En hier zijn de winnaars van de 84e Academy Awards. Zoals gewoonlijk niet veel verrassingen, meer nog, bijna alle uitslagen waren op voorhand bekend op uitzondering van de Oscar voor Beste Kostuums. Het belangrijkste nieuws van de nacht was dat The Artist (2011) zo goed als alle belangrijke oscars won (met Jean Dujardin die “putain” zei tijdens zijn overwinnings-speech ) en dat Hugo (2011) de rest voor zijn rekening nam, Meryl Streep voor de zoveelste keer de Oscar voor Beste Actrice won (met nu al 17 nominaties en 3 Oscars ) en dat Rundskop (2011) zoals verwacht geen Oscar heeft gewonnen voor beste Buitenlandse film.

Vergeleken met The Golden Globes was deze uitreiking maar een saaie bedoening. Alles was zoals gezegd voorspelbaar, de speeches waren braaf en de interventies van host Billy Crystal vond ik ietwat oubollig. Toch was er ook wel een moment van ontroering toen 82-jarige Christopher Plummer de Oscar won voor Beste Acteur in een bijrol voor Beginners (2011) (zie video) en hiermee als oudste uit de geschiedenis ooit een Oscar won (los van de ere-oscar voor de 83-jarige Charlie Chaplin). En ik zou het nog vergeten, Sacha Baron Cohen zorgde voor een stunt op de Red Carpet door toch als Dictator te verschijnen en de assen van Kim Jong-il op het tapijt te strooien. Spijtig hebben ze hem moeten afvoeren, het had misschien voor wat extra pit kunnen zorgen in de zaal. Hieronder de samenvatting:

BEST PICTURE
The Artist

BEST DIRECTOR
Michel Hazanavicius, The Artist

BEST SUPPORTING ACTRESS
Octavia Spencer, The Help

BEST SUPPORTING ACTOR
Christopher Plummer, Beginners

BEST ACTRESS
Meryl Streep, The Iron Lady

BEST ACTOR
Jean Dujardin, The Artist

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Midnight in Paris, Woody Allen

BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Descendants, Alexander Payne, Nat Faxon, and Jim Rash

BEST FOREIGN FILM
A Separation

BEST ANIMATED FEATURE FILM
Rango

BEST ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
The Artist, Mark Bridges

BEST DOCUMENTARY FEATURE
Undefeated

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Saving Face

BEST ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
The Girl With the Dragon Tattoo, Kirk Baxter and Angus Wall

BEST ACHIEVEMENT IN MAKEUP
The Iron Lady, Mark Coulier and J. Roy Helland

BEST ORIGINAL SCORE
The Artist, Ludovic Bource

BEST ORIGINAL SONG
"Man or Muppet" from The Muppets, Bret McKenzie

BEST ANIMATED SHORT FILM
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

BEST LIVE ACTION SHORT FILM
The Shore

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
Hugo

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

De Oscars-nominaties worden op 24 januari 2012 bekend gemaakt, en de Oscarshow is een maand later op 26 februari 2012. Maar bij wijze van 'voorspel' is er de 69e Golden Globes awardshow. Of zoals Gervais het omschreef: "De Golden Globes staan tot de Oscars als Kim Kardashian staat tot Kate Middleton: een beetje goedkoper, iets meer beschonken en eenvoudiger om te kopen". Niet The Academy, maar wel +/-90 leden van de Hollywood Foreign Press Association, een groep van journalisten die elk zo’n 55 landen vertegenwoordigen en een slordige 250 miljoen lezers, hebben zich gebogen over welke films en tv-series voor hen het beste was van het jaar. En de Beste Film in het Drama genre werd dit jaar The Descendants (2011) .

Ricky Gervais was dit jaar opnieuw zijn grappige zelve, met snedige aanvallen op de sterren, zoals Johnny Depp aan wie hij vroeg of hij al The Tourist (2010) had gezien (zie video). Daarnaast waren er een paar verrassingen en dit vooral bij de tv-series. Zo ging Friends-acteur Matt LeBlanc met de Golden Globe lopen voor Beste Mannelijke acteur in een Komedie TV-Serie, en dit voor "Episodes".

