we vaak films hebben die grenzen willen verleggen en het publiek niet beschouwen als apathisch kijkvee. Wanneer een Republikein zetelt zijn het vaak hoogdagen voor het slasher-genre. Regisseur Christopher Nolan heeft eerder grenzen verlegt met zijn comic-adaptaties van de Batman, en nu zet hij met deze prent opnieuw een stap in het onbekende: de spionage thriller in de droomwereld.

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Het was niet de bedoeling van Christopher Nolan om een soort Alice in Wonderland film te maken waar alles mogelijk is. Neen, ook een droomwereld heeft zijn regels, zijn beperkingen en uiteraard zijn gevaren. Het is ook geen film à la Lost waar de kijker wordt ondergedompeld in een wirwar van mysterieuze plotlijnen waar verklaringen uitblijven tot enorme frustratie van de kijker. Nolan houdt ons niet voor de gek (althans niet tot het laatste shot van de film). Hij maakt alles duidelijk waar we zijn en waar me naar toe gaan, en doet dit zelfs misschien een tikkeltje teveel naar mijn gevoel. En toch, ondanks die duidelijkheid verliest het verhaal niets van zijn mysterie en intrige. We ontdekken een nieuwe wereld, en deze keer is het niet op de planeet Pandora met blauwe Na'vi's, ...thank god.

En ook al is het verhaal niet geheel nieuw (cf. tv-series als "Caprica" en "The Prisoner"), toch hebben we te maken met een origineel en vernuftig concept waarbij een systeem toelaat om in te breken in iemand zijn dromen. En in die originele gedachte, waar Nolan 8 jaar van zijn leven heeft aan gewerkt, gaat hij nog een stap verder en introduceert 'inception', het implanteren van een idee of een gedachte in de geest van iemand anders, niet als doel om een vrouw ervan te overtuigen dat jij echt de ware bent, maar wel om bijvoorbeeld een bedrijfseigenaar te beslissing te laten nemen zijn imperium te ontmantelen.

Het slachtoffer in de film is Robert Fischer Jr., gespeeld door Cillian Murphy (één van de terugkerende acteurs in Nolan zijn films), zoon die het imperium van zijn zieke vader (Pete Posthelthwaite) zal erven. Het team die Cobb (Di Caprio) zal bijstaan in deze inception bestaat uit Arthur (Heath Ledger-look-alike Joseph-Gordon Levitt), de jonge architecte Ariadne (Ellen Page) die een studente is van Cobb’s stiefvader Miles (Michael Caine), de persoons-imitator Eames (Tom Hardy), de opdrachtgever Saito (Ken Watanabe) en de chemicus Yusef (Dileep Rao). Een slimme zet van Nolan, die niet alleen de Amerikaanse/Britse, Aziatische en Franse markt aanspreekt, maar ook de Indische. Het productiebudget bedroeg 200 miljoen dollar, en dit bedrag is al binnen nog voor de film in de zalen kwam. En dit met een vrij complex SF-verhaal. De film heeft niet genoten van een gelijkaardige marketing campagne als dat van Avatar, maar de posters en trailers waren wel indrukwekkend en zullen hun doel niet gemist hebben. Ik ben de tweede week gaan zien om love parade achtige toestanden te omzeilen, maar ook de tweede week was het drummen voor een plaatsje (...ook al was het een genummerd plaatsje).

Ook al hebben we hier te maken met een nieuw meesterwerkje, toch denk ik niet dat deze film hetzelfde effect teweeg zal brengen als The Matrix. Daarvoor zijn er net iets te weinig memorabele scènes of dialogen. Ook naar het einde toe is de film iets te conventioneel in vergelijking met zijn Memento (2000). Maar het blijft desondanks één van de beste science-fiction thrillers van de laatste 10 jaar. Het is een intelligente film die ook zijn uiterlijk heeft verzorgd. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Met de dreigende muziek van Hans Zimmer en gitaarwerk van Johnny Marr, de wide-angle fotografie van Wally Pfister en het slimme plak en knip werk van Nolan, blijf je op het puntje van je stoel zitten.

Maar wat Nolan heeft geleerd van James Cameron is om je publiek ook een dosis emotionaliteit te bezorgen. Het visueel verbluffende Titanic had nooit zo’n hit geweest was het niet voor de avontuurlijke romance tussen Jack en Rose. En in Inception heb je ook een romance, weliswaar met een bitter smaakje. Maar die romance, die zich gradueel onthult, is de drijfveer van de hele film. We hebben hier niet te maken met een 'boy meets girl' premisse, dan eerder een 'girl left boy' verhaallijn. Maar de duistere details van deze breuk zijn enkel door Cobb bekend, en terwijl we afdalen in de diepste regionen van zijn onderbewustzijn, worden we geconfronteerd met de tragiek van deze relatie. Neen, als jullie op zoek zijn naar een hartverwarmende romance, dat zijn jullie met Christopher Nolan aan het verkeerde adres.

Leonardo DiCaprio blijft ons verrassen als man en blijft groeien als acteur. DiCaprio zet hier wederom een uitstekende vertolking neer van een ingewikkeld personage. Hij moet niet alleen worstelen met een personage met een verscheurend verleden maar moet als acteur ook de toeschouwers kunnen bekoren met een charismatische en aantrekkelijke verschijning. En het is tegenwoordig geen eenvoudige taak om als acteur niet te worden weggeblazen door de speciale effecten. Nolan nam dan ook geen onnodige risico’s met de andere cast-leden, en nam de helft van zijn Batman Begins – The Dark Knight acteurs over (Ken Watanabe, Cillian Murphy, Michael Caine). Tom Berenger duikt ook op in deze film, een beetje als de onverwachte verschijning van Rutger Hauer in Batman Begins. De speciale effecten in de film staan ten dienste van de acteurs en niet omgekeerd. Er is niet gedacht aan een leuk effect om nadien de acteurs hier aan bloot te stellen, wel zijn het de acteurs die op de voorgrond treden, en in deze film vooral Leonardo DiCaprio (gezien de andere personages maar een klein beetje worden uitgewerkt).

