lynn collins

  • John Carter (2012) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    John Carter (2012), een film met een rare naam, en als je niet even zelf zoekt wie of wat John Carter is, lijkt die filmposter nogal tegenstrijdig met de naam. In ieder geval de film is van de hand van Andrew Stanton, jawel de man achter Wall-E (2008) en Finding Nemo. Nooit gedacht dat het zo verkeerd zou kunnen lopen. Deze Walt Disney-productie slaat alle ballen mis, en dat werd reeds in de pers breed uitgesmeerd. Waarom? Is de film dan zo slecht? Nee, de film is absoluut geen draak, maar van een Walt Disney productie met torenhoge budgetten verwacht je veel. De lat ligt bijzonder hoog. En deze film kon evengoed gemaakt zijn door een kleine filmstudio, toch als je het zoals altijd magere verhaaltje bekijkt.

    john_carter_blu-ray_cover.jpg

    John Carter is een verfilming van een bijna honderdjarige novel van Edgar Rice Burroughs, die in de jaren 1911 en volgende zijn fantasie de vrije loop liet. Misschien speelde de industriële revolutie een belangrijke inspiratie bron en ook de vreselijke gebeurtenissen op wereldvlak in die jaren. Zonder het boek te kennen, lijkt het erop dat de makers zich goed aan de sfeer van het boek gehouden hebben. De vliegtuigen en steden van Barsoom, lijken regelrecht uit de steampunkperiode te komen. Vooral mechanisch, u moet maar eens kijken naar de grote machinerieën die Charlie Chaplin opvoerde in zijn Modern Times (1936). Het doet ook nogal Jules Verne-achtig aan, die ook eigen mechanische sci-fi-tuigen ontwierp.

    Ook de decors zijn prachtig. Star-Wars-gewijs, wordt de planeet Barsoom opgedeeld in zwart-wit. Of eerder Blauw versus Rood en dan nog een horde groene primitievelingen, de Thark. Deze wezens kunnen evengoed in Stars Wars opdraven, met hun vier armen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de comics van John Carter veel vroeger op de markt waren dan de boeken van Star Wars. Als er dus iemand inspiratie heeft gezocht, dan zal het wel George Lucas geweest zijn.

    Korte Inhoud: John Carter (Taylor Kitsch) is een deserterende kapitein in het leger van de Noordelijke federatie, We schrijven 1866, hoogtepunt van de secessieoorlog. Carter is de oorlog beu en lijkt obsessief op zoek naar een grot met goud vol mysterieuze tekens. Als bij toeval ontdekt hij die vreemde grot en wanneer hij belaagd wordt door een vreemd figuur ontwaakt hij opeens op Barsoom. De planeet Mars. Niet toevallig, blijkbaar dacht men in 1911 ook al aan Marsmannetjes. Algauw komt John Carter tot de ontdekking dat de wetten van de zwaartekracht op hem als mens weinig effect hebben en hij daardoor buitengewone krachten bezit. In de dorre woestenij wordt hij al snel gevangen door de primitievelingen van de Thark, die als outsider de Grote Oorlog tussen de twee rivaliserende steden Zodanga en Helium aanschouwen en zo veel mogelijk ontwijken. Tot ene prinses Deja (Lynn Collins) ook in handen valt van de Thark, toen ze wilde ontsnappen aan een huwelijk met de heerser van Zodanga, ene Jimmy McNulty, ik bedoel, Dominic West.

    Leuk te zien dat het oerklassieke gegeven van het bezegelen van een vredespact middels een huwelijk ook in het boek terug te vinden is. Maar de Prinses zou de prinses niet zijn en John Carter, rebel without a cause, zichzelf niet als dit geen nieuwe allianties creëert met grote gevolgen voor de gevestigde wereldorde.

    john carter,edgar rice burroughs,andrew stanton,wall-e,star wars,finding nemo,modern times,taylor kitsch,lynn collins,dominic west,willem dafoe,ciaran hindsjohn carter,edgar rice burroughs,andrew stanton,wall-e,star wars,finding nemo,modern times,taylor kitsch,lynn collins,dominic west,willem dafoe,ciaran hindsjohn carter,edgar rice burroughs,andrew stanton,wall-e,star wars,finding nemo,modern times,taylor kitsch,lynn collins,dominic west,willem dafoe,ciaran hinds

    Het verhaal is zo oud als de pot met mosterd van Abraham en stelt in se niet zoveel voor. Heeft Walt Disney er alles aan gedaan om dit clichématig verhaal tot een hoger niveau te brengen? Nee, er is veel actie, er zijn spectaculaire beelden, spectaculair vooral op grafisch vlak dan, maar verder stelt het helaas niet veel voor. Er is hier en daar wel wat spanning. Het is vooral goedkoop entertainment. De acteurs komen niet tot hun recht, maar verknoeien de film ook niet gelukkig.

