De FilmBlog

Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is de Oscar-genomineerde film van Stephen Daldry (The Hours, Billy Elliot, The Reader) die je meeneemt in het hoofd van een autistische negenjarige jongen, die zijn vader verloor tijdens de 911 aanslagen. Een film die je vastgrijpt maar dit niet lang genoeg kan om je echt in vervoering te brengen. Verrassend was dan ook dat deze prent bij de negen beste films zat van 2011. Maar misschien wat dit grotendeels te wijten door de opmerkelijke vertolking van Max Von Sydow.

Korte inhoud: De negenjarige Oskar (Thomas Horn) ontdekt in een vaas in een kast een sleutel, een paar jaar nadat zijn vader (Tom Hanks) omkwam bij de aanslagen van 11 september. De sleutel behoorde toe aan zijn vader, daar is hij zeker van. Maar op welke van de 162 miljoen sloten in New York past hij? Dit is het begin van de zoektocht van Oskar – uitvinder, brievenschrijver en amateur-detective – door de vijf stadsdelen van New York en in de door elkaar gegooide levens van vrienden, familie en volslagen vreemden. Hij komt steeds dichter bij een familiegeheim dat vijftig jaar teruggaat, maar zal het hem ook dichter bij zijn overleden vader brengen?

Tom Hanks en Sandra Bullock spelen samen in een drama dat aanvoelt als een typische Amerikaanse feelgood prent. Tom Hanks speelt de apetrotse vader en juwelier die graag wetenschapper was geworden. Zijn familie is alles, en het liefst brengt hij zoveel mogelijk tijd door met zijn zoon. Een perfecte rol die op het lijf van Tom Hanks geschreven staat. Ondanks de kleine rol die hij vertolkt, is zijn vertolking toch van cruciaal belang. Maar zo zijn er maar weinig films met Tom Hanks die ontgoochelen.

De 15-jarige Thomas Horn maakt met deze film zijn debuut en doet dit naar behoren. Hij speelt het jongetje die opzoek gaat naar de mysterieuze sleutel. En doorheen de film zit je wel met de twijfel of hij nu wel of niet autistisch is. Een zeer moeilijk rol voor een jongetje van zijn leeftijd, en bij momenten speelt hij het betwetertje zo goed dat je er irritant van wordt. Op dit ogenblik besef je dat zijn vertolking van niveau is en niet moet onderdoen voor het aanwezige talent. Maar de coaching van regisseur Stephen Daldry, die ervaring heeft met het regisseren van jongeren van zijn leeftijd, zal wel van pas zijn gekomen.

Sandra Bullock speelt de rol van de moeder die maar al te graag dichter bij haar zoon wilt staan, maar er maar niet in slaagt in de wereld van haar moeilijke zoon te geraken. In tegenstelling tot Tom Hanks die hier een rol speelt die hem ligt, speelt Bullock iets waarmee ze niet vertrouwd is. En dat doet ze naar behoren. Algemeen kan je stellen dat er niets mis is met het acteerwerk over de gehele lijn, maar het is aan het verhaal waar het rammelt. Scenarist Eric Roth probeert de roman van Jonathan Safran Foer net iets te schattig te maken en slaagt er nooit echt in om diepgang te creëren.

Een film maken over een jongetje dat opzoek gaat naar het slot waar een sleutel op past is niet meteen een premisse waar je beklijvende cinema van kan maken. Daarom lijkt het erop dat ze misschien iets te overhaast nog enkele verhaallijntjes hebben bijgesleurd, zoals de aanslag op de WTC torens, of de Duitse roots van de familie. De scène waarop Oskar zijn grootvader ontmoet, die sinds de oorlog geen woord meer over zijn lippen heeft gekregen, is het mooiste moment van Extremely Loud & Incredibly Close. Toch slagen de filmmakers erin om van een zwak verhaal toch een behoorlijke prent te maken. Op zich wel een prestatie. Maar toch zit je na het zien ervan met een gevoel van teleurstelling, zeker omdat ze met het aanwezige talent voor en achter de camera veel dieper konden graven en de lat hoger konden leggen.

Gezien Ridley Scott en Russell Crowe hun succesverhaal niet konden herhalen met een Gladiator 2, gezien Maximus op het einde van de film uiteindelijk stierf (*sorry voor de spoiler*, maar als je de film nu nog niet hebt gezien, dan zal het er nooit van komen), dus hebben ze dan maar gekozen voor Robin Hood (2010). Qua marketing en charisma liggen de twee films wel echt bij mekaar.

Korte inhoud: Het legendarische verhaal over boogschutter Robin Hood (Russell Crowe), die vecht tegen de Noormannen in het leger van Richard Coeur de Lion. Na de dood van Richard reist Robin naar Nottingham, een stadje dat geteisterd wordt door de corruptie van een heerszuchtige sheriff. Hier valt hij voor de weduwe Marian (Cate Blanchett), maar zij vertrouwt deze onbekende man uit de bossen niet. Om haar vertrouwen te winnen, zal Robin er voor moeten zorgen dat hij het stadje redt.

De film is een tikkeltje beter dan Robin Hood: Prince of Thieves (1991), ook al vond ik deze film nog wel best te doen. Ok, het was melig met teveel Brian Adams en een regisseur die de pedalen verloor, maar bij momenten toch kick-ass in zijn actie-sequenties en misschien wel één van die meest memorabele Alan Rickman vertolkingen als Sheriff of Nottingham. Spijtig genoeg waren er bitter weinig memorabele momenten in deze Ridley Scott versie. En het moet gezegd worden, dit is misschien één van de zwakste Ridley Scott films uit zijn gehele carrière.