Een andere verrassing was de verdiende Golden Globe voor Beste Mannelijke Bijrol in een Mini-Serie die naar Peter Dinklage ging, voor het uitstekende Game of Thrones. Ook de serie "Homeland" werd in de bloemetjes gezet met de Golden Globe voor Beste Drama Serie en Claire Danes mocht de Golden Globe in ontvangst nemen voor Beste Actrice in een Drama serie.

Een mooi moment in de show was de spontane speech van Meryl Streep die de Golden Globe won voor Beste Actrice voor The Iron Lady (2011), alsook de uitreiking van de Cecil B. DeMille Award voor Morgan Freeman, die overhandigd werd door Helen Mirren. Een actrice die terecht haar beklag deed dat ze maar in één film met hem had gespeeld. Voor de rest waren er uiteindelijk niet zo heel veel verrassingen. Martin Scorsese won zijn Golden Globe voor Beste Regisseur voor Hugo (2011), Beste Scenario ging naar Woody Allen voor Midnight in Paris (2011), George Clooney won Beste Acteur voor The Descendants (2011) en Jean Dujardin won Golden Globe voor Beste Acteur in Komedie/Musical voor The Artist (2011) die ook de Golden Globe kreeg voor Beste Film in het Musical/Komedie genre.

De volledige lijst vinden jullie hier.

We naderen het einde van het jaar, dus hoe kan het ook anders dat we nog een paar Oscar-waardige producten over ons heen krijgen. Te beginnen met The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd (Mamma Mia!), met een wel heel opmerkelijke vertolking van Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Korte inhoud: The Iron Lady vertelt over het verhaal achter Margaret Thatcher (Meryl Streep), die zich door de obstakels van geslacht en klasse wist heen te slaan om zo gehoord te worden als vrouw in een door mannen gedomineerde politieke wereld. Het verhaal gaat over macht en de prijs die daarvoor moet worden betaald. Tevens biedt het een portret van van een bijzondere en complexe dame.

Thatcher regeerde elf jaar, en trad aan in een periode wanneer Groot-Brittannië er slecht voor stond, met een sterk verouderde industrie en de voortdurende arbeidsconflicten die noodzakelijke vernieuwingen in de weg stonden. Er was een hollende inflatie, en het nationale zelfvertrouwen was tot een minimum gedaald. Maar de conservatieve dame zette orde op zaken, en werd beste maatjes met het Amerika van Reagan.

En je zou denken dat de entourage van de 86-jarige dame tevreden zou zijn met de eer van de verfilming, maar niets is dus minder waar. Ze hadden er zlfs geen enkel goed woord over te vertellen. Een anonieme bekende van de Iron Lady noemt de biopic in de Britse conservatieve krant The Mail on Sunday ronduit 'beledigend'. "Ik ben hier niet gekomen om een film te bekijken over een oma die doordraait", wordt er nog aan toegevoegd. De vrienden van Thatcher zagen de film bij een voorvertoning voor een testpubliek en zeggen haar niet te herkennen in de film. De conservatieve oud-premier zou worden omschreven als een egoïstische ice-queen die haar carrière verkiest boven haar man, gespeeld door Jim Broadbent.

Thatcher zelf heeft sinds 2002 een aantal beroertes gehad, en is niet meer in staat om in publiek te spreken. En nog volgens haar entourage zou de film haar fysieke toestand tot in het belachelijke hebben gedreven. Zo zou ze vaak hallucineren dat haar in 2003 overleden echtgenoot nog leeft. Hij zou voorbij paraderen in excentrieke outfits en haar bekritiseren om haar 'ongeneeslijke egoïsme'. Ook zou ze gek worden door nachtmerries over haar rol in de Falklandoorlog en de uit de hand gelopen mijnwerkersstakingen in 1984.

En gezien Thatcher zichzelf niet kan verdedigen maakt het er allemaal niet beter op. Volgens Thatchers vrienden had Denis juist veel respect voor zijn echtgenote en was hij trots op haar politieke prestaties. "Het idee dat Denis ooit gemeen tegen haar zou zijn geweest is gestoord en niet waar. Ze waren erg hecht", zegt het conservatieve parlementslid Conor Burns. "Iedere film waarin Margaret Thatcher niet te zien is als een van de titanen van de Britse politiek in de twintigste eeuw is per definitie een parodie."

