mary steenburgen

  • A Walk in the Woods (2015) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    A Walk in the Woods (2015) is een soort roadmovie tussen twee opa’s die beseffen dat ze niet het eeuwige leven hebben en nog snel een jongensdroom willen realiseren. Dit zou een boeiende en originele film kunnen opleveren, denken we maar aan The Straight Story waarin David Lynch Richard Farnsworth liet rondtrekken op een oude grasmaaier. Helaas haalt A Walk in the Woods niet het niveau van The Straight Story en is deze film minder charmant en oppervlakkiger dan die van Lynch.

    a_walk_in_the_woods_2015_dvd.jpg

    Korte inhoud: De Amerikaanse schrijver Bill Bryson (Robert Redford) keert terug naar zijn vaderland na twee decennia in Groot-Brittannië te hebben gewoond met zijn vrouw Catherine (Emma Thompson). Daar wordt hij meteen met de sterfelijkheid van het leven geconfronteerd wanneer hij naar een begrafenis moet. Omdat Bryson zelf ook niet meer van de jongsten is, begint hij na te denken over de rest van zijn leven.

    Hoewel hij gelukkig getrouwd is en ondertussen ook al een paar kleinkinderen heeft, mist Bryson toch nog iets in zijn leven. Per toeval stuit hij op de Appalachian Trail, een trektocht van 2180 mijl door 14 Amerikaanse staten van Georgia tot Maine. Zeer tegen de zin van zijn vrouw besluit Bryson het avontuur aan te gaan. Catherine doet hem wel beloven dat hij de meer dan zes maanden durende tocht niet alleen zal afleggen.

    Maar de meeste van Brysons vrienden verkeren niet meer in optimale gezondheid of verklaren hem doodleuk voor gek. Dan krijgt Bryson een telefoontje van Stephen Katz (Nick Nolte), een oude jeugdvriend die hij al veertig jaar niet meer gezien heeft. Ondanks een titanium linkerknie en een krakkemikkelige rechterknie wil Katz heel graag mee. Maar dat het geen eenvoudige opgave wordt, ervaren de twee avonturiers al na amper een paar kilometers.

    Reeds in 1998 kocht Robert Redford de filmrechten van het boek ‘A Walk in the Woods’ van Bill Bryson. Redford zag het als een uitstekende mogelijkheid om nog eens het scherm te delen met Paul Newman, maar helaas stak Newmans wankele gezondheid daar een stokje voor en Newman overleed in 2008. Enfant terrible Nick Nolte werd uiteindelijk Newmans vervanger.

    Groot verschil met het boek is dat de echte Bryson en Katz de trektocht ondernamen toen ze beiden 44 waren en Redford en Nolte al stevige zeventigers zijn. Het levert soms eigenaardige beelden op wanneer Redford en Nolte in de film zonder een druppel zweet als jonge berggeiten door het landschap huppelen. Overigens hebben beide heren in de loop van hun trektocht ook geen last van baardgroei, gewichtsverlies, slaapgebrek, een kleurtje van de zon of andere uiterlijke kenmerken die hun zware tocht eisen.

    Integendeel het lijkt er wel op of de fysieke ongemakken volledig worden genegeerd en vooral het gekibbel tussen Bryson en Katz op de voorgrond treden. Het is aardig om te volgen en hun gekissebis zorgt hier en daar wel eens voor een glimlach, zoals wanneer de twee heren in pure slapstickstijl moeten vluchten uit een hotel. Maar het blijft verder heel erg braaf en risicoloos.

    Dat geldt ook voor de regie die in handen is van Ken Kwapis die eerder met About a Boy, The Sisterhood of the Traveling Pants en He’s Just Not That Into You gelijkaardige brave, voorspelbare zaterdagavond-onder-een-dekentje-films maakte en ook A Walk in the Woods weinig persoonlijke inbreng meegeeft. Een iets meer gedurfde regie had misschien wat meer pit in de film kunnen steken, maar zelfs de prachtige landschappen van de Appalachian Trail komen niet altijd goed uit de verf.

    a_walk_in_the_woods_2015_blu-ray_pic01.jpga_walk_in_the_woods_2015_blu-ray_pic02.jpga_walk_in_the_woods_2015_blu-ray_pic03.jpg

    Het boek van Bryson is tot filmscenario bewerkt door debutant Bill Holderman en Michael Arndt. Maar het valt af te vragen hoeveel Arndt werkelijk heeft meegeschreven als je ziet dat hij eerder meeschreef aan o.a. Toy Story 3, Inside Out of Star Wars: Episode VII - The Force Awakens, films die toch een fris en sprankelender scenario hadden. Nu beperkt het scenario zich een rechttoe rechtaan-relaas van de gebeurtenissen.