Is deze film bestemd voor filmgeeks? Laat het me zo stellen, het is niet de opwekkende Leathal Weapon joyride die je waarschijnlijk had verwacht na het zien van de trailer. Dit is een SF-thriller van !148 minuten! lang, waar personages dromen in een droom van een droom in een andere droom. Hier zijn geen Shyamalan twists, maar wel Sience-Fiction waar de 'science' geschreven wordt met een grote 'S' (toch naar Hollywood normen). Je kunt je achteraf veel vragen stellen, maar volgens mij zit alles wel goed in mekaar. Als er onduidelijkheden zijn, zet het maar in de commentaren met spoiler-alert en ik zal er wel een antwoord op hebben. Neem nu de vraag waarom de personages niet rondzweven op level 3 in de droom-sequentie, terwijl ze dat wel doen in level 2, ten gevolge van het busje die de brug afrijdt. Of de vraag waarom Saito blijft bloeden ook in een nieuwe droomfase, of de reden waarom Arthur iedereen moest verplaatsen naar de lift? En hoe een lift al dan niet kan crashen? Of hoe dat nu zit met dat laatste frame (tip: let op de trouwring van Cobb...I say no more) ...

Inception is voor een keertje niet in 3D, ook al was dat een wens van Warner Bros. Nolan vond dat het teveel het publiek zou afleiden van het verhaal, en gelijk heeft hij. Mis deze film niet!

***Related Posts***
31/08/10: Joris' Inception review
31/08/10: Jeroen's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Christopher Nolan, de man achter het kassucces The Dark Knight (2008) komt met een nieuwe topfilm op de proppen, waar hij en broer Jonathan naar eigen zeggen 10 jaar aan hebben geschreven. Inception (2010) is een Sci-Fi drama van de origineelste soort dat zich afspeelt in de wereld van de droom. Dat Nolan ook hier weer dergelijke topkwaliteit kan afleveren, was voor velen niet denkbaar…

Korte Inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) en zijn team houden zich bezig met de meest ondenkbare vorm van bedrijfsspionage: ze zijn gespecialiseerd in het binnendringen van de droomwereld van een doelwit om daar waardevolle informatie te ontvreemden of iemand zijn onderbewustzijn te manipuleren. Bijvoorbeeld de code van een safe ontdekken , een bejaarde zijn erfgenamen laten veranderen, belangrijke zakendeals laten afspringen…

Cobb is hier de spilfiguur. Hij dirigeert een handvol specialisten, waarbij elk teamlid een unieke kwaliteit bezit. Ariadne (Ellen Page) speelt 'een architect'. Zij bouwt een kunstmatige droomwereld op voorhand op met haar gedachten waar het slachtoffer in zal vertoeven. Hele steden worden fictief nagebouwd in functie van het zo vlot mogelijk losweken van informatie. Dan heb je nog 2 teamleden die zorgen voor versterking (Joseph-Gordon Levitt & Tom Hardy), voor mocht het fout gaan. Er wordt namelijk heftig wat afgevochten, zei het virtueel, van zodra het slachtoffer door heeft dat er wordt gestolen in zijn gedachten. De dromen durven dan weleens uiteen brokkelen met een chaos van vernieling als gevolg.

Als laatste heb je Yusuf, een soort van alchemist (Dileep Raop) die zorgt voor extreme verdovingsmiddelen om het doelwit in slaap te houden. Daarnaast assisteert hij ook in de droomwereld zelf. Cobb zijn nieuwste opdracht is de uitdaging van zijn leven: malafide zakenman Saito (Ken Watanabe) biedt hem naast een bom geld de kans van om zijn verloren burgerrechten terug te winnen, die hem door de CIA werden afgenomen naar aanleiding van zijn criminele activiteiten. Als hij slaagt in zijn opdracht kan hij na jaren gemis eindelijk zijn kinderen terugzien.

Cobb en zijn team moeten ditmaal een droom binnen een droom opbouwen, om zo de code van een safe te stelen van de zoon van een groot bedrijfsleider (Cillian Murphy). Dit is ongezien in de wereld van de droommanipulatie, en zeer risicovol. Het opeenstapelen van dromen kan een blijvend coma tot gevolg hebben. Doch is dit systeem de enige manier om de opdracht te voltooien. Het slachtoffer is namelijk mentaal getraind tegen droomdiefstallen…

Zoals het bovenvermelde plot al aantoont is Inception zeer ingewikkeld en vergt hij enorm veel aandacht en focus. Het complex verhaal is zeer sterk maar moeilijk om te blijven volgen. Zelfs bij het zien van al de trailers heb je geen idee waarover de film precies gaat. Je moet hem zelf gaan bekijken om alles volledig te begrijpen.

De cast is zeer fris: we hebben Joseph-Gordon Levitt, topacteur in wording, die eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient. De nog wat onbekende Tom Hardy acteert ook zeer degelijk. Een veelbelovend acteur, die niet voor niets Mad Max mag vertolken in Mad Max: Fury Road (2012). Dan hebben we natuurlijk nog Leonardo DiCaprio, die de pannen van het dak speelt. Shutter Island (2009) was al zijn definitieve doorbraak als topacteur, maar hier acteert hij nog beter. De jonge Ellen Page speelt overtuigend en Michael Caine is ook van de partij.

