De FilmBlog

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn koppig geloof in de High Definition camera. Michael Mann is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen een resem documentaires over Dillingers maar ook een aantal making-off reportages en misschien nog belangrijker de audio-commentaar van Michael Mann op de film.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Al sinds Manhunter (1986) was ik verkocht voor de dramatische aanpak van regisseur Michael Mann. Net zoals Ridley Scott is hij een uitstekende verhalen-verteller, maar hij heeft ook een uitgesproken grafische filmstijl. Zijn favoriete genre blijft de misdaad thriller, met Heat (1995) als ultieme referentie. Spijtig genoeg heeft Mann nooit meer het niveau van die film kunnen overtreffen, en werden de hoge verwachtingen vaak niet ingelost, zoals met de verfilming van Miami Vice (2006) naar de gelijknamige serie waarvan hij de touwtjes in handen had. Met Public Enemies (2009) maakt de regisseur in ieder geval opnieuw indruk, net zoals met The Insider (1999) en Collateral (2004) een paar jaar geleden, maar een film classic zal Public Enemies niet worden.

Korte inhoud: John Dillinger (Johnny Depp) is een uiterst gevaarlijke gangster. Tijdens de zoektocht naar Dillinger en zijn collega's Baby Face Nelson (Stephen Graham) en Pretty Boy Floyd (Channing Tatum) krijgt de politie de hulp van een nieuwe instantie, de eerste federale politiemacht: de Federal Bureau of Investigation. FBI-agent Melvin Purvis (Christian Bale) zit de gangster op de hielen en ziet het als zijn levensdoel om de legendarische crimineel op te pakken. Door zijn grote vasthoudendheid sluit het net rond de crimineel John Dillinger zich steeds vaster.

Mijn grootste kritiek op de film, en ik val in herhaling, is zijn halsstarrig geloof in de HD-camera. Hij is verzot op de video-drager, maar daar waar hij een mogelijke meerwaarde had in Collateral (de L.A. by night kreeg een magische en bedreigende sfeer) begin je met dit verhaal echt wel te letten op de belabberde video-fotografie. Met alle respect voor de visie van de regisseur, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn. Als je de film thuis bekijkt op DVD zal het al bij al nog meevallen, maar in de bioscoop sta je bij momenten te gapen naar die vuile video-beelden. Mann probeert met zijn kleur-correcties dat periode-gevoel wel terug op te wekken, maar dat is een beetje als een baard en snor geven aan een puber in de hoop dat hij aanzien wordt als volwassene.

Ook het script van Ronan Bennett en Michael Mann lost de hoge verwachtingen niet in. Je hebt vaak het gevoel dat de traditionele misdaad-klassiekers (The Untouchables, The Godfather, Bonnie and Clyde) worden uitgemolken en dat de film eigenlijk weinig nieuws te vertellen heeft. Je verwacht een volwassen misdaaddrama, maar je krijgt een film voorgeschoteld zonder uitgesproken persoonlijkheid. Af en toe heb je toch een beetje het gevoel dat het vormelijke aspect in de film gaat overwegen op het inhoudelijke. En dat is uiterst teleurstellend zeker als je de cast bekijkt (Christian Bale, Johnny Depp, Marion Cotillard en nog een pak andere talentvolle acteurs) En dit is misschien de enige "misdaad" van belang in deze productie. Dit had een verhaal moeten worden die groter was dat het personage van John Dillinger, een verhaal die een onverzettelijk statement brengt, waar de grote depressie van de jaren '30 een mogelijke weerklank zou krijgen. Maar het was allemaal nogal bescheiden en voornamelijk geconcentreerd op het hoofdpersonage. Nochtans sluit het ene het andere niet uit. Kijk maar naar Bonnie and Clyde (1967). Regisseur Arthur Penn had ook oog voor zijn personages, maar in de marge had hij ook wel iets te vertellen over het generatie-conflict, het Amerika van de jaren '60 en de clash tussen vrijheid en conformiteit. Public Enemies is het verhaal van Dillinger, punt.

Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het is een ontspannend spektakel met genoeg B-film kwaliteiten dat je er toch van kunt smullen. Het blijft ook wel een prent die strak geregisseerd is door een echte perfectionist. Vooral de manier hoe hij Depp in beeld brengt is uiterst efficiënt en zal heel wat vrouwelijke bezoekers kunnen bekoren. Het is trouwens een verademing om Johnny Depp nog eens een keertje bezig te zien in een 'niet-Tim Burton vehikel' en zonder zijn groteske piraten-outfit. En ook al ben je niet verzot op deze Michael Mann film, je zult er bij momenten toch met verwondering naar kijken. De film deed me trouwens een beetje denken aan Mann's The Last of the Mohicans (1992), waar de relatie man-vrouw ook een centraal gegeven was, in tegenstelling tot de oppositie van mannelijke zwaargewichten (Heat, Miami Vice, Collateral, …). Christian Bale valt nauwelijks op in de film, maar Marion Cotillard is echt wel een aanwinst. Het is niet altijd eenvoudig voor een Franse acteur/actrice om in een Engelstalige film te spelen, maar dit is de tweede keer (na A Good Year van Ridley Scott) dat de actrice weet te overtuigen in een Engelstalige prent, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Audrey Tautou.

