De FilmBlog

Marvel's The Avengers (2012) is de meest geanticipeerde superhelden film sinds The Dark Knight (2008), heeft een leger fans achter zich, een torenhoog productiebudget en een droomcast in zijn rangen lopen. Wat kan er dan fout lopen? Wel: veel, héél veel. Daar dit de ultieme comicbook verfilming moest worden en de hype bij fans en pers tot ongeziene hoogten werd gestuwd, was de film met deze onmogelijk hoge verwachtingen bijna zeker gedoemd om te ontgoochelen en moest het niveau hoger liggen dan alle voorgaande Marvel-prenten: Iron Man (2008) en zijn sequel, Captain America: The First Avenger (2011), The Incredible Hulk, Thor (2011)... Stuk voor stuk zeer geslaagde producties die op veel bijval konden rekenen bij de fanboys van Marvel...

Het mag een klein mirakel heten dat scenarist/regisseur Joss Whedon - een erkend en bejubeld televisie icoon en de drijvende kracht achter cultreeksen als Firefly en Buffy: The Vampire Slayer - is geslaagd in zijn missie. Hij laat het ensemble van superhelden schitteren als nooit tevoren en brengt ons de allerbeste Marvel film ooit. Nee, de film is zeker niet perfect, maar is wel van een zeer hoog niveau.

Whedon stond niet alleen in voor de regie, hij nam ook het gehele script voor zijn rekening en schreef eigenhandig de dialogen die het matige niveau van vorige Marvel films mijlenver overstijgen. Hij maakt van Tony Stark (Iron Man) een soort Shakespeariaanse dichter en maakt van Thor meer dan ooit een god door hem een stevige presence te geven; zowel fysiek, als met majestueuze zinsspraak maar ook entertainende one-liners die je een brede glimlach opleveren. Met Captain America gaat Joss wat op de rem staan en geeft hem de verwachte koelbloedigheid en volwassenheid mee die deze held siert en die van hem de officieuze team-leader maakt van de heldengroep. Hij past verder stervelingen Hawkeye en Black Widow moeiteloos in bij de andere karakters, al is het soms moeilijk te geloven dat ze de oorlog met het leger Aliens in de finale van de film kunnen overleven zonder superkrachten...

En ik bewaar het beste punt van de film tot het laatste: Joss Whedon geeft ons de beste interpretatie van de Hulk tot op heden. Mark Ruffalo is perfect gecast als Bruce Banner en speelt de pannen van het dak, zowel als de geniale maar schuchterige dokter, als het ontketende groene monster. De vele sceptici die tijdens de trailers in Ruffalo een enerverend personage zagen komen bedrogen uit. Prachtig is het om zien hoe ze Banners gelaat hebben verweven in de Hulk om hem menselijker te maken (lees: geen zielloze CGI) en hoe ontzettend entertainend hij is als de allervernietigende woesteling. Zijn interactie met de rest van de 'crew' is om te smullen.

Whedon verkiest zoals verwacht een makkelijk verteerbaar plot met voorspelbare keerpunten, maar dat toch kan gewaardeerd worden door waar nodig subtiele inside jokes, grappige dialogen, en licht dramatische wendingen in te voegen.

Korte inhoud: We vertrekken kort na het einde van de film Thor. We leren wat er is gekomen van Thor’s broer, de verbannen Loki (Tom Hiddleston), nadat deze in een ravijn stortte op de planeet Asgard in de finale van de film. We vinden Loki waarempel levend terug in een soort onderwereld waar hij met een mysterieuze buitenaardse bondgenoot een pact sluit: Loki mag de aarde gaan veroveren met een leger aliens in ruil voor het bemachtigen van de “Tesseract” (de kosmische kubus die te zien was in Captain America: The First Avenger) . Deze is in handen van de geheime organisatie S.H.I.E.L.D., die onder andere instaat voor stabiliteit in de moderne samenleving, en geleid wordt door Nick Fury (Samuel L. Jackson) en zijn assistente Agent Maria Hill (Cobie Smulders). Nadat Loki, gewapend met een een staf die energie spuwt en mensen hersenspoelt, de kubus bemachtigd, bedreigt deze Nick Fury met een intergalactische invasie van een ongeziene schaal. De mensheid zal voor hem knielen en hij zal heersen...

