De FilmBlog

Vier jaar liet Brian de Palma het filmpubliek wachten op de opvolger van het onderschatte Femme Fatale, maar met The Black Dahlia (2006) is de regisseur van o.a. Scarface, The Untouchables en Mission: Impossible weer helemaal terug. De Palma toont dat hij zijn streken helemaal nog niet verleerd is en levert met The Black Dahlia opnieuw een visueel oogstrelende film af. Ondertussen is het na tussendoortje Redacted overigens alweer vier jaar wachten op een nieuwe De Palma, dat zou dan de prequel The Untouchables: Capone Rising moeten worden.

Korte inhoud: Los Angeles, jaren ’40. Bucky Bleichert (Joh Hartnett) en Lee Blanchard (Aaron Eckhart) zijn naast voormalige bokskampioenen twee talentvolle agenten bij de LAPD. Wanneer op een dag het gruwelijk verminkte lijk van wannabe-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) wordt gevonden, worden Bleichert en Blanchard op de zaak gezet. Short krijgt in de pers al snel de bijnaam ‘The Black Dahlia’ naar de film The Blue Dahlia met Veronica Lake en Alan Ladd in de hoofdrollen.

Blanchard raakt meer en meer geobsedeerd door de zaak en gaandeweg moet ook zijn privéleven en zijn relatie met vriendin Kay Lake (Scarlett Johansson) eraan geloven. Ondertussen maakt Bleichert kennis met de mysterieuze Madeleine Linscott (Hilary Swank), die meer van de moord weet dan ze in eerste instantie wil vertellen. De zoektocht naar de moordenaar van Elizabeth Short brengt Bleichert en Blanchard heel diep in een wereld van pornografie, femme fatales, corrupte agenten en criminelen.

De Palma gebruikte als basis voor The Black Dahlia het gelijknamige boek van James Ellroy, die op zijn beurt vertrok van de waargebeurde moord op Elizabeth Short in 1947. Ellroys romans zijn geen hapklare brokken om te verfilmen en je moet bij boek én film goed opletten om niet het noorden kwijt te raken (zie ook L.A. Confidential) van Curtis Hanson. Ellroy werkt graag met verschillende verhalen die door elkaar lopen om dan uiteindelijk in een climax bij elkaar te komen. De Palma en scenarist Josh Friedman hebben geprobeerd hier een mouw aan te passen door een paar subplots en nevenverhalen te schrappen en hier en daar wat aanpassingen te doen.

Maar zelfs dan mag je als kijker je aandacht niet laten verslappen of je zou wel eens een belangrijk deel van de ontknoping kunnen missen. Ik kan mij voorstellen dat het scenario bij sommigen overkomt als een rommelig boeltje en veel te ingewikkeld in elkaar zit. Maar in het boek kijkt Ellroy ook niet neer op een verhaallijntje of een zijsprongetje meer of minder. Toch vertrekken diegenen die het boek gelezen hebben, zeker met een voorsprong. Bovendien is The Black Dahlia vanwege zijn complexe vertelstructuur een film die je eigenlijk meer dan één keer moet bekijken om alle finesses te begrijpen.

Dat is meteen ook zowat het grootste probleem van films van Brian De Palma, hij laat soms al te vaak de vorm boven de inhoud primeren. Maar die vorm mag er dan ook absoluut zijn, want The Black Dahlia is een genot om naar te kijken. Elk shot, elke camerabeweging of elke montage klopt tot in de kleinste details. De sfeer van de jaren ’40 wordt knap gecreëerd door een sepia-filter en ook aan de kostuums, decors en rekwisieten is heel veel zorg besteed. Je zou af en toe graag het beeld kunnen stilzetten om ten volle te genieten van elk frame.

Technisch hoogtepunt en een typisch De Palma shot is een lange kraanbeweging waarin we vertrekken bij de wagen van Bleichert en Blanchard, langs de gevel van het gebouw dat zij in de gaten houden gaan, over het dak trekken naar het weiland achter het gebouw waar net op dat moment het lijk van Elizabeth Short wordt gevonden door een vrouw met een kinderwagen (bemerk de knipoog naar de trappenscène uit The Untouchables). Daarna keert de camera terug naar de voorkant van het gebouw waar ondertussen een vuurgevecht aan de gang is. En dat allemaal in één beweging.

En Brian De Palma haalt ook zijn andere typische technieken uit de kast. Geen ordinaire cuts dus, maar beelden die in elkaar overlopen, elkaar 'wegduwen' en veel slow motion. Alleen zijn typische split screen lijkt hij vergeten te zijn. In The Black Dahlia zijn ook vrijwel alle favoriete thema’s van de regisseur aanwezig: manipulatie, voyeurisme, paranoia, gevaarlijke vrouwen, het dubbelganger-motief, en de gevaarlijke combinatie van seks en geweld.