Regisseur Phyllida Lloyd (pic) repliceerde dat het wel degelijk gaat over een fictie, gebaseerd op het leven van Tatcher, en dat dus niet alle details getoetst moeten worden aan de realiteit. Maar toch liet Pathé, de Frans-Britse producent van de film, weten dat het toch een 'eerlijk en accuraat' verhaal is. In de cast zien we ook nog Iain Glen, Richard E. Grant, Teresa Mahoney en Teresa Mahoney. De film komt bij ons uit op 15 februari 2012.

Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

Eén van de meest prestigieuze romantische drama's is ongetwijfeld Out of Africa (1985) van Sydney Pollack, genomineerd voor 11 Oscars en bekroond met 7 beeldjes, waaronder Best Picture. Met de blu-ray release door Universal, is dit de unieke gelegenheid voor een bespreking.

Korte inhoud: Het is 1913. De vermogende Deense Karen Dinesen (Meryl Streep) heeft zojuist haar geliefde verloren en om niet eenzaam te zijn doet ze zijn broer, de Zweedse baron Bror von Blixen-Finecke (Klaus Maria Brandauer), het voorstel om met haar te trouwen. Ze sluiten een verstandshuwelijk waarbij Bror gebruik kan maken van Karens vermogen en zij de status van barones krijgt en niet alleen achterblijft. Ze vestigen zich in Kenia, waar ze een koffieplantage opzetten. Al gauw blijkt Karen er echter alleen voor te staan, omdat Bror regelmatig weg is om te jagen, te reizen en achter andere vrouwen aan te gaan. Ze probeert zich te redden met de hulp van de lokale bevolking, de Kikuyu. Haar eenzame avonden op de ranch zijn voorbij wanneer ze avonturier Denys Finch-Hatton (Robert Redford) ontmoet en zijn vriend Berkely Cole (Michael Kitchen). Aanvankelijk heeft ze haar zinnen op Cole gezet, maar wanneer hij niets van haar moet hebben trekt ze meer richting Denys. Hij heeft haar al een keer gered uit de klauwen van een leeuw en zijn aanwezigheid doet haar goed. Ze bewondert hem om zijn vrije en onafhankelijke levensstijl en zijn kennis over Afrika. Hij is op zijn beurt geïntrigeerd door haar prachtige vertelkunst. De twee storten zich in een hartstochtelijke liefdesaffaire. Het geluk duurt echter niet lang, want de Eerste Wereldoorlog breekt uit. De Engelse kolonisten trekken ten strijde, zo ook Denys, Karen weer alleen achterlatend...

Net zoals Lawrence of Arabia (1962) pakt deze prent uit met een zinderende muziekscore en IMAX landschapsfotografie. Daar waar het verschilt met het meesterwerk van David Lean ligt wederom bij het scenario. Out of Africa heeft uiteindelijk een ordinair en melig plot zonder veel diepgang of gravitas en de personages zijn allesbehalve complex of zelfs interessant genoeg om 160 minuten te volgen. Maar dankzij de uitstekende acteerwerk van Streep en Redford, blijf je aangetrokken door het geheel. Ook al had Witness (1985) eigenlijk de grote winnaar moeten zijn die beruchte Oscar-avond, in dit anders flauw filmjaar.

Out of Africa heeft in ieder geval deze twee acteurs meer credit gegeven binnen Hollywood en beiden hebben het avontuur nog maar eens herhaald met oa. The Horse Whisperer en The Bridges of Madison County. Vreemd genoeg is de romance tussen die twee sterren niet altijd even overtuigend in de film, en vergeleken met de passie die van het scherm spat in Witness begrijp ik niet waarom deze film zo’n prestige-status genoot. Ik vermoed dat de interactie tussen beiden zijn vleugels kreeg dankzij de majestueuze muziekscore van John Barry. De muziek zorgde ervoor dat bepaalde scènes zelfs een episch karakter kregen.

Meryl Streep is een talentvolle actrice, maar is niet bepaald de meest aantrekkelijke vrouw uit Hollywood. Ook in deze Out of Africa vind ik ze hoegenaamd niet bijster aanstekelijk. Met uitzondering van één erotisch geladen scène waar Robert Redford de haren wast van Streep, misschien wel de meest aantrekkelijke verschijning uit haar carrière. Enkel spijtig dat dergelijke scènes zo schaars zijn in deze prent. Misschien geen meesterwerk maar wel een ontspannende romance die jullie zeker moeten gezien hebben, al was het maar voor die ene scène of voor de prachtige beelden en de knappe muziekscore.