Uiteraard weet Nick Fury te ontsnappen en geeft hij het startschot voor The Avengers Initiative, waarbij s'werelds superhelden worden geronseld voor een ultieme strijd. Fury slaagt erin om Captain America (Chris Evans), Iron Man (Robert Downey Jr.), Dr. Bruce Banner (Mark Ruffalo) en spionnen Black Widow (Scarlett Johansson) en Hawkeye (Jeremy Renner) samen te krijgen in een mum van tijd. Zelfs Thor (Chris Hemsworth) is van de partij nadat hij te horen krijgt dat zijn broer Loki weer opgedoken is.

Kort nadien krijgen The Avengers al een eerste test voorgeschoteld: ze moeten Loki overmeesteren, nadat deze bedreigingen uit tegen de lokale bevolking en hen neersabelt met zijn staf. Daar slagen ze ook in, en ze zetten (een verdacht makke) Loki gevangen op de thuisbasis van S.H.I.E.L.D., waar ‘de god van onheil’ onmiddellijk strategisch inspeelt op de gedachten en zwakten van onze helden om hen tegen elkaar op te zetten... Kunnen The Avengers zich ondanks de onderlinge spanningen verenigen tot één blok bovennatuurlijke kracht en zich organiseren tegen een gigantisch leger Aliens dat op punt staat de wereld tot as te herleiden?

Het antwoord ga ik niet geven, maar iedereen weet al hoe de film begint of hoe hij zal eindigen. Het is dan wel een clichématig geheel, toch is het Whedon's verdienste om toch enige originaliteit en frisheid voor de dag te leggen. Hij heeft gelukkig niet gekozen om de ernstige/donkere toer op te gaan à la Nolan met de Batman franchise, maar wel ten volle een correcte weerspiegeling te geven van de pulpy Marvel comics: ernst is ver zoek en overbodig. Hij brengt echter geen hersenloze, licht verteerbare fastfood, want de dialogen hebben een bepaalde flair en intelligentie en hij neemt zijn tijd om alle karakters mooi te ontwikkelingen. De film is dan ook verrassend lang, en heeft een knappe opbouw.

Je voelt gewoon dat de interactie tussen de personages beter ligt dan de gemiddelde blockbuster, Whedon’s natuurtalent als tv-serie maker maakt dit mogelijk. De special effects in de film zijn trouwens top notch. Feilloze, gestileerde actietaferelen, gepolijst en afgewerkt tot in de puntjes. Zoals eerder vermeld hebben ze wonder boven wonder zelfs de Hulk laten floreren in al zijn vernielzuchtig-heid op het witte doek. Zelfs in de piepkleine bijrollen is er heel wat talent aanwezig, zoals een Stellan Skarsgård of een Gwyneth Paltrow.

En bovenal: de film is gewoon één brok ongelofelijk entertainment. Dit is zonder twijfel de beste Marvel film ooit en kan kritisch gezien bijna naast The Dark Knight gaan staan. Critici in de States zijn zeer lovend over de film. Hij oogst 93% op Rotten Tomatoes en had waarempel het beste openingsweekend ooit aan de box office. De film blijkt een goudmijn. Hij heeft al meer dan een miljard (!) dollar opgebracht en is goed op weg om Avatar van de troon te stoten als meest winstgevende film ooit.

Ik blijf erbij: geef een rastalent als een (redelijk onbekende) Whedon carte blanche, en je hebt een kassucces. Marvel heeft goed gekeken naar het geoogste succes van DC Comics en diens goudhaantje Christopher Nolan, zoveel is duidelijk. Er is dus geen reden om deze bijna perfecte film niet te zien. Alleen raad ik iedereen af hem in 3D te bekijken. Deze versie is duurder en biedt zoals gewoonlijk géén meerwaarde. (Dit vanwege de slechte post-conversie). Bovendien spelen er naast The Hunger Games momenteel weinig films in de zalen die een (veel te duur) ticket bij Kinepolis waard zijn...

Het wordt een fantastische filmzomer, wij kijken hier bij de filmblog alvast halsrijkend uit naar de volgende potentiële toppers: The Dark Knight Rises (2012) en natuurlijk Prometheus (2012)!

***Related Posts***
06/02/2012: The Avengers trailer + posters
06/02/2011: Cobie Smulders op auditie voor The Avengers
16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film

Marvel en Disney brengen binnenkort de comic adaptatie The Avengers (2012) uit, van regisseur Joss Whedon (Serenity). Het is een sort cross-over van verschillende super hero films; zoals Hulk, Iron Man, Thor en Captain America.

