De FilmBlog

Ook al had deze prent met 30 minuten minder (duurtijd 130 min) een veel betere film kunnen zijn heb ik toch ten volle kunnen genieten van Fast Five (2011), het 5de deel in de Fast & Furious collectie. De regie is in handen van Justin Lin, die ook de vorige twee films heeft ingeblikt, en de man weet als geen andere hoe je een auto-race op een sexy manier in beeld moet brengen.

Korte inhoud: Nadat ex-agent Brian O'Connor (Paul Walker) en Mia Toretto (Jordana Brewster) Dom Toretto (Vin Diesel) hebben helpen ontsnappen uit de gevangenis, zijn ze op de vlucht voor de politie. Als ze uiteindelijk in Rio de Janeiro belanden moeten ze, om hun vrijheid terug te krijgen, nog één klus aannemen. Ze worden echter op de hielen gezeten door FBI-agent Luke Hobbs (Dwayne Johnson), die alles op alles zet om Dom, Brian, Mia en hun team op te pakken. En bij hun manoeuvres komen ze tevens ook in aanvaring met de machtigste druglord uit de streek, Hernan Reyes (Joaquim de Almeida).

En bij de crewleden zien we opnieuw Han Lue Sung Kang, Vince (Matt Schulze), Tej Parker (Ludacris), alsook de knappe Israelische babe Gal Gadot en de Spaanse furie Elsa Pataky.

Hun verhaallijnen worden echter wel wat verwarrend, want zo moeten we van de veronderstelling uitgaan dat het 4de deel Fast and the Furious (2009) en dit 5de deel, eigenlijk prequels zijn op het 3de deel The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006). Bijgevolg heb je een verklaring voor het opduiken van Han Lue in deel 4 en 5. Er is echter wel een klein probleempje met het personage van Letty (Michelle Rodriguez) die *** begin spoiler*** nadat ze vermoord en begraven werd in deel 4 dan terug op het einde van deel 5 opduikt en blijkbaar ook op de credits zou staan in The Fast and the Furious 6 (2013) ***end spoiler***. Maar de klemtoon komt toch iets meer te liggen op de 'familie', zeker nadat Mia al van bij het begin van de film te kennen geeft dat ze in verwachting is.

Toch is dit voor mij tot nu toe de beste film uit de franchise. Er zijn echter wat minder babes als in de vorige vehikels, maar deze Fast Five biedt heel wat meer vuurwerk met snelle actie-scènes en stoere personages. Je zit van begin tot eind op het puntje van je stoel met nauwelijks de tijd om op adem te komen. Qua intrige beperkt het plot zich tot een partijtje 'spieren rollen' en 'afstand plassen'. Maar uiteindelijk blijft het wel in de lijn van de vorige films. Maar de kers op de taart is de confrontatie tussen Vin Diesel en Dwayne Johnson en het hoogtepunt is een roof van een koffer van 27 m³ die met twee wagen over de straten van Rio wordt geslepen, en alles wat op zijn pad komt te staan met de grond gelijk maakt. Een scène die veel geld moet hebben gekost, maar het is zeker wel de moeite. Wat ook de moeite is zijn de locaties. Een achtervolging in de straten van L.A. hebben we al zoveel gezien, maar hier zien we alle hoeken en kanten van Rio, en komen we op plaatsen waar we nog nooit zijn geweest. Ook de achtervolging tussen de Favelas is te gek. Al deze locaties zorgen voor een frisse filmervaring.

Qua heist-movies mag deze er zeker zijn. Het is visueel verbluffend en de adrenaline opstootjes zijn vrijwel continue. Qua verstand-op-nul-popcorn-films behoort deze tot de beste in zijn soort. Het is een bombastisch spektakel van snelheid, geweld en intensiteit die zich nauwelijks schaamt voor zijn bedenkelijke boodschap. Maar goed, er wordt wel niet gedronken achter het stuur en dat is op zich ook wel een pluspunt. Mochten ze nu en dan eens een gordel dragen, dan zou het nog beter zijn. En ja, auto-liefhebbers zullen aan deze Fast Five een vette kluif hebben, met ondermeer de blauwe 2007 Porsche GT3 RS, de 1966 Ford GT40, de 1972 Nissan Skyline, de stoere Gurkha LAPV, de 2010 Subaru_STi, de mega-coole 2011 Dodge Charger Police Interceptors en de zwarte 2010 Dodge Charger SRT.

Universal heeft voor de blu-ray editie de fans dubbel en dik verwend, net zoals ze dit ook al deden voor de Fast and Furious trilogy editie, met de commentaar van de regisseur over de gehele prent, alsook interessante making-off video's en wat bloopers en deleted scenes. Een aanrader voor actie fans en auto-geeks.

***Related Posts***
02/05/2011: Fast Five plundert de box-office
07/02/2011: Dwayne Johnson in vendetta-stijl in Faster
02/04/2009: Fast and Furious blu-ray tripack
26/08/2008: Fast & Furious teaser trailer
13/06/2005: Fast and Furious 3 in de startblokken

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Hoe langer hoe meer ik Marky Mark Wahlberg bezig zie, hoe meer ik het gevoel krijg dat ik nooit echt van die opgeblazen acteur met véél te hoog stemmetje moest weten. En toen ik vernam dat hij de vertolking van Max Payne (2008) op zich zou nemen, kon ik mijn teleurstelling nauwelijks verbergen.

Ook de keuze van regisseur John Moore (Flight of the Phoenix, Omen-remake) kon me niet echt bekoren. Waarom zijn die game-adaptaties al verdoemd nog voor ze in de bioscoop draaien?!?