    Ik vond het vooral leuk ,als je iet wat dieper nadenkt, om te zien hoe de schrijver van toen dacht. Ik zei het al, leuk te zien dat zijn tuigen en steden gebaseerd zijn op grote mechanische tuigen gecombineerd met de Romeinse keizerlijke legioenen. Onze held vliegt gelijk superman, maar in 1911 bedacht de schrijver dat hij dit kon laten gebeuren door de zwaartekracht anders te laten werken. De man zou eens moeten weten dat ze helden anno 2012 gewoon laten vliegen zonder enige verklaring.

    Vermeldenswaardig is de Romeins tragische karakterkop van Ciarán Hinds als heerser van Helium en Willem Dafoe als Thark-leider. Taylor Kitsch als superhero, heeft iets meer diepgang dan de dagdagelijkse superhelden die ons tot vervelends toe van het scherm rond onze oren vliegen. Ik zou zeggen: voor de fans van het genre is dit wel eens leuk om je werkdag te eindigen.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 22 maart 2012

     

    *** John Carter trailer ***

  • X-Men Origins: Wolverine (2009) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Desondanks de teleurstellende film en het internet-lek heeft X-Men Origins: Wolverine (2009) van Gavin Hood in zijn eerste weekend een slordige 87 miljoen dollar gescoord (en wereldwijd ongeveer 160 miljoen). Dat is tot nu toe het beste openingsweekend van 2009 (hoewel de zomer-blockbusters er nu wel zitten aan te komen) en de tweede beste opening van alle X-Men-films. Wolverine stond trouwens in heel wat landen op nummer 1 van China tot en met de VS. Dat bewijst in ieder geval één ding: PIRATERIJ HEEFT EEN BEPERKTE TOT BIJNA ONBESTAANDE INVLOED OP DE INKOMSTEN VAN EEN FILM. Miljoenen mensen hebben de film al gezien nog voor deze in de zalen was en de bootleg-versie was (in tegenstelling tot wat de makers ons wilden wijsmaken) quasi hetzelfde als de bioscoopversie.

    x-men_origins_wolverine_2009_blu-ray.jpg

    Maar goed, ik moet toegeven dat Wolverine niet heel veel waardige tegenstanders had tijdens het voorbije openingsweekend. Ghosts of Girlfriends Past (2009) was een onschadelijke romantische komedie van geen belang die uiteindelijk de enige concurrent met bekende sterrencast. Dit blijft hoe dan ook een uitstekende zaak voor Fox, Marvel Entertainment en de hoofdacteur Hugh Jackman. Deze box-office uitslag betekent dat we ons aan een Wolverine 2 mogen verwachten…tot spijt van heel wat fans die waarschijnlijk enorm ontgoocheld waren met de film. Ook voor mij was het huilen met de pet op.

    Het is geen slechte film, maar goed kan je het allemaal niet noemen. Ik had een paar jaar geleden zelfs nog erger verwacht na het lezen van de eerste draft van Bryan Singer. Daarin was het Wolverine-personage nauwelijks herkenbaar. In dit script komt Wolverine echt wel op de voorgrond en is er een soort don’t f@*k with me-attitude die me echt wel beviel, maar Chippendale Hugh Jackman slaagt er niet in het personage interessant genoeg te maken. Maar het probleem zit ook in de uitwerking van het script door David Benioff en Skip Woods (Hitman, Swordfish). De film had te weinig ballen en het karakter van Wolverine bleek desondanks de screentime enorm kleurloos. Ik houd enorm van Hugh Jackman, net zoals ik enorm veel hield van Pierce Brosnan als James Bond in GoldenEye. Maar toen kwam er slijt op en was de vervanging met Daniel Craig een godsgeschenk. Pierce was goed, maar met enige terugblik had hij nog maar weinig toegevoegde waarde na GoldenEye (1995). Hugh Jackman is goed, maar na 3 X-Men films brengt hij nog maar weinig toegevoegde waarde aan het personage. Hugh speelt op automatische piloot (met zijn killer smile, zijn kwade blik en zijn geschreeuw) en heb je het gevoel dat neven-personages de show aan het stelen waren, zoals Liev Schreiber als de alom dreigende Sabretooth.

