making-of

  • Deadpool's Colossus making of filmpje

    Pin it!

    Het zal jullie niet verbazen dat Deadpool (2016) een mega-hit aan het worden is met een openingsweekend recette van zomaar eventjes 132 miljoen dollar en dat met een productiebudget van 58 miljoen dollar. Dit had niemand verwacht! En de film lijkt ook zijn tweede weekend te domineren met Zoolander 2 en Kung Fu Panda 3 ver in zijn kielzog.

    deadpool_vfx_colossus_before.jpgdeadpool_vfx_colossus_after.jpg

    Het zal dan ook niemand verbazen dat 20th Century Fox Deadpool 2 (2017) al volgend jaar in de bioscoop wil. Een tweede zaak wat zo opvallend was in de film is dat ondanks het beperkte productiebudget en de nog onervaren regisseur Tim Miller, de visuele effecten bijzonder geslaagd waren om niet alleen Deadpool tot leven te brengen maar tevens ook Colossus. Een metalen vechtmachine die niet zo eenvoudig te animeren is. Het resultaat was echter wel verbluffend. Vandaag las ik een artikel dat deze figuur door maar liefst 5 acteurs werd gespeeld om zo de perfecte cgi Colossus te bekomen. Dit is bij mijn weten toch een unicum.

    Op YouTube is er een interessant making of filmpje opgedoken en het magazine FX Guide heeft zelfs nog wat dieper zitten graven in de visuele effecten.

     

    *** Deadpool making of ***

    Categories: Comics 1 comment
  • Sin City 2: A Dame to Kill For (2014) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Toen ik de trailer van Sin City 2: A Dame to Kill For (2014) zag was ik niet bepaald onder de indruk. En ja, ik had met volle teugen genoten van de eerste film, Sin City (2005). Maar het resultaat is uiteindelijk nog meer teleurstellend dan de trailer.

    sin_city_a_dame_to_kill_for_jessica_alba_poster.jpg

    Korte inhoud: We hebben 3 verhaallijnen die een klein beetje door mekaar mekaar lopen. Enerzijds is er het verhaal van Ava Lord (Eva Green) die haar man Dwight (Josh Brolin) heeft verraden en een punt achter hun relatie heeft gezet en hem verlaten voor een rijkere man, Damian Lord (Marton Csokas). Jaren later keert Ava terug naar Dwight en beweert dat ze misbruikt wordt in haar huwelijk en vraagt hem te helpen. Wanneer Ava echter Dwight op laat draaien voor de moord op haar man probeert Dwight samen met Marv (Mickey Rourke), Gail (Rosario Dawson) en Miho (Jamie Chung), zijn naam te zuiveren. Daarnaast volgens we het verhaal van Johnny (Joseph Gordon-Levitt) die het opneemt in een high stake poker game tegen villain Senator Roark (Powers Boothe) met de mooie Marcie (Julia Garner) aan zijn zij. Het kaartenspel heeft een bloederige uitkomst, maar Johnny laat zich niet kennen, en met de hulp van een clandestiene dokter Kroenig (Christopher Lloyd) en de serveerster Bertha (Lady Gaga) keert hij terug naar de pokertafel. Uiteindelijk is er ook het verhaal van Nancy (Jessica Alba) die belust op wraak tegenover Roark, die Hartigan (Bruce Willis) de dood heeft ingestuurd.

    Los van deze 3 verhaallijnen en de hoofdpersonages is er nog een karrenvracht aan nevenpersonages, zoals het hoertje Sally (Juno Temple) die in het bed duikt met de overspelige Joey (Ray Liotta). En Ava heeft ook een opmerkelijke escorte genaamd Manute (Dennis Haysbert) en of dat allemaal nog niet genoeg is zien we ook de regisseurs Frank Miller en Robert Rodriguez de tijd nemen voor een cameo. Ik had het met de helft minder personages willen zien en met één aangrijpend verhaal. Het probleem met heel wat films tegenwoordig is dat ze hun flauwe script willen gaan compenseren met een overkill aan effecten, personages en seks. De uitkomst is in de meeste gevallen al zo teleurstellend als een etterende wonde camoufleren met lippenstift en mascara.

