marlon brando

  • Top 10 ruzies tussen acteurs op de filmset

    Pin it!

    Dat het niet altijd dikke leute is op een filmset hebben we hier al geregeld bewezen op De FilmBlog, onlangs nog met een clash tussen regisseur en acteur op de set van de laatste Fabrice du Welz film, of de Kevin Smith / Bruce Willis clash. Maar tussen acteurs kan het ook wel eens fout lopen. En hieronder hebben we een top 10 van de meest heftige ruzies tussen acteurs tijdens een filmshoot. Mochten er nog voorbeelden zijn kunnen jullie deze altijd in de reacties kwijt.

    Top 10 opstootjes tussen acteurs op de set

    10. Harrison Ford vs. Josh Hartnett in Hollywood Homicide (2003)

    Acteur Harrison Ford is geen gemakkelijke figuur om mee te werken. Zo was er de fenomenale clash met regisseur Ridley Scott tijdens het filmen van Blade Runner (1982). Na de actie-thriller Air Force One leek het er wel op dat de acteur op zoek was naar grote paycheques in plaats van deftige filmscripts. En zo stapelde hij films op als Sabrina, Firewall, Random Hearts en die Indianes Jones and the Last Christal Skullf#ck of Doom. Dit zou meteen ook kunnen verklaren waarom hij er steeds "grumpier" begon uit te zien. En toen hij het gezicht van Josh Hartnett zag, sloegen de stoppen door. Naar verluidt zou hij de jonge snuit aangesproken hebben met woorden als "punk", die op zijn beurt riposteerde met "you old fart". Dit resulteerde in een koude oorlog waarbij de acteurs nauwelijks een blik met elkaar wisselenden, samen uren in een auto zaten zonder een woord te zeggen tot zelfs naar elkaar uit te halen in persconferenties. En om alles nog erger te maken flopte de film ook aan de box-office met een put van 100 miljoen dollar.

    Hollywood Homicide,Harrison Ford,Josh Hartnett

    9. Patrick Swayze vs. Jennifer Grey in Dirty Dancing (1987)

    Naar verluidt zouden Patrick Swayze en Jennifer Grey niet meteen 'the time of their lifes' gehad hebben op de set. En blijkbaar zou de ruzie tussen beiden begonnen zijn op de set van Red Dawn (1984), en drie jaar later zou het stof nog niet gaan liggen zijn. Zo zou Swayze zich ergeren aan Jennifer's "kinderachtig" gedrag. Zo zou ze regelmatig in lachbuien uitstorten tijdens een scene wat resulteerde in onnoemlijk veel takes. En als ze al eens een opmerking kreeg zou ze snel in tranen uitbarsten. Maar kan je het haar kwalijk nemen? Haar personage heette dan ook ‘Baby’. Maar voor Swayze was het vaak teveel want hij was niet alleen urenlang bezig met rewrites van zijn teksten, maar had ook dansrepetities tot in de vroege uurtjes.

    patrick swayze,jennifer grey,dirty dancing

    8. Val Kilmer vs. Tom Sizemore in Red Planet (2000)

    Ook die twee hadden het moeilijk met mekaar, en het begon allemaal toen Tom Sizemore een duur fitness-toestel wou hebben die de productie moest overbrengen van Engeland naar de set in Australië. En van een kleine vonk kwam een groot vuur. Val Kilmer zou naar verluidt zelfs niet uit zijn trailer willen komen als Tom op de set was. Veel van hun scènes samen werden ook over-shoulder gefilmd met een dubbelganger. Het werd zo erg dat Kilmer zelfs de naam van het personage dat Sizemore speelde niet in zijn mond wou nemen en in de plaats hem aansprak met "Hey you!" En ook deze film flopte aan de box-office en sloeg een enorm gat in de kassa van de studio van een slordige 125 miljoen dollar.

    val kilmer,tom sizemore,red planet

    7. Claire Danes vs. Leonardo DiCaprio in Romeo + Juliet (1996)

    Een film die het dan wel goed deed aan de box-office was deze Baz Luhrmann film, ondanks het feit dat de twee hoofdacteurs elkaar eigenlijk moeilijk konden uitstaan. Claire Danes had een hekel aan het onvolwassen gedrag van haar tegenspeler, iets wat we ook al hadden opgevangen van Kate Winslet op de set van Titanic (1997) en Virginie Ledoyen op de set van The Beach (2000). Blijkbaar zou Leonardo DiCaprio geregeld grapjes uithalen, naast het occasionele zwijn uit te hangen met scheten en boeren. Het vreemde was dat Claire nog op school zat tijdens de shoot en zij pas op de set kwam tijdens de middag en veel tijd stak in het leren van haar Shakespeare-tekst (waar ze niet mocht van afwijken), naast haar andere schoolvakken. Om dan rekening te moeten houden met een DiCaprio die als Chinees vuurwerk non-stop knettert op de set, kan een helse klus zijn. DiCaprio zelf had hier geen oog voor en verweet Claire zelfs dat ze te stil zou zijn.

