De FilmBlog

Het 65ste filmfestival van Cannes, onder leiding van de Italiaanse acteur en regisseur Nanni Moretti (La Stanza del Figlio, Habemus Papam), is vanavond geëindigd met de traditionele prijsuitreiking. De Oostenrijkse 70-jarige regisseur Michael Haneke wint zijn tweede Gouden Palm met Amour (2012), een film over twee gepensioneerde muziekleerkrachten. Drie jaar geleden won hij de gouden palm voor A White Ribbon (2009).

Het is een interessante tien dagen geweest, met een hele resem aan veelbelovende films, met Beyond The Hills (2012), het verrassende Holy Motors (2012) en Moonrise Kingdom (2012) op kop. In de wandelgang werd er gefluisterd wie er kans zou maken op de hoofdprijs van het festival. Het was voor Beyond The Hills en Amour die over de lippen van de journalisten gingen. Die twee films waren dan ook de grote winnaars van deze prijs uitreiking. Amour gaat over een ouder echtpaar waarvan de vrouw door een beroerte wordt getroffen.

Matthias Schoenaerts grijpt spijtig genoeg naast de acteursprijs voor zijn rol in De Rouille et d'Os (2012) van Jacques Audiard, naast de charmante Marion Cotillard. Mads Mikkelsen won de prijs voor beste mannelijke hoofdrol in Jagten (2012) waar hij de rol als kleuterleider speelt die ten onrechte van seksueel misbruik van een kind wordt beschuldigd.

De prijs voor de beste regisseur werd toegekend aan de Mexicaanse cineast Carlos Reygadas. Zijn film Post Tenebras Lux (2012) (Het licht na de duisternis), was een metafoor van het zich uitbreidende geweld in Mexico. En als we de geruchten mogen geloven van de journalisten ter plekke zou de film over de visueel meest onvergetelijke openingsscène ooit beschikken. De film, gedraaid in de bossen van de deelstaat Morelos, volgt een familie van stedelingen die de hoofdstad de rug toekeren om zich op den buiten te installeren, waar hun steedse gewoonten botsen met de inheemse.

De Gouden Camera, de beloning voor de beste debuutfilm, ging naar Beasts of the Southern Wild (2012) van de 29-jarige Amerikaan Benh Zeitlin. Hij won met deze filosofische prent over het zesjarig meisje Hushpuppy in Louisiana dat op zoek gaat naar haar moeder ook al de Grote Prijs op het indie-festival Sundance.

Als er moet bespaard worden, dan zijn vele parlementsleden er als de kippen bij om het budget van Cultuur te beknotten. Maar dat België nu terug op de wereldkaart is gezet dankzij de Oscar-nominatie van Rundskop (2010), daar staat men te weinig bij stil. De film van Michaël R. Roskam kreeg een subsidie van het Vlaams Audioviseel Fonds van 500'000 euro (gemiddelde speelfilm krijgt maximum 650'000 euro), die al ruim werd terugverdiend door zijn bioscoopbezoeken en dat is nog maar het begin. De naam van Roskam gaat over de tongen in Hollywood, net als de acteerprestatie van Matthias Schoenarts. Buitenlandse investeerders zullen meer vertrouwen hebben op hun middelen in te zetten in Belgische producties, en dat komt iedereen uit de sector ten goede.

En films zetten niet alleen het thuisland op de wereldkaart, ze zorgen ook voor ontspanning, en creëren nog eens veel werkgelegenheid. Dat je met subsidies zorgvuldig moet opschieten, is een evidentie die geldt bij alle departementen. Maar wanneer je cultuur ziet als een reservepost waar je gemakkelijk van kan knabbelen, dan ben je verkeerd bezig. Zonder toekomstvisie en een duidelijk omschreven kader die voldoende zuurstof kan bieden aan de diverse producties, zal de filmindustrie in mekaar stuiken

En dan worden de postjes uitgedeeld en merk je dat er een dame op Cultuur wordt gezet die niet verkozen werd en NUL kennis heeft van de culturele sector. Wanneer ze wordt ondervraagd over haar culturele bagage besef je dat ze al evenveel van cultuur heeft gegeten als een boerenpaard van moraalfilosofie. Ik betwijfel niet dat ze veel capaciteiten heeft, maar vandaag was het er toch weer over. Tijdens het radioprogramma De Ochtend kreeg ze uiteraard de vraag wat ze vond van de Oscarnominatie (iets waar ze ons nu al 2 maanden mee om de oren slaan). En toen werd meteen weer duidelijk dat de minister eigenlijk geen bal afweet van de Vlaamse cinema. Zonder verpinken verhaspelde ze de naam van onze hoofdrolspeler in Matthias 'Schoenmakers' (luister hier naar het audiofragment). Fouten maken is menselijk, maar teveel fouten maken wijst bij sommigen toch iets teveel op onkunde.