Korte inhoud: De DEA agent Max Payne (Mark Wahlberg) wordt op een zaak gezet om een serie moorden in New York op te lossen. Dit doet hij samen met Mona Sax (Mila Kunis), omdat zij wraak wil op de moord van haar zus. Tijdens de zaak komt het duo erachter dat niets meer is wat het lijkt en worden ze opeens op de hielen gezeten door zowel een meedogenloze onderneming als de maffia.

Maar ik moet toegeven toen ik de eerste duistere trailer bekeek, ik niet geheel ontevreden was. Het zag er meer uit als een vervolg op Constantine (2005) met een Sin City (2005) vibe, maar de Max Payne sfeer zat er zeker in. Ook de toevoeging van de "engel" werkt perfect gezien het hoofdpersonage achtervolgd werd door zijn nachtmerries. Ook de die Matrix-achtige slow-motion-sequenties waar Max Payne al schietend wegspringt, zitten in de trailer. Misschien wordt dit wel de eerste adaptatie die het game respecteert, en moet ik mijn mening herzien over de regie-kwaliteiten van John Moore,... Maar laat ik dan toch maar de film afwachten, die er in ieder geval zwaar gestyleerd uitziet. En gezien de populariteit van Wanted (2008) zit dit wel goed.

Bij het acterend peloton treffen we ook nog Beau Bridges (nice), Ludacris (ow boy, give me a break…), Donal Logue (sure) en Chris O’Donnell (die ik in eeuwen niet meer heb gezien) aan. Nu maar hopen dat de makers al die droom-sequenties tot het minimum zullen beperken, want was dát nu net het meest irritante bij het spelen van het spel. Hoe dan ook, ik zit hier zeker op te wachten.

Max Payne gaat op vendetta toer vanaf 26 november 2008 in onze zalen.

***Related Posts***
14/11/2007: Marky Mark is Max Payne
02/07/2005: Kandidaten voor Max Payne
28/06/2005: Max Payne verfilmd

Crash (2004) van Paul Haggis is een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Dus even hoera dus voor degene die het concept filmparels heeft uitgevonden zodat er geen verre verplaatsing aan te pas kwam om deze film alsnog in de bioscoop te kunnen zien.

Korte inhoud: Verschillende verhaallijnen smelten samen gedurende twee dagen in Los Angeles: een zwarte detective met een aan drugs verslaafde moeder en een stelende broer, twee autodieven die voortdurend lopen te discussiëren over de maatschappij en racisme, een afwezige openbare aanklager met zijn irritante en rotverwende vrouw, een racistische agent met een zieke vader die door zijn jonge idealistische collega wordt gehaat, een succesvolle zwarte televisieregisseur en zijn vrouw die te maken krijgen met een racistische agent, een Perzische immigrant die een pistool koopt om zijn winkel te beveiligen, een Spaanse slotenmaker en zijn jonge dochter, enz.

In Million Dollar Baby (2004) sneed Clint Eastwood eerder dit jaar het geladen onderwerp euthanasie aan. Eastwood deed dit op een neutrale manier, zonder een standpunt voor of tegen in te nemen. In Crash doet Paul Haggis hetzelfde maar dan voor het, misschien nog delicatere, thema racisme. Leuk weetje is dat Haggis, de regisseur en scenarist van Crash, eigenlijk ook de scenarist is van Million Dollar Baby.

Op een paar televisiefilms en wat afleveringen van "Due South" en "Family Law" na, is Crash het regiedebuut van Haggis. Het is aan de ene kant jammer dat hij pas op 51-jarige leeftijd zijn eerste grote film kan maken, aan de andere kant natuurlijk beter laat dan nooit. Haggis vertelt zijn verhaal op een zeer rustige en ingetogen manier, met karig, maar wel effectief, gebruik van muziek. De regisseur laat vooral zijn acteurs het werk doen.

En Haggis kan voor zijn eerste film beschikken over een zeer interessante cast: Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Ludacris en Ryan Philippe. Heel de cast acteert op hoog niveau en het zou dan ook niet eerlijk zijn om bepaalde acteurs meer te bewieroken dan anderen. Maar toch, Matt Dillon toont eindelijk waarom hij in de jaren ’80 een grote belofte werd genoemd en Sandra Bullock speelt eens geen girl next door maar een echte bitch die je liever niet als buurvrouw hebt.

Crash is een zogenaamde 'mozaïekfilm' wat betekent dat een ogenschijnlijk losstaande gebeurtenis, in dit geval een auto-ongeluk, de rode draad vormt tussen de levens van de verschillende personages. Magnolia (1999) is een andere film uit dit genre, en ook 21 Grams (2003) en Amores Perros (2000) situeren zich enigszins in hetzelfde genre. In dergelijke films heb je vaak te maken met redelijk veel hoofdpersonages en het is dan ook zaak dat de kijker het verhaal kan volgen en niet verdrinkt in 35 verschillende personages. Haggis lost dat zeer goed op en het verhaal zit dan ook perfect in elkaar. Je merkt dat de regisseur ook een begaafd scenarist is en daardoor veel oog heeft voor het verhaal.

Door het onderwerp van Crash, racisme, lijkt de film misschien zo’n typische schoolfilm (American History X, Stand By Me, The Piano, Rosetta, Saving Private Ryan, we kennen ze allemaal wel). Gelukkig is Crash veel meer dan dat, het is een film die iedereen zou moeten gezien hebben. Verschillende oorzaken en nuances van racisme worden besproken zonder een belerend vingertje op te steken. Af toe mag er zelfs gelachen worden. Eén van de betere films van 2005.