    De eerste Sin City was een geniale vernieuwende prent, maar de sequel komt in essentie met niets nieuws voor de dag. Het overstijgt op geen enkel moment het digitaal experiment met de groene ogen, de rode lippenstift, de sexy silhouetten van de femme fatales, badend in zwart/wit fotografie (pic). Het verhaal uit de eerste film is herkauwd in 3 kortverhalen met dialogen en monologen die iets minder scherp en geladen zijn. Sin City: A Dame to Kill For is ondanks de blote borsten van Eva Green (pics), de billen van Jessica Alba (pics) en het spattende geweld van Marv/Mickey Rourke tevens behoorlijk saai en het laat je compleet koud. Als kijker ga je dan ook beginnen letten op details, zoals het feit dat de acteurs waarschijnlijk werden gevraagd zo weinig mogelijk te bewegen (gezien de overladen visuele effecten) en dat ze bij momenten echt wel overkomen als houten planken. Ik begrijp dat ze zo dicht mogelijk bij de comics willen aanleunen, maar wanneer het verhaal nauwelijks de moeite is om op papier te zetten is het acteerwerk het enige wat mogelijks een film kan redden.

    Sin City A Dame to Kill For animated pictureSin City A Dame to Kill For animated picture Sin City A Dame to Kill For animated picture
    Sin City A Dame to Kill For animated pictureSin City A Dame to Kill For animated pictureSin City A Dame to Kill For animated picture

    Net zoals die andere Rodriguez sequel Machete Kills (2013) is het uiteindelijk een verspilling van tijd en energie, zowel voor de makers als voor de toeschouwers. Het ritme is deze prent ligt met zijn verschillende verhaallijnen compleet overhoop, en voelt zelfs repetitief aan met iedereen die wraak wil nemen. Het enige wat deze film moest doen, was ons entertainen. Maar ik viel gewoon twee keer in slaap, iets wat me nog nooit is overkomen. Ik kijk af en toe wel eens naar mijn uurwerk, maar echt proberen om wakker te blijven is me nog maar zelden overkomen, en al zeker niet met een 70 miljoen dollar comic adaptatie vol met knappe dames in sexy bondage, lingerie of stripper outfits. How did they screw this up?! Het enige positieve aan deze prent is dat Jessica Alba iets meer screentijd had en je eigenlijk wel meer van haar wou zien (figuurlijk dan), maar ook Joseph Gordon-Levitt is wel een leuk personage.

    Sin City 2: A Dame to Kill For is vanaf vandaag 15 januari 2015 te verkrijgen op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. Op de extra's vinden jullie een behind the scenes docu, een reportage over de stunts, interviews en nog veel meer. Het enige wat je er niet op zal vinden is de audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 15 januari 2015

    ***Related Post***
    20/08/2014: Extended trailer en making-off voor Sin City: A Dame to Kill For
    01/06/2014: Gecensureerde Eva Green poster van Sin City: A Dame to Kill For
    16/03/2013: Sin City Blu-ray review

     

    *** Sin City: A Dame to Kill For trailer #2 ***

  • Making-Of: Psycho (1960) van Alfred Hitchcock

    Pin it!