    Claire Danes,Leonardo DiCaprio,romeo and juliet

    6. Robert Shaw vs. Richard Dreyfuss in Jaws (1975)

    De reputatie van Robert Shaw als een onverbeterlijke dronkaard was al gekend en bijgevolg was hij ook de perfecte man om de rol te spelen van een roekeloze visser. Het steekspel tussen het personage van Shaw en het personage van Richard Dreyfuss was op het scherp van de snee. En wat weinig mensen weten was dat deze vertolking zo sterk was omdat het er in het echt op de set ook zo aan toe ging tussen die twee. Dreyfuss zei letterlijk dat Shaw hem de stuipen op het lijf jaagde. Shaw verklaarde: "Robert totally intimidated me. I knew that on the first day I met him. He was a great gentleman, but he was also a terrible bully and he was really big." Tijdens het fameuse USS Indianapolis verhaal zou Shaw zelfs compleet zat zijn geweest, dat Spielberg de opnames vroegtijdig moest eindigen omdat Shaw gewoon een black-out kreeg.

    Robert Shaw,Richard Dreyfuss,jaws

    5. Rip Torn vs. Norman Mailer in Maidstone (1970)

    En hier is wat kan gebeuren wanneer twee acteurs tegenover elkaar staan in een avant-garde film waarbij improvisatie en drugs de motors van een scene worden. Acteur Rip Torn, die ook al een opstootje had met Dennis Hopper tijdens de voorbereiding van Easy Rider (1969), ging zijn tegenspeler en regisseur te lijf met een kleine hamer (al dan niet een speelgoed hamer), om vervolgens gebeten te worden in het oor door het slachtoffer Norman Mailer. In het script stond dat het personage van Norman, die in de running was voor president, vermoord zou worden. Maar die laatste scene werd niet gedraaid en toen besliste Torn om die scène maar te improviseren. Wat volgde was een onstuimige vechtpartij waarin Torn zijn tegenspeler naar de keel greep terwijl de camera’s, geheel in cinema vérité stijl alles registreerden zonder in te grijpen en de kinderen van Norman achter de camera in paniek stonden te huilen terwijl ze hun moeder zagen die haar man te hulp kwam. In het begin zag het er naar uit dat Mailer eigenlijk Rip Torn aan het uitdagen was om iets te doen, maar zo heftig had hij het blijkbaar niet verwacht. Verbazend is dat de acteur blijft acteren terwijl Mailer, die een vermaard auteur was en tevens regisseur van deze film, eigenlijk compleet teruggetrokken is en nauwelijks iets weet terug te zeggen. Bijgevolg valt hij compleet uit zijn eigen personage. Dit had onversneden real cinema kunnen zijn, maar de regisseur bleek een lichtgewicht te zijn. Desalniettemin steekt de scene in de film en moeten we even over het feit heen kijken dat de echte namen worden gebruikt in plaats van de namen van hun personages. Op het einde zegt Mailer nog iets van: Stop de camera’s maar want hij is zo saai dat hij zal blijven praten zolang de camera’s draaien, gevolg door een "Ooooooo" reactie van Torn die hem klaarblijkelijk aanziet als één grote hypocriet. Spijtig dat hij de klus niet klaren zoals het script omschreef. Bekijk hier de video.

    Rip Torn,Norman Mailer,Maidstone

    4. Bill Murray vs. Lucy Liu in Charlie's Angels (2000)

    Acteur Bill Murray zou nog zo een moeilijk mens zijn op de set en Lucy Liu mocht dat aan de lijve ondervinden. Het verhaal is dat Murray een scène stopte, en naar Drew Barrymore, Cameron Diaz en Liu wees, en in volgorde zei, "Ik snap waarom jij hier bent. En jij hebt talent. Maar wat in godsnaam doe jij hier? Jij kan niet acteren." Wat de Kill Bill actrice meteen in kill-mode dreef en met vuistslagen naar Murray vloog. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat Murray niet in de sequel tezien was, en dat bleek uiteindelijk ook een goede beslissing te zijn.

    charlies angels,Bill Murray,Lucy Liu

    3. Val Kilmer vs. Marlon Brando in The Island Of Dr Moreau (1996)

    Een andere film waarin Val Kilmer het aan de stok kreeg met zijn medespeler was dat vreselijke gedrocht, The Island Of Dr Moreau. Brando zou op een gegeven moment zijn uitgevlogen met de niet mis te verstane woorden: "You're confusing your talents with the size of your paycheque." In verdediging van Val moet ik bekennen dat Brando tijdens zijn laatste jaren van zijn carrière ook al een vreselijk iemand was om mee te werken. Op de set deed hij zelfs al de moeite niet meer op zijn tekst te leren en moesten er overal spiekbriefjes liggen. Ook op vlak van acteren was er niet al teveel te rapen en sleepte de acteur gewoon zijn gewicht door de sets heen.