Klein negatief puntje in de casting: Marion Cotillard die de vrouw van Leo speelt. Deze Franse schoonheid staat houterig te acteren en dat irriteert. Ze valt bleek uit tussen dit ensemble. Inception is net als The Dark Knight bijna volledig opgenomen met IMAX camera’s met als gevolgd: haarscherpe beelden, ongezien mooie speciale effecten en prachtige kleurpanelen. Het is een lust voor het oog om deze film van de eerste tot de laatste seconde te mogen aanschouwen.

Gelukkig werd de 3D-technologie achterwege gelaten: deze staat nog niet helemaal op punt, dat bewijzen de flauwe effecten in B-film Clash of the Titans (2010). Enkel Avatar kon overtuigen, al is dat een groot woord. Ik vond het persoonlijk niet enorm indrukwekkend en zie geen toekomst in dit medium.

Kortom, Nolan is nog net geen volgende Stanley Kubrick, maar dat fans van imdb de film op 9,3/10 quoteren en Inception hierdoor als de 3e beste film aller tijden wordt geklasseerd, zegt genoeg. Vond je The Prestige al fantastisch, dan ga je de vingers aflikken met deze kaskraker. Inception is op vele vlakken één van de beste Hollywoodproducties in jaren en is een must voor elke cinemaliefhebber. Niet te missen!

***Related Posts***
31/08/10: Jeroen's Inception review
30/07/10: Dave's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

De nieuwe film van Christopher Nolan is niet Batman 3, maar wel een science-fiction thriller met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Inception (2010) vertelt het verhaal van een directeur van een groot bedrijf die in contact komt met een afpersingschandaal. Maar zoals we Nolan ondertussen kennen zal dit de aanzet zijn voor het vertellen van een wel heel aangrijpend verhaal.

Korte inhoud: Cobb (Leonardo DiCaprio) is een wetenschapper die een onverwachte doorbraak maakt in zijn werk en een potentiële aansluiting vindt tussen de geest en het heelal die alles kan veranderen wat wij over onszelf weten. Cobb en zijn team vinden een manier waarin de mens zich - via een injectie - kan verplaatsen in de gedachten- en dromen van andere mensen. Het team wordt op een zaak gezet om een misdaad op te lossen en informatie vanuit andere gedachten te winnen. Er is echter al snel een persoon die Cobb probeert de chanteren. Vanaf dat moment beginnen dingen goed mis te gaan...

Nolan is een vaste waarde in Hollywood en je zou denken dat de cineast ook de beste scenario’s in zijn schoot krijgt geworpen, maar Nolan maakt de films die hij wil maken. Deze film is dan ook een project die hij zelf heeft geschreven voor het witte doek én ook zelf produceert met zijn productiehuis Syncopy voor Warner Bros. Het kostenplaatje bedraagt maar liefst 200 miljoen dollar en dat moet één van de weinige big-budget films zijn die alles geheim kunnen houden voor het publiek, iets waar zelfs Stanley Kubrick heel veel moeite mee had. In de cast duiken naast Leo ook een aantal bekende koppen op, zoals de Franse actrice Marion Cotillard, de Japanse Last Samurai acteur Ken Watanabe, Juno actrice Ellen Page, maar ook Cillian Murphy, Tom Berenger en Michael Caine.

Bij het bekijken van de teaser-trailer weet je meteen dat dit een bijzondere film zal worden. Het filmpje is bijzonder karig met informatie, en dat maakt net ook zijn kracht. De tag van de film luidt: "Your mind is the scene of the crime" en met het beeld van een gevecht in een gang die alle gravitatiewetten overtreedt weet je al genoeg. Het is trouwens een verademing om nog eens een trailer te zien die niet het gehele plot uit de doeken doet. Maar loop nog niet te snel van stapel want de film komt pas bij ons uit op 18 augustus 2010.

***Related Post***
22/09/2009: Hallucinerende Inception banners

Ik ga regelmatig eens op deze filmblog Blu-ray DVD’s bespreken die echt wel de moeite zijn om aan te schaffen, niet alleen omdat ze visueel beter in High Definition tot hun recht komen maar ook omdat het films zijn die je meermaals kan bekijken. Zo is er bijvoorbeeld Children of Men (2006), een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse en een voortreffelijke cast. De film kreeg 3 Oscar-nominaties, waaronder deze voor Beste Scenario en Beste Fotografie.

We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt te midden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig.

Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd's Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en mag zeker niet ontbreken aan jullie (Blu-ray) DVD-collectie.

De film wordt uitgegeven door Universal. Mijn enige kritiek op de Blu-ray is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel door de cultuur-theoreticus Slavoj Zizek die uiteindelijk NIETS met de filmproductie te maken heeft en met gebroken Engels accent iets geleerd probeert te vertellen over de film.