    Voor de nieuwe making-of post gaan we een kijkje nemen achter de schermen van Alfred Hitchcock's Psycho (1960), een thriller die gebaseerd is op het boek van Robert Bloch. De auteur liet zich inspireren op de seriemoordenaar uit Wisconsin, Ed Gein. Een personage waar Tobe Hooper ook zijn Leatherface heeft op gebaseerd in zijn The Texas Chain Saw Massacre (1974). Kenmerkend aan deze geschifte moordenaar was dat hij teruggetrokken leefde in landelijk gebied en tevens onder de invloed was van de moeder-figuur. Hoewel, het grootste verschil met Norman Baten en Leatherface is dat Ed Gein eigenlijk maar werd veroordeeld voor slechts 2 moorden.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Hitchcock kocht de rechten van het boek voor 9'500 dollar, terwijl Paramount eigenlijk al de premisse van het boek had verworpen en vonden het boek veel te gruwelijk - wat het eigenlijk ook wel was. Hitchcock gaf zijn assistente Peggy Robertson tevens de opdracht op alle boeken op te kopen in de handel, om zo het verhaal voor de massa verborgen te houden. Maar de filmstudio was niet bereid om het reguliere productiebudget op tafel te leggen en moest Hitchcock wel zijn plannen herzien als hij zijn wou doordrukken. E n dat was hij ook van plan. Hitchcock kreeg af te rekenen met concurrenten die in het zelfde genre-speelveld actief waren en moest dus naar buiten komen met iets "out of the box", en Psycho zou dat wel eens kunnen. Bijgevolg besloot hij de film dan maar in het goedkopere zwart/wit te draaien met de televisie-crew waarmee hij Alfred Hitchcock Presents draaide. Hitchcock was ook onder de indruk van de zwart-wit thriller Les Diaboliques (1955) van Henri-Georges Clouzot, en dat was ook wel doorslaggevend. Maar Paramount, die een contract had met Hitch voor een nieuwe film, bleef moeilijk doen en beweerde dat hun studio's bezet waren - ook al was dat het geval niet. Hitchcock besloot dan maar de film zelf te financieren en te draaien bij Universal-International, en vroeg Paramount enkel de film te willen distribueren. Daarnaast wou hij afzien van zijn 250'000 dollar regisseurs-salaris en zou de Psycho niet meer kosten dan 1 miljoen dollar. Hij bleef er uiteindelijk onder met een productiebudget van $806,947.

    Het script werd geschreven door de toen nog onervaren Joseph Stefano, nadat het script van James P. Cavanagh niet meteen kon overtuigen. De grootste wijziging met het boek was dat Norman Bates geen onstabiele man was van middelbare leeftijd met overgewicht en een drankprobleem. Bates werd sympathieker gemaakt, iets wat bevestigd werd met de casting van de nog jonge Anthony Perkins. Ook het feit dat het personage bezeten was van pornografie, spiritualisme en occulte werd uit de film geschreven en alles werd veel subtieler aangepakt. Maar het meest opmerkelijke was dat ze Bates pas na 20 minuten zouden introduceren en eerst het verhaal zouden vertellen van Marion Crane (Janet Leigh), en om haar dan iets later in het verhaal te vermoorden. Daarnaast werd ook niet vals gespeeld zoals in het boek waar de moeder nog "acties" had en lange conversaties met Bates.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Voor de mensen die het boek hebben gelezen zal het ook meteen opgevallen zijn dat het boek veel gewelddadiger is dan de film. In de fameuze douche-scène werd Crane zelfs onthoofd in plaats van gewoon dood gestoken. Maar Hitchcock introduceerde ook nieuwe elementen zoals: het toilet. Het was tevens de eerste keer dat een wc in een Hollywoodfilm werd doorgespoeld. In het boek bleef een oorring achter van Marion, maar in de film koos Hitchcock ervoor om een stukje papier van haar achter te laten in het toilet alsof het niet goed werd doorgespoeld. Ook de moord op Arbogast werd verplaatst naar de trappenhal wat voor Hitch een uitstekende plaats was voor een topshot die de identiteit van de moeder nog geheim kon houden.