    val kilmer,marlon brando,The Island Of Dr Moreau

    2. Colin Farrell vs. Jamie Foxx in Miami Vice (2006)

    Er valt hier weinig over te lezen maar blijkbaar zouden Colin Farrell en Jamie Foxx het niet met elkaar kunnen vinden. En dit is misschien meteen ook een reden waarom de sequel maar niet van de grond komt. Als we de geruchten mogen geloven zou Foxx primadonna kuren hebben vertoond en was hij dus dringend aan een Snickers toe, en dat allemaal nadat hij de Oscar kreeg voor Ray. Het werd zelfs zo erg dat Michael Mann zijn eindscene helemaal moest aanpassen en enkel Colin Farrell in het laatste shot had, en dit omdat Foxx zich onveilig voelde op de Dominicaanse Republiek.

    Colin Farrell,Jamie Foxx,miami vice

    1. Ryan Reynolds vs. Wesley Snipes in Blade Trinity (2004)

    Dat er heel wat misliep op de set van Blade Trinity was al duidelijk en alles wees erop dat Wesley Snipes aan de bron zat van elk conflict. Net zoals Foxx zou hij te kampen hebben met diva-karaktertrekjes. Het zou zelfs zo ver gaan dat hij met de regisseur communiceerde via briefjes getekend met ‘Blade’. Dat het ook niet goed verliep met Ryan Reynolds lag in de sterren geschreven. Wesley moest de enige ster van de franchise zijn en de up-and-coming Reynolds was een doorn in zijn oog. Zo zou hij ook geen zin hebben om veel met hem op de set te staan en moest Reynolds zich maar behelpen met dubbelgangers. Snipes zou enkel maar uit zijn trailer komen voor de close-up shots. Maar Reynolds ging niet in een hoekje zitten mopperen, maar begon de film naar zich toe te trekken en bracht wat veranderingen aan, die uiteraard niet werden gesmaakt door de Blade.

    Ryan Reynolds,Wesley Snipes,Blade Trinity

  • Seksueel misbruik op de set van Last Tango in Paris?

    Pin it!

    Schokkende onthullingen. De Franse actrice Maria Schneider heeft haar boekje geopend over de reeds gestorven Hollywood-icoon Marlon Brando. Brando zou haar 'gedwongen' hebben om de expliciete seksscène te spelen in de film Last Tango in Paris (1972) (Ultimo Tango a Parigi). Dat stond te lezen in het Britse Female First.

    De 55-jarige Schneider zou niet hebben geweten dat er een "beruchte" seksscène zou zitten in de film toen ze in 1972 tekende voor de rol van Jeanne. Brando heeft haar dan gedwongen om die scène te spelen. Iets wat ze niet graag deed.

    Maria Schneider en Marlon Brando 2 Maria Schneider Maria Schneider en Marlon Brando 3

    "That scene wasn't in the original script. The truth is it was Marlon who came up with the idea. They told me about it before we had to film the scene and I was so angry. I should have called my agent or had my lawyer come to the set because he can't force someone to do something that isn't in the script, but at the time, I didn't know that. Marlon said to me 'Maria, don't worry, it's just a movie', but during the scene, even though what Marlon was doing wasn't real, I was crying real tears."

    "I felt humiliated and to be honest, I felt a little raped both by Marlon and Bernado Bertolucci. After the scene, Marlon didn't console me or apologise. Thankfully there was only one take."

    Brando zelf kan nu wel moeilijk reageren vanuit het graf tegenover deze, toch zwaarwichtige, beschuldigingen. Daarentegen is de Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci (The Dreamers, The Last Emperor) springlevend, en zou hij toch wel de actrice of de pers van weerwoord kunnen dienen. Hoe dan ook, los van het feit dat zowel de acteur als de regisseur grote filmmakers zijn, kan men het "dwingen" van een actrice om seks te hebben voor de camera of achter de camera niet goed praten. Een kunstwerk maken betekent niet dat men zichzelf het recht mag toekennen om iemand te misbruiken. En als de actrice dan toch instemt op bepaalde seksuele handelingen, dan is dat haar keuze, zoals dat het geval was met de artfilm The Brown Bunny (2003), met de (niet porno-) actrice Chloë Sevigny die voor de camera een langdurige blow-job deed. Achteraf had ze er wel spijt van, maar ze kan wel leven met de beslissing die ze toen nam.