    Op de acteerprestaties valt niets aan te merken. De cast bestaat uit ervaren rotten die het klappen van de zweep kennen. En hoewel Redford en Nolte soms duidelijk op een filmset voor een groen scherm staan dan in de woeste natuur, lijken ze beiden wel plezier te beleven aan deze film. Nolte is trouwens bijna biografisch gecast als oude ex-alcoholist die graag achter de vrouwen aanzit. De rol van Emma Thompson is niet zo groot, maar ook zij slaat geen mal figuur.

    A Walk in the Woods is een brave feelgood-komedie die grote risico’s schuwt en daardoor een beetje voorspelbaar is. Enkele leuke momenten tussen Redford en Nolte zorgen voor een komische toets, maar al bij al springt deze film er niet echt bovenuit. De film wil ons in de eerste plaats leren dat je nooit te oud bent om je dromen te verwezenlijken. Laten we vooral dat onthouden van deze film.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 16 augustus 2016

     

    *** A Walk in the Woods trailer ***

  • Back to the Future trilogie op blu-ray

    Pin it!

    Er was ooit sprake van een Back to the Future 4 met Michael J. Fox die de rol van de gekke professor zou overnemen, maar dit is er uiteindelijk nooit van gekomen. Wel voldoende games en nu de blu-ray editie van de 3 films. Het is pure nostalgie voor het gehele gezin.

    back_to_the_future_blu_ray.jpg

    Korte inhoud part 1: Marty McFly (Fox) reist terug naar 1955 met een tot tijdmachine omgebouwde DeLorean van Doc Emmett Brown (Christopher Lloyd). Hij zorgt er per ongeluk voor dat zijn moeder (Lea Thompson) verliefd op hem wordt in plaats van op zijn vader (Crispin Glover). Om ervoor te zorgen dat hij nog geboren zal worden, moet hij ze weer verliefd op elkaar laten worden. Ondertussen moet hij ook nog met hulp van de Doc. Emmett Brown uit 1955 een weg terug naar de toekomst vinden.

    Korte inhoud part II: In dit langverwachte vervolg moet Marty met Doc Brown naar de toekomst reizen om zijn toekomstige zoon uit de problemen te helpen. Zonder dat ze het weten 'leent' Marty's aartsrivaal Biff Tannen (Thomas F. Wilson) de tijdmachine om een kalender met sportuitslagen naar zijn vroegere ik in 1955 te brengen. Als Marty er in het heden achterkomt dat Biff met gokken een fortuin heeft vergaard, moet hij terug naar 1955 om de zaken weer recht te zetten.

    Korte inhoud part III: Doc Brown is in 1885 gestrand en Marty gaat weer terug in de tijd om hem te redden. Helaas raakt de benzine van de DeLorean op en moeten ze een andere manier verzinnen om terug naar de toekomst te komen. Hierbij worden ze gehinderd door een voorouder van Biff Tannen, die op het leven van Doc Brown uit is.

    Deel II en deel III is in essentie eigenlijk een herhaling van de eerste film, met dit verschil dat het zich afspeelt in een ander tijdperk. Het is een oefening in perfecte symmetrie. Dezelfde trekjes bij de karakters komen terug, alsook de grappen en min of meer de dialogen. De eerste film was een immens succes dus waren de sequels een logisch gevolg. Toch leek het meer dan een manier om geld in het laatje te brengen, dan een echte creatieve overweging. Maar ere wie ere toekomt, de eerste film van Robert Zemeckis was een schot in de roos. Het is de ultieme popcorn film met voldoende spanning, intrige, romantiek en humor. En ook al is het concept eigenlijk heel ingewikkeld, wordt het misschien allemaal iets te simpel voorgesteld, maar als familiefilm is dit ideaal qua niveau. Het scenario steekt geniaal in mekaar, en dat met dank aan Zemeckis en Bob Gale. En met een ster als Michael J. Fox, de steun van Steven Spielberg en de visuele effecten van Industrial Light & Magic, was deze franchise gedoemd om potten te breken aan de box-office. Het werd één van de meest succesvolle trilogies ooit.

    back_to_the_future.jpgback_to_the_future_02.jpgback_to_the_future_03.jpg

    Maar ik wil de sequels ook niet afschieten. Back to the Future part II (1989) was niet noodzakelijk minder goed dan Back to the Future (1985). Het was fascinerend om te zien hoe de franchise met dezelfde ingrediënten toch de lat weer hoger kon leggen. Het tijdreizen wordt in de sequel zelfs iets beter uitgewerkt dan in de eerste film en de vraag wordt gesteld wat tijdreizen zou kunnen betekenen voor iemand met slechte bedoelingen. Het is trouwens ook iets donkerder dan het origineel. Enkel de set-design en de kostuums trekken op de ballen, maar dat is een discussie over geuren en kleuren. Actrice Elisabeth Shue maakt haar intrede in de tweede film, maar wordt slechts een figurante in de derde film. In de threequel neemt Mary Steenburgen een grote plaats in.

