mar adentro

  • Agora (2009) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was een tijdje stil geweest rond regisseur Alejandro Amenábar. Het is ondertussen al een hele tijd geleden dat Mar Adentro (2004) de Oscar voor beste buitenlandse film won, en The Others (2001), Abre Los Ojos (1997) en Tesis (1996) liggen nog verder in het verleden. Maar Amenábar brak de jarenlange stilte met een historische epos genaamd Agora (2009).

    agora_2009_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het is de 4e eeuw na Christus dat Egypte onderdeel is van het Romeinse Rijk. Als er in de straten van Alexandrië een gewelddadige religieuze opstand uitbreekt, verplaatst het gevecht zich naar de legendarische bibliotheek. Binnen de muren van dit gebouw vecht de wetenschapper Hypatia (Rachel Weisz) met haar leerlingen voor het behoud van de wijsheid van de oude beschaving. Orestas (Oscar Isaac) heeft een oogje op haar maar ook de jonge slaaf Davus (Max Minghella, zoon van de overleden regisseur Anthony) raakt verscheurd tussen zijn geheime liefde voor zijn meesteres en de vrijheid. Als hij de vrijheid wil bemachtigen, kiest hij partij voor de vijand…..de Christenen.

    Agora is na The Others de tweede Engelstalige film van Amenábar, die ook het scenario schreef samen met Mateo Gil, maar de vorige film was in vergelijking toch iets meer aangrijpend. Ik zou niet zo ver gaan als de film "saai" te noemen, maar laten we eerlijk zijn, Agora is niet meteen iets waar je opgewekt van wordt of en al evenmin ontroerend of dramatisch. Het is een typische studio-prent die iets teveel opzoekingswerk heeft verricht naar de geschiedenis van deze Griekse wiskundige en filosofe, in plaats van zich te bekommeren voor het bioscoop-publiek die zich bij momenten in een geschiedenis-les waant.

    Uiteraard valt er wel voor te zeggen over het onderwerp. De clash tussen religie en wetenschap heeft al heel wat bijzonder knappe drama’s opgeleverd, zoals The Name of the Rose (1986). En zelfs dit verhaal zou zeker mijn wild enthousiasme kunnen opwekken indien het echter op een meer dramatische manier werd verteld. Ik had véél meer verwacht van een regisseur die met het strikte minimum angstaanjagende cinema kon maken (cf. The Others). Maar misschien waren het de zenuwen en had Amenábar niet verwacht dat hij zomaar eventjes 73 miljoen dollar zou krijgen voor zijn film. Een kwalijke vergissing voor Focus Features, het art house departement van Universal, want de film was een gigantisch flop, met nog geen 1 miljoen dollar recette in de States. Maar eerlijkheid gebied te zeggen dat de film er nauwelijks verdeeld werd. Daarentegen werd hij wel goed onthaald in de rest van de wereld met een recette van 38 miljoen dollar. Maar de boekhouding bleef wel in bloedrode cijfers.

    agora_poster_02.jpgagora_poster_01.jpgagora_poster_03.jpgagora_poster_04.jpg

    Fans van historische drama’s zullen hier een vette kluif aan hebben, maar diegene die zoekt naar menselijk drama is hier aan het verkeerde adres. Pakweg 60 jaar geleden heeft met veel van dergelijke films gemaakt, maar het is volkomen te begrijpen dat ze hiermee gestopt zijn. Anders een uitstekend middel tegen slapeloosheid. Toch koester ik de hoop dat deze film ooit nog een reboot zal krijgen.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 23 januari 2011

     

    *** Agora trailer ***

  • No Country for Old Men van de Coen Brothers

    Pin it!

    Een film van de Coen-Brother, Ethan en Joel Coen, laat je nooit onberoerd. Denk maar aan Fargo, The Big Lebowski, Raizing Arizona, Blood Simple, The Hudsucker Proxy. Ze weten ons telkens te verrassen met een mix van absurde en gevatte humor, buitengewone scènes, originele plotwendingen, interessante cinematografie en bovenal een intrigerende sfeer. En dit is zeker ook wel het geval met No Country for Old Men (2007).