Michael Mann benadert het personage van Dillinger ook op een speciale manier. Hij gebruikt de film, Manhattan Melodrama (1934), die Dillinger op een avond aan het zien is als een essentieel onderdeel van zijn verhaal. Dillinger bekijkt de Clark Gable film waarin een nobele schurk aan zijn einde komt terwijl de ordediensten, die niets met de magie van de cinema of met de originaliteit en het talent van de crimineel van doen hebben, zijn opwachting maken. Het is bij momenten echte poëzie. Een beetje meer poëzie had misschien nog een betere film afgeleverd. Public Enemies is geen hoogvlieger, maar vergeleken met de rotzooi die momenteel in de bioscoop draait, is dit de enige film van belang.

De film was vorig weekend te zien op American Movie Day, en zal op 22 juli 2009 officieel in België uitkomen.

***Related Post***
05/03/2009: Public Enemies trailer

Tot mijn eigen grote verbazing had ik nog geen review geschreven over Zodiac (2007). En wat beter om deze fout te herstellen met de release van de schitterende 2-Disc Director’s Cut. Het was ondertussen al 5 jaar geleden (sinds Panic Room) dat David Fincher nog eens van hem liet horen. Met deze thriller vertelt hij naar goede gewoonte een bloedstollend (waar gebeurd) verhaal van een mysterieuze seriemoordenaar uit San Francisco. Een intrigerende zaak die tot op vandaag nog steeds niet is opgehelderd. Zet u wel schrap, want de film duurt 2u38 minuten. Maar Zodiac is allesbehalve langdradig. Meer nog, de duurtijd zet meteen de hellentocht van de hoofdpersonages in de verf. En wat alles indrukwekkend maakt is dat er uiteindelijk niet erg veel gebeurt, maar je zit op het puntje van je stoel bij elke pagina die wordt gedraaid of koffie die wordt gedronken.

Korte inhoud: Eind jaren 60, begin jaren 70 werd San Fransisco geterroriseerd door een onverschrokken en obscure serial killer, die bekend was onder de naam The Zodiac. Hij vermoordde ad random onschuldige mensen en treiterde de politie en de nieuwsredacties met enigmatische raadseltjes. De killer was verzot op media-aandacht en bleef iedereen te slim af. Kwam daar nog bij dat ook heel wat copycats opdoken, waaronder iemand die de beruchte advocaat Melvin Belli om de tuin leidde Brian Cox. Twee journalisten en twee politieagenten zijn er zo veel mee bezig dat ze geobsedeerd raken door de zaak. De hoogbegaafde cartoonist Robert Graysmith (Jake Gyllenhaal) en de zelfdestructieve sterreporter Paul Avery (Robert Downey jr.), beiden werkzaam bij de San Fransisco Chronicle, zijn zo'n beetje de eersten die een bericht van The Zodiac ontvangen. Ze starten hun eigen onderzoek en verzamelen zoveel mogelijk informatie. Ondertussen zijn ook de doortastende detective van de afdeling moordzaken David Toschi (Mark Ruffalo) en zijn partner Bill Armstrong (Anthony Edwards) met de zaak bezig. Het onderzoek naar de identiteit van The Zodiac zou voor alle vier een keerpunt in hun carrière betekenen. Hier is de trailer.

In tegenstelling tot Se7en waar hij alles in functie zet van de moorden van de serie-moordenaar, koos Fincher een andere invalshoek waarbij hij de impact laat zien op de levens van diegene die betrokken waren. En dat maakt deze zoveelste serial-killer-prent een uiterst originele, slimme en ambitieuze prent die tevens bestemd is voor een volwassen publiek, en zoiets is buitengewoon. En zoals we van Fincher gewoon zijn is de aandacht voor detail en cinematografie opnieuw meesterlijk. Het contrast tussen de grimmige en gewelddadige scènes werkt perfect met de rustgevende nostalgische straten van San Francisco en de vergaderruimtes van de nieuwsredactie op subtiele muziek van David Shire, tot alles samenloopt in de woonkamers van de hoofdpersonages. De serie-moordenaar blijft echter in de schaduw. We maken kennis met hem doorheen zijn raadsels, zijn ademhaling aan de telefoon en de kleine fragmentjes waar hij tekeer gaat op onschuldige slachtoffers.