Korte inhoud: The Avengers zijn een buitengewoon team van superhelden. Wanneer een onverwachte vijand opduikt die een bedreiging vormt voor de wereldwijde veiligheid heeft Nick Fury (Samuel L. Jackson), directeur van de internationale vredesmacht S.H.I.E.L.D., een team nodig om de wereld te redden van de ondergang. Dit team bestaat uit Iron Man (Robert Downey Jr.), Incredible Hulk (Mark Ruffalo), Black Widow (Scarlett Johansson), Thor (Chris Hemsworth), Hawkeye (Jeremy Renner) en Captain America (Chris Evans).

Ik ben niet onder de indruk dat al die acteurs met elkaar willen samenwerken en dat het puzzelwerk wel schijnt te kloppen (ook al had ik moeite om Captain America en Iron Man in hetzelfde frame te zien). Maar ik had niets anders verwacht van Joss Whedon. Toch ben ik niet meteen overdonderd door de trailer. De visuals zijn gaaf, maar qua verhaal lijkt het een soort exhibitie te worden van persoonlijkheden, zonder dat er echt een verhaal is die de moeite is om verteld te worden. Een groep van buitengewone krachten die de wereld moet redden van de ondergang is nu niet meteen het meest originele concept voor actieprent. De trailer laat in ieder geval niet vermoeden dat ze van plan zijn om op narratief vlak te willen scoren, en dat ze vooral mikken op one-liners en coole, afgelikte camera-shots.

Het scenario werd geschreven door Zak Penn (X2, Elektra, The Incredible Hulk), en later bewerkt door Whedon zelf. In de film duikt ook Loki (Tom Hiddleston) op, de Noorse God die de mensheid wil onderwerpen aan zijn gezag. Ook Maria Hill is van de partij (Cobie Smulders), als de agente die naast Nick Fury werkt. Smulders, beter bekend voor haar rol in How I Met Your Mother, werd eerder getipt door Whedon als mogelijke Wonder Woman, maar dat liedje ging niet door.

Het productiebudget voor deze prent ligt bijzonder hoog (220 miljoen dollar), maar dit bedrag ging grotendeels naar al het aanwezige acteurtalent. Zelfs voor de kleinere rollen zien we acteurs als Stellan Skarsgard of Gwyneth Paltrow. Een iets minder bekend gezicht is die van Amanda Righetti, die de rol van Agent Sharon Carter zal vertolken. De film komt 25 april 2012 bij ons in de bioscoop.

***Related Post***
23/05/2012: The Avengers filmbespreking

Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

Zo te zien heeft Alecia Beth Moore, beter bekend als P!nk, opnieuw de weg naar het witte doek gevonden, want binnenkort is ze te zien in het komische drama Thanks for Sharing (2012) van Stuart Blumberg. Hierin zal ze bijgestaan worden door Gwyneth Paltrow, Mark Ruffalo en Tim Robbins.

P!nk speelt een vrije geest die bevriend raakt met een seksverslaafde. Haar rol in Thanks For Sharing is de eerste grote filmrol van de 32-jarige pop-zangeres. Ze was 4 jaar geleden ook in de horrorthriller Catacombs (2007) te zien en had een cameo-rol in Charlie's Angels: Full Throttle (2003).

Dit wordt de debuutfilm van Stuart Blumberg, die eerder al in de aandacht kwam met zijn scenario van The Girl Next Door (2004) met de blondine Elisha Cuthbert en Keeping the Fate (2000) met die andere blondine, Jenna Elfman.

In Thanks for Sharing wordt het in ieder geval ook uitkijken naar de vertolking van Gwyneth Paltrow die in de huid van een seksverslaafde zal kruipen, niet meteen een rol waar ze ervaring mee heeft. Paltrow speelt een succesvolle zakenvrouw die verliefd wordt op Ruffalo en Joely Richardson. En ja, in de film zitten heel wat vrouwen. Zo zien we ook nog een rol voor de Tunesische Poorna Jagannathan en de jonge twintiger Emily Meade. Ben echt wel benieuwd naar die eerste trailer…

Ik denk niet dat er veel onder jullie al gehoord hebben van actrice Cobie Smulders. Maar jullie hebben misschien al gehoord van de naam 'Robin Scherbatsky'. Dat is het personage die ze vertolkt in de knettergekke tv-serie "How I Met Your Mother", die een beetje de opvolger is van Friends.

