De FilmBlog

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Was Dino De Laurentiis nog in leven, dan ben ik niet zeker dat hij tevreden zou zijn met de nieuwe Conan the Barbarian (2011). Het origineel was een echte 80'ties barbaren film van de pulp-fiction auteur Robert E. Howard, die de carrière van Arnold Schwarzenegger gestalte gaf. Deze remake zal waarschijnlijk binnen een paar maanden compleet vergeten zijn.

Korte inhoud: Conan (Jason Momoa) is de laatste van zijn volk. Hij zag zijn vader Corin (Ron Perlman) sterven en is vastbesloten om zijn vader te wreken. Hij zal iedereen doden die verantwoordelijk was voor de dood van zijn volk. Maar hij heeft een erg gevaarlijke vijand: de almachtige Khalar Sing (Stephen Lang) en zijn behekste dochter Marique (Rose McGowan). Maar Conan wordt dan weer bijgestaan door de dappere Tamara (Rachel Nichols).

De nieuwe Conan is Jason Momoa, de acteur uit de geweldige tv-serie "Game of Thrones". Spijtig voor hem is hij beland in een productie van videoclip maker Marcus Nispel (Friday the 13th, The Texas Chainsaw Massacre) die van deze prent een luidruchtige, potsierlijke vertoning heeft gemaakt met een teleurstellend en verlammend effect bij de toeschouwers. Het is enerzijds wel groots aangepakt maar anderzijds oppervlakkig en compleet overbodig.

Tenzij jullie uiteraard gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, kan ik deze film eigenlijk niet aanraden. Maar Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Momoa en Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. En voor wie er mocht aan twijfelen, in de originele film was er wel degelijk een seksuele spanning tussen Schwarzenegger en Sandahl Bergman.

Bij het zien van deze remake besef je hoe knap het origineel van John Milius wel is. Die eerste scène waar de ouders van de jonge Conan worden vermoord blijft nog sterk in mijn geheugen - en dat zeker ook dankzij de sterke muziekscore van Basil Poledouris. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie. Ik denk dat mijn spoof poster wel waarheid zal worden, ook al sluit ik tegenwoordig niets meer uit.

*** Conan the Barbarian trailer ***

***Related Posts***
20/06/2011: Conan the Barbarian trailer
28/07/2008: Red Sonja en Conan slijpen hun zwaarden
16/08/2007: Conan the Barbarian in nieuwe handen
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films
01/01/2006: Conan the Barbarian 3
16/07/2005: Conan the Barbarian will be back
15/10/2004: Komt Schwarzenegger terug voor Conan the Barbarian

Er is zoveel verkeerd aan de nieuwe trailer van Conan the Barbarian (2011) van regisseur Marcus Nispel, dat ik niet precies weet waar te beginnen. Het lijkt wel gemaakt door dezelfde leeghoofden die Clash of the Titans (2010) in elkaar hebben gestoken, en dat voorspelt in ieder geval weinig goeds.

Korte inhoud: Conan (Jason Momoa) is de laatste van zijn volk. Hij zag zijn vader sterven en is vastbesloten om zijn vader te wreken. Hij zal iedereen doden die verantwoordelijk was voor de dood van zijn volk. Maar hij heeft een erg gevaarlijke vijand: de almachtige Khalar Sing.

Iedereen ging er een beetje vanuit dat het om een remake zou gaan, maar het werd dan uiteindelijk een reboot die zijn inspiratie zocht in de strips van Robert E. Howard. En dat was op zich ook de beste optie gezien de originele film moeilijk te overtreffen is met Arnold Schwarzenegger en de krachtige muziekscore van Basil Poledouris. Maar dit beloftevol project kreeg snel een bitter smaakje nadat bekend werd dat videoclip-maker Marcus Nispel de film zou regisseren. De man heeft een niet onaardige, maar anderzijds weinig vernieuwende remake gemaakt van de Texas Chainsax Massacre. Nadien bewees hij met films als Pathfinder (2007) en Friday the 13th (2008) dat hij er gewoon niks van bakt als verhalenverteller en het vooral moet hebben van de mooie fotografie van Daniel Pearl. Maar voor deze Conan reboot moest hij het stellen met de minder getalenteerde DoP Thomas Kloss, en dus zou de film visueel ook zwaar kunnen teleurstellen. Ik heb in ieder geval weinig mooie beelden gezien in de trailer, maar ik was misschien iets teveel afgeleid door de cgi-troep die ze noodgedwongen in de film wilden wringen.