    No Country For Old Men

    Korte inhoud: Llewelyn Moss (Josh Brolin) is een arme stakker die met zijn vrouw (Kelly Macdonald) in een woonwagenkamp woont. Op een dag trekt hij er op uit om te jagen en midden in de dorre woestijn treft hij een angstaanjagend tafereel. Autowrakken liggen her en der verspreid. Tussen het 'oud ijzer' vindt Llewelyn ook een koffer vol geld. Hij besluit het te houden, wat misschien geen al te slimme beslissing is aangezien het hier om in totaal 'twee miljoen dollar' gaat. Alsof dat nog niet genoeg reden is om de buit te laten liggen en de politie te bellen liggen er ook enkele met kogels doorzeefde lijken naast de wagens terwijl er ook nog enkele wapens en een karrenvracht harddrugs op de plaats delict rondzwerven. Maar de wellicht iets te opportunistische Llewelyn denkt er mee weg te kunnen komen. Had hij het geld nou maar laten liggen... Want het duurt niet lang of hij krijgt de gruwelijk enge en kille huurmoordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem) achter zich aan. Chigurh is ingeschakeld door de mannen die claimen de rechtmatige eigenaars van het geld te zijn. Sheriff Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones) zet de achtervolging in, in de hoop het geweld dat op de loer ligt voor te kunnen zijn. Hier is de trailer.

    Dit verhaal deed me dus meteen denken aan A Simple Plan (1998) van Sam Raimi. Het is uiteraard een uiterst interessant plot om uit te spitten, want elk van ons zou ook wel voor een zwaar dilemma komen te staan moesten ze op een koffertje van 2 miljoen euro komen te stoten. Is het drugsgeld? Is er iemand naar op zoek? Kan ik het houden zonder dat iemand het te weten komt?

    De Coen Brothers baseerden hun film op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy uit 2005. Een verhaal die meteen de deuren open zet voor een sfeervolle misdaadfilm met morbide en absurdistische trekjes. Vreemd genoeg kozen Ethan en Joel Coen voor de invulling van de cast niet meteen voor hun fetish-acteurs, zoals Frances McDormand, John Turturro, John Goodman of Steve Buscemi. Daar staat echter een interessante lijst acteurs tegenover. Vooral de aanwezigheid van Javier Bardem zal menig filmliefhebber kunnen bekoren. De Spaanse acteur is één van de beste uit zijn generatie en schitterde eerder al in films als Before Night Falls en het veelgeprezen Mar Adentro (2004). In No Country for Old Men laat hij zich als de angstaanjagende moordenaar Chigurh van een bijzonder duistere kant zien. En dat terwijl hij bijna had bedankt voor de eer. Bardem heeft een hekel aan geweld en uitgerekend zijn personage is verantwoordelijk voor een groot deel van 'dood en verderf' dat deze prent kenmerkt. Hij liet zich uiteindelijk overtuigen door het feit dat het geweld van Chigurh nooit iets oplost, maar slechts nieuw geweld oproept.

    Naast Bardem is ook Josh Brolin een interessante naam in de cast. De Amerikaan is aan een opmerkelijke opmars bezig, nadat hij recentelijk naast Denzel Washington en Russel Crowe schitterde in Ridley Scotts gangsterepos American Gangster (2007). Tommy Lee Jones vervolgt zijn reeks gedurfde projecten die werd ingezet met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en voortgezet met In the Valley of Elah (2007) van Paul Haggis. In de bijrollen zijn verder de onvermijdelijke Woody Harrelson, in een voor hem toepasselijke rol als arrogante premiejager, karakteracteur Barry Corbin, Stephen Root en Kelly Macdonald te zien. De cinematografie is in de vertrouwde handen van Roger Deakins - die al vijf keer werd genomineerd voor een Oscar, waaronder voor de Coen-films Fargo, O Brother Where Art Thou en The Man Who Wasn’t There - wat betekent dat we van deze film weer fraaie kadrages mogen verwachten.