    Het leukste aan de prent is nog het begin, de openingssequentie waarbij we Wolverine bezig zien in verschillende tijdperken. Je blijft wel een beetje op je honger zitten wat je weet niet wat de ‘broers’ deden als ze niet op strooptocht of aan het weglopen waren. Je wist trouwens niet van waar die patriottistische reflex kwam. Waarom zag je hen in verschillende oorlogen bezig, strijdend voor hun land? Van waar komt die militaire traditie? Waar zit de motivatie? Wat is het nut ervan in de uitwerking van hun karakters? Er is trouwens NIETS heldhaftig aan. Wolverine kan niet sterven en loopt enkel mee in de oorlogen om tegenstanders in mootjes te hakken!

    Ik ben hoe dan ook blij dat Bryan Singer en Bratt Ratner de film niet hebben geregisseerd, maar ben eigenlijk ontgoocheld in Gavin Hood. Hij wist in geen geval hoe hij zijn karakters of hun onderlinge relaties moest uitwerken. Neem bijvoorbeeld de relatie met Kayla Silverfox (Lynn Collins) die uiteindelijk een spilfiguur is binnen de geschiedenis van het Wolverine-karakter. Ik had met veel plezier iets meer van hun relatie willen zien in ruil voor de dynamische openingssequentie. Zo hadden we iets meer voeling met de personages kunnen krijgen. Ja, het zijn mutanten, maar maak ze in godsnaam iets “menselijker” met emoties en drijfveren, al is het maar om af te stappen van die kartonnen borden. Je zou denken dat ze met films als The Dark Knight (2008) en Watchmen (2009) de lat iets hoger zouden zetten. Niet dus. Ze hebben hier dezelfde fouten gemaakt als in Spider-Man 3 (2007), teveel karakters en te weinig karakter-ontwikkeling.

    Sabretooth pic Gambit pic

    Maar het meest pijnlijke aan deze prent is dat alles er heel goedkoop uitziet, en dit is een film met een productiebudget van 150 miljoen dollar! X2 (2003) en zeker X-Men: The Last Stand (2006), die met minder middelen werden gemaakt, zien er veel overtuigender uit. De helicopter-sequentie die jullie zien in de trailer laat vermoeden dat er meer van dergelijke scènes in de film steken. Spijtig genoeg is dat zowat de enige actie-sequentie van belang. Zelfs de Sabretooth-Deadpool-Wolverine clash (had de highlight van de film moeten zijn) komt klungelig over. Gavin Hood weet niet hoe hij een hedendaagse vecht-sequentie in beeld moet brengen. Je snapt trouwens ook de logica niet van Wolverine om telkens weer zijn scharen te steken in zijn “onsterfelijke tegenstanders” in plaats van hen…I don't know… te AMPUTEREN. Het doet me een beetje denken aan criminelen die hun pistool leegschieten tegen Superman. Het helpt niet, dus doe iets anders! Ook de visuele effecten in de film zijn teleurstellend. De digitale klauwen zijn zo slecht geanimeerd dat ik me afvroeg waarom ze geen silveren stokjes aan zijn handen met gaffer-tape hadden gebonden. De effecten zagen er beter uit in de jaren '90. Krankzinnig gewoon.

    Als je weinig verwachtingen had zal deze prent waarschijnlijk nog meevallen. Wolverine is beter dan Elektra (2004) of Daredevil (2003). Mijn review is niet echt positief, maar ik heb alles goed laten bezinken voor een paar dagen en kwam tot de conclusie dat dit echt niet goed was. En wat betreft de stinger op het einde: we zien Hugh Jackman masturberd voor de spiegel … Bah neen, het kon me niet veel schelen en ben dus ook niet gebleven tot het einde van de credits. Als ze dachten met ‘origins’ een compleet nieuwe franchise te beginnen, dan zijn ze in ieder geval al slecht begonnen. Kortom; Wolverine lijkt in elkaar geknutseld door studio-bobo's die denken dat ze comicbook-fans kunnen bekoren met een willekeurige montage van luide actie-sequenties, cliché plotwendingen en een stortvloed aan karakters.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 5 mei 2009