Van wat je al kan uitmaken uit de trailer zie je dat we te maken hebben met heel wat onbekende gezichten. Het begint al met de hoofdacteur die gespeeld wordt door Jason Momoa. De man straalt weinig charisma uit en ziet er eigenlijk meer uit als een villain dan als een leiderfiguur die we willen volgen. Daarnaast zien we Rachel Nichols in de rol van Tamara en Rose McGowan heeft ook nog een rolletje kunnen krijgen als Marique. Ook Ron Perlman is van de partij, alsook Stephen Lang.

De trailer is gemonteerd op rockmuziek die geen beetje past met de geest van het verhaal, laat staan dat het überhaupt werkt. Alles ziet er heel goedkoop uit en bestemd voor teenagers die net de leeftijd van 16 hebben bereikt en staan te trappelen om een R-rated film mogen zien vol geweld, bloed en seks. En gezien het gedistribueerd wordt door Lionsgate (en bijvoorbeeld niet door Universal) zullen we hier wel te maken hebben met een ordinaire barbarenfilm die weinig voeling heeft met de strips (en ja, ik heb er als jonge tiener heel wat van gelezen). Op 14 september 2011 komt de film bij ons uit, ook in 3D (of wat had je gedacht).

Zoals verwacht zal er geen vervolg komen op de Friday the 13th (2009) remake. De reden ligt voor de hand, de film is ronduit slecht bevonden door zowel publiek als pers.

Het openingsweekend voor de remake was anders wel behoorlijk goed met een recette van 44 miljoen dollar. Maar de slechte mond-aan-mond reclame had ervoor gezorgd dat het publiek weg bleef in de meer dan 3000 bioscoopzalen.

Op DarkHorizons was het volgende bericht te lezen: Platinum Dunes producer Brad Fuller has confirmed that a sequel to last year's remake of "Friday the 13th" has essentially been canned. Asked about its status, Fuller mentioned on his Twitter account that the project "is dead - not happening" and later told Bloody Disgusting that "right now there is no movement on Friday 13th: Part 2".

Ik herinner me nog dat ze nog voor de release van de film spraken over een mogelijk vervolg, in dezelfde lijn als de Halloween franchise. Maar volgens mij is het niet zozeer het financiële plaatje die een rol speelt, dan wel het gebrek aan een interessant script voor een hedendaags veeleisend publiek. De eerste twee originele Halloween films vielen best mee, maar de originele Jason reeks is toch wel een beetje van de pot gerukt. De slasher was niet echt boeiend genoeg, ondanks de vele straight-to-video sequels die ze hebben gemaakt. Hij stierf op het einde van elke film om dan opnieuw op te duiken in een nieuwe film om achter tienermeisjes aan te zitten. Michael Myers en Freedy Krueger zijn veel interessanter qua karakters. Jason is gewoon een serial killer met de grootste bodycount, that’s it.

Ik vind het dus eigenlijk geen verlies. Ik wa zelfs al van bij het begin geen grote voorstander van een Friday the 13th remake. Het resultaat is slaapverwekkend en voor een horrorfilm is dit toch wel triestig. Regisseur Marcus Nispel slaagt er gewoon niet in om de film relevant te maken, laat staan beangstigend. Ze hadden de film evengoed ‘Friday the 13th part 12’ kunnen noemen in plaats van ‘remake’. Laten we hopen dat A Nightmare on Elm Street (2010) stukken beter zal zijn.

***Related Post***
20/03/2009: Friday the 13th review
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th krijgt Bay touch
12/06/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers

Nadat Michael Myers een facelift kreeg door Rob Zombie kon het niet uitblijven dat ook Jason Voorhees een remake zou krijgen. En het is wederom Marcus Nispel (The Texas Chainsaw Massacre - remake) die de eer krijgt om het horroricoon nieuw leven in te blazen met Friday the 13th(2009) en misschien wel klaarstomen voor een nieuwe reeks. Dat is in ieder geval de bedoeling van producent Michael Bay, die binnenkort ook Freddy Krueger wil aanpakken. Dit is echter geen remake in de strikte zin van het woord, eerder een soort herkauwing van het originele materiaal. Enkel spijtig dat het niet even verrassend en origineel is als de Halloween remake.