Opmerkelijk aan de fotografie was de 'eenvoud' tot zelfs een soort visuele banaliteit, alsof de Direcor of Photograpy Harris Savides david Fincher kon overtuigen om niet met een stijl-oefening te beginnen maar om alles zo authentiek mogelijk weer te geven, zodat de gebeurtenissen beter tot hun recht zouden komen. Geen trans-travellings of hippe steadycam shots, maar zachte kraanshots en vaste kaders. Een jonger publiek zal dit wel ervaren als 'saai' en 'langdradig', maar een meer volwassen en filmgeek publiek zal hier compleet verzot op zijn, juist omwille van de geslaagde corelatie tot het verhaal en de banaliteit van het beroep van een journalist of detective of zelfs moordenaar. Let wel, de camera die werd gebruikt - en daar kom ik later nog op terug - is een HD digitale camera die normaal gezien een hyper scherp beeld weergeeft. Maar de film ziet er allesbehalve scherp uit. Mensen hebben in hun gedachten hoe de 70'ties eruit zagen (qua kleur, stijl, vormgeving) via diverse documentaire en periodefilms. Een film maken die dit referentiekader zou negeren zou de authenticiteit voor een groot stuk teniet doen. En dit doet me dan weer denken aan die filmdocent die ik had die ons vertelde: "Er steekt vaak meer werk in naturalisme dan in een gestileerd beeld". Toch is de film scherper dan een 35 mm film en mensen die de Blu-ray zullen aanschaffen zullen meteen zien wat ik bedoel. In Zodiac kun je de haartjes en de poriën in de close-ups.

Fincher speelt op ingenieuze wijze met verdachten en verdenkingen, die leiden tot een geweldig spannende climax wanneer Graysmith voor zijn onderzoek naar de zaak op bezoek gaat bij Bob Vaughn, een oud-collega van hoofdverdachte Arthur Leigh Allen (John Carroll Lynch). In combinatie met korte scènes die op mooie wijze het tijdsverloop verbeelden en een tot in detail uitgewerkte historische reconstructie van San Francisco in de jaren 60 en 70, heeft Fincher van Zodiac opnieuw een visueel meesterwerk weten te maken.

Zodiac is bovendien volledig met de Digitale Thomson VIPERcam gedraaid met Zeiss DigiPrime objectieven (en genoeg ND-filters om de dieptescherpte enigszins te beperken), waarmee het na Collateral (2004), Domino (2005) en Miami Vice (2006) de vierde Hollywoodfilm is die geheel met deze nieuwe technologie gemaakt is. Het verschil is wel dat Zodiac de eerste Hollywood film is die geheel op harde schijf werd gedraaid en dus niet op tapes of filmrollen (meer precies het uncompressed-HD-to-drive digital-acquisition system) Het voordeel van deze techniek is dat je meteen het resultaat bij wijze van spreken kan zien op een lap-top, het nadeel (net zoals bij tapes) is dat je geen verschillende chips hebt met specifieke gevoeligheid zoals met pellicule (daglicht, kunstlicht, ASA-waarden) voor zones met veel licht, duistere belichting, buitenlicht of kunstlicht.

Zodiac werd ook integraal gemonteerd op Final Cut. De film is in ieder geval anders dan het andere werk van Fincher. Zodiac is naar verwachting in het begin een thriller in de traditionele zin van het woord, maar na verloop van tijd draait de focus naar een uitdagende karakterstudie over obsessies en offers. Het gaat er dan ook niet zozeer om wie de moorden gepleegd heeft, maar om de beweegredenen van de geobsedeerde hoofdrolspelers te leren begrijpen. Het was dus niet de typische serial-killer film waar de camera in POV achter de struiken begluurt, dan wel een registrerende docu-prent over journalisten en detectives in een eindeloze zoektocht naar een mysterieuze moordenaar. Met een ijzersterke cast en een regisseur als Fincher aan het roer was 'Zodiac' voor mij één van de beste films uit 2007.

Op de special edition dvd vinden jullie een pak extras waaronder de audio-commentaren van de Fincher, alsook deze van Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Brad Fischer, James Vanderbilt en James Ellroy. De tweede dvd bevat ook een uitgebreide achter de schermen documentaire over het productieproces, met split-screen vergelijkingen tussende computer-geanimeerde storyboards en de uiteindelijke film van de drie moordscènes. Daarnaast is er nog een documentairte van This is the Zodiac Speaking over alle aspecten van het onderzoek, met nieuwe interviews met de oorspronkelijke detectives en overlevende slachtoffers, en de documentaire His Name Was Arthur Leigh Allen, een kijk op de hoofdverdachte in de Zodiac zaak door mensen die hem kenden en de politie die onderzoek naar hem deed. Zeker een aanrader.