    Maria Schneider en Marlon Brando

    Alfred Hitchcock zelf was een dictator op de set en had niet veel respect voor acteurs (en dan vooral voor de actrices). Als deze niet precies deden wat hij wou, kon hij wel eens hevig tekeer gaan met "woorden". Hij heeft nooit zijn actrices seksueel misbruikt, maar heeft sommigen wel psychologisch geïntimideerd. Zijn films blijven echter meesterwerken. De meester wist wel degelijk wat hij wou. In het geval van Bertolucci, die al even getalenteerd is als Hitchcock, merlen we dat Last Tango in Paris hoe dan ook een overheerlijk poëtisch verhaal is voor volwassenen over liefde en lust. Iets wat we nog maar zelden tezien krijgen op het witte doek.

    Wat betreft Maria Schneider, waarom komt ze daar 'nu' mee naar buiten en niet veel vroeger? Waarom heeft ze niet eerder klacht ingediend op het moment van de feiten of ontslag genomen en de set verlaten? Is haar carrière aan het slabakken en zoekt ze wat media-aandacht op? Stond de erotische-seks-scène 'werkelijk' niet in het script? Is ze van plan binnenkort een boek uit te brengen?

    Scheider was een onbekende, maar mede door deze film kreeg ze naambekendheid met maar liefst een stuk of 30 langspeelfilms op haar naam. Als ze koos voor haar carrière en de "misbruik" (als daar al sprake van is – dit is geen verborgen hotelkamer incident maar een scène in een art-film) toeliet, dan is dat haar keuze, maar dan moet je achteraf niet komen klagen. Het doet me trouwens een beetje denken aan de scène in Thank you for Smoking (2005) waarin de Marlboro Man klacht wou indienen tegen Big-Tobacco. Nick Naylor stelde de man twee dingen voor: bouw met het zwijggeld een centrum voor kankerbestrijding en klaag Big Tobacco aan, of neem het zwijggeld. Maar je kunt niet beide hebben; je kunt ons niet aanklagen, en dan het bloedgeld houden? Het was een heel cynische scène, maar dan weer ook heel onthullend.

  • Terugblik op Superman Returns

    Pin it!

    In deze post zal ik even terugblikken op Superman Returns (2006), nu de film is gestrand na drie weken op een box-office resultaat van een slordige 180 miljoen dollar. Een pak geld, maar over een succes wordt niet gesproken. Integendeel, men spreekt eerder van een tegenvaller en is teleurgesteld dat de revival van één van de meest populaire comic-book helden niet kon overtuigen. Superman was nadien beken geen match voor Johnny Depp in piratenkostuum.

    Laat ik duidelijk zijn, 180 miljoen dollar is een gigantische som die maar door een handvol films bereikt wordt op jaarbasis. Maar daar waar het schoentje wringt is de torenhoge recette van Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006) en uiteraard het ontzagwekkende prijskaartje van 275 miljoen dollar die Superman Returns heeft gekost. De CGI droop van het scherm. Ik denk dan aan de scènes met het vliegtuig – één van de beste scènes uit de film – maar ook de manier hoe superman vloog werd geperfectioneerd. Je had op geen enkel moment de indruk dat er touwtjes waren waarmee Brandon Routh heen en weer werd geslingerd. Money well spent, zou ik zeggen. Maar er zaten ook momenten in waar ze veel geld hebben kunnen besparen. Vooral bij die Krypton-terraforming op het einde van de film. Wat ik wil zien zijn stevige scènes waar de CGI de illusie creëert dat alles "echt" is. Wat ik niet wil zien is een CGI beeld waar de acteurs de illusie moeten wekken dat het echt is, en dat gevoel was bij mij teveel aanwezig in de laatste 30 minuten.

    Van de 275 miljoen ging er een pak naar de CGI, maar lang niet al het geld kreeg je tezien op het witte doek. Zo blijkt dat 75 miljoen werd uitgegeven aan nooit gerealiseerde Superman-versies. Zo had de producer Jon Peters een script van Kevin Smith met als titel Superman Lives, die geregisseerd zou worden door Tim Burton en waarin Nicolas Cage de rol van Superman zou vertolken. Maar dit liedje ging op het laatste ogenblik niet door. Cage die getekend had voor het project mocht naar huis met een dik betaalde chèque en de relatie tussen Burton en Smith is sindsdien nooit meer goed geweest tussen Tim en Kevin. Nadien kwam J.J. Abrams met een nieuw script en Peters wou Brett Ratner als regisseur. Jude Law, wiens naam al werd vernoemd in een Batman vs Superman productie. Jude werd later vervangen door Josh Hartnett, maar hij wou dan niet tekenen voor een 3-picture deal. Exit Josh, en toen kwam Brendan Fraser in aanmerking, nadien Paul Walker met Anthony Hopkins als Lex Luthor. Brett Ratner niet tevreden met de casting van al die mannen en hij krijgt het aan de stok met Peters, met als gevolg dat Ratner het voor bekeken houdt en de regisseur van Charlie’s Angels, Mc G, wordt ingeschakeld. Maar ook hij zag de condities van 3 films niet meteen zitten. En zo was een kwart van het budget al opgebruikt en het project stond nog in zijn kinderschoenen.

