De FilmBlog

Regisseur Steven Soderbergh is iemand die de commerciële mainstream (Out of Sight) afwisselt met arthouse cinema (The Girlfriend Experience), en dit met wisselend succes.

Binnenkort mogen we het alternatieve Haywire (2011) verwachten met een waslijst aan bekende koppen; waaronder Gina Carano, Ewan McGregor en Michael Douglas. Ook aan de meer mainstream Magic Mike (2012) met de knappe Olivia Munn wordt gewerkt. Maar ondertussen is de science-fiction thriller Contagion (2011) op blu-ray uitgekomen.

Korte inhoud: In deze film volgen we de razendsnelle verspreiding van een dodelijk virus Een kleine, kortstondige aanraking, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. Terwijl deze pandemie groeit, is de hele medische wereld in rep en roer om een geneesmiddel te vinden en om de paniek onder de mensen te bedwingen. Aan de andere kant zien we de mensen die voor hun overleving vechten en voor hun geliefden zorgen.

Iedereen wil met Soderbergh werken, en dus krijgen we opnieuw een waslijst aan bekende acteurs, gaande van Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard, Jude Law tot Gwyneth Paltrow en Laurence Fishburne. Weten al die acteurs dan niet dat Soderbergh eigenlijk iedereen voor de gek hield toen hei zei dat hij de filmwereld de rug wou toekeren? Zo zijn er tal van acteurs die hem al zijn voor geweest met dergelijke beweringen.

Contagion is een opgeblazen mozaïekfilm, een beetje in dezelfde lijn als zijn Traffic (2000). Het blijft een delicate oefening, want met verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen word je sowieso geconfronteerd met interessante en minder interessante personages. En met een film van 106 minuten kan je ook niet al teveel gaan uitwijden of karakters beter gaan benaderen. Maar Soderbergh is verzot van uitdagingen, maar deze cocktail vind ik niet meteen een voltreffer. Deze schijnbare remake van Outbreak (1995) komt wat slordig over met verhaallijnen die nauwelijks worden uitgewerkt en vreemde karakters waar je geen vat op krijgt.

Het probleem met deze prent zijn echter niet het acteerwerk van de sterrencast. Stuk voor stuk zetten ze een geloofwaardige vertolking neer, op basis van het materiaal die ze aangereikt kregen van de scenarist. Scot Z. Burns. Op het einde van de rit heb je toch geen voeling met hun personages. Je bent niet emotioneel betrokken en bekijkt alle gebeurtenissen alsof het een documentaire is over een gevaarlijke bacterie. Het is geen goed drama, noch een geslaagde thriller of horrorfilm. Ik heb de indruk dat Contagion een veel beter project had geweest in de vorm van een middellange kortfilm in plaats van een langspeelfilm. Er is gewoon niet voldoende materiaal om ons 2 uur lang te boeien.

Maar ook de boodschap van de film vind ik wat vlakjes, alsof de Amerikaanse regering de enige verdediging is tegen een mogelijke virus-aanval, en noodzakelijk voor de overleving van het menselijke ras. Maar dit is uiteraard niet de eerste keer dat dergelijke propaganda in een blockbuster sluipt. Maar het verwondert me wel komende van een regisseur als Soderbergh.

*** Contagion trailer ***

Matt Damon heeft open kaart gespeeld wat betreft het regisseren van zijn debuutfilm. Sinds maand mei van dit jaar is de geruchtenmolen volop aan het draaien en tot op enkele dagen geleden was het nog steeds onduidelijk wat dit regiedebuut zou inhouden. Sommige insiders koppelden hem al aan de film Father Daughter Time: a Tale of Armed Robbery and Eskimo Kisses.

Nu blijkt echter dat het zou gaan om een ander project waarin hij zelf zou meespelen, en worden bijgestaan door John Krasinski, beter bekend als Jim Halpert uit de Amerikaanse versie van "The Office". Krasinski is tevens de bedenker van het concept en zal de film produceren via zijn eigen bedrijf Sunday Night Productions. Het is echter nog niet bekend of John Krasinski ook een rol zou vertolken.