En de reacties bleven ook niet uit. Radiomaker Peter Van de Veire (MNM) twitterde het volgende: "Matthias Schoenmakers is een voorbeeld voor de Belgische cinema... Ik zou niet graag minister van Cultuur zijn ... #fail" Walter Pauli van weekblad Knack deed er zelfs nog een schepje bovenop. "natuurlijk overkomt het 'net weer haar'. Niet geschikt voor cultuur. Of het ministerschap als summum van de politieke benoeming. De Morgen-collega Bart Eeckhout voegde daaraan toe: "Mededeling van de vl min van cultuur: Schoenmaekers blijf bij uw leest #deochtend #manmanman" Waarop Pauli reageerde: @barteeckhout "Het is het huilen voorbij. Als er iéts was waarvoor ze gvd wist dat ze zou gebeld worden, toch wel een reactie op de oscars?" Eeckhout weer: @walterpauli "ik voel zelf ook enig mededogen. T is niet leuk meer om met haar te lachen."

Rundskop (2011) (Bullhead), het schot in de roos van debutant Michael R. Roskam hoef ik niet meer te introduceren. de pers stond er vol van. Lovende kritieken alom. Afwisselende kritieken bij de volksmond. Ik probeerde de media-aandacht zoveel mogelijk te negeren zodat ik zo onbevangen mogelijk zelf kon uitpluizen hoe goed of hoe slechts deze Vlaamse film zou zijn.

Dat de Vlaamse film de laatste twee decennia furore maakt is een goede zaak. Al vind ik persoonlijk dat alles te veel gehypet wordt. Maar mogen wij niet trots zijn of zoveel Vlaamse film? Moeten wij ons calimero-complex eens niet van ons afschuiven en niet altijd meteen alles wat Vlaams is afbreken en proberen de kwaliteiten de ontdekken van wat onze regisseurs ons leveren. Het Vlaamse filmlandschap biedt voor elk wat wils heb ik zo de indruk. Rundskop schotelt ons een vette boterham voor, een psychologisch drama tegen de achtergrond van de wereld van de vetmesters. Geen politiethriller, wat velen niet lijken te snappen, maar een verhaal over de persoonlijke strijd van een man die jaren na datum geconfronteerd wordt met een trauma uit zijn verleden. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, steelt de show, maar ook enkele andere personages kleuren het verhaal.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Rundskop mag zich dan afspelen in de context van de hormonenmaffia. De traumatische jeugd van Jacky en gevolgen hiervan staan centraal. Als kijker vraag je je af waarom Jacky verslaafd is aan allerlei smerigheid die hij in zijn indrukwekkend lijf spuit. Je merkt de frustratie eenmaal het verhaal dat uitgelegd heeft en je begrijpt zijn drang om de figuren uit het verleden terug op te zoeken. Je voelt je betrokken. De personages zijn echt en authentiek neergezet. Ik moet eerlijk toegeven dat die ene sleutelscène mij toch heel ongemakkelijk deed voelen en ook op het einde van de film lost Roskam mijn verwachtingen in.

Enerzijds zie je Jacky en zijn familie aan het werk als vetmesters, als boeren en als zakenlui, anderzijds zie je de persoonlijke problemen waarmee elk van hen worstelt. Diederik en Jacky, de twee jeugdvrienden die opeens weer met mekaar opgescheept zitten. Daarnaast heb je de West-Vlaamse hormonendealer en de politie die hem op de hielen zit (een klein bijrolletje voor Barbara Sarafian), twee Luikse garagisten die willens nillens de plot wat opvrolijken. Het maakt de film leuk, onderhoudend en spannend tegelijk. De kritiek van teveel plotlijnen in één film vind ik totaal onterecht. Er wordt eens een duidelijk context geschetst waarin en waar rond een persoonlijk drama opgebouwd wordt.