Ik had een historisch accurate benadering verwacht van een man die toch wel bij de meest intelligente en erudiete regisseurs behoort. Maar neen, het was Robin Hood goes Super Hero, waarbij de geschiedkundige feiten moesten plaats ruimen voor bombastische veldslagen in post-private ryan fotografie. De film werd vertoond in Cannes en je zou zich beginnen afvragen wie op dit lumineuze idee is gekomen, sinds de film de Fransen afschildert op vrij stereotype manier als een bende verraderlijke en doorslechte wreedaards. (maar dit bewijst misschien ook wel het gevoel voor humor van Cannes directeur Thierry Frémaux). Robin Hood moet het uiteindelijk hebben van zijn overtuigende cast, waaronder Mark Strong, Max von Sydow en William Hurt. Maar het volstaat niet. Cate Blanchett doet haar Katharine Hepburn routine uit The Aviator (2004) en Russell Crowe lijkt wel een hangover te hebben tijdens de gehele film.

Uiteraard is de fotografie geweldig John Mathieson is een vaste waarde voor Scott en je ziet meteen waarom. Ook de muziek, de costuums, de algemene production value, alles wijst erop dat dit een 200 miljoen dollar film is. Spijtig genoeg laat de regisseur teveel steken vallen en maakt hij de verkeerde keuzes. Een film die is overladen met zoveel talent moet zijn lat veel hoger leggen. Het is een beetje als een smaakloze soep in een sterren restaurant. Het ritme is tevens compleet zoek. De aanloop duurt allemaal veel te lang en in tegenstelling tot alle verwachtingen is deze Robin Hood film eigenlijk wat saai. Het neemt zich ook iets teveel au serieux en heeft het verhaal niet om ernstig genomen te worden. De directors cut op de blu-ray duurt een kwartier langer, maar eigenlijk had de film gerust een half uur korten gemogen. Er is teveel death space tussenin, teveel expositie en te weinig entertainment.

Meer woorden wil ik er eigenlijk niet aan vuil maken. Maar de extras op de blu-ray maken veel goed, alsof de producers alles in het werk hebben gezet om de put aan de box-office een beetje te dichten met een sterke dvd-release met de bioscoop-versie en de directors cut, aslook heel wat behind the scènes documentaires en deleted scenes. Spijtig hebben ze de regisseurs-commentaar over de gehele film vergeten.

***Related Posts***
30/12/2009: Robin Hood met Russell Crowe, ouder en dikker
21/06/2008: Sienna Miller misschien in Robin Hood

Mijn eerste gedacht bij het zien van de trailer van de nieuwe Martin Scorsese prent Shutter Island (2009) was: "Waarom moeten ze zoveel verklappen?!?" Ik heb het boek van Dennis Lehane waarop de film gebaseerd is niet gelezen, maar bij het zien van de eerste beelden weet ik al hoe de film zal eindigen. Dit is een mystery-ghost-thriller en hoe meer je laat zien in een trailer hoe meer je op voorhand het mysterie zal blootleggen en het thriller-effect uiteindelijk zal uitdoven.

Korte inhoud: De film speelt zich af in 1954. De U.S. Marshalls Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) gaan op zoek naar een moordenares die ontsnapt is uit T.B.S.-kliniek 'Ashecliffe Hospital' voor langgestraften op Shutter Island, een eiland voor de kust van Massachusetts. Aangenomen wordt dat ze zich daar nog verborgen houdt. Een web van intrige en misleiding zorgt er al snel voor de nodige problemen. Zo krijgt Daniels van de plaatselijke doctoren geen toegang tot de archieven van het hospitaal die hem de broodnodige informatie zouden kunnen verschaffen. Een plotseling opstekende orkaan verbreekt de verbinding met het vasteland waardoor ze nu op zichzelf zijn aangewezen. Diverse langgestraften maken van de verwarring gebruik om uit de kliniek te ontsnappen. Teddy begint zo langzamerhand aan zijn geheugen, zijn partner en zelfs zijn gezondheid te twijfelen.

Dit is in ieder geval de eerste speelfilm van Scorsese sinds The Departed in 2006. In tussentijd heeft de Oscar winnende regisseur zich voornamelijk bezig gehouden met Shine a Light (2008), de documentaire over de Rolling Stones. Blijkbaar had de cineast bereikt wat hij wou bereiken, nadat zijn buddies Spielberg en Coppola hem voor hadden geweest met hun oscars. Scorsese werd 5 keer genomineerd voor Beste Regisseur maar het was pas in 2006 dat hij die erkenning ook kon verzilveren. En nu hij zijn doel heeft bereikt kan hij zichtbaar opnieuw freewheelen met documentaires, kortfilms en genre-thrillers voor het grote publiek.

Maar ook al is dit een populaire genrefilm, toch barst Shutter Island van het acteer-talent, te beginnen met zijn fetish-acteur DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Max Von Sydow. Ik verwacht er toch niet zo heel veel van, maar een beetje in de lijn van Cape Fear (1991) kan dit best nog ontspannend worden. Ik hoop alleen niet dat de trailer de film voor mij heeft verpest. De film komt bij ons uit op 14 oktober 2009.

Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.