De blu-ray extras zijn zeker een reden om deze schijf aan te schaffen. Er is niet alleen de noodzakelijke audio-commentaar van Sydney Pollack over de film, maar tevens documentaires met een totale duur van 70 minuten, alsook 15 minuten deleted scenes.

Vijftigers die niet alleen vrolijk puberaal over seks praten, maar het bovendien ook nog doen! Op het scherm! Het moet zowat de nachtmerrie zijn van het huidige, overwegend uit tieners bestaande, bioscooppubliek. Toch is dat waar It's Complicated (2009) over gaat en laat het wat ongebruikelijke onderwerp nu net de kracht zijn van deze romantische komedie met Meryl Streep, Alec Baldwin en Steve Martin in de hoofdrollen.

Korte inhoud: Jane en Jake waren negentien jaar getrouwd toen Jake tien jaar geleden een affaire kreeg met de veel jongere Agness (Lake Bell). Een scheiding was het gevolg en Jake trouwde daarop met zijn nieuwe vriendin met wie hij ook een zoontje kreeg, de hyperactieve Pedro. Wanneer hun 21-jarige zoon Luke (Hunter Parrish) afstudeert, reizen Jake en Jane met hun dochters Lauren (Caitlin Fitzgerald) en Gabby (Zoe Kazan) naar New York om hem aan te moedigen. In the Big Apple springt de vonk tussen Jane en Jake echter terug over en na een avondje aan de hotelbar, belanden de twee in bed. Terug thuis in Santa Barbara ontmoet Jane echter de charmante, maar ietwat brave architect Adam, waarna al snel een complexe driehoeksverhouding ontstaat. Jane zal een keuze moeten maken tussen beide mannen, en het wordt er niet makkelijker op wanneer Jake Agness verlaat en Jane opnieuw zijn liefde verklaart.

Het meest opvallende aan It’s Complicated is, zoals gezegd, natuurlijk de al wat oudere cast. Het zijn deze keer immers niet de kinderen die worstelen met een complex liefdesleven, maar hun ouders. Dat levert alvast heel wat interessant materiaal op dat je in andere romcoms niet meteen zal zien. Zo houdt Jane the morning after angstvallig een kussen voor haar naar eigen zeggen uitgezakte lichaam en merkt Jake later fijntjes op dat voorbehoedsmiddelen niet echt meer van toepassing zijn. En de gangbare rollen worden helemaal omgedraaid, want het zijn in It’s Complicated zelfs de kinderen die het meest irriteren. Na meer dan tien jaar zijn zij — nota bene allemaal twintigers ondertussen — nog steeds niet over de scheiding van hun ouders heen. De enige die geen spontane tranen in zijn ogen krijgt wanneer het woord ‘divorce’ wordt uitgesproken, is Harley (John Krasinski), de vriend van Lauren. 

Regisseur, scenariste en producente Nancy Meyers weet het thema van ouder worden zeer goed aan te snijden, zonder daarom te vervallen al te grote meligheid of clichés. Het helpt natuurlijk dat Meyers al ervaring had met het genre en de thematiek (zie The Holiday (2006), Something's Gotta Give (2003) en What Women Want (2000)). De regisseur nam een risico door haar cast grotendeels te bevolken met oudere acteurs en onderwerpen aan te snijden die de jeugdige bioscoopbezoekers waarschijnlijk minder interesseren, maar met een opbrengst van 112 miljoen dollar kan je It’s Complicated zeker geen flop noemen.

Bovendien kan Meyers natuurlijk een beroep doen op een uitstekende cast die getrokken wordt door Meryl Streep. Streep moet de laatste jaren maar naar een filmrol kijken of de prijzen vliegen haar al om de oren. Ook voor deze rol werd ze — terecht overigens — genomineerd voor een Golden Globe. De beste komische situaties komen echter op naam van Alec Baldwin die dankzij de reeks "30 Rock" aan zijn tweede carrière bezig is. Baldwin beleeft zichtbaar plezier met zijn personage Jake, een hitsige tiener die gevangenzit in het lichaam van een vijftigplusser.