Jason Voorhees, de notoire serialkiller met zijn hockeymasker en vlijmscherpe machete uit de Friday the 13th reeks heeft zich nog maar eens van zijn slechtste kant laten zien in een film die ver van een exacte kopie is van het origineel uit 1980. De horde fans van de serie zullen in het verhaal heel wat scènes herkennen uit de voorgaande delen. Zo hebben de makers besloten om Jasons misvormde gezicht met een jute zak te verbergen zoals in Friday the 13th Part 2 (1981) om gedurende het verhaal te laten zien hoe hij aan zijn hockeymasker is gekomen. Ook de twee minuten durende proloog doet de beginsequentie van de eerste film nog eens dunnetjes over. Het einde van de film is ook sterk geïnspireerd op het eerste deel. Maar het zal een opluchting zijn voor de liefhebbers van veel naakt, seks, bloed en slachtoffers, dat de makers voluit zijn gegaan voor de R-rating.

Korte inhoud: Clay Miller (Jared Padalecki) is op zoek naar zijn vermiste zus en komt op zijn zoektocht terecht in de donkere bossen van Crystal Lake. Tussen de met mos bedekte bomen ontdekt hij een aantal vervallen houten kampeerhuisjes. En dat is niet het enige wat er zich bevindt tussen het struikgewas. Tegen het advies van de politie en de plaatselijke bevolking in onderzoekt Clay de weinige aanwijzingen die hij heeft. Hij krijgt hierbij hulp van een jonge vrouw (Danielle Panabaker) die samen met een paar studiegenoten (Amanda Righetti, Travis Van Winkle, Aaron Yoo, Julianna Guill, Willa Ford, America Olivo, Ryan Hansen) naar het gebied is gekomen om een weekend lang de bloemetjes buiten te zetten. Ze zullen echter een aantal gruwelijke ontdekkingen doen die ze niet hadden verwacht.

Diegene die geen flauw benul hebben wie Jason Voorhees (…welkom op planeet Aarde), hoeft niets te vrezen om iets te missen. De intro van de film wordt het verhaal rondom Jason (Derek Mears) en zijn moeder Pamela Voorhees kort behandeld. Vervolgens maken we in het eerste halfuur kennis met een groep jongeren wiens levensverwachtingen drastisch zal minderen naarmate de film vordert. Na de eerste akte wordt de film gewoon overgedaan met een nieuwe groep jongeren die naar Crystal Lake trekt. Seks, drugs en feesten is het enige waar zij aan denken. Clay Moore (Jared Padalecki) echter niet, hij is op zoek naar zijn vermiste zusje, één van de meiden uit de eerste akte van de film. Het verhaal zelf heeft verder niet veel om het lijf.

Alles wat je verwacht van een typische teenage slasherfilm zit in deze escapistische Platinum Dunes prent, maar ook niets meer dan dat. Het is anderhalf uur pretentieloos vermaak met een aantal efficiënte schrikmomenten die vooral worden gecreëerd door onverwachte harde geluiden als bliksem of een dier die plotseling te voorschijn springt. Niet iedereen wordt aan het mes geregen van Jason, hij gebruikt ook andere moordwapens zoals een hakbijl en (I kid you not!) een pijl en boog. Jason beweegt snel en is inventief in het moorden. Erg geloofwaardig is het allemaal echter niet want Jason is in bepaalde scènes wel iets te snel. Het mocht van mij iets meer serialkiller zijn en iets minder superhero, maar goed. De actie is in vele gevallen slecht in beeld gebracht en vaak zie je dus ook niet wat er is gebeurd. Bij het eerste slachtoffer heb je dus geen idee wat er precies is gebeurd en dat was meer het resultaat van gepruts dan van een uitgewerkte intentie.

Net zoals zijn mentor Michael Bay is regisseur Marcus Nispel een beeldjesmaker die met moeite een coherent verhaal kan vertellen of zelfs maar menselijke karakters kan uitwerken. En dat zorgt er meteen voor dat alles heel vluchtig is en nauwelijks echt pakkend. Meer nog, de film is gewoon SAAI! Marcus berust zich enkel op de gortigheid van bepaalde moorden om de spanning hoog te houden, maar slaagt er niet in om ons op het puntje van onze stoel te krijgen. Alles is zo voorspelbaar en ééndimensionaal dat je er van moet geeuwen. Deze remake maakt van de oorsponkelijke B-horrorprent van Sean S. Cunningham een echt meesterwerk, en dat is op zich wel een prestatie. Maar de remake is wel beter dan Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan (1989) … als dat al iets betekent.