    Hitchcock liet het huis, gebaseerd op The House by the Railroad van Edward Hopper, en het motel bouwen op de set van The Phantom of the Opera (1925) in Universal Studios. De set kan je trouwens nog steeds gaan bezoeken in Universal City. De regisseur omringde zich niet alleen met vertrouwde mensen uit zijn tv-ploeg (Director of Photography, script, set designer, regie-assistent, ...) maar ook met een paar vaste waarden, zoals componist Bernard Herrmann, film monteur George Tomasini en graphic designer Saul Bass, die ook het storyboard van de beruchte douche scène op zich nam. Het prijskaartje voor de complete ploeg bedroeg slechts 62'000 dollar. Actrice Janet Leigh werd tevens 25'000 dollar betaald wat echt peanuts was voor de actrice en hoofdacteur Anthony Perkins ging akkoord met een salaris van 40'000 dollar. Ook al werd de film uitgebracht door Paramount, vloeiden alle rechten uiteindelijk naar Universal.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Voyeurisme was een belangrijk gegeven en Hitchcock koos ervoor om alles te filmen met een 50mm en een 35mm lens (met uitzondering van de douche-scène), om zo dicht mogelijk het zicht van mensen te benaderen. Daarnaast werd er voldoende ruimte gegeven aan Perkins en Leigh om hun personage in te vullen. Zolang de camera niet al teveel moest bewegen mochten ze zelfs acties gaan improviseren. Perkins vond het een goed idee om Bates bijvoorbeeld snoepjes te laten eten. Toch had Hitchcock op deze productie ook te maken met reshoots - iets wat uitzonderlijk was voor hem. Het extreme close-up shot van het oog van Leigh op het einde van de douche-scène bleek een huzarenstukje te zijn. Zo kwam het water in de ogen van de actrice die ongewild met haar ogen moest knipperen, en de cameraman had moeite om alles handmatig scherp te krijgen in één travel-beweging. Ook de begin-scène kreeg een reshoot omdat de romantiek tussen Leigh en Gavin niet echt voelbaar was. Zelfs het shot van de moeder in het raam was een tricky shot, want Hitch wou de beweging van haar combineren met het uitgaan van het licht en een natuurlijke lensflare.

    Wat veel mensen niet weten is dat Hitchcock tijdens de shoot te kampen had met een zware verkoudheid, en als gevolg werd hij bijvoorbeeld voor de trappenscène met Arbogast vervangen door zijn assistent Hilton A. Green die zich baseerde op het werk van Saul Bass. Later zou Hitchcock de trappenscène toch grotendeel reshooten, omdat hij van mening was dat Arbogast net iets teveel werd gefilmd als een sinister figuur die de trappen op klom in plaats van een onschuldige man die benieuwd is naar die "moeder". Maar gezien alle cruciale scènes eigenlijk in beeld werden gezet door Saul Bass beweerde dat hij eigenlijk de douche-scène had geregisseerd. En ja, Bass was net zoals Hitchcock aanwezig op de set tijdens de 7 opnamedagen en de 77 camera-opstellingen voor deze fameuze 3-minuten lange douche scène.

    Toch bestaat er bij mij geen twijfel wie de scnène heeft geregisseerd, ook na het zien van bovenstaande video. De regisseur maakt de eind-beslissingen, hij heeft de locaties gekozen, de crew, de acteurs, ...hij bepaalt de sfeer van de film en monteert alle shots en ook al zijn de shots gebaseerd op de storyboards van de getalenteerde Saul Bass, kan hij op geen enkel ogenblik claimen dat hij die scène geregisseerd zou hebben. Zelfs zijn regie-assistent die voor hem insprong tijdens de trappenscène terwijl Hitch zelf niet aanwezig was, kan op geen enkel ogenblik claimen de regisseur te zijn. Hij is en blijft de regie-assistent die zijn regisseur assisteerde. Een storyboarder staat ook in dienst van de regisseur. Enkel wanneer een regisseur ontslagen wordt van de set en vervangen door een andere regisseur zou je kunnen spreken van een co-realisatie. De co-regisseur ging zelfs on the record en zei: "There is not a shot in that movie that I didn't roll the camera for. And I can tell you I never rolled the camera for Mr. Bass."

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesSaul Bass en Alfred HitchcockPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Een ander gerucht was dat Janet Leigh een body double had tijdens de douche scène, maar dat gerucht drukte Leigh zelf de kop in tijdens een interview met Roger Ebert. Hitchcock had enkel een body double gebruikt voor de scene waarin Marion's dode lichaam in een douchegordijn werd gewikkeld en in de koffer van een wagen werd gestoken. Hoewel, in 2010 kwam het boek uit 'The Girl in Alfred Hitchcock's Shower' van Robert Graysmith waarin de auteur verklaart dat er daadwerkelijk een stand-in werd gebruikt voor de douche-scène, met name Marli Renfro. Ze zou hiervoor 500 dollar hebben gekregen. En wanneer je de shots bekijkt van deze scène merk je inderdaad dat Hitchcock de censuur omzeilde met een shot van de hand van Marion Crane, met in de achtergrond een volle borst die enkel maar van playmate Renfro kan komen. En ja, er werd effectief Bosco chocolade siroop gebruikt als bloed en neen, er werd geen ijskoud water gebruikt om het geschreeuw van Leigh zo realistisch mogelijk te maken. De actrice speelde dat voor mekaar met verwarmd water. Ook al zien we in geen enkel shot het mes in het vlees gaan, horen we wel degelijk het geluid van een mes in een meloen.