***Related Posts***
11/11/2006: filmbespreking Children of Men
16/12/2006: Top 10 Beste Films uit 2006
09/09/2006: Children of Men trailer

Laat ik deze review beginnen met de bewering dat Heath Ledger hier één van de beste villains neerzet die ik in de laatste 10 jaar heb gezien. Zijn briljante dramatische vertolking van de excentrieke psychopaat eist alle aandacht op en blijft hangen ook lang nadat je uit de filmzaal bent. De scène aan het ziekenbed van Harvey Dent, of zijn clash met Batman in het detentiecentrum zijn om van te smullen. Ok, zijn tong die langs zijn beschadigde mondhoeken wrijft, heeft een andere acteur al voorgedaan, but who cares. Je moet het volledige palet bekijken en een acteur moet alles bij elkaar brengen om zijn vertolking kracht bij te zetten. En net zoals Anthony Hopkins de Oscar kreeg voor beste acteur voor zijn vertolking van Hannibal Lecter, moet ook Heath Ledger de Oscar krijgen, of toch op z’n minst een nominatie voor beste hoofdrol. Ik kan me niet inbeelden dat een andere acteur beter zou kunnen, en ik heb nog geen acteerprestaties gezien dit jaar die zo naar de keel grijpen als deze. Voilà, nu mogen alle pubers en Heath Ledger-fans stoppen met lezen en nog wat accounts aanmaken op Imdb om The Dark Knight (2008) van Warner Bros een 10 op 10 te geven.

Korte inhoud: Met de hulp van luitenant James Gordon (Gary Oldman) en officier van justitie Harvey Dent (Aaron Eckhart) probeert Batman (Christian Bale), in het dagelijks leven beter bekend als Bruce Wayne, af te rekenen met de maffia in Gotham City, met name Salvatore Marconi (Eric Roberts). Deze samenwerking blijkt effectief, totdat ze geconfronteerd worden met een reeks chaotische taferelen, veroorzaakt door een levensgevaarlijke en eigenzinnige crimineel. Hij noemt zichzelf The Joker (Heath Ledger) en heeft een buitengewoon eigenaardig gevoel voor humor. Terwijl deze gestoorde maniak de stad op zijn kop zet, beseft Batman dat hij The Joker moet stoppen...

Deze Batman sequel van Christopher Nolan behoort bij de beste comic-verfilmingen ooit, maar is zeker niet het ‘meesterwerk’ waar iedereen over praat. En wat meer, ik vond Batman Begins (2005) niet beter of slechter dan TDK. Ze krijgen van mij allebei 4 sterren op 5, weliswaar voor compleet andere redenen. De hype die er momenteel bezig is zowel bij publiek als pers, en zichzelf versterk door de box-office resulaten, vind ik veel weg hebben van massahysterie, zoals ik al had voorspeld. Een meesterwerk zou in principe weinig tot geen zwaktes mogen vertonen, en deze film heeft meer dan één zwakte. Er is trouwens ook geen correlatie tussen een meesterwerk en een box-office record houder, of dacht je dat Spider-Man 3 of Shrek the Third meesterwerkjes zijn?!? Get real! Nog eens, ik vond het een buitengewoon knappe comic adaptatie, maar geen meesterwerk, hoewel Cristopher Nolan de ALLE kaarten in handen had om deze comic op te trekken tot een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Maar het zou on-fair zijn van mij om enkel maar die zwaktes aan te stippen zonder ook de grootsheid van bepaalde scènes in de verf te zetten, maar gezien de overvloed aan positieve reviews ga ik hier toch een aantal minpuntjes bespreken, in een zoveel mogelijk "evenwichtige uiteenzetting", zonder teveel van het plot te verklappen – hoewel; je leest best geen review voor je de film zelf hebt gezien. Er zal altijd wel een beetje ge-spoiled worden en je beoordeling van de film zal minder "objectief" zijn. The Dark Knight is voor mij de beste film van het jaar tot nu toe, maar dat zegt meer iets over de kwaliteit van de andere films dan over deze. Het is tevens ook de meest teleurstellende film van het jaar, want het had een meesterwerk kunnen zijn.

Zoals ik al in het begin heb gezegd; het beste van de film is Heath Ledger als The Joker. Al zijn scènes zijn quasi perfect, buiten misschien die ene scène in de penthouse van Bruce Wayne die verschrikkelijk slecht gemonteerd werd en waarbij nooit wordt verklaard 'wat' er precies gebeurt met The Joker eenmaal Rachel en Batman naar beneden zijn getuimeld. Het shot van The Joker met zijn hoofd uit het raam van een gestolen politiewagen, de wind in de haren, genietend van zijn intellectuele superioriteit en zijn gestoorde geest, was misschien wel het beste shot uit de gehele prent. De muziek, de fotografie, de timing, de vertolking van Heath, had alles weg van een grandioos meesterstuk. Spijtig genoeg waren dat momenten van grootsheid die dan weer werden teniet gedaan door een zinloze expositie-babbel-scène. The joker brengt ook humor in een anders droge sfeer en zijn zwartgallige humor werkt dan ook voortreffelijk. De scène met de grote verdwijntruc met de potlood is magnifiek. Ook de scènes waar hij in hechtenis zat, waren om van te smullen, maar kan iemand mij trouwens uitleggen waarom Detective Stephens (Keith Szarabajka) zo nodig in de cel van The Joker voor de deur moest post nemen. Was er iets mis met het slot of waren de doorkijkramen aangedampt?

De vertolking van Christian Bale kan niet opboksen tegen het krankzinnige geweld die Heath Ledger neerzet, maar in alle eerlijkheid had Batman ook de scènes en dialogen er niet voor. En dat is een beetje spijtig voor een prent die ‘The Dark Knight’ heet. Je zou verwachten dat Batman iets beter uit de verf zou komen. Er zitten een paar hoogtepunten in zoals de over-the-top scène met het vliegtuig (moet kunnen!) en de scène waar hij met zijn Bat Pod door de straten scheurt. Maar er zitten bitter weinig hoogtepunten in zijn vertolking. Het stemgebrul, eenmaal hij het masker opzet, is iets heel tricky. Je vraagt je soms af waarom Batman zijn zwarte stem gebruikt wanneer hij aan het praten is met mensen die weten dat hij Bruce Wayne is. Een stemvervormer, ingebouwd in zijn suit, had dit probleem gemakkelijk kunnen opvangen.