Damon en Krasinsky schreven allebei intens aan het script en zijn er vervolgens mee naar Warner Bros. gestapt. De studio heeft zijn fiat echter nog niet gegeven. Maar rekening houdende met het lage budget en de namen die gekoppeld zijn aan dit project, zal het naar mijn bescheiden mening slechts een formaliteit worden eer de film in productie gaat.

Met dit nieuws kunnen we concluderen dat Damon in het kielzog wil varen van zijn goede vriend Ben Affleck, die ons onlangs nog kon bekoren met de heistfilm The Town (2010) gebracht, een film die ik wel kon smaken. Aangezien Damon gekneed is in de loop der jaren door tal van topregisseurs (denk aan Soderbergh, Scorcese, Gilliam, ...) ben ik hoopvol over wat hij zal doen achter de camera’s.

Damon kunnen we nu trouwens bezig zien in Contagion (2011), en binnenkort zien we hem in de komedie We Bought a Zoo (2011) van Cameron Crowe. Hij heeft nog maar één project af te werken, de biopic Liberace (2013). Hij zal dus redelijk veel tijd hebben om zich helemaal te ontplooien en zien of zijn regisseursstoel wel comfortabel genoeg is. Ik wens hem daarbij dan ook alle succes toe !

Het heeft 6 jaar geduurd maar hier is dan uiteindelijk de nieuwe prent van regisseur Cameron Crowe (Jerry Maguire, Almost Famous, Vanilla Sky), en het ziet er naar uit dat het opnieuw een feelgood dramatische komedie is geworden. We Bought a Zoo (2011) gaat over een vader die met zijn gezin naar het platteland trekt en er een vervallen zoo heropbouwt. Een film met een origineel scenario gebaseerd op waar gebeurde feiten.

Korte inhoud: 'We Bought a Zoo' is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van voormalig Guardian journalist Benjamin Mee (Matt Damon) die een vervallen dierentuin op het Engelse platteland koopt van zijn laatste spaargeld. Benjamin moet behalve voor tijgers, leeuwen en andere exotische dieren ook voor zijn stervende vrouw (Scarlett Johansson) zorgen...

Het is duidelijk een acteursfilm met naast Matt Damon ook rollen voor Thomas Haden Church, Scarlett Johansson, Patrick Fugit, Carla Gallo, Stephanie Szostak en Elle Fanning (die al evenveel acteurstalent blijkt te hebben als haar iets oudere zusje).

Wel grappig dat ze opnieuw de muziek van Jonsi (lid van Sigur Ros) hebben gebruikt voor de trailer, nadat deze al gebruikt werd in Slumdog Millionaire en Children of Men. Bij het zien van de trailer had ik tevens het gevoel naar een nieuwe Jerry Maguire te kijken met een idealistisch hoofdpersonage die zich volledig werpt in het onbekende.

Crowe heeft niet zo heel veel films gemaakt en heeft maar één keer de pedalen verloren, en dat was met Elizabethtown (2005). Ja, het is melodrama, maar Crowe is wel diegene die alles net dat tikkeltje meer pit kan geven.

Ik ga deze film gaan zien, al was het maar om Water for Elephants (2011) door te spoelen. De film komt op 15 februari 2012 in onze zalen.

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Er komt dus wel degelijk een Bourne 4 film, genaamd The Bourne Legacy (2012), maar in tegenstelling tot eerdere berichten zal het niet met Matt Damon zijn, noch met regisseur Paul Greengrass.

De nieuwe regisseur van dienst is Tony Gilroy, de scenarist van de vorige 3 Bourne films. De man heeft ook al wat regie ervaring met het uitstekende Michael Clayton (2007) en de ietwat teleurstellende Duplicity (2009). Of hij ook talent heeft om een actiefilm te regisseren zal binnenkort wel duidelijk worden.