Cobie zal binnenkort deelnemen aan een auditie voor een langspeelfilm, en dan nog wel voor de comic-adaptatie The Avengers (2012) - niet te verwarren met de tv-serie uit de jaren 60 met John Steed en Emma Peel, en waarvan ze ook al een vreselijke remake hebben gemaakt, genaamd The Avengers (1998).

De mensen van MovieWeb hebben het nieuws gebracht: Samuel L. Jackson revealed last week on Late Night with Jimmy Fallon that his Nick Fury character would be getting a female sidekick in The Avengers. Soon after, it was revealed that Jessica Lucas, Cobie Smulders, and Mary Elizabeth Winstead were all auditioning for this unspecified character, with V's Morena Baccarin apparently in the lead.

Today, it has been announced that How I Met Your Mother's Cobie Smulders is now the top contender, and that Marvel Studios is close to signing the actress as Samuel L. Jackson's sidekick. The character is actually S.H.I.E.L.D. agent Maria Hill, and a deal could be done before the weekend is out.

Het is een soort ensemble-film met tal van superhelden, geregisseerd door de Firefly-regisseur Joss Whedon. Het leuke aan het project is dat er heel wat grote namen hebben toegezegd. Robert Downey Jr. speelt effectief Tony Stark aka. Iron Man, Scarlett Johansson speelt Natasha Romanoff aka. Black Widow, Chris Hemsworth speelt Thor, Samuel L. Jackson speelt Nick Fury en Chris Evans vertolkt opnieuw Steve Rogers aka. Captain America. Maar we zien ook Jeremy Renner in de rol van Clint Barton aka. Hawkeye en Mark Ruffalo speelt Bruce Banner aka. The Incredible Hulk.

Cobie Smulders heeft een onweerstaanbare charme en is tevens een aantrekkelijke vrouw die heel goed met komedie overweg kan. Of ze een iets meer dramatische rol zal aankunnen valt nog te bezien. Ik denk het wel, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd of de tv-actrice die in haar rol van Robin zal vervallen. Vooral komedie-acteurs hebben vaak moeite hun typetje van zich afte werpen. Maar we zullen zien. Ik kan haast wachten op die eerste trailer.

***Related Posts***
23/05/2012: The Avengers filmbespreking
16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film
09/06/2010: Captain America: The First Avenger
18/05/2009: Chris Hemsworth voor Thor, the Thunder God
18/02/2009: Scarlett Johansson wordt Black Widow
17/09/2008: Geen Hulk meer voor Edward Norton

Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

Regisseur Spike Jonze is een beetje de uitzondering op de regel dat videoclipmakers niet weten hoe ze een verhaal moeten vertellen. Vaak te wijten aan het feit dat videoclips hoofdzakelijk mode-producten zijn waar de look 'n' feel belangrijker zijn dan de narratieve kwaliteiten van het beeld, het verhaal of nog de vertolkingen van de acteurs. Ook al is hij het genie achter de lichtvoetige MTV Jackass films (waar 2BE met zijn Benidorm Bastards enTrigger Happy toestanden eigenlijk maar een afkooksel is), heeft deze Amerikaanse cineast toch een eigenzinnige cinematografische stempel kunnen zetten met Being John Malkovich (1999) en Adaptation. (2002). En hier is dan zijn 3de langspeelfilm in 10 jaar tijd, Where the Wild Things Are (2009).

Korte inhoud: Max (Max Records) is een eenzaam 9-jarig jongetje vol kattenkwaad. Maar achter zijn schijnbare stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Als hij na een ruzie met zijn moeder (Catherine Keener) wegloopt, die nauwelijks tijd heeft voor hem omwille van een drukke job en de aandacht die ze geeft aan haar vriend (Mark Ruffalo), vindt Max een bootje en gaat varen. Hij bereikt de oceaan en komt aan bij een eiland waar eigenaardige monsters wonen die hem willen opeten. Hij overtuigt ze ervan dat hij een koning is met magische krachten en ze benoemen hem tot hun koning. De film is gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak.