    01 02 03

    De broers gaan er prat op dat ze zo ongeveer alles samen doen, maar er is wel degelijk een taakverdeling; Joel treedt op als regisseur, Ethan als producent. Samen schrijven ze het scenario en zijn ze - onder het pseudoniem Roderick Jaynes - verantwoordelijk voor de editing. Maar voor hun nieuwste film, No Country for Old Men, treden ze voor het eerst gezamenlijk op als regisseur. Hoe dit precies werkt heb ik nooit echt kunnen begrijpen. Ik ben zelf een jonge regisseur die regelmatig een tv-spot regisseert, en heb ooit eens een film te gemaakt in co-realisatie. Dit was voor mij niet echt iets wat voor herhaling vatbaar was. Voor een acteur is het een nachtmerrie om van twee personen regie-aanwijzingen te krijgen. Zelfs voor een DoP (Director of Photography) is het vaak verwarrend om twee richtingen op te volgen. Co-realisaties lukt bij mijn weten slechts wanneer beide regisseur geheel op elkaar ingestemd zijn (broers zijn van elkaar helpt uiteraard, cf. Wachowski Brothers, Farrelly Brothers,...) en een duidelijke visie hebben uitgewerkt alvorens de film in productie te brengen.

    De film heeft ondertussen al een release gehad in de States en ofwel hoor je stemmen opgaan dat het niet minder is dan een meesterwerk, terwijl de anderen de film als te gewelddadig en te experimenteel afschrijven. Het is in ieder geval een film die veel emoties losmaakt. Wie het eerder werk van Ethan en Joel Coen kan waarderen, zal ongetwijfeld reikhalzend uitkijken naar de première van No Country for Old Men bij ons, op 23 januari 2008. De film wordt al genoemd als een van de grote kanshebbers voor de eerstvolgende Oscaruitreiking. Een film om naar uit te kijken!

    De broers maken zich nu klaar voor een spaghettiwestern met scènes van primitieve gruwelmethodes. Het wordt dus geen prent voor gevoelige zielen. Joel Coen zei het volgende: "We hebben een western geschreven met veel geweld in. Scalperingen, verhangingen, indianen die mensen folteren met mieren en hun oogleden afsnijden". Ethan voegde hoeraan toe: "Het wordt wel een echte western, die zich afspeelt in de jaren 1870. Er komt één scène in die niemand ooit zal vergeten dankzij een bijzondere kip". Ook Shakespeare komt aan de beurt met een adaptatie van 'Julius Caesar', in Hail Caesar (2009). Maar eerst is nog de komedie Burn After Reading (2008) aan de beurt met George Clooney, Brad Pitt, Frances McDormand en John Malkovich.

    Update 01/09/2008: Tommy Lee Jones heeft filmmaatschappij Paramount Pictures aangeklaagd omdat hij nog geld moet krijgen voor de film No Country for Old Men. De acteur eist ruim zeven miljoen euro aan niet betaalde bonussen. Jones claimt dat was afgesproken dat hij zou delen in de winst van de film. Die bracht ruim 112 miljoen euro op, maar de 61-jarige acteur zegt daar geen cent van te hebben gezien. Hij wil nu dat er een accountant wordt aangesteld om te bepalen op hoeveel geld hij nog recht heeft.

    *** No Country for Old Men trailer ***

  • Mar Adentro (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    België, Nederland, Duitsland en Frankrijk mogen nog hun films bundelen, nooit zullen ze aan de knieën komen van het West-Europese filmland bij uitstek, Spanje. Iedereen kent ondertussen Pedro Almodovar, maar deze wordt nu ook vergezeld door een ander filmtalent, Alejandro Amenábar. Oorspronkelijk geboren in Chili, maar opgegroeid in Spanje, heeft Amenábar zijn filmdebuut begonnen met Tesis. Daarna heeft hij de ene knappe film na de andere gemaakt. Denk maar aan de verrassende Abre los ojos of het angstaanjagende The Others.

    mar_adentro_2004_blu-ray.png

    Opmerkelijk is dan ook dat hij geen enkel genre schuwt en telkens met perfectie de juiste snaren weet te bespelen. En met deze Mar Adentro (2004) (De zee van binnen - The Sea Inside) voert hij een pleidooi voor menselijke waardigheid en het recht op een persoonlijke mening, en stelt hij vragen waar niet onmiddellijk een sluitend antwoord op bestaat. Het is tevens een duidelijke Amenábar-film, die ook plaats maakt om de intensiteit van het acteerspel te combineren met een flinke dosis poëzie. De film kreeg de Golden Globe voor Beste Buitenlandse film en maakt kans om daar ook een oscar aan toe te voegen.