Roskam verrast me aangenaam. De keuze voor het persoonlijke verhaal tegen over de politiethriller vind ik erg geslaagd. De veruitwendigen van de getormenteerde Jacky door Matthias Schoenaerts is gewoonweg indrukwekkend en bewijst wat voor klasbak Schoenaerts in feite is. Na De Zaak Alzheimer is dit weer een topper van jewelste in het Vlaamse film landschap.

*** Rundskop trailer ***

De succesvolle Belgische filmproductie Loft (2008) krijgt een remake. Niet in de Staten, maar wel in Nederland! Hoezo? Begrijpen die Hollanders dan geen Nederlands met een Vlaams accentje? Wel, eigenlijk heeft het hiermee minder te maken. Nederlanders liggen gewoon niet wakker van Vlaamse acteurs en bijgevolg ook niet van Vlaamse films. Een bittere realiteit waarmee elke Vlaamse filmmaker elke dag mee ontwaakt. Filip Peeters is bij ons charismatisch acteur, en wij Vlamingen zien geen graten in het feit dat hij gecast wordt als vrouwen-verslinder. Maar voor een Nederlands publiek die de acteur niet kennen kan ik me inbeelden dat ze de man als een "ouwe sok" aanzien die compleet niet past in die rol.

Maar zoveel verschillend zijn onze noorderburen niet van ons. Vlamingen zitten ook niet te wachten op de Belgische release van de Nederlandse Komt een Vrouw bij de Dokter (2009) met Carice van Houten, een film die bij hen mega-succes werd. Deze prent heeft het bij ons nauwelijks een paar weken overleeft. Vlaanderen en Nederland spreken misschien dezelfde taal maar hebben een totaal andere smaak en tevens ook een totaal ander gevoel voor humor (reden waarom De Slimste Mens ook niet aanslaat in Nederland). De grappen van Bart De Pauw zullen dan ook wel herschreven worden door een Nederlander. Maar ook het taalgebruik zal bijgeschroefd moeten worden, want uitdrukkingen als "Ik zie u graag" (die we om de haverklap horen in Loft) kennen ze ginder niet.

Koen De Bouw, Filip Peeters, Matthias Schoenaerts, Bruno Vanden Broucke, Koen De Graeve, Veerle Baetens, Tine Reymer, An Miller, Maaike Cafmeyer, Marie Vinck, Jan Decleir, Gene Bervoets, Sara de Roo, zullen dus allemaal plaats moeten ruimen voor Hollandse equivalenten. Enkel Erik Van Looy zal aan het roer blijven als regisseur – ook al moesten de Nederlanders niets weten van De Zaak Alzheimer. Maar ik denk dat er ook wel 'vlaams geld' mee gemoeid zal zijn en er dus een soort quid pro quo moet zijn. En Erik kennende zal hij waarschijnlijk opnieuw beroep willen doen op Danny Elsen voor de fotografie. En hier heb je dan twee cruciale en creatieve posities binnen de filmproductie voor Vlamingen, naast co-productie postjes.

Uiteindelijk blijf ik het wel krankzinnig vinden. Wij zitten hier te klagen dat Amerikanen voor de zoveelste keer een Aziatische filmproductie remaken, ook al is deze maar een paar jaar oud, maar wij lusten zelfs nog geen Nederlandstalige films van onze buren. Niet enkel de distributeurs maar ook de media dragen hier een zware verantwoordelijkheid. We praten bitter weinig over de Nederlandse filmmarkt (en vise versa) en hebben jullie deze affiche al aangetroffen in onze Vlaamse straten? Ik ook niet. Laat staan dat we al een trailer hebben gezien van deze film in De Rode Loper. Noppes, nada, niks, nougabollen.

Ik vond Loft zelf niet meteen een bijzondere film. Ze hadden dan misschien beter De Zaak Alzheimer of Dossier K. met Nederlandse acteurs gespeeld. Maar wat Loft voor een producer zo aantrekkelijk maakt in tegenstelling tot de Jef Geeraerts producties. Loft kost veel minder geld om te maken (zelfs de Vlaamse productie kon het met véél minder doen) én (niet te onderschatten voor de Nederlandse markt) er zit veel seks in. Hoewel dit laatste in de Vlaamse versie tot een minimum werd herleid. Ik hoop dan ook dat Erik een iets minder brave film zal maken. In goede traditie van de Paul Verhoeven thrillers mag het iets meer bloot zijn en iets minder massa-shots waar acteurs doelloos over elkaars tenen trappen en iets minder bekende koppen die een figurantenrol staan te spelen van geen enkel belang en iets minder plottwist's naar het einde toe.