Zou dit een probleem geweest zijn in een filmversie van Tim Burton, ik denk van niet. Maar Nolan heeft een meer "realistische" setting, iets waar ik hem volledig in volg. Maar dat impliceert dat hij met iets minder fantasie de scènes moet onderbouwen. Het plots verdwijnen van de Batman werkt eigenlijk maar half zo goed in deze context, en wanneer hij dat meermaals doet begint dit vervelend te worden, tot zelfs belachelijk. We weten allemaal dat hij die ninja-skills heeft geleerd, maar laten we ernstig blijven. "He does that sometimes." zegt Goron. – He shouldn’t, it’s stupid.

Christopher Nolan is geen Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum) en de vecht-sequenties werken niet altijd even goed. Kijk nu naar die begin-scène met de presentatie van Batman en die fake-Batmans. Alweer een slecht gemonteerde sequentie die nooit van de grond komt. Batman mag dan wel verdwijnen als een ninja, wanneer hij vecht lijkt hij eerder op een George Foreman. Dan krijg je een set-up waarin Wayne aan Lucius Fox (Morgan Freeman) vraagt om hem een lichter pak te maken die hem meer bewegingsvrijheid geeft. Zalig! Enkel spijtig dat we vrijwel geen verandering zien. Alles blijft heel lomp en nogmaals slecht gemonteerd.

De technologie in deze Batman film is van de bovenste plank. De gsm-radars vind ik de beste uitvinding in een film sinds de shockwave gun in Minority Report. Batman die met gloeiende ogen doorheen een gebouw kijkt was opnieuw één van die geniale scènes die meteen de gehele actie naar een hoger niveau tilt. Dit waren de momenten waar de film naar een hoogtepunt kwam. De sfeer had veel weg van de psychotische wereld van Scarecrow (Cillian Murphy), maar dat vond ik niet erg, integendeel.

Ik had moeite met de montage, maar het script had op dit niveau nog iets beter uitgewerkt mogen zijn en zeker 15 minuten korter gemaakt. De scène met de explosie van het hospitaal was op zich wel leuk, maar in een realistische context niet echt plausibel als je er van uitgaat dat een ziekenhuis waar Harvey Dent ligt toch op z’n minst door flikken wordt bewaakt, en zeker bij klaarlichte dag. De scène met de twee ferrieboten is ook niet bijzonder geslaagd. Het is mij een groot mysterie waarom de gevangenen bij de eersten waren om geëvacueerd te worden. Maar het grootste probleem met het script van TDK is dat het teveel overbodige babbel-scènes bevat waar personages ons met de paplepel het plot willen uitleggen. Ik had zoiets van "Shut the f@ck up!" In plaats van ons te laten zien wat er gebeurde, kreeg je talkin’ heads, en dat is iets waar ik een hekel aan heb. En bepaalde plot-twists waren dan weer niet goed uitgewerkt. Batman wordt beschuldigd van de moord op 5 onschuldige slachtoffers – vermoord door Two-Face - en moet zichzelf aan de ordediensten uitleveren. Wel, we hebben hooguit 4 slechtoffers gezien, we moeten er vanuit gaan dat er ook een vijfde is gevallen. Ik ga geen namen noemen, maar dit had visueel opgevangen kunnen worden. Nu ontstaat er onduidelijkheid. Het script springt ook van de hak op de tak en dat zorgt dat bepaalde relaties niet uit de verf komen.

Neem nu Rachel Dawes, de zwakke schakel in de film. Ze was vrijwel onzichtbaar, en nochtans staat Rachel centraal in de transformatie van Harvey Dent in Two-Face. Veel passie heb ik niet gezien tussen die twee en ik had echt het gevoel naar het einde toe dat alles opgefokt werd. Ook haar relatie met Bruce Wayne loopt mank. Maggie Gyllenhaal heeft acteertalent, maar hier kreeg ze een 5de rangs bijrol van geen belang, en eigenlijk evenwaardig met de Butler Alfred (Michael Caine). En wie heeft haar make-up en belichting verzorgd?? Op bepaalde momenten zag The Joker er veel knapper uit dan Maggie. Dat kan je toch niet maken in een film van een dergelijk niveau.

Harvey "Two Face" Dent daarentegen vond ik zalig, hoewel ik achteraf vond dat zijn transformatie misschien niet in deze film had moeten uitgewerkt worden. Twee charismatische villains in één film is vragen om problemen. Batman wordt al voorbijgestoken door The Joker en dan krijgen we Two-Face. Harvey had op het einde kunnen veranderen, maar nu kreeg hij 30 minuten en nadien een idiote afwikkeling (ik spoil niet), en toen had ik zoiets van "noooooooooooo".

Kortom, het had gemakkelijk een meesterwerk kunnen zijn mits een aantal cruciale script-aanpassingen. Wat deze film bijzonder maakt – los van The Joker – waren voornamelijk vondsten die in de eerste film aan bod kwamen. Zelfs de muziek was voor 75% dezelfde als in de eerste film, met nog toevoegsels van muziek van oa. Unbreakable (2000) van componist James Newton Howard. The Dark Knight kon veel vernieuwender zijn in zijn aanpak. Bepaalde scènes steken meesterlijk in elkaar en de acteerprestatie van Heath tilt de film naar een hoger niveau. Spijtig genoeg overtuigt de film niet altijd op cruciale momenten (de begin-scenes, de Hong Kong tower-sequentie, de relatie met Dawes, …) maar overbluft ons dan weer met andere (quasi alles met The Joker). Tot nu toe blijft het desondanks de minpunten voor mij de beste film van het jaar, maar dat zou wel eens kunnen veranderen in november van dit jaar. The Dark Knight zal in ieder geval bij menig kijker een brede Joker-smile op het gezicht toveren, en nu op naar de volgende Batman met ... Johnny Depp als The Riddler (hoewel, ik zou dit gerucht niet al teveel gewicht geven). Comic-Book Movies Rule!