It’s Complicated heeft echter ook een paar minpuntjes. Zo staan de personages van Baldwin en Martin wel heel erg karikaturaal tegenover elkaar. Baldwins Jake is de flamboyante, ietwat excentrieke ex, terwijl Martins Adam de saaie architect is die slechts loskomt na het roken van een jointje. Voor Streeps Jane lijkt het dan ook de klassieke keuze tussen avontuur en zekerheid. Met zijn 120 minuten is It’s Complicated ook wat aan de lange kant en niet alle grappen zijn even geslaagd. Maar al bij al is dit toch een van de betere romcoms die we de afgelopen jaren op ons bord hebben gekregen.

Overigens valt ook nog de uitstekende soundtrack te vermelden, met namen als David Bowie, Tom Petty, Joss Stone, Basement Jaxx, Elton John, Leo Sayer, The Beach Boys en Gladys Knight. De begeleide score werd gecomponeerd door Hans Zimmer, die het opvallend rustig houdt en zijn bombastische trommels voor een keertje in de kast laat.

The Golden Globes zijn het voorspel op de Oscars, soms een graadmeter voor mogelijke winnaars maar de laatste tijd toch ook wel een aanwijzing voor mensen die net naast het beeldje zullen grijpen. Met andere woorden, indien The Academy zou twijfelen tussen twee potentiële oscar-kandidaten, zou de voorkeur vaak gaan naar diegene die nog GEEN erkenning heeft gekregen. Om nu The Golden Globes te gaan zien als troostprijzen is misschien een stap te ver, maar bekijk zelf de Globe-winnaars en vergelijk ze binnenkort met de Oscar-winnaars die op 7 maart worden uitgereikt, you'll see I'am not far from the truth.

De film die met de belangrijkste prijs ging lopen was Avatar (2009), met name die van beste film. In de categorie Beste Film versloeg hij andere belangrijke contenders zoals Inglourious Basterds en Up in the Air. Daarnaast werd regisseur James Cameron in de bloemetjes gezet als beste regisseur. Avatar is met een opbrengst van ruim 1,3 miljard dollar al een van de grootste successen aller tijden en kan nu ook op de waardering van de filmcritici rekenen. Sandra Bullock werd bekroond als beste actrice, terwijl Jeff Bridges de Golden Globe voor beste acteur mocht in ontvangst nemen.

Robert Downey Jr. en Meryl Streep werden beiden uitgeroepen tot beste acteur/actrice in de categorie 'komedie en musical'. 'The White Ribbon' won de prijs voor de beste buitenlandse film. De Cecil B Demille Award ging dit jaar naar Martin Scorsese en ik laat nog vallen dat Michael C. Hall, Kevin Bacon, Alec Baldwin, Toni Collette en Drew Barrymore allemaal in de prijzen vielen voor hun acteerwerk in tv-series. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met de winnaars. De sterretjes naast de titels zijn namen en films die jullie in de gaten moeten houden voor de Oscars (buiten beschouwing gelaten films uit een categorie die niet vertegenwoordigd is bij de oscars).

Best Motion Picture — Drama
Avatar – Winner
The Hurt Locker
Inglorious Basterds
Precious
*Up in the Air

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Drama
Sandra Bullock, The Blind Side – Winner
Emily Blunt, The Young Victoria
Helen Mirren, The Last Station
Carey Mulligan, An Education
*Gabourey Sadibe, Precious

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Drama
Jeff Bridges, Crazy Heart – Winner
*George Clooney, Up in the Air
Colin Firth, A Single Man
Morgan Freeman, Invictus
Tobey Maguire, Brothers

Best Motion Picture — Musical or Comedy
*The Hangover – Winner
(500) Days of Summer
It’s Complicated
Julie & Julia
Nine

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Musical or Comedy
*Meryl Streep, Julie and Julia – Winner
Sandra Bullock, The Proposal
Marion Cotillard, Nine
Meryl Streep, It’s Complicated
Julia Roberts, Duplicity

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Musical or Comedy
Robert Downey Jr., Sherlock Holmes – Winner
Matt Damon, The Informant
Daniel Day Lewis, Nine
*Joseph Gordon Levitt, (500) Days of Summer
Michael Stuhlbarg, A Serious Man

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture
Mo-Nique, Precious – Winner
Julianne Moore, A Single Man
*Anna Kendrick, Up in the Air
Vera Farmiga, Up in the Air
Penelope Cruz, Nine

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture
*Christopher Waltz, Inglorious Basterds – Winner
Matt Damon, Invictus
Stanley Tucci, The Lovely Bones
Christopher Plummer, The Last Station
Woody Harrelson, The Messenger