***Related Posts***
22/12/2007: Top 10 Best Movies 2007
14/02/2007: Zodiac trailer + pics
20/11/2006: Zodiac op High Definition gedraaid
27/10/2006: Zodiac korte inhoud & poster
28/07/2006: The Curious Case of Benjamin Button van David Fincher
26/04/2005: Mogelijks een Se7en sequel?

Als we het nieuws mogen geloven zou Sin City auteur/regisseur Frank Miller zijn gecontacteerd om een filmversie te maken van de populaire tv-serie "Buck Rogers" (1979). Met een kunstenaar als Miller aan boord zou dit wel eens geslaagde verfilming kunnen worden, in tegenstelling tot al die andere ontgoochelingen (cf. Starsky & Hutch, Miami Vice, Bewitched,…). Jerry Bruckheimer had jarenlang de rechten tot het personage van Buck Rogers, maar er is nooit een film-adaptatie van gekomen. De mensen van IGN kwamen met het volgende nieuws.

IGN Movies has learned from a longtime reliable source that classic science fiction hero Buck Rogers will return to theaters courtesy of Nu Image/Millennium Films, the outfit behind the recent revivals of Rambo and Conan. Not only that but we were told that none other than comic book icon-turned-filmmaker Frank Miller will direct it! Miller co-directed Sin City with Robert Rodriguez and is currently making his solo directorial debut with a big-screen adaptation of another pulp hero, Will Eisner's The Spirit.

Nu Image/Millennium Films advised IGN that no deal is set yet for the rights or Miller, and that they are still mulling over director contenders.

Miller zou een slordige 40 miljoen dollar krijgen om de film te maken, want uiteindelijk niet zo heel veel is voor een science-fiction film. Wie SF zegt, zegt meteen ook cgi en kostuums en dat kan het budget snel de lucht in jagen. Maar toen botste ik op de volgende quote: " The cheapness of the low-budget effects will be a running joke in the movie, which will retain the campiness of the 1980s TV series Buck Rogers in the 25th Century starring Gil Gerard and Erin Gray."

Het zou dus niet de bedoeling zijn om de serie een soort twentyfirst-century-face-lift te geven, maar eerder de campy look te behouden van het origineel. Benieuwd hoe dit zal uitdraaien met iemand die toch voornamelijk gewelddadige films maakt.

Het scenario zou komen van genre-veteraan Flint Dille (Constantine, Tomorrow Never Dies), de kleinzoon van John Dille die de krantenuitgever was van Philip Francis Nowlan's Buck Rogers comic strips. En Flint zal het niet gemakkelijk hebben om een script af te leveren die niet wordt afgedaan als goedkope parodie. Trouwens worden dergelijke films niet altijd goed ontvangen bij het grote publiek. Waarom niet gewoon de serie updaten. Als ik de sfeer wil opsnuiven van het origineel ga ik toch gewoon de oorspronkelijke serie bekijken. Toch ben ik benieuwd naar die eerste trailer.

Regisseur Michael Mann zal binnenkort zijn tweede film maken met acteur Will Smith. De eerste keer was voor Ali (2001), en nu zullen ze samenwerken voor Empire (2009). Volgens MovieWeb worden de plotpunten nog niet bekend gemaakt, maar het zou draaien rond een rijke mediamagnaat die van plan is om de wereld te veroveren.

Ik ben wel benieuwd naar het werk van Michael Mann, hoewel ik zelf heel wat gemengde gevoelens had over zijn Miami Vice (2006) en ik eigenlijk ook niet ondersteboven was van Ali. Die laatste film was vooral heel veel vorm boven inhoud en het resultaat was behoorlijk onsamenhangend, vervelend (158 min) en een gemiste kans om één van de meest fascinerende mannen ter wereld naar het witte doek te brengen.

Of deze film iets zal worden is nog te vroeg om daarover iets te vertellen. Maar Will Smith kan wel degelijk acteren en Michael Mann is een grootmeester, dus laten we afwachten hoe dit project vorm zal krijgen. Maar normaal zou Mann eerst The Few (2008) moeten maken, over het waar-gebeurde verhaal van een Amerikaanse piloot Billy Fiske die zich niet veel aantrok van het neutraliteits-akkoord van de VS in de beginperiode van de tweede wereldoorlog en met Hurricanes de strijd aanging met de Nazi’s. Een rol die eigenlijk moest gaan naar Tom Cruise, maar blijkbaar is hij ondertussen niet meer betrokken bij het project. Twee WOII films op zo’n korte tijd is misschien iets teveel voor de Scientology-dude.