Over de cast van The Black Dahlia is er heel wat inkt gevloeid, niet het minst over hoofdrolspeler Josh Hartnett. Hartnetts onderkoelde stijl van acteren en voice overstem past, wat mij betreft, perfect bij de sfeer van de film. Scarlett Johansson wordt dan weer van het scherm ‘ge-femme-fataled’ door Hilary Swank, die bewijst dat ze niet ten onrechte twee Oscars op haar schouw heeft staan.

Alleen Aaron Eckhart lijkt in zijn pre-The Dark Knight dagen niet echt te weten wat hij met zijn rol van Lee Blanchard moet aanvangen en loopt er soms wat verloren bij. Verder valt nog Mia Krishner te vermelden die als Elizabeth Short enkel in zwart-wit flashbacks in beeld komt. Kirshner weet de hopeloze actrice — ondanks haar promiscuë levensstijl — toch een zekere sympathie mee te geven. Bovendien heeft Kirshner een paar van de sprekendste ogen uit Hollywood en ze weet ze goed te gebruiken om haar personage tragedie mee te geven.

Voor de filmliefhebbers (of beter filmfreaks) zitten in The Black Dahlia verwijzingen naar het oude Hollywood en films uit de oude doos. Er zitten echter ook enkele verwijzingen naar De Palma’s eigen films in. Dat de regisseur een fan is van trappenhuizen weten we al sinds The Untouchables waarin Kevin Costner achter een van de trap donderende kinderwagen aan sprong. Deze keer zijn het twee personages die van een paar verdiepingen hoog naar beneden sukkelen in een spannende achtervolgingsscène.

Kortom, The Black Dahlia is geen makkelijk te consumeren film, maar wat mij betreft blijft Brian De Palma toch één van de betere regisseurs die er in Hollywood rondlopen. Ik kijk dan ook altijd uit naar zijn volgende film.

Onlangs kreeg ik de dvd van 30 Days of Night: Dark Days (2010) in de bus. Vampieren zijn in. Deze film is een vervolg op 30 Days of Night (2007), maar het eerste deel heb ik niet gezien.

Ben Ketai heeft zich een beetje in het genre gespecialiseerd, maar verder van B-movies raakt hij niet. Ook hier niet. Ik heb de indruk dat het slappe verhaaltje met veel knipogen naar de good old days van de jaren 80 niet veel meer mensen zal bereiken dan jongeren die eens lekker naar een filmpje willen kijken aka "the return of the living dead" en consoorten.

Korte inhoud: Stella (Kieke Sanchez) heeft "barrow" overleefd en probeert nu getraumatiseerd en vol woede het echte verhaal wereldkundig te maken. Ze stuit natuurlijk op veel ongeloof. Tot ze een trio ontmoet dat blijkbaar veel meer weet dan zij zelf en dat haar kan overtuigen om de leidster van de vampieren uit te schakelen. Ze wagen zich in het hol van de leeuw en gaan de confrontatie aan met de vuile vampieren.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat de vampieren als slappelingen worden voorgesteld ondanks het feit dat ze in tegenstelling tot zombies blijkbaar kunnen praten en denken. Ze laten zich volgens mij te makkelijk afslachten. Ook de effecten komen ondanks de goede bedoelingen niet over.

Als je deze film vergelijkt met inhoudelijke niemendalletjes als Resident Evil (2002), The Evil Dead (1981) en andere braindead films van weleer is het bijzonder mager. maar ik ben waarschijnlijk gewoon 20 jaar te oud voor dergelijke films. In de hedendaagse tijden van "True Blood", Twilight (2008) en degelijke is het misschien beter je vampier een iets menselijker gedaante te geven en ze tot echte geslepen misdadigers om te vormen. Of gewoon het onderhoudende en soms boeiende spektakel van Resident Evil te bieden als je dan toch een "schiet zoveel mogelijk vampieren dood" film wil maken.

In de film vinden we ook nog Mia Kirshner terug, alsook de nobele onbekenden Diora Baird en Rhys Coire. De film werd uitgegeven door Sony Pictures Home Entertainment op dvd en blu-ray.

***Related Posts***
25/06/2008: 30 Days of Night review
19/04/2008: Top 10 Beste filmposters
23/09/2007: 30 Days of Night trailer
19/06/2006: 30 Days of Night comic adaptatie

Een andere film om naar uit te kijken is de lang verwachte nieuwe prent van Brian De Palma, The Black Dahlia (2006), naar een waar gebeurd verhaal en gebaseerd op een boek van James Ellroy (L.A. Confidential). Grappig om weten had David Fincher (Se7en, Fight Club) een optie genomen om deze film te regisseren, waar het was uiteindelijk De Palma die met het project ging lopen. Jullie kunnen hier de trailer van de film bekijken.