Best Animated Feature Film
*Up – WinnerCoraline
The Fantastic Mr. Fox
Cloudy with a Chance of Meatballs
The Princess and the Frog

Best Foreign Language Film
*The White Ribbon – Winner
Barria
Broken Embraces
A Prophet
The Maid

Best Director — Motion Picture
*James Cameron, Avatar – Winner
Kathryn Bigelow, The Hurt Locker
Clint Eastwood, Invictus
Jason Reitman, Up in the Air
Quentin Tarantino, Inglorious Basterds

Best Screenplay — Motion Picture
*Up in the Air – Winner
It’s Complicated
District 9
The Hurt Locker
Inglorious Basterds

Best Original Score — Motion Picture
Michael Giacchino, Up – Winner
Marvin Hamlisch, The Informant
James Horner, Avatar
Abel Krozeniowski, A Single Man
*Karen O. and Carter Burwell, Where the Wild Things Are

Best Original Song — Motion Picture
“The Weary Kind,” The Crazy Heart – Winner
“I Will See You,” Avatar
“Winter,” Brothers
“Cinema Italiano,” Nine
“I Want to Come Home,” Everybody’s Fine

Dit was een grote kanshebber bij de Oscars. Meer nog, ik verdenk de makers ervan de film te hebben gemaakt om The Academy te paaien. Maar terecht kwamen enkel de acteurs in aanmerking voor een nominatie en moest de regisseur het stellen met een (voor mij onterechte) nominatie voor Beste Scenario. Mijn 3 sterren (op 5) gaan dus ook volledig naar de 4-koppige cast. Doubt (2008) is gebaseerd op een Broadway toneelstuk. De regisseur van het stuk, John Patrick Shanley, vond het de moeite om hiervan ook een film te maken en hij deed zijn terugkeer achter de camera, nadat hij 18 jaar de zwakke Tom Hanks komedie Joe Versus the Volcano (1990) verfilmde. Zichtbaar heeft de man in tussentijd wat maturiteit verworven.

Korte inhoud: Shanleys verhaal draait rond de jonge non, zuster James (oscar-kandidaat Amy Adams). Ze geeft les op St. Nicholas en haar leven komt dusdanig op de kop te staan wanneer ze begint te twijfelen aan de goede intenties van priester Brendan Flynn (oscar-kandidaat Philip Seymour Hoffman). Priester Flynn is haar bondgenoot in de strijd om de gewoontes van de school wat losser te krijgen. Maar ze merkt dat hij toch wel erg veel persoonlijke aandacht schenkt aan de zwarte leerling Miller (oscar-kandidaat Viola Davis). Ze deelt haar vermoeden met haar bazin, zuster Aloysius Beauvier (oscar-kandidaat Meryl Streep), de directrice van St. Nicholas. Zuster Aloysius is vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen en Flynn van St. Nicholas weg te sturen. Zonder enkel bewijs van misbruik binnen de muren van de Katholieke Kerk, begint zuster Aloysius aan strijd met priester Flynn dat de kerk en de school dreigt te verscheuren met verstrekkende gevolgen.

Meryl Streep is hoe dan ook de centrale figuur in de film en overtuigt al als de strenge, doch rechtvaardige non. Ze is heerlijk sarcastisch tegen priester en weet hem eveneens heel goed te bespelen. Je voelt ook mee met Amy Adams als zuster James, die verscheurd is door de situatie. Het spel van Philip Seymour Hoffman maakt nieuwsgierig. Zijn personage is één groot cliché, maar hij slaagt er desondanks in om alles iets minder doorzichtig te maken. Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman zijn in ieder geval aan elkaar gewaagd. Seymour is een acteur die niet moet onderdoen voor Meryl, en deze dynamiek was net wat deze uitdagende prent nodig had.

Maar ook Amy Adams valt zeker niet uit de toon naast die twee "zwaargewichten", en staat sterk te acteren. De film Junebug (2005) betekende voor haar een doorbraak en leverde haar een oscarnominatie op. Recentelijk was Adams te zien in de niet onaardige Enchanted (2007). Amy Adams vocht naar eigen zeggen hard voor de rol van zuster James en de rol heeft ze met heel veel professionalisme vertolkt, ook al vind ik zelf dat ze er af en toe erover zit. Ook Violet Davis zet hier een sterke rol neer. Mocht de film vertolkt zijn geweest door een minder sterke cast, dan had deze prent een efficiënt alternatief geweest op de slaappil.