Acteur Jamie Foxx gaat voor de tweede keer de hoofdrol vertolken in een biopic over een getalenteerde maar schizofrene muzikant. De 39-jarige acteur gaat in de film The Soloist (2009) de rol vertolken van de schizofrene violist Nathaniel Ayers.

Ayers was student op de prestigieuze Juilliard School of Performing Arts in New York. Door zijn schizofrenie maakte hij zijn opleiding echter niet af. Hij belandde in de goot, waar hij zijn geld verdiende door op straat cello te spelen. Dat heeft Yahoo bekendgemaakt.

Based on a 12-part series of articles by Los Angeles Times columnist Steve Lopez, the story centers on Nathaniel Anthony Ayers, a homeless musician with schizophrenia who dreams of playing at Walt Disney Concert Hall. Lopez's articles, "From Skid Row to Disney Hall," were published in 2005 and will serve as the basis for an upcoming book by Putnam.

Korte inhoud: Nathaniel Ayers (Jamie Foxx) is een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez (Robert Downey Jr.) ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken.

Voor zijn rol krijgt Jamie Foxx les van cellisten van het Los Angeles Philharmonic. Eerder speelde de acteur met veel charisma en inlevingsvermogen de rol van de blinde soulzanger Ray Charles in de film Ray (2004). Deze prestatie leverde hem trouwens de Oscar op in 2005 voor beste acteur. Maar eerst zal Foxx nog te zien zijn in de actiethriller The Kingdom (2007).

Dat de acteur heel veel talent heeft, bewees hij in Ray, Collateral (2004) en Dreamgirls (2006). Een terugkeer naar dergelijke karakterrollen is geen verkeerde keuze. Vooral wanneer je de rest van zijn curriculum bekijkt, met prenten als Stealth (2005), Jarhead (2005) of zijn bijrolletje in Miami Vice (2006). De regie van The Soloist is in handen van Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice).

Zoals Michael Mann het op de audio-commentaar zegt, staat op deze collector’s dvd niet echt een director's cut van Miami Vice (2006), maar eerder een langere versie van de bioscoopfilm.

De inhoud van de film blijft ongewijzigd, maar zelf vind ik de personages iets beter geportretteerd, en was deze dubbel dvd zeker de moeite waard. Bepaalde scènes zijn toegevoegd, andere gewijzigd, alles met als doel om een beter ritme te installeren. De film duurt iets langer maar dit komt de vertelling ten goede. De overgangen zijn beter en minder elliptisch. Ook het begin van de film is anders. We beginnen niet op bruuske manier in een discotheek met bewegende schouder-camera, maar in de baai van Miami, overdag, tijdens een speedboat race. Meteen voelen we die sfeer vanuit de tv-serie.

Korte inhoud: Undercover detectives Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) werken bij de narcoticabrigade in Miami en gaan de cocaïne cowboys die grof geld verdienen te lijf. De gewiekste Tubbs werkt mee aan een drugssmokkel met het doel een bende te pakken die drie moorden gepleegd heeft. Dit zal leiden tot een eerste ontmoeting met José Yero (John Ortiz) die opzoek is naar ervaren drug-couriers. Ondertussen laat Crockett zijn oog vallen op Isabella, de Chinees-Cubaanse vrouw van de wapen- en drugshandelaar, Jesús Montoya (Luis Tosar). De ware en valse identiteit van de twee rechercheurs beginnen echter door elkaar te lopen. Dat geldt voor Crockett in zijn verhouding met Isabella (Gong Li) en voor Tubbs in het uitlokken van een aanslag op mensen die hem dierbaar zijn.

Uiteindelijk komen de personages in deze versie beter tot hun recht dan in de bioscoopversie. Vooral de relatie tussen Crockett en Isabella voelt beter aan en wordt relevanter. Het is zelfs zo dat hun relatie nu echt wel het centrale punt vormt van de film. Hoe dan ook blijft de film een aantal zwaktes vertonen die ook met deze versie niet opgelost kunnen worden.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
18/09/2006: Miami Vice sequel ?
17/08/2006: Miami Vice review
19/07/2006: Miami Vice pics
14/05/2006: Miami Vice trailer
13/12/2005: Teaser Miami Vice
24/11/2005: Problemen in Miami
26/01/2005: Miami Vice casting

Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Inside Man (2006) Spike Lee
Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

6. Taxidermia (2006) György Pálfi
De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

1. United 93 (2006) Paul Greengrass
United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

10. Miami Vice (2006) Michael Mann
Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zooitje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zover is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

5. The Covenant (2006) Renny Harlin
OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Niet alleen deze filmblog, maar ook Colin Farrell en Jamie Foxx willen een tweede Miami Vice-film. Niet dat de eerste film, Miami Vice (2006), zo fantastisch goed was, integendeel, ik vond die maar magertjes. Maar ik ben ervan overtuigd dat mits iets meer aandacht wordt geschonken aan het verhaal, de karakters en de intrige, Miami Vice een filmserie wordt zoals de Lethal Weapon reeks.