    De stoomtrein in Back to the Future part III (1990) sputtert een beetje, maar de film moet qua production value niet onderdoen voor zijn twee voorgangers. Het was de noodzakelijke threequel die alle eindjes aan elkaar kon knopen, en een bezoek aan het wilde westen was voor de Amerikaanse bioscoopbezoeker een pluspunt. Je kan het zelfs zien als een soort western spoof, waar de draak wordt gestoken met de John Ford en spaghetti westerns. Het is allemaal misschien voorspelbaar, maar dat maakt eigenlijk weinig uit. Het is ontspannend en best grappig, en het is wederom een mooi staaltje script-schrijven. Ook de muziek van Alan Silvestri werd bijgestaan door de mannen met de lange baard en zonnebril, genaamd ZZ Top.

    ***Related Post***
    22/12/2005: Back to the Future 4?

  • The Proposal & Four Christmases

    Pin it!

    Sta me toe om even twee romantische komedies in de aandacht te brengen met een quasi gelijkaardige affiche. Bekijk de positie, de typografie, de kledij, de grappige situatie, de witte achtergrond, tot zelfs de zwarte hoge hakken. Dit is gewoon bandwerk! Enerzijds heb je de kerstfilm Four Christmases (2008) van Seth Gordon en The Proposal (2009) van Anne Fletcher. Hoor ik daar iemand zeggen 'vrouwenfilms'? Wel het moet gezegd worden, die vrouwen die ik ken zijn hier verzot op.

    Four Christmases poster The Proposal poster

    Korte inhoud Four Christmases: Het gelukkige, ongehuwde stel Brad (Vince Vaughn) en Kate (Reese Witherspoon) gaat ieder jaar traditiegetrouw op 25 december op vakantie. Brad en Kate doen dit sinds ze elkaar hebben leren kennen en laten op deze manier hun grillige familieleden in de steek, om in plaats daarvan van een rustige vakantie te genieten in een zonovergoten exotisch oord. Daar drinken ze margaritas bij het zwembad en toasten ze op het vakantieseizoen, wetend dat ze ook dit keer de chaos en gevoelige ruzies - die zich altijd afspelen in de wederzijdse vier huishoudens - hebben weten te ontwijken. Beiden kind van gescheiden ouders, met kibbelende broers en zusters en hun ongecontroleerde kinderen, is Kerst niet het feest dat het zou moeten zijn. Maar dit jaar loopt alles anders. Brad en Kate komen vast te zitten op het vliegveld van San Francisco vanwege een dikke mist, waardoor alle vluchten zijn afgelast. Sterker nog, ze worden zelfs door een camera van een plaatselijke tv ploeg vastgelegd, waardoor hun verblijfplaats ontmaskerd wordt. Er is geen uitvlucht of excuus meer; ze worden nu bij Brads vader (Robert Duvall) thuis verwacht. En bij Kate’s moeder (Mary Steenburgen). En bij Brads moeder (Sissy Spacek). En bij Kate’s vader (Jon Voight).

    *** Four Christmases ***

    Helaas voor Gordon en zijn goed bezette cast werd de film in thuisland niet meteen goed ontvangen door de filmcritici. Kritiekpunten hadden voornamelijk betrekking op het afgezaagde script en de vreugdeloosheid die het verhaal uitstraalt, waardoor de film het label van familiefilm niet zou verdienen. De film had ook een loodzware productiekost van 80 miljoen dollar en de inkomsten na 2 weken kunnen amper dit bedrag bijeen rapen. Dat het aanbod van kerstfilms dit jaar wat aan de magere kant is, zou hier wellicht een verklaring voor kunnen zijn. Wellicht loopt het filmpubliek niet meer storm voor een vermakelijke kerstfilm. We zullen zien hoe de film het bij ons zal doen, op 24 december 2008 in onze zalen.

    Korte inhoud The Proposal: De opdringerige baas Margaret Tate (Sandra Bullock) dwingt haar jonge assistent Andrew Paxton (Ryan Reynolds) om met haar te trouwen. Alleen op die manier kan zij haar visum voor Amerika behouden en wordt ze niet uitgezet naar Canada.

    Bullock is ondertussen 45 en Reynolds 33, een leeftijdsverschil van 12 jaar die eigenlijk nog niet zo buitengewoon is. Doet me in ieder geval een beetje denken aan The Graduate (1967), hoewel Dustin Hoffman in het echt slechts 6 jaar jonger was dan zijn tegenspeelster Anne Bancroft. Hopelijk is deze Proposal al even knap geschreven als The Graduate. Nu ja, de trailer ziet er wat meer oppervlakkig uit, maar ik ben er zeker van dat deze film misschien nog meer zal aanslaan bij het publiek dan Four Christmases. Sandra Bullock blijft nog steeds een box-office kanon, hoe je het ook draait of keert. The Proposal komt bij ons uit

    *** The Proposal trailer ***