  • Making-Of: Jaws (1975) van Steven Spielberg

    Pin it!

    De opnames van Jaws (1975) van Steven Spielberg begonnen op 2 mei 1974 op het eiland Martha's Vineyard in Massachusetts, met het oog op Long Island. Het vissersdorp Menemsha, was de hoofdlocatie. Spielberg was op zoek naar een vakantiegebied van lagere middenklasse. Een oord die toeristisch in mekaar zou stuiken wanneer zou blijken dat er een haai de kust teistert. Martha's Vineyard werd ook gekozen omdat de omringende oceaan een zanderige bodem had die nooit dieper was dan 11 m en dit voor 19 km van de kustlijn, waardoor de mechanische haaien gemakkelijk bediend konden worden buiten het zicht van het land.

    Spielberg had de voorkeur om de onderwater scènes relatief close-up te filmen om zo dicht mogelijk bij het point-of-view effect te komen van wanneer je zelf onder de zeespiegel zou duiken. Director of Photography Bill Butler heeft dan ook een speciale montuur laten maken om de camera onder water te beschermen en tevens stabiel te houden ongeacht het getij. Spielberg had ook nog een speciaal verzoek voor de art department: alles wat rood was moest uit het decor. Zo wou de regisseur ervoor zorgen dat het bloed het enige rood was in de film en bijgevolg de schok groter zou zijn.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Voor de opnames werden drie full-size pneumatisch aangedreven prop-haaien gebruikt die de bijnaam 'Bruce' droegen, naar Spielberg's advocaat, Bruce Raimer. Zo was er een zee-slee-haai, een full-body prop haai zonder buik dat werd aangetrokken met een 100 meter lijn, en twee platform haaien waar de camera gemakkelijk op gemonteerd kon worden. De haaien werden ontworpen door art director Joe Alves in 1973, en werden maar liefst door 40 technici gefabriceerd.

    Nadat de haaien werden voltooid, werden ze per vrachtwagen naar de opnamelocatie gebracht. Begin juli kapseisde het platform dat gebruikt werd om de twee platform haaien te bedienen, waardoor een team van duikers het op de bodem moest zien terug te halen. En dat was nog maar het begin van de problemen, met een productiebudget die zwaar werd overschreden. Het productiebudget dat voorop werd gesteld was 4 miljoen dollar, maar de eindafrekening kwam neer op 9 miljoen dollar. Ongeveer 3 miljoen van die meerkost ging uitsluitend naar de reparaties van de defecte mechanische haaien. Ontevreden crewleden gaven de film zelfs de bijnaam Flaws. Spielberg schreef veel problemen toe aan zijn gedrevenheid voor perfectionisme en zijn onervarenheid.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Later gaf Spielberg zelf zijn fouten toe, met name dat hij kost wat kost wou draaien op zee met een levensgrote haai in plaats van in een watertank. In een interview in Time Magazine zei hij het volgende: "Ik kon de film gemakkelijk hebben gedraaid in een watertank, of zelfs in een afgesloten meer, maar de film zou er niet hetzelfde hebben uitgezien. Maar ik was naïef over de oceaan, in feite was ik behoorlijk naïef over moeder natuur. Ik was overmoedig, zoals een jonge, roekeloze filmmaker hoort te zijn, en dacht dat ik alle problemen wel zou overwinnen. Achteraf bekeken was het vrij onbezonnen om te draaien op de Atlantische Oceaan in plaats van in een watertank in Hollywood. "

    De opnames op zee leidde tot veel vertragingen door ongewenste zeilboten die in het frame dreven, camera's die regelmatig kletsnat werden en de Orca [de boot waarmee ze uiteindelijk op haaienjacht gaan] begon te zinken met de acteurs aan boord. Maar de haaien bleken het grootste probleem te zijn voor de woeste zee, met vast zittend materiaal, ondergelopen tubes, roestverschijnselen op de huid, en zeewier waarin de haaien verstrikt raakten. Van de 12 uur draaidagen werd gemiddeld slechts vier uur besteed aan draaien. Acteur/scenarist Carl Gottlieb werd bijna onthoofd door de propellers van een boot, en Richard Dreyfuss werd bijna gevangen in de stalen kooi, los van acteurs die regelmatig zeeziek werden.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Ook tussen de acteurs waren er deiningen. Zo had Robert Shaw problemen met de fiscus en was constant opweg naar Canada. Eenmaal op de set kreeg hij het dan aan de stok met Dreyfuss die volgens hem iets teveel lof kreeg voor zijn vertolking in The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974).

    Het rechtstreekse gevolg was dat de filmmontage ook sterk werd uitgesteld gezien Verna Fields quasi niets had om mee te werken. Tijdens een goede dag konden er 5 scènes gedraaid worden, bij een gemiddelde dag 3 scènes, en bij een slechte dag werd er gewoon niet gedraaid. Maar door deze manier van werken ging Spielberg ook heel wat scènes draaien waar de haai gehint wordt in plaats van duidelijk te zien. Iets wat later door veel critici werd omschreven als een geniale vondst om de gruwel te suggereren in plaats van te tonen, en dit het geheel veel spannender maakt. Eigenlijk was het voornamelijk omdat de haai in kwestie in reparatie was en Spielberg het moest doen met gele vaten of een rugvin. Spielberg zei in een interview op AICN dat de film net omwille van de afwezigheid van de haai meer een Hitchcock film werd dan een Ray Harryhausen prent. Dus uiteindelijk was het een godsgeschenk. Het acteerwerk werd dan ook van cruciaal belang om de gruwel van die grote haai over te brengen.

    Beelden van echte haaien die in de film werden gemonteerd werden opgenomen in Australië, met een beperkt aantal acteurs en een miniatuur kooi om zo de haai groter te maken. Tijdens één van de opnames werd de kooi zelfs hard aangevallen door een haai. De scene was zo intens dat Spielberg besloot de scene in de film te werken. Maar de kooi was leeg en eigenlijk stond in het script, gebaseerd op het boek van Peter Benchley, dat Hooper daar zijn dood zou vinden. Maar gezien de beelden uit Australië met de aanval van de witte haai op de kooi zo intens waren, besloot Spielberg om Dreyfuss te laten ontsnappen zodoende de scene logisch bleef. De Australische haai heeft dus niet alleen het script herschreven, maar ook nog eens het personage van Hooper gered.

    Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
    Pictures © by Universal Pictures

    Initieel hadden ze 55 dagen moeten draaien, maar er werden er uiteindelijk 159 dagen. Spielberg dacht zelfs even dat zijn carrière erop zat na deze uit de hand gelopen toestand. Hij hoorde links en rechts geruchten dat hij nooit meer zou werken als regisseur. Spielberg was zelfs niet aanwezig bij het draaien van de eind-scène waarin de haai werd geëxplodeerd, gezien hij vreesde voor een waterdoop door zijn crewleden. En nu is het zowat een traditie geworden voor Spielberg om niet aanwezig te zijn voor de laatste scène van een film. Toch hebben ze achteraf nog wat beelden gemaakt in de Metro-Goldwyn-Mayer watertank met een Dreyfuss stand-in.

    Na een test-screening werden twee scènes gewijzigd. Zo werd de reactie van Brody "We gonna need a bigger boat" een paar seconden later gezet, omdat het publiek nog aan het schreeuwen was na het zien van de kop van de haai. En Spielberg wou zelfs nog één schreeuw aan het verhaal toevoegen en besloot nog snel met zijn eigen geld (3'000 dollar) een onderwater-scene te draaien, nadat Universal weigerde te betalen voor de reshoot, waarin Dreyfuss het hoofd zag van de gestorven Ben Gardner? De scène werd opgenomen in het zwembad van Verna Fields. Spielberg had ook wat melkpoeder in het water gegooid om zo het troebele wateren van Martha's Vineyard te simuleren.

    ***Related Post***
    01/08/2012: Jaws Blu-ray review