Colin en Jamie proberen regisseur Michael Mann ertoe te bewegen opnieuw achter de camera plaats te nemen. Dat melden verschillende Britse media. Mann liet eerder echter weten alleen een vervolgfilm te willen maken wanneer hij een briljant plot bedenkt. Voor minder zou ik het ook niet doen. :)

De serie "Miami Vice" (1984-89) had zijn populariteit te danken aan de coole wagens (een zwarte Ferrari Daytona Spyder 365 GTS/4, een witte Ferrari Testarossa en een witte Lamborghini), de coole acteurs (Don Johnson en Philip Michael Thomas), de coole muziek en vooral de coole stad Miami. Helaas was de filmversie van Michael Mann teleurstellend. De grimmige looks volstonden niet om de zwakke acteer-prestaties en de zielige dialogen te verbergen. Michael Mann kon beter, véél beter. Maar gezien Mann geen sequels maakt valt nog te betwijfelen of hij ooit met een briljant plot voor de dag zal komen. Zo niet, denk ik dat er een andere regisseur misschien wel in zijn plaats zal komen, want Miami Vice schreeuwt naar een sequel.

De eerste film kostte $135 miljoen om te maken en nog eens 100 miljoen voor de marketing (totaal 235 miljoen dollar), maar bracht slechts $62 miljoen op in de States aan de box-office. Na een dergelijke flop weet ik niet of Universal eigenlijk staat te springen om een vervolg (cf. artikel Los Angeles Time). Ik vraag me trouwens af waar die 135 miljoen dollar is gebleven, in een film zonder CGI, gedraaid op video-formaat en met weinig actie-scenes. Ik denk dat het allemaal met heel wat minder geld kan en als het verhaal goed zit ook een beter resultaat tot gevolg.

***Related Posts***
25/04/2007: Miami Vice collector's edition
17/08/2006: Miami Vice review **
19/07/2006: Miami Vice pics
14/05/2006: Miami Vice trailer
13/12/2005: Teaser Miami Vice
24/11/2005: Problemen in Miami
26/01/2005: Miami Vice casting

Mann, Mann, Mann, wat een teleurstelling. Al sinds het prille begin met films als Thief (1981) en Manhunter (1986) was ik een grote fan van Michael Mann's visuele hyperrealistische wereld. Heat (1995), The Insider (1999) en Collateral (2004) waren degustaties van het beste wat Hollywood de laatste jaren te bieden had. Maar deze Miami Vice (2006), lijkt gemaakt door de neef van Michael Mann. Een neef met weinig besef van karakter-opbouw en intrige, en weinig aanleg om de spanning erin te houden. Daar waar zijn vorige prenten heel verfijnd in elkaar staken, is deze verfilming niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Maar alles is ver verwijderd van datgene wat de Miami Vice-serie zo een succes maakte.

Deze verfilming heeft eigenlijk weinig te maken met de originele tv-serie en neemt een pak risico's. Miami Vice is alles behalve voorspelbaar en heeft een eigen dynamiek en alle verwijzingen naar de blauw-roze pastelgekleurde wereld van de serie zijn omhuld door een zwart fluwelen gordijn. De thema-muziek van Miami Vice is nergens te bespeuren en Miami komt slechts sporadisch aan bod. We bevinden ons overal en nergens. Maar de nieuwe aanpak heeft ook zijn minpunten. Er zijn weinig emotioneel geladen crescendo’s, en we hebben te doen met een versnipperd verhaal waarbij de acteurs, samen met de toeschouwers, niet wisten wat er gebeurde. (Dat heet dan intelligente cinema. lol) Maar wat de film ontbreekt en wat nog het meest pijn doet is, hoh hoe noem je dat ook al weer … ACTIE!! Alles wat zo serieus ingepakt dat je de indruk had naar een Shakespeare drama te kijken, met dit verschil dat Shakespeare wel degelijk een 'geladen' verhaal te vertellen had met sterke personages en hevige confrontaties. Het gebrek van dit alles zal door sommigen ervaren worden als een originele vertelling. Ik heb echter al genoeg zwakke films gezien met een zelfde gebrekkige verhaallijn, dat het me onberoerd laat.