***Related Posts***
25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
30/04/2008: The Dark Knight banners en posters
25/04/2008: Brandend Batman logo
23/01/2008: Heath Ledger dood
12/12/2007: Eerste teaser poster The Dark Knight
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
11/09/2007: Catwoman in Batman 3
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

Als bepaalde films geen releasedatum krijgen bij ons, ben je wel genoodzaakt om ze via andere kanalen te zien (zonder ervoor promotie te maken, maar de meesten weten wel waarover ik het heb). De film in kwestie heet Sleuth (2007) en is de nieuwste prent van Kenneth Branagh (Dead Again, Frankenstein, Hamlet). De regisseur Joseph L. Mankiewicz (All About Eve, A Letter to Three Wives) maakte in 1972 een cultklassieker met de film Sleuth (1972).

Daarbij baseerde hij zich op het gelijknamige toneelstuk dat Anthony Shaffer twee jaar eerder had geschreven. Omdat een verhaal gebaseerd op een toneelstuk vraagt om sterke acteurs werden toneellegende Laurence Olivier (The Boys From Brazil, The Marathon Man) en de razend populaire Michael Caine gestrikt voor de hoofdrollen.

De film werd alom geprezen door de critici, maar bleef om onbekende redenen onbekend voor het grote publiek. Caine nam samen met collega-acteur Jude Law het initiatief om een remake te maken en Sleuth daarmee de aandacht te geven die het verdient. In deze moderne versie speelt hij nu Andrew Wyke, de rol die in de originele film werd gespeeld door Olivier. Law vertolkt de rol van Milo Tindle, die in 1972 door Caine werd neergezet.

Korte inhoud: Milo Tindle (Jude Law) staat voor de deur van de imposante designvilla van Andrew Wyke (Michael Caine), een succesvolle thrillerauteur. Andrew laat hem binnen, waarna de reden van hun ontmoeting al snel duidelijk wordt. Andrews vrouw is weggelopen, bij Milo ingetrokken en nu wil ze dat haar nieuwe vriendje de scheiding afdwingt bij haar rijke ex-man. Dat lijkt te lukken, maar iets te makkelijk naar Milo's zin. Hij kan alleen niet ontdekken of hij belazerd wordt door Andrew. Dan gaat de zelfingenomen schrijver nog een stapje verder. Hij stelt voor dat de werkloze Milo hem helpt met een unieke kans om zonder enig risico aan peperdure juwelen te komen. Het is het begin van een doortrapt spel tussen de twee rivaliserende mannen. Hier is de trailer.

Was het dus de moeite waard om een remake te maken van de deze film die niemand heeft gezien, wel eigenlijk wel, al was het maar om het verhaal in de aandacht te brengen. Maar wij Belgen slagen er in om die film weer straal te negeren. Het verhaal is tijdloos en laat zich gemakkelijk nog eens vertellen. Let wel, de film is uiteindelijk dicht bij het bron-materiaal gebleven – het toneelstuk – en alles is dus tot de essentie herleid: slechts 2 personages, 4 muren en rijke dialogen. De film leunt volledig op de spanning die de verbale strijd tussen de twee mannen met zich meebrengt. Direct bij binnenkomst van Milo wordt de toon gezet. Als Andrew de deur opendoet en naast zijn dikke Mercedes Milo's bescheiden autootje ziet staan, vraagt hij plagerig of Milo met de trein is gekomen. "Nee, ik ben hierheen gereden," zegt Milo. "Oh, is die kleine auto dan van jou?" komt Andrew direct terzake. Duidelijk is dat hij niet veel opheeft met de werkloze, duidelijk uit een ander milieu afkomstige Milo Tindle, die sinds kort een relatie heeft met zijn vrouw Maggie. Wyke is zelf uit de hogere klasse afkomstig, en heeft geen zin daar bescheiden over te doen. Ook over zijn vergaarde fortuin geneert hij zich helemaal niet, wat blijkt uit zijn exorbitant grote huis, met ultramoderne, futuristische inrichting. Vrijwel alles in huis is automatisch te bedienen; dit valt samen met de thematische controle die als een rode draad door de film loopt. De machtswisselingen tussen de twee mannen vallen opvallend vaak samen met wie de piepkleine afstandsbediening op dat moment in handen heeft.

De film heeft wel iets weg van Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) daar men een soort verbal tweegevecht krijgt tussen intrigerende personages. De eerste ronde wordt glansrijk door Andrew Wyke gewonnen, die de arme Milo misleidt en hem met doodsangst en vernedering zijn verlies laat erkennen. Maar dan slaat Milo terug, met een verrassende vondst die bij de kijker maar langzaam doordringt. Na zijn wraak is Milo nog niet geheel tevreden en de mannen vervolgen hun sadistische spelletje waarbij ze op hun hoede moet blijven.

Er worden tevens een handenvol aanwijzingen gegeven die kunnen wijzen op homo-erotische gevoelens, vanuit beide mannen overigens. Dit begint vrij onschuldig als Tindle in zijn angst zegt helemaal niet verliefd te zijn op Wykes vrouw, eigenlijk helemaal niet op vrouwen valt, ja, het zelfs nog liever met een hond of geit zou doen, of een man. Wyke gaat hierin een stap verder en lijkt Milo een oneerbaar voorstel te doen, die op zijn beurt te verleiding moet toegeven. Dit aspect geeft de film wat extra spanning mee, maar wordt niet expliciet uitgewerkt.