    Uiteindelijk liet regisseur Bryan Singer de X-Men serie in de steek en is er 19 jaar na die pijnlijke ervaring van Superman IV: The Quest for Peace (1987) een nieuwe film die op gelijke voet staat met de kwaliteit van de eerste Superman-film. Bryan Singer was zelf geen comic-book freak, maar kende wel degelijk het werk van zijn voorganger Richard Donner. Zo begint Superman Returns met de oorspronkelijke muziek van John Williams, zien we archiefopnamen van Marlon Brando en horen we zijn stem, en vertoont Brandon Routh een opmerkelijke fysieke gelijkenis met wijlen Christopher Reeve, de originele Superman (1978) aan wie de film is opgedragen.

    Routh bracht ons een uitstekende Superman/Clark Kent. Hij had de fysieke postuur, het cleane voorkomen, op momenten het charisma van een Christopher Reeve. Er waren verschillen met Reeve, en die waren niet noodzakelijk beter of slechter. Zo was het personage van Clark Kent minder stuntelend en heeft het personage van Superman blijkbaar iets minder gevoel voor humor. Dit heeft voor een stuk ook te maken met het scenario. In de versie van Richard Donner krijg je heel wat kleinere scènes waarin Superman eigenlijk veel sympathieker overkomt. In deze versie moet Superman de vernietiging van zijn planeet nog maar eens verwerken, zijn relatie proberen te redden met Loïs Lane en verwelkomt Lex Luthor hem met een koude Kryptonite-douche. Zowiezo moet Routh nog groeien in zijn rol. Hij heeft die natuurlijke flair nog niet van Christopher Reeve, maar dat is een kwestie van tijd.

    In tegenstelling tot wat heel wat mensen beweren vind ik NIET dat Kevin Spacey de show steelt van Brandon Routh. Diegene die dat beweren moeten dan een andere film hebben gezien, want Spacey was gewoon teveel Spacey en te weinig Lex Luthor. Hij had een gemener voorkomen, juist, maar ook minder innemend, minder menselijk. Zitten we dan niet in een comic-book genre, met als zijn karikaturen? Tuurlijk wel, maar het blijft een film en wat wij willen zien is een spiegelbeeld naar een "andere werkelijkheid" – ook al komt die vanuit een comic-book. Ik keek uit naar de scènes met Brandon Routh, en ik was bij momenten verveeld aan het kijken naar Lex Luthor. Maar ook hier speelt het scenario een determinerende factor. Soms heb ik de indruk dat ze de scenes mey Lex Luthor hebben ingekort, uit vrees dat Spacey alle aandacht zou wegnemen van Routh.

    Kate Bosworth als Loïs Lane, deed een uitstekende vertolking. Ze was niet alleen veel aangenamer om naar te kijken, dan de opgejaagde versie van Margot Kidder. Kate speelde haar rol met een mooie balans tussen de gedreven journaliste en het aantrekkelijke en sexy jonge dame die is gevallen voor de charmes van Superman. Je had voor die rol eigenlijk een pak andere actrices kunnen casten die elk op hun manier een andere twist hadden gegeven aan het personage, maar belangrijk is dat Bryan Singer er hoe dan ook is in geslaagd om het personage van Loïs Lane nieuw leven in te blazen en deze op de voorgrond te brengen. Ook hier verschil ik misschien met de mening van velen, maar voor mij mag Bosworth zeker terugkeren. Ik had zelf een andere actrice in gedachten voor die rol, maar Kate heeft me kunnen bekoren, en ja, ook zij zal nog groeien in haar vertolking.

    Kortom, wanneer je Superman Returns bekijkt, los van alle andere films, dan heb je te maken met een knappe, visueel verbluffende film die op vele vlakken kan overtuigen. Wanneer je die echter gaat analyseren en vergelijken met de voorgaande films of de andere comic successen zoals Batman en Spiderman, dan zal elkeen wel met smaakverschillen afkomen. Het voordeel van de eerste Superman-film is dat hij toen niet moest vergeleken worden met andere films. Dus de "vergelijkende"-kritiek die je soms leest op Superman Returns is niet altijd terecht, ook al kan ik het zelfs soms niet laten. De minpunten in de film steken voor mij in het scenario en minder in de vertolking of de regie. Wat de scenaristen hopelijk zullen begrijpen voor hun volgende Superman film is dat wij liever een goed uitgeschreven scène zien met minimale visuele effecten, dan een Metropolis die op zijn grondvesten davert. Diezelfde kritiek zou je kunnen leveren aan het adres van Pirates of the Caribbean; Dead Man’s Chest. Ik eindig niet graag met een cliché, maar hier vind ik het eigenlijk wel van toepassing: Less is more, less is better.