Over het visuele aspect van de film valt weinig op aan te merken, en je kan best genieten van de mooie beelden. Haal dit weg en je hebt geen film meer. Het wapenarsenaal en de settings die gebruikt worden zijn zo indrukwekkend dat je je niet al te druk maakt over het onverstaanbaar gemompel van de personages. Straks worden we opnieuw verwend met een schitterende lege oceaan-horizon met een go-fast boot die als een scud-rakket over het wateroppervlak glijdt. Betoverend. Waauw. Het scheelde niet veel of Mann had er een stille film van gemaakt en misschien wel eens The Keep (1983) vervangen als zijn slechtste film ooit.

Korte inhoud: Undercover detectives Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) werken bij de narcoticabrigade in Miami en gaan de cocaïne cowboys die grof geld verdienen te lijf. De gewiekste Tubbs werkt mee aan een drugssmokkel met het doel een bende te pakken die drie moorden gepleegd heeft. Dit zal leiden tot een eerste ontmoeting met José Yero (John Ortiz) die opzoek is naar ervaren drug-couriers. Ondertussen laat Crockett zijn oog vallen op Isabella, de Chinees-Cubaanse vrouw van de wapen- en drugshandelaar, Jesús Montoya (Luis Tosar). De ware en valse identiteit van de twee rechercheurs beginnen echter door elkaar te lopen. Dat geldt voor Crockett in zijn verhouding met Isabella (Gong Li) en voor Tubbs in het uitlokken van een aanslag op mensen die hem dierbaar zijn.

Er is geen opbouw, geen knipoog naar de datgene wat zo bijzonder is aan Miami, met name de architectuur (Arquitectonica). Er is geen visuele beginschets van één van onze personages, maar we vallen als kijker meteen binnen in een discotheek, waar we onze twee agenten zien rondkijken alsof dit de zoveelste episode is van de show en we ergens inpikken. Het is niet duidelijk wat er precies gaande is. We zien een vrouw die wordt toegetakeld, onze agenten delen een paar rake klappen uit, een undercover agent wordt op een andere locatie neergeschoten, onze agenten komen te weten dat er iets fout loopt en stellen zichzelf kandidaat als undercover-agenten om de zaak uit te pluizen. Dit alles in nog geen 10min tijd. Wow, dat belooft. Wel, helaas speculaas, wat na die eerste 10 minuten schakelt Mann zijn 5de versnelling naar zijn 1e en blijft voor de rest van de film moeite hebben om opnieuw in 2de te schakelen. Ook met de vele speedboten en snelle vliegtuigen, geraakt de film maar niet op kruissnelheid.

Zoals ik al zei, visueel heeft de film met zijn hypergestileerde vormgeving veel te bieden, hoewel ik zelf nog steeds een aanhanger ben van filmpellicule boven High Definition Digital Video (Viper Camera). Michael Mann en zijn DOP Dion Beebe zijn er anders compleet weg van, sinds Collateral. En de drager heeft het voordeel om 's nachts veel meer details op te pikken dan pellicule. Wat je tezien krijgt in Miami Vice was eigenlijk quasi niet mogelijk op filmpellicule, of je had boulevards moeten vol zetten met 10K lichtbronnen. Het nadeel van de drager is de "grauwe korrel" en de bewegings-onscherpte. Dit op zich kan helpen om de juiste stemming te vinden, zoals dat het geval was in Collateral, maar in Miami Vice ga je er iets teveel op letten (misschien gedeeltelijk te maken met de magere opbouw van de scènes). Toch denk ik dat er een paar pellicule beelden in de film staken, zoals het vliegtuig die in heldere hemel langs de stapelwolken vliegt. Je kan ze er vaak uithalen, wanneer je een beeld te zien krijgt die veel scherper is, meer kleurschakeringen en minder korrel heeft. De meningen over HD lopen uiteen, maar ik schrijf morgen een brief naar de agent van Mann met een smeekbede om zijn volgende prent opnieuw op 35mm te draaien. Dit hebben gezegd, op DVD zie je bitter weinig van die grauwe korrel en bezorgt de lichtgevoelige capaciteit van de HD drager een uniek filmgevoel. De Viper Camera heeft eerder zijn nut bewezen bij het grimmige Collateral, maar voor deze gestileerde thriller was pellicule misschien een betere drager. In ieder geval zullen deze digitale dragers de toekomst zijn van elk filmproject, maar vandaag de dag blijf ik nog zweren bij pellicule.