Zowel Jude Law als Michael Caine zetten indrukwekkende rollen neer. Net zoals de personages dat doen, proberen de acteurs elkaar ook voortdurend af te troeven. Hierdoor blijft de spanning voelbaar aanwezig. De adaptaties in het script zijn goed bedacht, maar door de vele twisten is het laatste deel misschien een tikkeltje langdradig geworden in vergelijking met de originele film. Maar dat is een detail. De film is zeker de moeite waard en het is wederom een verfrissing om eens een film te zien werken met een minimum aan acteurs en decors. Zoals ik al eerder zei heeft deze R-rated film bij ons nog geen releasedatum, dus gaan jullie creatief moeten zijn of gewoon wachten tot de film in de dvd-rekken zal belanden.

Er zijn maar weinig regisseurs die al op de leeftijd van 36 jaar zo'n palmares kunnen voorleggen als Christopher Nolan, die op deze leeftijd een viertal films gedraaid heeft die elk op hun manier de filmgeschiedenis een beetje gekleurd hebben. Nolan startte zijn carrière in 2000 met de achterwaarts gemonteerde thriller Memento (2000) waarin een getatoeëerde Guy Pearce met geheugenverlies op zoek was naar de moordenaar van zijn vrouw. Nadien pakte Nolan uit met de duistere misdaadthriller Insomnia (2002) waarin Al Pacino en Robin Williams elkaar de loef afsteken. En Nolan gaf tevens de Batman franchise een facelift met Batman Begins (2005) (en enkele jaren later The Dark Knight (2008) en The Dark Knight Rises (2012)).

The Prestige (2006) is een film over illusionisten, een populair thema want ook The Illusionist (2006) van Neil Burger gaat over hetzelfde thema, net als Death Defying Acts (2007) van Gillian Armstrong, een film die later uitkomt.

Korte inhoud: Robert Angier (Hugh Jackman) en Alfred Borden (Christian Bale) zijn twee jonge magiërs die de kneepjes van het vak leren bij de ervaren goochelaar Cutter (Michael Caine). Wanneer tijdens een act de vrouw van Angier, Julia (Piper Perabo), tragisch om het leven komt, stelt Angier Borden verantwoordelijk voor haar dood. Tussen beide goochelaars ontspint zich een kat- en muisspelletje op leven en dood waarbij ze elkaar proberen af te troeven op zoek naar de meest spectaculaire truc ooit. Wat eerst vrij onschuldig begint, ontaardt al snel in een gevecht op leven en dood.

Net als voor Batman Begins heeft Nolan voor The Prestige opnieuw een beroep gedaan op acteur Christian Bale. Bale speelt de rol van Alfred Borden, die een betere goochelaar is dan zijn concurrent Robert Angier, maar Angier is dan weer een betere showman. Angier wordt gespeeld door de Australiër Hugh ‘Wolverine’ Jackman. Door hun tegenstrijdige karakters en het ongeluk met Angiers vrouw worden ze elkaars concurrent en botst het al snel tussen de twee protagonisten van The Prestige. De geloofwaardigheid van de film met zijn vele trucs en plotwendingen valt of staat met het spel van de twee hoofdacteurs en zowel Jackman als Bale vallen niet uit de toon.

In de belangrijkste bijrollen zien we verder nog Michael Caine als Cutter, de leermeester van de twee kemphanen, die in gewetensnood komt naarmate de vete tussen zijn twee beschermelingen oplaait en hij niet goed weet welke kant te kiezen. Opvallende bijrollen zijn er ook voor zanger David Bowie als de vreemde wetenschapper Nikola Tesla, ‘King Kong’ Andy Serkis en Scarlett Johansson die weer oogverblindend rondhuppelt maar helaas (weer) dezelfde oogverblindende rondhuppelende schoonheid speelt die ze al zo dikwijls heeft neergezet (zie Match Point, The Black Dahlia, Scoop).

Het scenario van The Prestige — geschreven door Christopher Nolan en zijn broer Jonathan naar een boek van Christopher Priest — zit bijzonder clever in elkaar en je wordt als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet. Door het scenario dat voortdurend andere wendingen neemt, is het moeilijk om met één van beide goochelaars te sympathiseren. Dan weer lijkt Angier ‘de goede’, dan weer neigt de sympathie naar Borden. De uiteindelijke ontknoping zal voor sommigen misschien een beetje geforceerd aandoen, maar komt toch als een grote verrassing.

Verder vallen ook de sfeervolle beelden in de film op. The Prestige werd dan ook terecht genomineerd voor de Oscar voor beste art direction en beste cinematografie. In deze laatste categorie moeten Nolan en Wally Pfister het wel opnemen tegen o.a. The Black Dahlia, dat andere visuele pareltje van Brian De Palma. Ook de muziek van David Julyan is heel toepasselijk maar neemt nooit de overhand. Julyan schreef overigens ook de muziek voor de Vlaamse serie "Matroesjka’s".

The Prestige begint met Michael Caines stem die uitlegt dat een goede goocheltruc bestaat uit drie onderdelen: 'the pledge' waarin de goochelaar iets alledaags laat zien, 'the turn' waarin iets gewoon verandert (of verdwijnt) in iets buitengewoon en uiteindelijk 'the prestige' waarin datgene wat verdwenen is, terugkomt of waarin iets gebeurt wat je nooit eerder hebt gezien. Het verhaal van The Prestige is dan ook opgebouwd aan de hand van deze drie elementen. Zodat de uiteindelijke 'prestige' van The Prestige komt als een totale verrassing net zoals het hoort bij een goede goocheltruc. En de conclusie: 2007 is nog maar pas begonnen, maar The Prestige doet al een serieuze gooi naar één van de beste films van het jaar.