De hoofdrol zou vertolkt worden door Jeremy Renner die een agent speelt die van dezelfde opleiding heeft genoten als Jason Bourne. Volgens de laatste berichten zou Oscar Isaac de rol spelen van Number 3, een gehersenspoelde moordenaar. Ook Rachel Weisz zou van de partij zijn in een nog onbekende rol. De villain in de film zou dan weer vertolkt worden door niemand minder dan Edward Norton. Het zou me tevens niet verbazen dat Matt Damon effectief op een gegeven moment in de film opduikt.

Ik blijft het in ieder geval vreemd vinden dat er een nieuwe Bourne film komt, ZONDER Jason Bourne. De reden hiervoor was dat Universal kost wat kost een film moest maken anders zouden ze de rechten verloren hebben. Een beetje een belachelijke situatie, maar zoiets viel ook al te beurt aan Superman. Anderzijds ben ik wel tevreden dat het gemaakt wordt door diegene die de vorige Bourne-films schreef en dat ze niet van plan waren een reboot te maken. Eigenlijk zou je het kunnen omschrijven als een soort spin-off. Of deze film evenveel succes zal hebben als een Matt Damon/Jason Bourne film zou me echter flink verbazen. Wie wil nu een James Bond film zien, zonder James Bond maar wel met 008? Misschien hadden ze deze film wel een andere titel moeten geven…

***Related Posts***
01/03/2009: The Bourne Ultimatum review
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

Er valt eigenlijk niet veel te "vieren" op onze nationale feestdag (21 juli), maar misschien kunnen we ons wel tevreden stellen met de release van de blu-ray van The Adjustment Bureau (2011), de debuutfilm van George Nolfi, de man die het scenario schreef van ondermeer The Bourne Ultimatum (2007) en The Sentinel.

Korte inhoud: De ambitieuze David Norris (Matt Damon) staat op het punt een zetel te bemachtigen in de Amerikaanse senaat, maar als hij de bloedmooie Elise Sellas (Emily Blunt) ontmoet en een romantische affaire met haar krijgt, verandert zijn leven drastisch. David ontdekt al gauw dat ze gevolgd worden door mannen, waaronder Richardson (John Slattery) en Thompson (Terence Stamp), die in opdracht van het mysterieuze The Adjustment Bureau alles op alles zetten om te verhinderen dat ze samen zijn.

Het gebeurt niet vaak dat we Matt Damon zien in een romantische hoofdrol. Meestal zien we hem in komische of dramatische vertolkingen. The Adjustment Bureau is in ieder geval niet de typische actie-thriller die je zou kunnen vermoeden. Het acteursspel is een schot in de roos. Niet alleen van Matt Damon, maar zeker ook van Emily Blunt. Komt daar nog eens bij dat Nolfi zijn scenario heeft gebaseerd op een kortverhaal van science-fiction genie Philip K. Dick (Blade Runner, Total Recall, Minority Report). Dus ja, naast een dosis kinetische actie en een gezonde portie romantiek, zit er ook een vleugje science-fiction in de film en bij momenten zelfs een beetje humor. Met andere woorden een soort cocktail van verschillende emoties en gemoedstoestanden die zowel bestemd zijn voor jong en oud als voor mannen of vrouwen. En dat is misschien iets wat vele critici zal irriteren: het probeert iets teveel de massa te behagen zonder echt uit te blinken in één specifiek register.