Bij ons is het kinderboek van Maurice Sendak niet bekend, en ik heb de film dus ook gezien zonder enige voorkennis. Toch was het een gewaagde keuze van Sendak om zijn boek te laten vertalen door iemand als Jonze die, zoals bekend, alles aan een grondige deconstructie zal blootleggen. Maar de makers dachten waarschijnlijk aan een visueel excentrieke filmmaker, gezien het boek zelf maar een 9tal zinnen omvat, en vooral indruk maakt met zijn eigenzinnige illustraties. Maar de regisseur heeft er een tijdloos sprookje van gemaakt met een nostalgische knipoog naar onze jeugdjaren, die heel wat herinneringen oproept. Maar in tegenstelling tot een Never Ending Story (1984) of Labyrinth (1986), is deze prent niet zo onopgesmukt en voelt alles heel sober aan.

De “Wild Things” zijn niet zo wild als het naam doet vermoeden. Het zijn zelfs heel emotionele wezens, maar die ook wel een dreigend kantje kunnen hebben. Vergeleken met de jongen kunnen ze hem met één trap verpletteren of met één hap oppeuzelen. Er ontstaat meteen een band met leider Carol (James Gandolfini), die qua persoonlijkheid nog het meest aansluit bij deze van de jongen; energiek, gedreven maar ook grillig en bij momenten zelfs driftig. Net zoals Max staat Carol graag in het middelpunt van de belangstelling en snakt hij naar aandacht. En dit leidt vaak ook tot wat strubbelingen binnenin de groep. Met name met KW (Lauren Ambrose), die zowat de moederfiguur vertegenwoordigt, ligt hij regelmatig in de clinch. Maar ook met de andere wezens, zoals de weifelende Alexander (Paul Dano), de goedhartige Ira (Forest Whitaker), de slimme Douglas (Chris Cooper), de sarcast van dienst Judith (Catherine O'Hara) en de sombere Bull (Michael Berry Jr.). En elk van de wezens vertegenwoordigt een facet van het karakter van Max.

Het scheelde niet veel of Where the Wild Things Are was omgetoverd in een tekenfilm (al dan niet in 3D), maar Jonze vond blijkbaar dat het verhaal niet enkel bestemd was voor jongeren maar zeker ook voor een volwassen publiek. Het feit dat de kleine Max ook die wezens "in het echt" kan raken, komt enkel maar het verhaal ten goede. Maar 'live-action' kost uiteraard meer geld, zeker als je denkt aan kostuums en fantastische decors. Maar Warner Bros heeft het volle vertrouwen in het project en maakte zomaar eventjes 100 miljoen dollar vrij. Het mag dan wel de helft zijn van het Alice in Wonderland (2009) budget, Spike Jonze wist echt wel een compleet nieuwe wereld te ontwerpen met indrukwekkende creaturen. Niemand minder dan Jim Henson (Labyrinth, The Dark Crystal, "The Muppet Show") werd dan ook aangesteld om de beestjes te ontwerpen, en met hier en daar wat cgi kwam het gehele circus in leven en kregen ze zelfs menselijke trekjes.

Maar ook de sterke soundtrack van Carter Burwell en de indrukwekkende fotografie van Lance Acord springt in het oog en maakt dit fantastische plaatje af. Voor de opnamen werd dan ook uitgeweken naar ongerepte Australische vlaktes en bosgebieden. Daar waar het acteerwerk van jongeren in films vaak irritant of teleurstellend is, zien we een natuurlijke en spontage Max Records. De jongen had dan ook al wat ervaring opgedaan in The Brothers Bloom (2008), ook al met Mark Ruffalo.

Zijn er minpuntjes? Wel, ik heb van de film genoten, maar ik besef dat het ontbreken van spetterende actie, een intense spanningsboog of een lijnrecht verhaal, heel wat mensen zal ontgoochelen. Dit is in eigenlijk een soort coming-to-age film van puberteit naar volwassenheid, en die een grondige analyse maakt van wat jeugdigheid en volwassenheid uiteindelijk betekenen. Een eigenzinnige karakterstudie in een melancholische sprookjeswereld. Het verschil met een regisseur als Tim Burton, is dat Spike Jonze nog meer gefascineerd is door de psychologie van zijn karakters. Where the Wild Things Are is een gewaagd en intelligent sprookje die volwassenen meer zal bekoren dan het uiteindelijke leespubliek van het jeugdboek.

Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando.

Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken

Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

***Related Post***
31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

Mijn eerste gedacht bij het zien van de trailer van de nieuwe Martin Scorsese prent Shutter Island (2009) was: "Waarom moeten ze zoveel verklappen?!?" Ik heb het boek van Dennis Lehane waarop de film gebaseerd is niet gelezen, maar bij het zien van de eerste beelden weet ik al hoe de film zal eindigen. Dit is een mystery-ghost-thriller en hoe meer je laat zien in een trailer hoe meer je op voorhand het mysterie zal blootleggen en het thriller-effect uiteindelijk zal uitdoven.

