matteo simoni

  • Terug Naar Morgen (2015) *** DVD recensie

    Pin it!

    Voor één ding mogen we de makers van Terug naar morgen (2015) alvast dankbaar zijn. Ze durven de platgetreden paden van de Vlaamse film te verlaten en doen een poging om een van de eerste Vlaamse sciencefictionfilms te maken. Een zeer verdienstelijke poging trouwens, Terug naar morgen verveelt nooit, maar er wordt wel een beroep gedaan op de welwillendheid van de kijker om mee te gaan in het verhaal.

    terug_naar_morgen_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Wereldvermaard professor Victor Van Der Sype (Koen De Graeve) en zijn doctoraatstudent Titus (Robrecht Vanden Thoren) doen een revolutionaire ontdekking waardoor ze e-mails kunnen terugsturen in de tijd. Vooral Titus wil meteen aan de slag om bepaalde gebeurtenissen in het verleden te verhinderen, maar de professor houdt hem tegen. Hij vindt het ethisch niet verantwoord om te knoeien met het verleden en aldus het heden en de toekomst te manipuleren.

    Toch stuurt Van Der Sype zelf ook een mail naar het verleden om te verhinderen dat zijn vrouw Lena (Charlotte Anne Bongaerts) 25 jaar eerder wordt aangereden en in een rolstoel belandt. Bestemmeling van zijn mail is Tom (Matteo Simoni) die het ongeval van Lena inderdaad kan voorkomen maar dit zet een hele reeks gebeurtenissen in gang die hun invloed hebben op alle personages, zowel in het verleden, het heden als de toekomst.

    Terug naar morgen is het regie- en scenariodebuut van Lukas Bossuyt – zelf ingenieur trouwens – die erin slaagt om de kijker niet te verstrikken in een al te technische uitleg over tijdreizen en wormgaten, maar toch een degelijke wetenschappelijke uitleg aan het hele concept meegeeft. Jammer is dat Bossuyt op het einde van de film zichzelf een beetje vergaloppeert en het geheel aan geloofwaardigheid inboet door een time shift te veel. Maar Bossuyt laat zeker zien dat hij talent heeft en er zijn erg knappe shots te zien (bijvoorbeeld de scènes op een hoogtewerker).

    De premisse (en de titel) van Terug naar morgen doet natuurlijk denken aan de Back to the Future-reeks, maar het is vooral The Butterfly Effect met Ashton Kutcher die in dezelfde vijver vist. Superinventief is Terug naar morgen dus niet, maar wel origineel is dat het een Vlaams jasje heeft en er ook in Leuven sciencefictiongeschiedenis kan worden geschreven.

    De makers hebben universiteitsstad Leuven met subtiele architectonische ingrepen 25 jaar ouder gemaakt. De personages rijden rond op een soort elektrische fietsen en auto’s komen in de scènes uit de toekomst niet in beeld. Dat spaart natuurlijk op computereffecten. Een pluim voor de decorbouwers en designers, de futuristische wereld in Terug naar morgen ziet er heel aannemelijk uit.

    terug_naar_morgen_2015_pic01.jpgterug_naar_morgen_2015_pic02.jpg

    Koen De Graeve weet het personage van professor Van Der Sype het morele dilemma tussen ingrijpen in het verleden en zijn grote liefde een leven in een rolstoel besparen of het verleden laten rusten goed weer te geven. Ook de rest van de cast levert goed werk. Het enige vreemde in de casting is dat het personage van Matteo Simoni in bepaalde scènes ouder moet zijn dan De Graeve. Totaal niet geloofwaardig met enkel wat penseelstreken grijze haarverf.

    Terug naar morgen loopt over van goede bedoelingen, je merkt dat de makers hun stinkende best doen om de kijker te blijven boeien. Toch zakt de film na een sterk eerste half uur een beetje in elkaar. De personages blijven een beetje hangen in ééndimensionaliteit en er worden een paar mails te veel naar het verleden gestuurd waardoor de kijker zijn hoofd bij het verhaal moet houden en de geloofwaardigheid van het script een knauw krijgt. Toch is dit zeker geen slechte film en hulde dat een Vlaamse sciencefictionfilm überhaupt een kans krijgt.

    Vreemd genoeg heb ik de trailer van Terug naar morgen meermaals zien voorbij komen in de bioscoop, maar ik heb de film nergens in Antwerpen op de uiteindelijke programmatie weten staan. Inmiddels is de dvd al verschenen, daarop geen extra’s, alleen de keuze tussen Nederlandstalige, Franstalige of Engelstalige ondertitels.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 maart 2016

     

    *** Terug Naar Morgen trailer ***

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.