***Related Posts***
22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
07/06/2008: Loft van Erik Van Looy en Bart De Pauw

We hebben lang moeten wachten om nog eens te kunnen genieten van een Erik Van Looy film. Maar op 22 oktober gaat Loft (2008) in première en met dank aan de mensen van Humo kunnen jullie hier al een eerste teaser-trailer van de film aanschouwen, die geschreven is door niemand minder dan Bart De Pauw en alles naar goede gewoonte afgelikt in beeld gezet door Danny Elsen. Het wordt een verhaal over bedrog, verraad en overspel in al zijn vormen, met in de hoofdrollen het kruim van de Vlaamse acteursgild: Koen De Bouw, Filip Peeters, Bruno Vanden Broecke, Dirk Roofthooft, Koen De Graeve, Matthias Schoenaerts, An Miller, Veerle Baetens, Sara De Roo, Marie Vinck, Gène Bervoets, Tine Reymer, Maaike Cafmeyer en Jan Decleir. Om er maar enkele te noemen. Naar mijn gevoel misschien een beetje teveel, maar ik ben hoe dan ook benieuwd om in deze Loft een kijkje te nemen.

Bart De Pauw zei over de film het volgende: "Het is begonnen met het idee: stel dat mannen zich organiseren om vreemd te gaan. Geen hotelkamers te betalen, geen afschriften waarmee je jezelf kan verraden... En wat als daar dan opeens een lijk opduikt? Gaan ze het dan nog voor elkaar opnemen? Gaan ze elkaar vertrouwen of wantrouwen? Kennen ze elkaar wel zo goed als ze dachten? Dat was de denkoefening. Het thema overspel, vertrouwen, wantrouwen: da's niks nieuws, Griekse tragedies staan er al bol van. Maar ik vond het interessant om eens na te denken over wat trouw zoal betekent in deze moderne tijd. De Flair gaat over twee dingen: wat voor zwijnen venten zijn, en hoe je ze kunt versieren (lacht)."

Korte inhoud: vijf getrouwde mannen delen in het grootste geheim een loft waar ze stijlvol en in alle rust hun minnaressen en nieuwste veroveringen ontvangen. Een prima regeling, tot ze op een winterochtend het lijk aantreffen van een jonge vrouw. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze terecht is gekomen in een loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Noodgedwongen proberen de vrienden uit te zoeken wat er gebeurd is en waarom, maar al vlug beginnen ze elkaar te wantrouwen en zal blijken dat ze veel minder van elkaar afweten dan ze oorspronkelijk dachten.

Update 19/02/2009: Het hing al een tijdje in de lucht, maar nu is het ook officieel: Loft is de meest succesvolle Belgische film ooit met 1.082.480 bezoekers. De film van Erik Van Looy en Bart De Pauw brak gisteravond het 19 jaar oude record van Koko Flanel met Urbanus die op 1.082.000 bezoekers stond. Loft ging op 22 oktober 2008 in première en is nog steeds te zien in de bioscoopzalen, dus het cijfer kan nog zeker wel oplopen.

Top 10 van best bekeken Belgische films
1. Loft (2008) - Erik Van Looy - (1.082.480)
2. Koko Flanel (1990) - Stijn Coninx - (1.082.000)
3. Hector (1987) - Stijn Coninx - (933.000)
4. Daens (1993) - Stijn Coninx - (848.000)
5. De Zaak Alzheimer (2003) - Erik Van Looy (750.000)
6. Oesje (1997) - Ludo Cox (700.000)
7. Max (1994) - Freddy Coppens (644.000)
8. Mira (1971) - Fans Rademakers (642.000)
9. De Witte (1980) - Robbe De Hert (540.000)
10. Paniekzaaiers (1986) - Patrick Lebon (500.000)

***Related Posts***
22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
25/01/2010: Loft krijgt Hollandse remake
29/08/2008: Jan Verheyen regisseert Dossier K.
15/03/2007: Geen Amerikaans avontuur voor Erik Van Looy
25/03/2006: Geen Dream House voor Erik Van Looy
30/08/2005: De Zaak Alzheimer doet het niet slecht in de States
29/07/2005: Amerikaanse poster van De Zaak Alzheimer