Maar voor een debuutfilm blijft het opmerkelijk hoe goed de regisseur zijn verhaal weet uit te balanceren en hoe feilloos hij het koppel bij elkaar weet te brengen. Hij houdt ons ook niet voor onnozel kijkvee aan wie je alles met de paplepel moet uitleggen. Het is dus zeker een verfrissende verfilming, en niet de zoveelste pseudo-science-fiction-thriller zoals er 12 in een dozijn zitten. Het is misschien niet zo vernieuwend als Inception (2010), maar zeker een boeiende prent die je aandacht blijft trekken. Uiteraard is het verhaal niet altijd even logisch, maar de regisseur houdt er een stevig tempo op na dat je als kijker geen tijd hebt om bepaalde plotwendingen in vraag te stellen. Het hoofdthema draait rond de dynamiek tussen 'vrije wil' en 'het lot'. Zijn mensen in controle van hun eigen bestaan of werd hun levensweg al in kaart gebracht door een hogere macht en is vrije wil slechts een illusie. En ik kan me geen andere film voor de geest halen waar paranoïde zo mooi in beeld werd gebracht. Het idee op zich is niet nieuw (cf. The Matrix) maar de uitwerking ervan is wel anders. Enkel spijtig van het overhaaste en veel te evidente einde, maar daar kijk je wel overheen…hoewel, het is eigenlijk wel een zonde om een film zo af te sluiten.

Anderzijds is me de knappe fotografie van John Toll opgevallen, alsook de sfeervolle muziekscore van Thomas Newman. Als fan van The Daily Show was het ook even genieten van de leuke cameo van Jon Stewart, die uiteindelijk zichzelf speelt als host van zijn show. Hij maakt in de film wel een klein foutje door 'Kevin Norris' te zeggen in plaats van 'David Norris', maar dat vergeven we hem wel (... of misschien was het opzettelijk, maar dan heb ik de referentie toch niet meteen door). Leuk detail, het telefoonnummer die Emily aan Damon geeft is (212) 664-7665, wat het nummer is van Universal Studio's. Het nummer komt geregeld voor in films (als alternatief op de 555...). - Wie krijg je dan aan de lijn? - Niemand. De telefoon blijft gewoon rinkelen.

Op de blu-ray vinden jullie de essentiële audio-commentaar van de regisseur, alsook heel wat deleted scenes en making-off reportages. Dat een film staat of valt met acteurs, wordt met The Adjustment Bureau nog maar eens bevestigd. Het zijn de acteurs die ons over de schreef trekken en ons de kleine foutjes en iets te lange achtervolgingen vergeven. Het is in ieder geval een film die verrassend uit de hoek komt, en als het aan mij lag mogen ze nog meer van dergelijke films maken, in plaats van nog maar eens een prequel,sequel of remake.

Hilary Swank, die eerder 10 kilo mocht vermageren voor haar Oscarrol in Million Dollar Baby (2004), zal zich niet moeten volproppen met taartjes en snoepgoed. Eerder kreeg ze de opdracht 15 kilo bij te komen voor de verfilming van French Women Don't Get Fat naar het boek van Mireille Guiliano. De collega’s van Caves of Yahoo hadden het volgende geschreven:

"She'll gain 20 to 30 pounds", we're told by a source close to the production. "It’s no sweat. She's played a man before. She can handle anything."

While French Women is nonfiction, an early premise says Swank will play the manager of a champagne company dealing with French beauties who consume bread, wine and pastries yet never gain an ounce. And naturally, self discovery happens along the way.

Het gebeurt wel vaker dat acteurs hun dieet mogen aanpassen voor een filmrol. Een tijdje geleden zagen we nog Matthias Schoenaerts in Rundskop (2010). En ook Matt Damon moest wat vaker fastfood schrokken voor zijn nieuwe film The Informant (2009) van Steven Soderbergh.

Toch denk ik niet dat 15 kg meer voor Swank eigenlijk wel zal opvallen. De vrouw is nu al graatmager dus iets meer vet kan ze zeker wel gebruiken. Ze zou er wel eens veel beter kunnen uitzien dan het beeld die we nu van haar hebben. Dat Franse vrouwen niet dikker worden moet ik bekennen dat ik zelf geen voorbeelden heb die het tegendeel moeten bewijzen. De meeste Franse vrouwen die ik ken hebben quasi "ideale maten".

Heeft dat te maken met de Franse eetcultuur en Franse cuisine valt nog te bezien. In ieder geval zijn de meeste Amerikaanse vrouwen te dik en daar kan wel een duidelijke link worden gelegd met de fastfood keuken. Het lijkt me in ieder geval een boeiend concept en hopelijk pikken ze het idee opnieuw op en komt er uiteindelijk nog wel een verfilming. Swank hoeft ondertussen niet bij te komen.