Korte inhoud: De film speelt zich af in 1954. De U.S. Marshalls Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) gaan op zoek naar een moordenares die ontsnapt is uit T.B.S.-kliniek 'Ashecliffe Hospital' voor langgestraften op Shutter Island, een eiland voor de kust van Massachusetts. Aangenomen wordt dat ze zich daar nog verborgen houdt. Een web van intrige en misleiding zorgt er al snel voor de nodige problemen. Zo krijgt Daniels van de plaatselijke doctoren geen toegang tot de archieven van het hospitaal die hem de broodnodige informatie zouden kunnen verschaffen. Een plotseling opstekende orkaan verbreekt de verbinding met het vasteland waardoor ze nu op zichzelf zijn aangewezen. Diverse langgestraften maken van de verwarring gebruik om uit de kliniek te ontsnappen. Teddy begint zo langzamerhand aan zijn geheugen, zijn partner en zelfs zijn gezondheid te twijfelen.

Dit is in ieder geval de eerste speelfilm van Scorsese sinds The Departed in 2006. In tussentijd heeft de Oscar winnende regisseur zich voornamelijk bezig gehouden met Shine a Light (2008), de documentaire over de Rolling Stones. Blijkbaar had de cineast bereikt wat hij wou bereiken, nadat zijn buddies Spielberg en Coppola hem voor hadden geweest met hun oscars. Scorsese werd 5 keer genomineerd voor Beste Regisseur maar het was pas in 2006 dat hij die erkenning ook kon verzilveren. En nu hij zijn doel heeft bereikt kan hij zichtbaar opnieuw freewheelen met documentaires, kortfilms en genre-thrillers voor het grote publiek.

Maar ook al is dit een populaire genrefilm, toch barst Shutter Island van het acteer-talent, te beginnen met zijn fetish-acteur DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Max Von Sydow. Ik verwacht er toch niet zo heel veel van, maar een beetje in de lijn van Cape Fear (1991) kan dit best nog ontspannend worden. Ik hoop alleen niet dat de trailer de film voor mij heeft verpest. De film komt bij ons uit op 14 oktober 2009.

De Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles maakte indruk met zijn film op Cannes. In 2002 brak de ex-videoclip/reclamefilm maker door met een meesterwerkje genaamd Cidade de Deus (2002), een kleurrijke en tevens rauw-realistisch portet over het leven van jongeren in de gewelddadige buitenwijken van Rio De Janeiro. En in tegenstelling tot de Waalse vedetten Dardenne is het niet allemaal sociaal drama wat de klok slaat, ook de manier van vertellen, de stijl en het camerawerk zijn van cruciaal belang. Meirelles gaat op zoek naar beelden om het sociale drama uit de clichés te halen, en zijn opvolger The Constant Gardener (2005) was daar tevens ook een schoolvoorbeeld van.

Maar net zoals de gebroeders Dardenne filmt de cineaste ook voornamelijk op locatie mét de locale bevolking. Zijn betrokkenheid met de Keniaanse bevolking tijdens de opnamen van The Constant Gardener omschreef hij als volgt: "Omdat ik uit Brazilië kom, kon ik de film op een andere manier maken dan een Brit gedaan zou hebben. Ik identificeerde me meer met de Kenianen dan met de Britten in het verhaal. Ik heb er veel Britse personages en plotlijntjes uitgehaald. Daarvoor in de plaats heb ik een aantal scènes bedacht in de straten van Nairobi. Met sfeer in plaats van plotontwikkeling."

Hiermee behoort Meirelles tot een elite aan filmmakers dat ondanks toenemende budgetten en het werken met duurbetaalde acteurs, geen concessies aan vorm of inhoud doet: hij wil op de eerste plaats zijn eigen ideeën en stijlmiddelen uitbouwen. Zijn eigenzinnige stijl leverde hem trouwens al een flinke schare fans op. Bewonderaars die al geruime tijd uitkijken naar Meirelles nieuwe film, Blindness (2008), de verfilming van de gelijknamige bestseller van de Portugese Nobelprijswinnaar José Saramago.