***Related Posts***
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat ook een Bay-touch
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers

De Belgische distributeurs waren opgetogen dat ze Friday the 13th (2009) als eerste mochten uitbrengen op 11 februari 2009 terwijl het gros van de landen de release met twee dagen uitstelt tot ... eu…VRIJDAG DE 13e! Spijtig dat de Belgen de hint niet meteen door hadden, maar goed. Het gaat hier over een zoveelste remake, deze keer gebaseerd op de cultklassieker Friday the 13th (1980) van Sean S. Cunningham. Een typische 80'ties horror-slasher die gemakkelijk uitgewisseld kan worden met de Halloween en de Nightmare on Elm Street-saga.

Voor wie verzot is de op de Halloween (2007) remake of de The Texas Chainsaw Massacre (2003-2006) remake en prequel, zal wel staan te popelen om deze versie te zien. De regisseur van dienst komt uit de Michael Bay stal en heet Marcus Nispel, verantwoordelijk voor die eerste TCM remake en die rotzooi van een Pathfinder (2007). Nispel is net zoals Bay een beeldenmaker wiens behendigheid als verhalenverteller heel beperkt zijn. Nu ja, het is een no-brainer-slasher-horror prent dus de moeilijkheidsgraad ligt al even hoog als het in beeld zetten van een huwelijksfeest. Verwacht dus maar een standaard filmpje bestemd voor een MTV-publiek.

Korte inhoud: Een groep jongeren wil een kamp opzetten speciaal voor kinderen met medische problemen. Hun plannen lopen spaak, wanneer een onbekend persoon de begeleiders één voor één afslacht.

Knappe tienermeisjes die vluchten in het bos, de akelige stem van moeder, duistere scènes, het hockey-masker, bloederige moordpartijen, jullie weten wat jullie te wachten staat. Het is ondertussen geleden sinds Freddy vs. Jason (2003) dat we nog Jason aan het werk hebben gezien. Hij was toen vertolkt de door de 2 meter lange kolos Ken Kirzinger, die een tand verloor tijdens de opnames. Voor deze remake werd die andere kolos, Derek Mears, opgeroepen om in de huid te kruipen van de serie-moordenaar.

De weerloze slachtoffers van dienst worden vertolkt door een all-american calvin klein cast Travis Van Winkle, Danielle Panabaker, Jared Padalecki, Julianna Guill, Willa Ford, Ryan Hansen, America Olivo en Amanda Righetti, alsook de jonge “wacko” aziaat van dienst, vertolkt door Aaron Yoo. Het script is van de hand van de twee beginnende (en goedkope) scenaristen Damian Shannon en Mark Swift. Hieronder vinden jullie de eerste teaser-trailer.

***Related Posts***
20/03/2009: Friday the 13th review
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat ook een Bay-touch
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers

Ik denk dat iemand uit een langdurige narcose is ontwaakt bij Maxim, want daar hebben ze zonet Sarah Michelle Gellar uitgeroepen tot Vrouw van het Jaar, alstublieft!

Of deze eretitel het werk van Gellar wil eren dan wel de vooruitzichten van 2008 in de verf zetten is me niet helemaal duidelijk. Het is me echter niet ontgaan dat Gellar de laatste jaren (!) gewoon van het witte doek is verdwenen en meestal verscheen in straight-to-dvd materiaal van geen belang. De prenten die ze op stapel heeft zijn 2 Aziatische horror remakes - YUK ! - en de horror Alice (2008) van regisseur Marcus Nispel die ons eerder de overbodige TCM remake (2003) bezorgde en onlangs de bij ons straight-to-dvd flop Pathfinder (2007). Niet meteen films waar ik dus op zit te wachten en met mij de overgrote meerderheid van de filmliefhebbers.