    Superman Comic

    Update 15/08/2006: Volgens Variety is Warner Bros er nog niet uit of er een vervolg op Superman Returns gemaakt moet worden. Regisseur Bryan Singer kondigde op de Comic Con (de grootste jaarlijkse comic- en animatiebeurs van Amerika) nog aan dat hij het vervolg op Superman Returns in 2009 in de bioscoop wil hebben. Of dat ook zal gebeuren is de grote vraag.

    Grootse verwachtingen hadden Warner Bros en Singer van Superman Returns, maar naar nu blijkt dat het de grootste moeite kost om de geschatte $350 miljoen, die in de ontwikkeling en de productie van Superman Returns werd gestoken, terug te verdienen. Warner Bros heeft Singer dan ook nog geen contract aangeboden voor een Superman sequel.

    Mochten de kosten van Superman Returns terugverdiend worden, dan zou de sequel er alsnog komen. Men houdt uiteraard ook rekening dat de sequel véél minder zal kosten. De special-FX-testen werden al voor Superman Returns gedaan en een groot deel van de sets kunnen ook gerecycled worden, waardoor de kosten van een sequel een stuk lager uit zullen vallen.

    ***Related Superman Posts***
    25/08/2008: Warner Bros kiest voor Superman reboot
    01/09/2006: Lois Lane spin-off
    16/07/2006: Superman Returns ***
    10/07/2006: Pirates of the Caribbean beroven Superman van zijn 1e plaats
    08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
    04/07/2006: Superman Returns geen "super" opening
    01/06/2006: Nieuwe Superman Returns posters
    04/05/2006: Superman Returns trailers
    06/09/2005: De eerste indrukken + korte inhoud
    13/06/2005: Superman Returns, achter de schermen
    17/04/2005: Batman vs. Superman
    02/04/2005: Superman Returns posters
    21/02/2005: Een controversiële Brian Singer
    07/01/2005: Kate Bosworth is Lois Lane
    23/10/2004: Brandon Routh and the girls
    11/10/2004: Christopher Reeve overleden

  • Superman Returns (2006) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op het moment dat je de iconische muziek van John Williams hoort en de namen ziet voorbij vliegen tijdens de begingeneriek, weet je meteen dat het veel te lang geleden is dat je al vanaf de eerste seconden met zoveel spanning verlangt naar wat komen zal. De stem van Jor-El (Marlon Brando - de enige acteur uit de vorige films die opnieuw zijn intrede doet in deze versie) is om kippenvel van te krijgen. De verwachtingen waren torenhoog, maar Superman Returns (2006) doet wat het moet doen, maar de originele Superman blijft nog steeds met kop en schouders superieur aan deze. Brandon Routh is perfect gecast en het avontuur die we op het witte doek aanschouwen is op zijn minst 'machtig' te noemen. De film heeft een aantal zwaktes, maar zo zaten er ook een aantal onvolmaaktheden in de eerste Spider-Man (2002). Ik kijk vol spanning uit naar de sequel van deze DC Comic superheld.

    superman_returns_2006_blu-ray.jpg

    Toen ik zei dat de comic-book verfilmingen geschiedenis aan het schrijven waren, dat is hier nogmaals het bewijs. Deze film is veel meer dan een decadent dure zomer-blockbuster, veel meer dan het zoveelste exemplaar uit de populaire superhero-cultus, meer dan een man met een rode cape die de planeet weet te redden van megalomane schurken die haar willen vernietigen. Het is een analyse van menselijkheid, een morele discussie van wat ‘mens-zijn’ betekent en de immense verantwoordelijkheid van een wezen die heel dicht aanleunt bij wat God zou kunnen zijn. Nadat Superman de Aarde heeft verlaten, heeft Lois Lane een artikel geschreven: "Why We Don't Need Superman Anymore". Uiteraard een filosofische stelling die in een veel breder perspectief bekeken kan worden.

    In tegenstelling tot wat Christopher Nolan heeft aangevangen met het personage van Batman, maakt Bryan Singer geen breuk met de voorgaande films, Superman (1978) en Superman II (1980), maar haalt er zijn inspiratie uit. De film, die is opgedragen aan Christopher Reeve, kan je bijna zien als een soort hommage, met een upgrade van de visuals en een knipoog naar het Duitse expressionisme uit Metropolis (1927) van Fritz Lang.