Korte inhoud: In deze mysterieuze thriller worden de inwoners van een vredig stadje plotseling opgeschrikt door abrupte blindheid. De blinden worden in quarantaine geplaatst in een hospitaal. Onder hen ook een dokter (Mark Ruffalo). Zijn vrouw (Julianne Moore) blijft merkwaardig genoeg haar zicht wel behouden, maar doet net alsof ze ook blind is om bij haar man te kunnen blijven. De chaos en verwarring in het hospitaal slaan al gauw om in een soort survival of the fittest, en geweld neemt schrikbarend snel toe. Langzaam maar zeker brokkelt de beschaving in het stadje af. De doktersvrouw lijkt de enige te zijn die de boel nog onder controle kan houden, maar ze wordt gedwongen het feit dat ze kan zien geheim te houden, uit angst voor vijandige represailles.

Blindness ligt dus volledig in de lijn van de (post-)apocalyptische trend die we kennen met films als Children of Men, Cloverfield, The Happening, Sunshine, Southland Tales, I Am Legend, 28 Weeks Later,… en zet de breekbaarheid van de mensheid centraal in een maatschappij die aan het vervallen is. In tegenstelling tot Children of Men (2006) wordt niemand onvruchtbaar, maar wel blind, wat de mensen compleet gek maakt en omzet in primitieve wezens. Ook de opbouw van de film lijkt hetzelfde patroon te volgen als de prent van Alfonso Cuarón. Bij het zien van de trailer lijkt het toch niet meteen te gaan om een rip-off van Children of Men, maar dat de focus toch eerder ligt op de 'intieme relaties' dan 'de wereld die om zeep gaat'.

*** HQ pics uit Blindness ***

Was de film enkele jaren eerder uitgebracht, was daar geen sprake van geweest. Aan Meirelles ligt de matige timing in elk geval niet, want hij wilde de roman van Saramago tien jaar geleden al verfilmen. "I was attracted by the paradox of making something visual about sightlessness." Er was alleen een probleem. De schrijver José Saramago wilde de rechten van zijn boek niet verkopen. Ook anderen die interesse toonden in het verfilmen van het boek, onder wie Gael García Bernal en Whoopi Goldberg, kregen nul op het rekest. Saramago is een uitgesproken Stalinist. Hij groeide op in een arm gebied in Portugal, een land dat de helft van de 20e eeuw onder rechtse dictators gebukt ging. Door die omstandigheden ontwikkelde de schrijver een grimmige kijk op mensen, de regering en het geloof. Toen een van zijn boeken door de Portugese regering verboden werd, vertrok hij naar de Canarische Eilanden. Vanwege zijn overtuiging kon Saramago het niet goedkeuren dat het kapitalistische Hollywood met zijn verhaal zou gaan lopen, vandaar zijn hardnekkige houding. Pas in 2005 ging de schrijver schoorvoetend akkoord met het voorstel van producent Niv Fichman en scenarioschrijver Don McKellar, onder voorwaarde dat de overheersende politieke boodschap versoepeld moest worden en dat het verhaal in een onherkenbaar land zou plaatsvinden. Fichman betrok vervolgens García en Meirelles - die dolblij waren dat hun droomproject tóch doorgang kon vinden - weer bij het project. García kreeg bovendien een van de hoofdrollen toegewezen.

De grootste uitdaging voor Meirelles was niet het samenstellen van een getalenteerde internationale cast, maar zijn manier van filmen. Want hoe creëer je een wereld waarin slechts één iemand kan zien? Of zoals Meirelles het zelf zegt: "Film is all about point-of-view and in this film there is none". En dus bedacht hij een melkachtig filmpje dat hij over de camera legde, om een beeld te geven van het perspectief van de blinden. Hoe zien zij de wereld? Volgens Meirelles dus door een witte, melkachtige waas. Bovendien moest de regisseur alle verwijzingen naar een plaats en een tijd wegwerken, op orders van Saramago. Zo hebben de karakters geen namen maar gaan ze door het leven als Girl with the Dark Glasses (Alice Braga), Old Man With Eye Patch (Danny Glover) of King of Ward 3 (Gael García Bernal). Meirelles gaat in zijn volgende project By Any Means Necessary (2009) de cel in voor een thriller waar een undercover-agent toenadering zoekt tot een gevangene die iets meer zou weten over een terroristische aanslag. 'Blindness' werd gekozen als openingsfilm voor het festival van Cannes 2008. Oordeel zelf of de film het niveau haalt van zijn twee vorige prenten. De film zou eind 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.