Miami Vice probeert duidelijk een volwassen publiek aan te spreken met mooie gestileerde beelden en veel seks. De film verdwijnt op momenten in een douche met een naakte Jamie Foxx en later met een naakte Colin Farrell. Voor de Amerikanen zal dit ver gaan, voor Europeanen zal dit als heel gewoon overkomen. Maar wat heb je er uiteindelijk aan als je de personages eigenlijk niet kent. Het meest interessante personage is misschien wel Yero, die er geen moeite mee heeft als zijn vrouw bekent dat ze heeft geslapen met Crockett, maar dan wel de stoppen verliest wanneer hij haar ziet dansen met hem. We zien (:horen) veel geklets, weinig verrassende scènes en pas in de laatste act (na 90 min) komt er schot in de zaak en moeten onze agenten in actie schieten. Maar tegen dan is mijn interesse in de personages al zo onder-"cooled" dat het me eigenlijk nog maar weinig uitmaakt wie een kogel krijgt en wie blijft leven. Dit is de eerste keer dat een Michael Mann film mij zo onverschillig maakt, en de hoge verwachtingen hebben daar in principe weinig mee te maken. Het is een terugkerend zeer: dit scenario was niet klaar om verfilmd te worden. Meer nog, het verhaal had zelfs nooit voldoende geweest voor een Miami Vice aflevering. Michael Mann mag voor mij in zijn volgende film iets meer bezig zijn met zijn scenario, dialogen en personages en iets minder met de wonderwereld van de HD-camera.

Michael Mann’s stokpaardje is de analyse tussen de boef en de slechterik, de codes die beide hanteren en die hun leven compleet zal beheersen. De sterkte van deze regisseur is zijn grondige kennis van die onderwereld en zijn oog voor realisme. Je vindt er dus ook nergens humor of grappige one-liners. Alles lijkt heel authentiek en je twijfelt nooit aan de echtheid van het gebeuren en de regels van loyauteit en wantrouwen die er heersen. Maar het nihilisme en zen-existentialisme die in zijn andere films steekt, komt hier eigenlijk minder aan bod. Er zijn geen momenten waar de agent met zichzelf in de knoop ligt omwille van de keuzes die hij als undercover-agent heeft gemaakt of de liefde die hij voelt voor iemand. De onmogelijke relatie die Crockett heeft lijkt veel te oppervlakkig, en de relatie tussen Tubbs en Trudy (Naomi Harris) komt veel te weinig aan bod om ooit geladen te zijn. Naar het einde toe gebeurt iets vreselijk met Trudy, maar je bent te weinig vertrouwd met haar dat het je te weinig raakt – dit in tegenstelling tot de complicaties in de relaties van Neil (Robert De Niro) en Vincent Hannah (Al Pacino) in Heat, waar je op het puntje van je stoel zit of de menselijke band die er ontstaat tussen Tom Cruise en Jamie Foxx in Collateral. Had Michael Mann een Wong Kar-Wai film in gedachten, dan had hij deze film niet moeten plannen & promoten als een zomer-blockbuster, en had hij met zijn 130 miljoen dollar en zijn 137 minuten lange film toch iets dieper mogen graven in zijn karakters.

De cast was veelbelovend, maar schiet op vele vlakken tekort. Gong Li heeft moeite met haar Engels, Jamie Foxx heeft te weinig screentime om krachtig uit de hoek te komen en Colin Farrell ziet er voor een keertje "mannelijk" uit, maar is gewoon niet goed genoeg in deze film. Ik heb moeite om zijn motivaties te achterhalen en hij blijft voor mij een heel onduidelijk personage vertolken. En met onduidelijk bedoel ik niet complex, maar wel vaag en verwarrend. De relatie die beide agenten hebben is ook heel afstandelijk. Het lijkt wel dat Stubbs en Crockett elkaar nog maar pas kennen en eigenlijk niet veel van elkaar moeten weten. De twee zijn ook niet zoveel in hetzelfde frame te zien, laat staan dat ze ooit wel eens naar elkaar kijken. Het einde van de film eindigt al even abrupt als het begin, alsof dit een slice of life was van twee agenten in Miami. Miami Vice is geen slechte film. Integendeel, op momenten kan je echt genieten van de grimmige en intense atmosfeer en die brutale onderwereld. Maar ik wacht op een andere slice, want deze smaakt nogal flets.

Ik zou nog kunnen spreken over de slechte pop-muziek nummers, maar ik heb er geen zin in. De film is voor mij een zware teleurstelling en had zoveel meer kunnen zijn, vooral wanneer je de scène bekijkt waarin Jamie Foxx zijn vrouw uit een trailer moet halen. Het beste wat de film te bieden heeft. Ik moet alles nog even doorslikken, hoopvol wachtend op 2007, want deze zomer heeft voor mij nog niet veel bijzonders afgeleverd.

***Related Posts***
25/04/2007: Miami Vice collector's edition
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
18/09/2006: Miami Vice sequel ?
19/07/2006: Miami Vice pics
14/05/2006: Miami Vice trailer
13/12/2005: Teaser Miami Vice
24/11/2005: Problemen in Miami
26/01/2005: Miami Vice casting