    Het verhaal pikt de draad terug op na Superman II. Superman heeft toen al een affaire gehad met Lois Lane. In deze film keert Superman terug van een reis naar de ruïnes van zijn planeet Krypton, een reis die 5 jaar heeft geduurd. Hij crasht met zijn kristal-cocoon opnieuw in de buurt van het erf van zijn pleegmoeder Martha Kent (Eva Marie Saint) en weet zijn job als reporter bij de Daily Planet opnieuw te bemachtigen. Daar komt hij te weten dat Lois Lane (Kate Bosworth) een man (James Marsden) en een kind (Tristan Lake Leabu) in haar leven heeft. Verder heeft ze de Pulitzer-prijs behaald met haar artikel "Why The World Doesn't Need Superman". Het duurt niet lang vooraleer Superman zichzelf op spectaculaire wijze aan de wereld moet tonen en hoewel iedereen in extase leeft met zijn terugkeer, blijft Lois ongeïnteresseerd en afstandelijk. Maar dat is lang niet het enige probleem dat Superman te wachten staat. De megalomane Lex Luthor (Kevin Spacey) heeft een flink deel van zijn gevangenisstraf weten te ontlopen en is druk in de weer met een plan om de planeet te herschapen naar zijn model. Manneer vele levens op het spel staan zal Superman meteen moeten bewijzen hoe onmisbaar hij wel is.

    Superman Returns 01 picSuperman Returns 02 pic
    © Warner Bros.

    Een film valt of staat met je acteurs en het risico die Singer heeft genomen met de nog onervaren Brandon Routh (uitgesproken zoals 'south'), is immens. Er kwamen bakken kritiek en ook ik had mijn bedenkingen toen ik de trailer bezag en vond dat Spacey gewoon de show aan het stelen was en dat Superman bijna niet opviel. Wel, de trailers waren niet zo moedig als de film, en onterecht, want Brandon Routh is perfect gecast als als Clark Kent en als Superman. Je ziet dat hij nog wat vertrouwen moet krijgen - merk je aan de kleine reacties – maar het potentieel is aanwezig om een schitterende Superman te worden. Zijn versie van Clark Kent is iets minder klungelig dan die van Christopher Reeve. Hij heeft ook net iets minder gevoel voor humor als de vorige Superman, maar dat is een mankement aan het script waar ik later nog zal op terug komen. Het zijn zaken die gemakkelijk nog kunnen evolueren.

    Kate Bosworth brengt een meer sexy en moderne versie van Lois Lane. Het is geen grote actrice, maar ze speelt de klus wel klaar en is stukken beter dan Katie Holmes (cf. Batman Begins) of Kirsten Dunst (cf. Spider-Man). Ze is knapper dan Margot Kidder en vreemd genoeg is de chemistry tussen Lois en Superman véél sterker aanwezig.

    Mijn enige teleurstelling in de film is Lex Luthor, die zijn rol iets gemener en directer speelt dan Gene Hackman. Zijn monologen zijn ook iets korter. Toch vind ik bij momenten dat Kevin Spacey iets teveel Spacey speelt en iets te weinig Luthor. Het zit hem in de kleine reacties, maar ik had veel meer plezier in de vertolking van Hackman dan in deze. Er zit weinig menselijkheid in zijn rol, in tegenstelling tot de vertolkingen van Bosworth en Routh. Misschien met een iets beter uitgeschreven script zou hij wel degelijk uit de karikatuur kunnen stappen die hij nu van het personage heeft gemaakt.

    Alle andere acteurs passen perfect in de film. Ook de man van Lois Lane, vertolkt door Cyclops-acteur James Marsden, is een efficiënte keuze. Bryan Singer heeft niet gekozen om er een saaie piet van te maken, maar accentueert dat hij wel degelijk een grote concurrent vormt voor Superman. Hij is heldhaftig, houdt enorm veel van Lois Lane en is heel attent en begripvol. Het is momenteel een intrigerende driehoeksrelatie die in de komende Superman films zeker nog uitgespit kan worden. Er is ook nog een zoontje aanwezig maar gezien ik niet wil spoilen ga ik daar niet verder op in. Maar ook met dit personage kan je alle kanten uit.

    Superman Returns 04 picSuperman Returns 03 pic
    © Warner Bros.

    Voor mij de beste scène uit Superman Returns de vliegtuigscène, waarmee Superman aan de wereld laat zien dat hij terug is, treffend in beeld gebracht door DOP Newton Thomas Sigel. Lois Lane vliegt in deze scène wel van de ene kant naar de andere zonder ook maar een schrammetje op te lopen (later krijgt ze ook nog eens een loeizware metalen deur op haar hoofd, maar ook dat laat geen sporen na ~ betekent dit dat Lois Lane misschien … ik zwijg), maar Superman red de dag op triomfantelijke wijze. De CGI in de scène is verbluffend en de emotie die ermee gepaard gaat is groot. De speciale effecten zijn zo geëvolueerd dat je geen seconde meer aarzelt dat Superman ECHT WEL kan vliegen. Het lijkt bizar om dat te zeggen, maar in de vorige Supermanfilms (26 jaar geleden) die nog niet zo ver stonden met hun CGI, voelde je zo af en toe de iets te lijnrechte bewegingen. Hier sta je er niet meer bij stil en geniet volledig van de actie.