Vorig jaar was Swank nog te zien in Amelia (2009) van Mira Nair, het verhaal van de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart, die in 1937 op mysterieuze wijze verdween boven de Pacifische Oceaan tijdens een poging om rond de wereld te vliegen. Swank heeft nadien getekend voor Conviction (2010) van acteur/regisseur Tony Goldwyn (de acteur uit Ghost). Hilary speelt een werkende moeder die haar leven op z'n kop zet door aan een rechtenstudie te beginnen. Dit om haar broer te vertegenwoordigen, die valselijk beschuldigd wordt van moord, maar door het systeem geen mogelijkheden meer heeft in beroep te gaan.

Daarnaast was ze ook nog te zien in de zwakke thriller The Resident (2010) de debuutfilm van Antti Jokinen, waar ze een nieuw huurhuis betrekt in Brooklyn. Al snel voelt ze echter dat ze wel érg in de gaten wordt gehouden door haar huisbaas, Max (Jeffrey Dean Morgan). Wanneer duidelijk wordt dat Max een griezelige obsessie voor Juliet heeft, begint een gevaarlijk kat- en muisspel. Hilary zal binnenkort ook te zien zijn in New Year’s Eve (2011) van Garry Marshall (Valentine's Day). En kwestie om de lijn van Hilary Swank nog maar eens te bewonderen is hier een high quality fotoreeks van de actrice.

*** Hilary Swank HQ picture gallery ***

Ook al gelooft Stephen Hawking niet in het leven na de dood, de 81-jarige regisseur Clint Eastwood hoopt wel dat er toch iets moet zijn, of dat vermoeden we toch na het zien van zijn Hereafter (2010). Een film die tegen alle wetten van de box-offoce opgebouwd werd met 3 aparte verhaallijnen over het leven na de dood. Het resultaat is een opmerkelijke prent, die verre van zijn beste film is, maar toch voldoende elementen aanreikt om hoopvol te blijven van wat er zich afspeelt nadat we ons loodje hebben gelegd.

Korte inhoud: Hereafter vertelt het verhaal van drie mensen die op verschillende manieren met de dood te maken krijgen. George (Matt Damon) is een doorsnee Amerikaan die een speciale band heeft met het hiernamaals. Aan de andere kant van de wereld heeft Marie (Cécile De France) een schokkende bijna-doodservaring. En dan zijn er nog de tweeling Marcus en Jason (Frankie en George McLaren), scholieren uit Londen die er alles aan doen om hun familie bij mekaar te houden, terwijl de sociale diensten de kinderen van de moeder willen weghalen die een drugprobleem heeft. Terwijl Jason onverwacht sterft is het voor Marcus niet eenvoudig om zijn tweelingbroer te vergeten. Alledrie zijn ze op pad de waarheid te vinden en wanneer hun paden kruisen zullen ze allen veranderd zijn door wat zij geloven te zullen vinden in het hiernamaals.

Eastwood heeft al lang de status bereikt waar hij zijn films niet meer moet verantwoorden. Ook al stond het in de sterren geschreven dat deze spirituele reis geen brokken zou maken aan de kassa. Het concept van de 3 verhalen in één film werkt niet voor een mainstream publiek en het onderwerp 'leven na de dood' is iets waar tieners niet wakker van liggen. Komt daar nog bij dat het ene verhaal iets meer op de voorgrond treed dan de andere, bijgevolg voelt Hereafter heel onevenwichtig aan. Maar Eastwood hield vast aan deze structuur, naar analogie met heel wat Franse films. Er duiken ook heel wat existentiële vragen op die de boel enkel maar verzwaren. Maar met de genuanceerde vertolkingen van de acteurs ga je als toeschouwer wel een eind mee met hun doods-gevoelens.