Children of Men is zo een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse, waar je ofwel verzot op zal zijn of buitengewoon slecht zal vinden. Maar één ding is zeker, het zal je niet onberoerd laten.

En dat is iets waar ik bijzonder gevoelig voor ben. We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt temidden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

De film is gebaseerd op het gelijknamig boek van P.D. James. Ik heb het boek zelf niet gelezen, maar ik denk dat de scenaristen noodgedwongen heel wat zaken hebben moeten weglaten om de film onder de 2 uur te houden. En dat is af en toe wel eens pijnlijk want bepaalde zaken worden hiermee een tikkeltje te evident (het waarom van de onvruchtbaarheid of de Irak/Israel politiestaat) of soms maar half uitgewerkt (relatie Theo - Julian). Maar de regie is zo realistisch en scherp dat je op het puntje van je stoel blijft. De regisseur schildert een pessimistisch zwartgallig portret van de mensheid temidden van een burgeroorlog en plaatst daarin twee individuen die een tocht maken naar de boot van de hoop met de met de symbolische naam 'Tomorrow'. De camera loopt mee met de hoofdrolspelers en zit hun dicht op de huid, tot zelfs de lens met bloed wordt bespat.

Children of Men is onvoorspelbaar. Mensen die vrienden zijn, blijken achteraf de vijand en vice-versa. De scenes krijgen ook allemaal een verrassende en soms zenuwslopende wending. Wanneer Theo met de vroedvrouw en de jonge Kee proberen te ontsnappen uit hun "safe"-house, nemen ze daarvoor een wagen die niet wil starten. De scène is enerzijds hilarisch als schrikwekkend en deze mix werkt perfect in de film. De humor wordt er afgewisseld met de rauwe realiteit. De actie-scenes in de film zijn ook heel efficiënt in beeld gebracht, van een aanval op een auto tot een invasie van het leger met tanks in een vervallen woonwijk. Dit is onversneden cinema van de bovenste plank met schitterende fotografie van Emmanuel Lubezki.

Heel wat problemen die vandaag aan bod komen zijn terug te vinden in extremen in deze film, en dat maakt Children of Men des te aangrijpender. Hoewel je je als kijker niet al teveel vragen moet gaan stellen, want plots belandt het koppel in een optocht van islam-terroristen die blijkbaar rechtsreeks vanuit Palestina zijn gehaald en waarbij geen enkele logische verklaring bestaat voor hun aanwezigheid in de huidige situatie. Het leek er wel bij de haren bij gesleurd om ook dat facet van onze samenleving aan bod te laten komen. Ook het iets te karikaturale fascisme van het leger en hun spontane tijdelijke bekering wanneer ze het gehuil horen van een baby is er bij momenten iets over. Dit zijn zo van die scènes die heel spectaculair zijn, maar inhoudelijk compleet van de pot gerukt, en die scènes maken een beetje inbreuk op de anders vrijwel feilloze vertelling.

Kortom, deze intelligente Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig (zie foto).

Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd’s Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en zeker in mijn top 10 lijstje van beste films van 2006 zal belanden.

***Related Posts***
03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
09/09/2006: Children of Men trailer

Een grote kanshebber voor beste film van het jaar is deze Children of Men (2006), een futuristisch drama naar het boek van P.D. James, waarin Clive Owen en Julianne Moore de laatste zwangere vrouw ter wereld moeten beschermen. Uiteindelijk nog eens een film met een ijzersterke premisse.

Korte inhoud: In het jaar 2027 wordt de wereld geplaagd door een totale onvruchtbaarheid van het menselijk ras. Sinds een aantal jaar zijn er geen kinderen meer geboren. Dan komt het schokkende nieuws dat de jongste persoon op aarde – die achtien jaar is – gestorven is. Er ontstaat complete chaos, en Londen is verkommerd tot een terrein van geweld tussen diverse nationalistische secten en het leger. De gedesillusioneerde ex-revolutionair Theo Faron (Clive Owen) wordt ingeschakeld door zijn revolutionaire ex-vrouw Julian (Julianne Moore) om de meest gezochte persoon op Aarde te beschermen: de laatste zwangere vrouw.

Na zijn doorbraak met Y tu mamá también (2001) verraste de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón vriend en vijand door de regie van de derde Harry Potterfilm, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (2004), op zich te nemen. Hoe dan ook, de regisseur bewees hiermee zijn veelzijdigheid als regisseur en de trailer van de film belooft in ieder geval een knap staaltje cinema te worden. De film is ondertussen genomineerd voor de 'Golden Lion' op het Filmfestival van Venetië. De uitreiking is vanavond maar de vermoedens zijn dat de Italiaanse Nuovomondo (2006) met het beeldje zal lopen. (zie: 63ste filmfestival in Venetië)

Het drama Children of Men speelt zich af in de nabije toekomst en is gebaseerd op het boek De Verloren Generatie van de Engelse auteur P.D. James, bedenker van inspecteur Dalgliesh. In de film is ook nog een rol weggelegd voor de Michael Caine en Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Serenity). Op 18 oktober mogen we de film verwachten bij ons in de bioscoop.

*** Klik op de afbeelding voor de Trailer ***

***Related Posts***
03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
11/11/2006: Children of Men review