    Het scenario van Michael Dougherty en Dan Harris is een puike prestatie. Toch zijn er heel weinig scenario-hoogstandjes op te merken en op dit gebied kan alles véél beter. Het laatste halfuur raakt nog kant noch wal en is van het niveau van de peutertuin. Ook het personage van Luthor is niet charismatisch genoeg. Er is ook een gebrek aan goede humor in de film en dat vind ik persoonlijk echt wel jammer. In het begint zie je Kal El op het erf staan van zijn pleegmoeder. De hond geeft hem een basebal om te spelen, en hij werpt deze in de wolken. De hond neemt nog aanstalten om te lopen maar stopt en draait zijn hoofd met een jammerend huiltje. Schitterend! Maar helaas zijn die momenten van humor heel sporadisch. Het plot zelf, dat laat me eigenlijk gezegd koud. Ik ben blij op Superman terug te zien, maar het spreekt voor zich dat met een budget van 260 miljoen dollar je bijna ALLES kan doen met CGI. Bijgevolg kan je gemakkelijk door de mazen van het net glippen met een plot die eigenlijk het navertellen niet waard is. In tegenstelling tot Batman en Spider-Man heeft Superman ook niet echt veel interessante vijanden, dus wordt de komende Superman vooral voor de scenaristen een zware beproeving. Zoals ik al eerder zei, ‘je kan maar zoveel keer Kryptonite gebruiken vooraleer het vervelend begint te worden’.

    De muziek van John Ottman is op dit moment (de vliegtuig-crash) ook het beste, maar valt nadien een beetje weg. Toch slikt de componist zijn ego een beetje in door af en toe de muziek van Williams in te lassen én uiteraard WERKT HET. De score van Williams is gewoon onvergetelijk.

    En zo zit de film vol van de knipoogjes naar Richard Donner zijn film. Bryan Singer heeft misschien weinig Superman-comics gelezen, maar de film van Donner kent hij als geen ander. De film duurt 157 minuten maar de tijd gaat razendsnel voorbij. Je merkt ook geen kwaliteitsverlies met de video HD-opnames (High Definition). Superman Returns zit bij de betere comicbook verfilmingen. Mits het scenario iets beter wordt - nu de expositie achter de rug is – kunnen we er misschien nog meer van genieten. Daarom nog geen 4 sterren, maar dat belooft voor de toekomst...

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 augustus 2006

     

    *** Superman Returns trailer ***

  • Superman Returns

    Pin it!

    Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van de teaser voor Superman Returns (2006), met Brando's stem en John Williams originele score. Deze officiële trailer is knap. Niet AWESOME, maar toch knap. Voor mij komt Brandon er nog niet helemaal uit en steelt Kevin Spacey de show als Lex Luthor. En dat is nu net waar ik een beetje voor vreesde. Ik weet, het is maar een trailer...maar toch, die eerste indrukken zijn vaak niet zo verkeerd.

    Net zoals Daniel Craig onder vuur kwam te liggen voor zijn rol als James Bond, heeft Brandon Routh ook voor hete vuren komen te staan. En begrijpelijk. De fans van Superman moesten het nu doen met een andere acteur na de charismatische Christopher Reeve. Een andere reden was dat het promotieteam het niet nodig vond om Brandon echt te promoten, dit in tegenstelling tot Tom Cruise bijvoorbeeld. (Je moet eens letten op de nieuwsberichten tijdens een Tom Cruise filmpremière).

    Brandon had ook een mislukte carrière achter de rug als soap-acteur en zijn charisma en uitstraling geeft niet altijd vonken. Zelfs het pak dat superman draagt krijgt heel wat kritiek (oa. van mij, en dan voornamelijk omwille van die goblin-botjes die van hem teveel een super"boy" maken in plaats van een super"man"). De regisseurs en het productieteam, die met veel lof over Brandon spreken, zullen altijd wel de keuze van hun acteur verdedigen. Ze kunnen ook niet anders. Zij verdienen er grof geld mee, dus objectiviteit zal je niet meteen bij hen kunnen rapen.

    Wanneer ik de trailer bekijk zie ik de weinig aantrekkelijke Routh, de weinig aantrekkelijke Kate Bosworth (die er voor mij véééél te jong uitziet – en deze film is geen prequel maar wel degelijk een vervolg - maar ook los van het verhaal is ze te girly en veel te weinig vrouw). Een paar CGI-scenes maar niet meteen iets om van achterover te vallen en dat zou je toch wel verwachten van één van de duurste films ooit. Maar de highlight van de trailer is Lex Luthor (!) niet superman. En dat weet regisseur Bryan Singer maar al te goed.

    De beelden zien er gewoon geweldig uit. De brede landschappen en de kracht van de CGI sequenties zijn gewoon om van te smullen. Dus ja, ik kijk hoe dan ook uit om deze film te zien in de bioscoop. De film komt bij ons uit op 12 juli 2006.