Mijn probleem met de film, en dit vooral te wijten aan de 3-delige structuur, is dat Eastwood niet diep genoeg graaft in de zielenroerselen van de karakters. Bijgevolg raak je nooit echt betrokken met hen. Het is desondanks een emotionele film, misschien geheel ongewoon voor iemand die ooit was gezien als Dirty Harry. Eastwood is een talentvol verhalenvertellen en hij komt vaak weg met zaken die door een minder talentvolle regisseur nooit zou werken. Hereafter is bij momenten toch een fascinerend portret. Je moet er echter iets voor over hebben wil je meegevoerd worden met het relaas. In de credits zien we tevens de naam van Steven Spielberg staan, die op deze film Eastwood heeft bijgestaan als executive producer.

Het is een Warner Bros vehikel van 129 minuten die zich afspeelt in Frankrijk, en één vierde van de film wordt dan ook in het Frans gesproken. Er zitten ook wat visuele effecten in, hoewel deze tot een minimum beperkt worden. De film werd in Japan uit de zalen gehaald, omdat er in de film een tunami te zien was en dit misschien te schokkend zou zijn voor vele slachtoffers van de recente vloedgolf. Op de blu-ray vind je een extended versie van de film (met een tikkeltje meer diepgang dan de bioscoopversie), alsook de docu Step into the Hereafter met Clint Eastwood en Matt Damon. De film ligt vanaf 25 mei 2011 in de winkelrekken.

Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.

Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.

Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.

***Related Post***
11/10/10: True Grit trailer

Een film om naar uit te kijken is de eerste western van de Coen Brothers (Ethan & Joel), True Grit (2010), gemaakt zonder de steun van de grote studio's, maar wordt wel uitgegeven door Paramount.

In de hoofdrol zien we opnieuw Jeff Bridges, geklankeerd door Josh Brolin en Matt Damon. De film is een remake van de John Wayne film True Grit (1969), een rol die de hoofdacteur een Oscar opleverde.

Korte inhoud: Nadat ze ziet hoe haar vader vermoord wordt door Tom Chaney (Josh Brolin) besluit de 14-jarige Mattie Ross (Hailee Steinfeld) deze moordenaar te vangen. Ze huurt de taaiste U.S. marshall, J. "Rooster" Cogburn (Jeff Bridges), om haar te helpen. Mattie staat erop dat ze meereist met Cogburn, wiens drinkgedrag, luiigheid en algemeen veroordelend karakter haar vertrouwen in hem niet vergroot. Tegen zijn wil reist ze met hem mee door de Indiaanse streken om Chany te zoeken. Ze worden gecompanieerd door Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon), die Chaney wil hebben voor andere doeleinden. Dit onwaarschijnlijk trio staat vele gevaren en verrassingen te wachten op hun reis.

Hieronder staat de trailer, maar let wel, de monteur heeft wederom teveel laten zien. Je hebt meteen de indruk de gehele film te zien in 2 minuten. Deze western wordt opmerkelijk genoeg geproduceerd door Steven Spielberg, wat meteen wat extra gewicht in de schaal legt. De herkenbare beeldvoering van de Coen Brothers wordt opnieuw op indrukwekkende manier in beeld gebracht door Roger Deakins. Ik ben nooit een grote fan geweest voor de John Wayne westerns, maar ben wel verzot op de meer agressieve spaghetti westerns, en ook deze film ziet er heel bad-ass uit. De enige acteur die echter niet past in het plaatje is Matt Damon. Ok, hij is een groot actie-acteur geworden met de Bourne films, maar hij valt hier toch wat uit de toon.

Het gebeurt niet vaak dat een remake beter is dan het origineel, maar in dit geval denk ik wel dat het mogelijk is, een beetje zoals het mogelijk was met Invasion of the Body Snatchers (1978), The Thomas Crown Affair (1999) of om in het western genre te blijven, 3:10 to Yuma (2007). True Grit zou vanaf januari 2011 bij ons in de bioscoop moeten draaien.

***Related Post***
23/02/11: True Grit review