    ***Related Posts***
    28/04/2009: Wolverine heeft verschillende eindes
    16/12/2008: Wolverine trailer
    18/05/2008: Marvel presteert beter dan DC Comics
    08/08/2007: Wolverine krijgt oscarwinnende regisseur
    30/05/2006: X-Men 3 breekt records
    21/03/2006: Brett Ratner interesse in Wolverine spin-off
    07/03/2006: Nieuwe X-Men 3 trailer
    30/12/2005: Psylocke in X-Men 3
    06/12/2005: Eerste beelden uit X-Men 3
    27/07/2005: X-Men 3 in productie
    18/04/2005: Een R-rated Wolverine Spin Off ?
    27/03/2005: Nieuwe regisseur voor X-Men 3

     

    *** X-Men Origins: Wolverine trailer ***

  • The Merchant of Venice (2004) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik had op de schoolbanken ooit The Merchant of Venice gelezen, het controversiële stuk van William Shakespeare over de Joodse woekeraar Shylock, die 3000 dukaten leent aan koopman Antonio in ruil voor 1 pond van zijn vlees indien hij de schuld niet zou kunnen terugvorderen. Het rook een beetje naar anti-semitisme en zeker ook de verschillende bewerkingen van het stuk op de planken, deden uitschijnen dat Shakespeare het niet goed meende met de Joodse bevolking.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray.jpg

    Maar niets is minder waar. Integendeel, Shakepeare toont ons in dit stuk de gevolgen van onverdraagzaamheid, en de film, The Merchant of Venice (2004) is wel één van de betere vertalingen van het werk, die eigenlijk bedoelt was als een soort tragi-komedie.

    Ik dacht even dat alle goede Shakespeare-drama’s nooit meer tot hun recht zouden komen zonder Kenneth Branagh, die na de vele kritieken op zijn Love's Labour’s Lost (2000) er definitief de brui aan gaf. Wel, niet helemaal. The Merchant of Venice is een film die zeker gezien mag worden.

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Venetië van de 16e eeuw, en volgt de arme, passionele edelman Bassanio (Joseph Fiennes) die niets liever wenst dan de mooie, rijke en nobele Portia (Lynn Collins) te trouwen. Hij vraagt daarom zijn rijke vriend Antonio (Jeremy Irons) hem 3000 dukaten te lenen. Antonio stemt toe, maar omdat hij al zijn geld gestoken heeft in handelsschepen, die nog op zee varen, zijn ze gedwongen om de rijke Joodse woekeraar Shylock (Al Pacino) te benaderen.

    Shylock die als Jood gekrenkt is, juist door de mannen die hem nu nodig hebben, ziet de kans om wraak te nemen. Hij geeft de lening, maar op de voorwaarde dat Antonio borg staat voor Bassiano. Indien Bassiano niet op tijd het bedrag aflost, zal hij het geld op Antonio verhalen. Zo niet dan heeft hij recht op een pond vlees uit de hartstreek van Antonio's lichaam. Terwijl Bassiano zijn geliefde Portia het hof maakt, vergaan de vrachtschepen van Antonio.

    Er zijn dus drie verhaallijnen die elkaar kruisen: Het ene verhaal draait rond de koophandelaar Antonio en zijn liefde voor de jonge Bassanio, zijn boezemvriend. Bassanio extravagante levensstijl vormt de oorzaak van zijn geldnood. Om Portia, de liefde van zijn leven, te behagen moeten Bassanio en Antonio beroep doen op de rijkdom van Shylock, met een luguber contract tot gevolg. De tweede verhaallijn draait rond Portia, die de erfenis van haar vader ondergaat waarin zij zich moet verloven met diegene die haar foto kan vinden in één van de 3 gesloten koffers die elk vergezeld zijn van een raadsel. Bassanio weet de juiste koffer te openen en zijn liefde te verklaren aan de mooie Portia. Maar wanneer nieuws komt dat Antonio in problemen verkeert, en Bassanio moet vertrekken, beslist Portia hetzelfde te doen en haar nieuwe man in waarde in te schatten. De derde verhaallijn draait uiteraard rond de Joodse woekeraar Shylock die het vaak aan de stok krijgt, alsook zijn joodse broeders, met de Venetiaanse christelijke bevolking. Hij ziet echter de kans om wraak te nemen op iemand die hem heeft bespot. Zijn dochter, Jessica, is verliefd op een jonge christen en verlaat Shylock en neemt ook nog eens een deel van zijn rijkdom mee. Dit zal zijn haat nog meer aanwakkeren en hij beslist Antonio niet te sparen. Hij zal een verdubbeling van zijn geld niet aanvaarden, enkel 1 pond van zijn vlees, ook al moet Antonio daarvoor sterven.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic01.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Toch blijft alle aandacht gaan naar het personage van Shylock, ook al wordt duidelijk naar het einde dat Bassanio eigenlijk het hoofdpersonage is. Maar Bassanio is van alle karakters de minst interessante figuur. Bijgevolg duren de scènes met hem vaak iets te lang en wil je eigenlijk weten wat er gebeurt met Shylock en zelfs Antonio.