    Ramón Sampedro heeft een zware verlamming en kan enkel nog zijn hoofd bewegen. Hij ligt nu al dertig jaar in bed terwijl hij verzorgd wordt door zijn familie. Zijn slaapkamerraam is ook zijn enige raam naar de wereld. Hij kijkt uit over de zee waar hij vroeger zoveel ging zeilen en waar hij tijdens zijn jeugd een vreselijk ongeluk kreeg. Sindsdien is zijn levensdoel om op een waardige manier te sterven. Zijn wereld wordt danig ondersteboven gezet door de komst van twee vrouwen: Julia, de advocate die hem ondersteunt en hem helpt in de juridische strijd om zijn leven naar eigen inzichten te beëindigen, en Rosa, een vrouw uit het dorp die hem er steeds van probeert te overtuigen dat het leven altijd de moeite waard blijft. Beide vrouwen zijn danig van slag door Ramón's ontroerende persoonlijkheid en beginnen hun eigen levensparcours in vraag te stellen. Ramón weet dat alleen degene die echt van hem houdt ook degene zal zijn die hem helpt om zijn laatste reis te maken…

    Mar Adentro is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal over een Spanjaard die zijn verlangen naar euthanasie in een politiek statement vertaalde. Amenábar schiet zijn pijlen niet allemaal op de ethische en juridische strijd, maar vertelt in de eerste plaats een verhaal van een buitengewone man. Hij maakt er ook geen held van, maar een mens met kwaliteiten en gebreken. Soms zien we hem reageren als een schoft tegenover mensen die het goed met hem menen, en doet dat vaak met een paar cynische, rake uitspraken die diepe wonden kunnen maken. Amenábar wil aantonen dat een onwaardig leven niet geleefd hoeft te worden, dat de mens boven instituten als staat en kerk staat. Maar de film is meer dan een een pro-euthanasiefilm, maar is een lofzang op het leven. Hij laat zien dat het leven de moeite waard is om geleefd te worden, ook al valt het zwaar uit.

    mar_adentro.jpg
    © A-Film Distribution

    Dergelijke films flirten vaak met overdreven meligheid, en in Mar Adentro valt dit eigenlijk nog wel mee. Dit is vooral te wijten aan de eenvoud waarmee alles wordt verteld. De dramatische impact laat vergeten dat we eigenlijk 2 uur lang naar een verlamde man zitten te kijken. Alles emoties zijn ook aanwezig: humor, verdriet, woede, hoop en liefde. Laat je niet beïnvloeden door de lethargische affiche van de film en de gemakkelijke negatieve kritieken. De film zet je aan om geëngageerd te leven en dat is op zich reeds een grote verdienste. “Freedom without a life is not freedom.”

    De 35-jarige Javier Bardem is een begenadigd acteur met een geweldig charisma, ook al vertolkt hij de rol van een verlamde man die enkel kan bewegen met zijn hoofd. Net zoals een Jan Decleir heeft de man een geweldige fysieke aanwezigheid. Bardem kreeg dan ook de award voor Beste Acteur op het festival van Venetië.

    Net zoals de Italiaanse film van Moretti, The Son’s Room, blijft deze beklijven tot op het einde. Je komt ook de zaal buiten met een gevoel van onmacht en onbegrip. Sommige mensen zullen zeker een traantje wegpinken, maar dan niet ten gevolge van de tragiek, maar eigenaardig genoeg omwille van de vreugde. Een film over liefde, leven en dood: over grootse thema’s die met humor en uitstekende acteerprestaties tot zeer invoelbare, pure emoties worden teruggebracht.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 20 december 2005