En ...Buffy is back?! Waar hebben ze het over? Zowel Gellar als Buffy zijn helemaal niet back! Nergens is bekend gemaakt dat er een nieuwe reeks van Buffy the Vampire Slayer zou komen. Het heeft er dus alle schijn van dat de redactie van Maxim ofwel omgekocht zijn, ofwel heel weinig van film afweten. Nochtans poogt Maxim een graantje mee te pikken van de populariteit van filmblogs/sites, maar dan hebben ze met deze issue wel alle geloofwaardigheid verloren.

Voor mensen die niet vertrouwd zijn met het blad, good for you, maar ter verduidelijking van het artikel kan je Maxim best omschrijven als een soort P-Magazine maar dan met meer middelen, mooiere vrouwen en een grotere oplage. Maxim is een blad die porno op een smaakvolle manier probeert te verkopen door net genoeg edele delen te verhullen van meisjes die maar al te graag naakt voor de camera willen staan. Op die manier kunnen ze de drempelvrees van heel wat mannen opvangen die net iets te verlegen zijn om een exemplaar van Hustler, Penthouse of Playboy te kopen.

Dat de interviews en de korte artikels enkel tot doel hebben het schuldgevoel te verdoezelen van de op 'seks beluste man', zou een reden kunnen zijn dat de deskundigheid in vele gevallen zoek is. Men wil het verkoopcijfer de lucht in jagen door 'naakt' te verkopen en vanuit dit uitgangspunt worden deze teksten ook samengesteld. Ik vraag me af of ze ook een Man van het Jaar zullen verkiezen? Misschien wel David Duchovny...

***Related Posts***
28/10/2006: The Grudge review
31/08/2006: Sarah Michelle Gellar is verzot op horror
23/04/2005: Sarah Michelle Gellar als porno-actrice

Pathfinder (2007) is niet meteen een film die brokken zal maken aan de box-office. Deze Fox productie werd geregisseerd door Marcus Nispel die uiteindelijk een beeldjesmaker is maar geen flauw benul heeft hoe hij een coherent en aangrijpend verhaal moet vertellen en enkel maar bekwaam is om remakes te maken (Conan the Barbarian remake, Friday the 13th remake, The Texas Chainsaw Massacre remake).

Korte inhoud: Een schip met Vikingen strandt in Noord-Amerika en plundert op brute wijze een indianendorp. In de chaos laten de Vikingen één van hun kinderen achter. De indianen besluiten dat de jongen niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor de daden van zijn volk en ze besluiten hem in hun midden op te nemen. De jongen groeit op tussen twee werelden en heeft moeite om vast te houden aan zijn oude Viking-identiteit. Dan, jaren later, keren de Vikingen terug om opnieuw dood en verderf te zaaien.

Laat ik meteen de mensen die naar school zijn geweest (en genoten van een basiscursus geschiedenis) waarschuwen dat deze Pathfinder verre van geïnteresseerd is om de Vikingen op een accurate manier te benaderen, zowel in daden als in kleding. Het zijn louter referenties naar de foutieve clichés die we van hen hebben. Feit si wel dat Vinkingen niet allemaal een helm droegen en al zeker niet met horens, en dat er in de periode waar de film zich afspeelt nog geen paarden rondliepen in Amerika, laat staan dat Vikingen erop zouden rijden. Dit is een Hollywood film bestemd voor een jong publiek die verzot is op bloed en zwaardgevechten en hun verstand liever op nul willen zetten ( ~ houden).

Marcus lijkt in deze prent wel de slow-motion te willen heruitvinden, want hij gebruikt dit effect om de haverklap tot ergernis van zowat elke toeschouwer. Komt daar nog bij die vreselijke dialogen en het gebrek aan een script met een plot en het ligt voor de hand dat deze film een magere indruk zal nalaten bij pers en publiek. Karl Urban is nochtans geen slecht acteur maar moet dringend zijn agent ontslaan want hij valt van de ene flop in de andere. Anderzijds zien we ook nog Clancy Brown en Moon Bloodgood opduiken in deze prent.

De grauwe, donkere en kleurloze sfeer zit wel goed, maar ja, dat is het minste wat je kan verwachten. En na de eerste 2 à 3 minuten in de film voel je al dat dit op niets zal uitdraaien. En welke puber hebben ze hier gevonden om deze belachelijke dialogen uit te schrijven? Heeft hier niemand op de set even alles stil gelegd en op zijn John McEnroe's zoiets uitgeschreeuwd als: "You can not be serious! " ?