Korte inhoud: Ergens in de late jaren '40 wordt het levenloze lichaam van de aspirant-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) a.k.a. "The Black Dahlia”, gevonden, in een huis waar bewijs wordt gevonden dat ze enkele dagen gemarteld werd voor haar dood. Twee LAPD-agenten worden op de zaak gezet, Sgt. Leland "Lee" Blanchard (Aaron Eckhart)en Ofcr. Dwight "Bucky" Bleichert (Josh Hartnett). Lee ontdekt al snel dat het onderzoek naar de moord zijn eigen relatie met Kay Lake (Scarlett Johansson) op de helling zet en Bucky wordt aangetrokken door de charmes van femme fatale Madeleine Sprague (Hilary Swank), die een connectie blijkt te hebben met het slachtoffer. Al snel leidt het onderzoek bovendien naar corruptie in het politie-departement.

De film zou in november van dit jaar bij ons in de zalen moeten verschijnen.

***Related Posts***
22/04/2011: The Black Dahlia review
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
15/02/2006: Josh Hartnett vertolkt de rol van trompettist Chet Baker

Oh Yes, na de casting van de 25-jarige en onervaren Brandon Routh, die hooguit in series als Will & Grace en Gilmore Girls speelde, is de rest van de cast nu aan de beurt voor de Superman Returns film die volgend jaar in Australië zal gedraaid worden. Ik voorspelde bekende koppen, gezien regisseur Bryan Singer (The Usual Suspects, Apt Pupil, X-Men) absoluut een onbekend gezicht wou voor Superman, en niet koos voor de jonge Smalville acteur Tom Welling. Ik zal niet klagen wat ik had het niet zo voor het Calvin Klein gezichtje. Het moest trouwens een SuperMAN film worden, geen superBOY. We zijn tevens ook verlost van dat eindeloze geleuter rond de 3 contenders, James Caviezel (Passion of Christ), Eion Bailey (Band of Brothers) en Josh Duhamel (All My Children tv-serie). Ik had een kleine hoop dat Karl Urban misschien voor de rol aangesproken kon worden, maar ik geef Singer het voordeel van de twijfel. Bradon zou wel eens een grote revelatie kunnen zijn, net zoals Hugh Jackman was in de huid van Wolverine. En we mogen niet vergeten dat ook Christopher Reeve een nieuwkomer was toen hij met Superman begon. Trouwens zijn er een aantal uiterlijke trekjes die Reeve en Routh delen en dat is een grote troef.

Maar zoals ik al had voorspeld zullen de slechteriken uiteraard van een iets groter kaliber zijn. De rol van Lex Luthor (vertolkt door Gene Hackman in de eerste Superman) zou vertolkt worden door Kevin Spacey, a.k.a. Verbal Kint. Dus dit zit al goed. Maar genoeg over de mannen. Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in de vrouwelijke casting van Lois Lane.

Volgens de Comic Book Magazine zijn er in deze categorie 6 contenders: Mischa Barton (bekend uit The O.C.), Charisma Charpenter (uit Angel), Mia Kirshner (bekend uit The Crow: City of Angels), Evangeline Lilly (uit Lost), Natalie Portman (uit heel wat, waaronder ook de Star Wars prequels) , en Keri Russell (bekend van Felicity). Als jullie een idee hebben van wie het zal worden, please give me your thoughts on it. Ik ga voor Mia Kirshner! Mischa Barton had ook wel iets geweest had ze niet zo’n vreselijke stem. Keri Russell wordt door veel sites als de favoriete aangeprezen, maar hebben die mensen haar ook al eens zien acteren?!? To be continued…

Ziehier een aantal links van de zes knappe dames:
Mischa Barton: 1, 2, 3, 4 en 5.
Charisma Charpenter: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9.
Mia Kirshner: 1, 2, 3 en 4
Evangeline Lilly: 1, 2, 3, 4 en recente pics 5, 6, 7, 8, 9 en 10.
Natalie Portman: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9.
Keri Russell: 1, 2 en 3

***Related Superman Posts***
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns
16/07/2006: Superman Returns review ***½
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
01/06/2006: Superman Returns geen "super" opening
04/05/2006: Superman Returns trailer + pics
06/09/2005: De eerste indrukken van Superman Returns
13/06/2005: Superman Returns, achter de schermen
17/04/2005: Batman vs. Superman
02/04/2005: Superman Returns posters
21/02/2005: Een controversiële Brian Singer
07/01/2005: Kate Bosworth is Lois Lane
11/10/2004: Christopher Reeve overleden