  • Marina (2013) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wie had ooit kunnen denken dat een biografische film van charmezanger Rocco Granata zo'n beklijvend verhaal had kunnen opleveren, onderschat het talent van Stijn Coninx. Het lijkt er in ieder geval wel op dat de regisseur, na Daens (1992) en Soeur Sourire (2009), alle grote Belgen zal verfilmen. Marina (2013) is in ieder geval een niet onaardige biopic.

    marina_2013_stijn_coninx_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal begint in 1948 in Italië. De 10-jarige Rocco (Cristiaan Campagna) groeit op in een prachtig maar arm bergdorpje in Calabrië, tot zijn vader Salvatore (Luigi Lo Cascio) op een dag beslist om op zoek te gaan naar een betere toekomst voor zijn gezin. Hij vertrekt naar het rijke land België, om daar op korte tijd veel geld te verdienen in de steenkoolmijnen, en dan naar zijn geboorteland terug te keren om er een zaak te beginnen. Maar al vlug laat hij zijn gezin overkomen naar Waterschei, en zo wordt de jonge Rocco van de ene dag op de andere een migrant, met alle gevolgen van dien. De grauwe mijnstreek in Limburg, de ijzige winters, het racisme en de vreemde taal en cultuur zijn een domper op de levensvreugde van de kleine jongen. Rocco wil zijn zoals de andere kinderen en iemand worden en iets betekenen in het leven. Hij zoekt tegen de wil en overtuiging van zijn vader een uitweg via de muziek én de liefde, en volgt zijn hart en passie om een eigen droom te realiseren.

    De vertolkingen in de film zijn spijtig genoeg niet van het niveau van het acterend vermogen van de aanwezige cast. Op de eerste plaats hebben we Matteo Simoni die op twee maanden tijd niet alleen Italiaans leerde, maar ook nog eens met een Calabriaans accent. Komt daar nog bij dat hij op de koop toe met een accordeon leerde spelen. De Safety First-acteur is iemand die meteen ook het publiek met zich mee krijgt. Hij wordt ook bijgestaan door twee klassebakken als de Italiaanse Luigi Lo Cascio (La Meglio Gioventù) en de Italiaanse Donatella Finocchiaro (Il dolce e l'amaro, Sorelle Mai). Daarnaast zijn er ook nog kleinere rollen weggelegd voor Evelien Bosmans, Warre Borgmans en Chris van den Durpel. De scène wanneer Rocco zijn eerste wedstrijd wint met de vader die hier niet meteen mee opgezet is, komt heel stuntelend over. Maar anderzijds zijn er momenten waarin de eenvoud van de mise-en-scènes ook heel sierend en sterk overkomen. Ik denk dan maar aan de scène in het politie-kantoor of de scène waarin de vader naast zijn zoon aan het douchen is na een afdaling in de mijn.

    Coninx is geen hedendaagse filmmaker als Van Groeningen of Roskam, maar wel iemand die een boeiend verhaal kan vertellen zonder de pathos-toer op te gaan. Toch zit je nooit echt op het puntje van je stoel, maar dat is nu eenmaal de aard van de biopics, waar de bedoeling moet zijn zo dicht mogelijk bij de feiten aan te leunen. En voor de tweede keer gaat het over de moeilijke levensweg van een muzikant, en in tegenstelling tot Soeur Sourire eindigt dit verhaal wel iets beter. Toch ziet de fotografie er bij momenten echt wel troosteloos uit. Het lijkt wel of het constant aan het regenen is, wat de romantiek tussen Helena en Rocco nooit echt ten goede komt. Zo zie je maar wat een paar zonnige dagen voor een verhaal kunnen betekenen, maar met een shoot van 35 draaidagen heb je dergelijke zaken nooit in de hand. Naar verluidt zouden zelfs de shots in Italië ook bij slecht weer zijn gedraaid.

    marina_2013_blu-ray_pic01.jpgmarina_2013_blu-ray_pic02.jpgmarina_2013_blu-ray_pic03.jpg
    marina_2013_blu-ray_pic04.jpgmarina_2013_blu-ray_pic05.jpgmarina_2013_blu-ray_pic06.jpg

    De film heeft bij ons meer dan 400'000 bezoekers aangetrokken, wat een pak meer was dan Het Vonnis (2013) die ondanks zijn mega-reclamecampagne het moest stellen met iets meer dan 200'000 bezoekers. Ik denk dat niemand dit succes had verwacht en het wordt uitkijken naar een nieuwe film met Matteo Simoni.

    De Blu-ray van Marina is vanaf 25 april 2014 beschikbaar in een speciale editie met een bijkomende bonus-disc met een achter-de-schermen reportage, interviews met de regisseur, Rocco Granata en Matteo Simoni, naast een boel leuke extraatjes, zoals sfeermontages en filmpjes van de echte Rocco in actie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 28 april 2014

     

    *** Marina trailer ***