Hoewel seks en religie een rol spelen, gaat Doubt vooral over vragen van algemener aard. In hoeverre worden waarnemingen beïnvloed door vooroordelen? Hoe verdraagt een absolute overtuiging zich met de complexiteit van het leven? Wat als strikte regels botsen met principes van medemenselijkheid? Het spijtige aan Doubt is dat op deze cruciale vragen nooit geen interessante antwoorden komen. De verbale strijd tussen aanklaagster Sister Aloysius en verdachte Father Flynn levert geen verrassende inzichten op, en de standpunten van de personages zijn al zo oud als de stenen van een klooster.

En echt meeslepend kan je de film ook al niet noemen. Het voornaamste struikelblok zijn – ondanks de uitstekende vertolkingen - de soms stereotype karakters die door de regisseur zijn uitgewerkt: de warmbloedige priester, de verbitterde non, haar naïeve jonge collega. Omdat deze personages te weinig individuele trekjes meekrijgen, kan de kijker zich nauwelijks met hen identificeren. Ook voelen de dialogen heel stug aan, alsof ze rechtstreeks uit de toneeltekst afkomstig waren. Ik begrijp dus aan geen kanten waarom John Patrick Shanley genomineerd werd voor beste scenario. Dit slaat nergens op en is al even dwaas als The Dark Knight te onthouden van een Best Picture nominatie. Shanley is geen filmregisseur en had zijn script moeten geven aan een echte scenarist en deze ook uit handen geven aan een filmregisseur. Shanley is voor mij de reden waarom deze prent geen klassieker zal worden en men deze ook snel weer zal vergeten.

Visueel is Doubt de moeite waard, met mooie sfeerbeelden van Brooklyn anno 1964. Hoewel de film nooit de juiste vragen stelt of verder kijkt dan zijn neus lang is, is het hoe dan ook een ontspannende film. Terwijl de meer filosofische vragen langs je heen gaan, blijft één vraag de hele film overeind: deed Father Flynn het nou wel of deed hij het niet? Die vraag alleen al houd je geboeid tot het einde, maar pas dan heb je zoiets van: hier zat véél méér in. Vakkundig en meeslepend, maar daar is ook alles mee gezegd en is de film een gemiste kans op een "echte oscarfilm". De film komt op 11 februari 2009 in onze zalen.

De film stond al te blinken in mijn Top 10 van de Beste Films uit 2008 en deze Slumdog Millionaire (2008) heeft nu ook gisteravond de Golden Globe weggekaapt voor Beste Film. De film verhaalt over een arme Indiase straatjongen die in een televisiequiz de kans krijgt een miljoen te winnen. De Golden Globes zijn de op één na belangrijkste filmprijzen in Hollywood. Regisseur Danny Boyle won ook de award voor Beste Regisseur, en de film kreeg ook nog een Globe voor het Beste Scenario en de Beste Originele Muziekscore. De vier Golden Globes betekenen niet dat Slumdog Millionaire voorbestemd is op de Oscars, die door een volledig verschillend kiescollege gekozen worden. Maar de resultaten zijn altijd een goede graadmeter en plaatst de film een symbolische maand voor de uitreiking van de Oscars wel in een zeer goede positie.

De tweede grote winnaar was actrice Kate Winslet die zomaar eventjes de Golden Globe won voor Beste Actrice in Revolutionary Road (2008), alsook Beste Actrice in een Bijrol voor The Reader (2008). Mickey Rourke werd bekroond als beste acteur in zijn rol als uitgerangeerde sporter in The Wrestler. Filmmaker Steven Spielberg kreeg een Golden Globe voor zijn gehele oeuvre. De vorig jaar overleden Heath Ledger kreeg een prijs voor zijn rol als The Joker in de laatste Batman-film The Dark Knight (2008). Als beste animatiefilm werd de Pixarfilm Wall-E (2008) bekroond, over een robotje dat als enige op aarde is achtergebleven nadat de aarde is ontruimd. Ook de prijs voor beste buitenlandse film ging naar een animatie: Waltz with Bashir (2008), waarin regisseur Ari Folman de gruwelen reconstrueert die het Israëlische leger begin jaren tachtig aanrichtte tijdens de oorlog met Libanon. Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars: