magnolia

  • Magnolia (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een film die we hier nog niet besproken hadden was deze Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson. Een mozaïek verhaal waarin verschillende personages op zoek zijn naar de zin van hun leven, de ware liefde of hun verlangen naar vergiffenis. De film kreeg drie Oscar-nominaties maar kon er geen enkele verzilveren.

    magnolia_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een willekeurige, regenachtige dag in San Fernando Valley (Los Angeles). De levens van een stervende vader (Jason Robards), zijn jonge vrouw (Julianne Moore), een verpleger (Philip Seymour Hoffman), een beroemde verloren zoon (Tom Cruise), een man (William H. Macy) die vroeger bekend was als Quiz Kid Donnie Smith en nu hopeloos verliefd draait op een bartender, een politieagent (John C. Reilly) die wanhopig op zoek is naar liefde, een nieuw en een voormalig wonderkind (Jeremy Blackman), een tv-presentator (Philip Baker Hall) en zijn aan cocaïne verslaafde dochter (Melora Walters) komen samen in een web van verwikkelingen. Door de speling van het lot, toeval en menselijke interactie kruisen alle paden, een dag om nooit te vergeten.

    Los van een Martin Scorsese of Steven Soderbergh zijn er niet zo heel veel regisseur die in een tijdsspanne van drie uur tientallen personages kunnen opvoeren zonder de kijker te verliezen. Magnolia is een visueel spectaculaire film maar een aangrijpende inhoud. De film doet enerzijds wat denken aan zijn andere film, Boogie Nights (1997), ook al is deze net iets meer ernstig van toon. De film wordt ook geleid door de heel aanwezige muziek score van Aimee Mann. Daarnaast hebben we ook briljante fotografie van Robert Elswit.

    Magnolia begint met een indrukwekkend proloog over toeval, het noodlot en de dood, als een soort handleiding voor de film. De dingen die van het leven maken wat het is. Toeval lijkt alles aan elkaar te binden, en ook in deze film zal toeval een belangrijke rol spelen in de ontmoeting van de verschillende karakters. Het karakter die het meest in het oog springt is toch wel deze van Tom Cruise, die als een soort guru de mannen een dosis testosteron in hun gat pompt met slogans als 'Respect the cock, tame the cunt'. Donald Trump had één van zijn discipelen kunnen geweest zijn. Maar ook hij zal door de loop van omstandigheden zichzelf verzoenen met zijn stervende vader, één van de meest pakkende scènes uit de film.

    Maar niet elk personage is even geslaagd en misschien had deze film wel één of twee figuren kunnen missen. Maar Anderson blijft zijn kijkers verbazen en middenweg de film krijgen we zelfs een Bijbels tafereel te zien die ons allemaal met verstomming slaat. Anderson is duidelijk in datgene wat hij wil vertellen. Het leven is misschien kommer en kwel, maar op een dag kan de wind keren en loopt alles naar wens. Kortom, een film met een lach maar vooral een traan, die ons niet onberoerd zal laten, gevuld met Oscar-waardige vertolkingen en een meeslepende soundtrack, in een strakke regie van een geniale filmmaker.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 januari 2017

     

    *** Magnolia trailer ***

  • The Nines met Ryan Reynolds

    Pin it!

    The Nines poster

    Ryan Reynolds mag dan nog gedebuteerd hebben in een aantal dubieuze prenten, toch wist hij met een 'tour de force' zijn carrière een nieuw elan te geven, vooral met zijn rol in de verrassende Smokin' Aces (2007) van Joe Carnahan. Binnenkort is de acteur te zien in The Nines (2007), het debuut van John August (scenarist van Charlie's Angels I & II, Big Fish).

    Korte inhoud: 'The Nines' is een vertelling in drie delen. In het eerste deel, The Prisoner, wordt de tv-acteur Gary (Reynolds) verlaten door zijn vriendin. Dit zal het directe gevolg zijn van dronken achter het stuur te kruipen en huis-arrest te krijgen in een kast van een huis in Beverly Hills. Daar komt hij in contact met zijn buurmeisje Sarah (Hope Davis). Gary begint vreemde dingen te ontdekken in het huis die draaien rond het cijfer ‘negen’. Part Two: Reality volgen we het leven van Gavin (ook gespeeld door Reynolds), een succesvol scenarist en producer die hulp krijgt van Susan (Hope Davis), de programma-directeur. Maar zij blijkt een geheime agenda te hebben. Als laatste is er Part Three: Knowing over een beroemde ontwerper van videogames Gabriel (Reynolds) die samen met zijn vrouw Mary (Melissa McCarthy) en kind Noelle (Elle Fanning) autopech krijgt en vervolgens diep in de problemen zit.

    Het lijkt een leuk alternatief te zijn op die films waarin verschillende verhaallijnen met elkaar worden verstrengeld om later in elkaar uit te monden, zoals Krzysztof Kieslowski’s Trois Couleurs: Blue, Blanc, Rouge (1993-1994), Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson, of nog Amores Perros (2000) van Alejandro González Iñárritu.

    De trailer lijkt in geen geval op de films die ik zonet heb aangehaald en ziet er nogal verwarrend uit en iets teveel geladen met effectjes. En toch trekt die onvoorspelbaarheid in de trailer me enorm aan. Bij dergelijke films zal veel afhangen van de laatste 15 minuten, of hoe de regisseur er in slaagt om een zinvolle existentiële hypothese te breien aan zijn verhaal. Het lijkt niet op een soort Pulp Fiction-joyride - maar eerder een metafysische intrige in de stijl van Donnie Darko (2001) - en waarschijnlijk beter dan The Fountain (2007). Een debuutfilm om naar uit te kijken. The Nines heeft bij ons wel nog geen releasedatum, maar de film zal men waarschijnlijk kunnen verwachten in het voorjaar van 2008.

  • The Informers van Bret Easton Ellis verfilmd

    Pin it!

    Ik moet zeggen dat de verfilmingen van de boeken van Bret Easton Ellis niet altijd resulteren in boeiende films. Less Than Zero (1987) staat in bijna alle aspecten haaks op het boek en de film is nog nauwelijks vermakelijk voor zijn cheesy jaren ’80 nostalgie en de kleine cameo van Brad Pitt. Ook The Rules of Attraction (2002), over het reilen en zeilen van drie studenten op de kunstacademie Camden in New Hampshire, was één van de zwakste Roger Avery films. Enkel American Psycho (2000) van Mary Harron kon er nog net door en dat was hoofdzakelijk te danken aan de geflipte vertolking van Christian Bale. Zonder te vervallen in het dwaze cliché van 'het boek is beter dan de film', moet ik toegeven dat de film minder goed werkt zonder de stortvloed aan beschrijvingen van een every 80’ties man die in het boek voorkomt. De vraagt blijft of het boek wel de moeite was voor een verfilming.

    the informers 300

    Maar regisseur Gregor Jordan (Buffalo Soldiers, Ned Kelly) heeft hoe dan ook zijn gedachten gezet op Ellis' minder bekende literaire werk The Informers (2008). Dit zal de vierde verfilming zijn van een Ellis boek. Laten we hopen dat de verfilmingen alsmaar beter worden.

    Korte inhoud: 'The Informers' speelt zich af in Los Angeles van de jaren ’80 waar filmproducent William Sloan (Billy Bob Thornton) en diens vrouw (Kim Basinger), een nieuwslezer (Winona Ryder), een rockster, een kidnapper (Mickey Rourke) en de vampier Jamie (Brandon Routh), er vrolijk op los leven zonder enige regels in acht te nemen.

    The Informers is niet meteen een meeslepend epos, maar volgt net als Less Than Zero een groep immorele zielen in Los Angeles in de jaren ‘80 - weer in dezelfde stijl die Ellis' voor- en tegenstanders lijnrecht tegenover elkaar zet. The Informers is een soort bundel van dertien verhalen die losjes met elkaar verbonden zijn. En voor deze verfilming besloot de schrijver met nieuwkomer Nicholas Jarecki het script voor hun rekening te nemen. Een verstandige zet; met Less Than Zero nog in het geheugen wilde Ellis er blijkbaar zeker van zijn dat het publiek zijn afschildering van het 80’ties gevoel in Los Angeles nu wél in de film herkent.

    Van de 13 verhalen zijn er 7 in het script verwerkt. Misschien wel één van de meest vermakelijke van deze segmenten gaat over vervallen rockster Bryan Metro, die - terend op het succes van zijn oude band - nu solo door Tokyo toert. Door alle drank en drugs lijkt hij er zelf weinig van mee te krijgen. Zijn manager probeert hem enigszins op de been te houden, wat tot dolkomische situaties leidt.

    Liefhebbers van de bloederige pagina's in American Psycho zullen zich zeker vermaken met de aanwezige zwarte humor en het personage van de vampier. Net als in American Psycho is ook hier niet duidelijk of de hoofdpersoon zijn daden echt uitvoert, of dat ze slechts in zijn gedachten afspelen. Nog gruwelijker is het verhaal over drie junks die een jochie in een groezelig hotel kidnappen om van het geëiste losgeld hun drugsschulden te betalen. Dat loopt niet zoals gepland …

    Het is afwachten hoe de zeven verhalen tot één film worden gesmeed. Filmt Gregor Jordan ze simpelweg achter elkaar, of worden ze verweven met elkaar zoals in Magnolia (1999)? Bret Easton Ellis heeft als scenarioschrijver vast en zeker alles uit zijn eigen materiaal gehaald wat er in zit. The Informers kan zoals het nu lijkt heel goed als beste van de 4 Ellis-verfilmingen uit de bus komen. Het volgende Ellis' boek die staat te wachten op een verfilming heet Lunar Park. Heeft iemand van jullie dit werk al gelezen?

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Crash (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Crash (2004) van Paul Haggis is een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Dus even hoera dus voor degene die het concept filmparels heeft uitgevonden zodat er geen verre verplaatsing aan te pas kwam om deze film alsnog in de bioscoop te kunnen zien.

    crash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 grams

    Korte inhoud: Verschillende verhaallijnen smelten samen gedurende twee dagen in Los Angeles: een zwarte detective met een aan drugs verslaafde moeder en een stelende broer, twee autodieven die voortdurend lopen te discussiëren over de maatschappij en racisme, een afwezige openbare aanklager met zijn irritante en rotverwende vrouw, een racistische agent met een zieke vader die door zijn jonge idealistische collega wordt gehaat, een succesvolle zwarte televisieregisseur en zijn vrouw die te maken krijgen met een racistische agent, een Perzische immigrant die een pistool koopt om zijn winkel te beveiligen, een Spaanse slotenmaker en zijn jonge dochter, enz.

    In Million Dollar Baby (2004) sneed Clint Eastwood eerder dit jaar het geladen onderwerp euthanasie aan. Eastwood deed dit op een neutrale manier, zonder een standpunt voor of tegen in te nemen. In Crash doet Paul Haggis hetzelfde maar dan voor het, misschien nog delicatere, thema racisme. Leuk weetje is dat Haggis, de regisseur en scenarist van Crash, eigenlijk ook de scenarist is van Million Dollar Baby.

    Op een paar televisiefilms en wat afleveringen van "Due South" en "Family Law" na, is Crash het regiedebuut van Haggis. Het is aan de ene kant jammer dat hij pas op 51-jarige leeftijd zijn eerste grote film kan maken, aan de andere kant natuurlijk beter laat dan nooit. Haggis vertelt zijn verhaal op een zeer rustige en ingetogen manier, met karig, maar wel effectief, gebruik van muziek. De regisseur laat vooral zijn acteurs het werk doen.

    En Haggis kan voor zijn eerste film beschikken over een zeer interessante cast: Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Ludacris en Ryan Philippe. Heel de cast acteert op hoog niveau en het zou dan ook niet eerlijk zijn om bepaalde acteurs meer te bewieroken dan anderen. Maar toch, Matt Dillon toont eindelijk waarom hij in de jaren ’80 een grote belofte werd genoemd en Sandra Bullock speelt eens geen girl next door maar een echte bitch die je liever niet als buurvrouw hebt.

    crash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 gramscrash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 gramscrash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 grams
    crash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 gramscrash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 gramscrash,paul haggis,clint eastwood,don cheadle,matt dillon,jennifer esposito,thandie newton,sandra bullock,brendan fraser,ludacris,ryan philippe,magnolia,amores perros,21 grams
    © 2004 Lions Gate Entertainment Inc.

    Crash is een zogenaamde 'mozaïekfilm' wat betekent dat een ogenschijnlijk losstaande gebeurtenis, in dit geval een auto-ongeluk, de rode draad vormt tussen de levens van de verschillende personages. Magnolia (1999) is een andere film uit dit genre, en ook 21 Grams (2003) en Amores Perros (2000) situeren zich enigszins in hetzelfde genre. In dergelijke films heb je vaak te maken met redelijk veel hoofdpersonages en het is dan ook zaak dat de kijker het verhaal kan volgen en niet verdrinkt in 35 verschillende personages. Haggis lost dat zeer goed op en het verhaal zit dan ook perfect in elkaar. Je merkt dat de regisseur ook een begaafd scenarist is en daardoor veel oog heeft voor het verhaal.

    Door het onderwerp van Crash, racisme, lijkt de film misschien zo’n typische schoolfilm (American History X, Stand By Me, The Piano, Rosetta, Saving Private Ryan, we kennen ze allemaal wel). Gelukkig is Crash veel meer dan dat, het is een film die iedereen zou moeten gezien hebben. Verschillende oorzaken en nuances van racisme worden besproken zonder een belerend vingertje op te steken. Af toe mag er zelfs gelachen worden. Eén van de betere films van 2005.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 20 december 2005