    Het beste van de film is zijn gebalde, intelligente structuur – gezuiverd van veel te lange monologen en met heel veel oog voor realisme en de merites van het filmmedium – alsook de evenwichtige vertolking van Shylock door Al Pacino. In tegenstelling tot wat de trailer deed vermoeden speelt Pacino de rol heel ingetogen. Hij personifieert een complex individu wiens daden men misschien niet meteen kan rechtvaardigen, maar zeker wel begrijpen. Op bepaalde momenten gaat men zelfs sympathie voelen voor het personage. Shylock is geen monster, maar iemand die over de grens van het menselijke wordt gedreven door anti-semitisme. En het lot zal hem ook nog eens alles ontnemen. Jammer van het Joods-accent die Pacino hanteert, maar ik had dit er bijvoorbeeld niet zo uitdrukkelijk gebruikt op die manier. Het leidt ons teveel af.

    Shakespeare is zeker aanwezig in deze verfilming. De personages, de structuur en vooral de dialogen zijn en blijven meesterlijk. Elk Shakespeare verhaal kan je in een hedendaags kleedje stoppen, maar de tekst komt pas echt tot zijn recht in deze Elizabethaanse context. De film maakt de teksten zeker iets meer verteerbaar voor de hedendaagse filmkijker, maar de poëzië van de taal blijft wel gespaard.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic02.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Verdienstelijk acteerwerk van Jeremy Irons, die zijn rol onderspeelt met heel veel flair en talent. Joseph Fiennes zit behoorlijk in zijn rol wanneer hij iets te doen heeft, maar wanneer hij toeschouwer is aan het gebeuren verdwijnt hij in de grijze massa en lijkt hij op Joseph Fiennes met pruik en hoed. Lynn Collins had een fantastische rol om te spelen, maar is beduidend minder begerenswaardig dan Gwyneth Paltrow in de iets lichtere Shakespeare in Love. En dit heeft weinig te maken met de fysieke schoonheid, dan wel de soepelheid van de vertolking. De rest van de cast (Zuleikha Robinson, Kris Marshall, Charlie Cox, Heather Goldenhersh) is mij niet in het bijzonder opgevallen.

    De regie van de film was in handen van regisseur Michael Radford (Il Postino, Nineteen Eighty-Four), die een puike prestatie neergezet, en die vreemd genoeg van dit drama springt naar de Shrek spin-off Puss 'n' Boots (2006). Van veelzijdigheid gesproken.

    Toch kan je je niet geheel ontdoen van het gevoel dat de film met zijn vele kwaliteiten niet echt kan overtuigen, noch in de tragiek, noch in de humor. Soms voel je teveel de kostuums en de stereotypering van bepaalde figuren uit die tijd. Het is één zaak om je inspiratie te halen bij grote schilders zoals Pieter Brueghel of Canaletto, maar het is een andere zaak om die taferelen ook te laten werken op het scherm. En daar heeft Michael Radford het toch af en toe moeilijk mee. De mise-en-scènes in de film zijn houterig en de montage laat af en toe steken vallen. Ook de na-synchronisatie laat vaak te wensen over en dat doet voor een film van een dergelijk kaliber toch pijn.

    Het einde van de film is een serieuse anti-climax. Gedurende het verhaal krijg je een verborgen sympathie voor Shylock - zeker door de menselijke portraitering van Pacino en de Martin Luther King-achtige speeches - en voel je een lichte wrok tegenover die Venitianen die Shylock hebben gemaakt wie hij is. Maar er is geen weerwraak, slechts een bevestiging van zijn plaats in de maatschappij, uitgesloten van de rest.

    The Merchant of Venice is een behoorlijk goede film die op een zeer verfijnde en respectvolle manier de tekst van Shakespeare heeft benaderd, zonder de kijker in een welbepaalde richting te sturen. De film is slim, grappig, tragisch, soms schokkend en is gezegend door een knappe fotografie van Benoît Delhomme (die blijkbaar een deel van de set van Girl with a Pearl Earring), die ons echt onderdompelt in het schilderachtige, burleske en soms decadente Venetië uit die tijd. Al bij al, ben ik blij met deze film, want het helpt Shakespeare voor ons levend houden.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 juli 2006