lucifer

  • Vlaamse Films van 2015 kunnen bioscoopbezoekers niet overtuigen

    Pin it!

    De Vlaamse film zit in een dipje, en dit ondanks het ruime aanbod. Zoals we hier al in een vorig bericht hadden opgemerkt hebben de distributeurs al hun films in het najaar willen zetten, een periode die volgens hen voor betere resultaten kan zorgen. Maar het pakt dit jaar behoorlijk anders uit.

    Volgens het VAF (Vlaams Audio-Visueel Fonds) gingen er vorig jaar 2.650.753 bioscoopbezoekers naar een Belgische film kijken, maar 2015 zou in vergelijking wel eens een rampjaar kunnen worden voor de Vlaamse films, en met uitbreiding ook een slecht jaar voor de bioscoopuitbaters die vorig jaar toch konden rekenen op een aantal kleppers zoals Het Vonnis (2013) met 375'000 bezoekers, Marina (2013) met 372'000 bezoekers en De Behandeling (2014) met meer dan 140'000 bezoekers. Volgens de cijfers van Kinepolis hebben ze in het voorjaar van 2015 10% minder bezoekers in vergelijking met vorig jaar, terwijl in Frankrijk de omzet steeg met 2,3% en in Spanje met maar liefst 37%. In ons land was enkel de Vlaamse film Bowling Balls (2014) van Mark Punt nog een redelijk succes met iets meer dan 100'000 bezoekers, de ondergrens om van een hit te kunnen spreken.

    cafe_derby_2015_poster.jpglee_and_cindy_c_2015_poster.jpgtrouw_met_mij_2014_poster.jpg

    De rest van de films presteerde ondermaats. Nu kan je gaan discussiëren of dit de fout is van de distributeurs die iets teveel Vlaamse films bij elkaar hebben gepropt, de verkeerde keuzes van het VAF bij de toekenning van subsidies (van 100.000 tot 400.000 euro) of ligt de reden gewoon bij de tegenvallende kwaliteit van de filmproducties. Een komedie als Trouw Met Mij (2014) kijkt gemakkelijk weg, maar is verre van een film die je in de bioscoop moet gaan zien. Zoiets kon een perfecte tv-film zijn. En dan was er nog de arthouse film Lucifer (2014) van Gust Van den Berghe, die filmtechnisch wel een verrassende prent is om te bekijken met Tondoscope framing (zie making of), maar inhoudelijk en thematisch eigenlijk zo goed als niets zinnigs weet te vertellen over de val van de duivel in 3 hoofdstukken. Een ideale prent voor een filmfestival, maar weegt net iets te licht voor een multiplex release. Beide films halen een paar duizend bezoekers, en dat was eigenlijk voor een groot stuk voorspelbaar.

    Daarnaast waren er nog een aantal debuutfilms met verdiensten, maar geen grootse cinema, zoals Lee & Cindy C. (2015) van Stany Crets, een onevenwichtige liefdesverhaal tussen twee muzikanten met een pak vervelende personages die de boel behoorlijk verpesten. Ondanks de positieve recensies moest de film het stellen met slechts 6000 bezoekers. Café Derby (2015) van Lenny Van Wesemael is misschien wel de beste debuutfilm van het jaar, maar ook deze film strandde op 26.000 bezoekers. Ook Matteo Simoni en zijn Terug Naar Morgen (2015) van debuutregisseur Lukas Bossuyt ging zwaar uit de bocht met slechts 20'000 bezoekers. Deze Vlaamse Back to the Future was dan ook een gigantische tegenvaller, met vlakke personages en een script met ronduit slecht geschreven dialogen en een regie dat op geen enkel moment de dramatiek weet aan te scherpen. En uiteindelijk was er ook nog Paradise Trips (2015) met Gene Bervoets als de norse en oerconservatieve reisbus-chauffeur, die ook bleef steken op een 20'000 bezoekers. De film was dan ook geen voltreffer met een verhaal die ons nauwelijks kon bekoren en cameravoering om zeeziek van te worden, maar erger nog wat dat de makers geen idee leken te hebben om de personages tot leven te laten komen.

    black_2015_poster.jpggalloping_mind_2015_poster.jpgdardennen_2015_poster.jpg

    Ook de magisch realistische Galloping Mind (2015), het regiedebuut van de choreograaf Wim Vandekeybus, moet het na een maand in de cinema met nauwelijks 3.000 bezoekers stellen. En eigenlijk was dat nog veel gezien de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. De film werd gefinancierd door verschillende Europese landen via de Tax-shelter en de regisseur slaagt er nauwelijks in om een samenhangende film te maken met al die vreemde culturen. Het voelt allemaal ook behoorlijk pretentieus aan en op geen enkel moment heb je voeling met de personages of het verhaal. Ik vrees echter dat dergelijke films bezoekers in de toekomst gaan beïnvloeden in hun keuze om naar een Amerikaanse of Vlaamse film te gaan.

    Maar laten we afsluiten met een positieve noot. Er zijn nog twee veelbelovende films die het niveau wat kunnen optrekken en hopelijk meer bezoekers naar de bioscoop kan trekken. Zo is er Black (2015) van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar zeker ook de politie thriller D'Ardennen (2015) van Robin Pront. Twee films die één ding gemeen hebben, de geslaagde fotografie van Robrecht Heyvaert. Black komt uit op 11 november 2015 en D'Ardennen komt bij ons uit op 14 oktober 2014.

  • Frankrijk rolt de rode loper uit voor de Vlaamse cinema

    Pin it!

    Van 24-31 maart komen maar liefst 18 films in de aandacht in Straatsburg in Frankrijk. Het filmfestival heeft als thema 'De Andere Belgische Film' (l’Autre Cinéma Belge). Hier is de poster van het evenement. En het is Waste Land (2014) van Pieter Van Hees die de spits mag afbijten. De film zal nadien vertoond worden in het reguliere circuit de volgende dagen. Hopelijk nadien in ons land!

    waste_land_2014_poster_pieter_van_hees.jpg

    Korte inhoud: In Waste Land volgen we Leo Woeste (Jérémie Renier) die samen woont met zijn vriendin Kathleen (Natali Broods) en haar vijfjarig zoontje Jack in een wijk in Brussel. Als hoofdinspecteur Moordzaken komt hij dagelijks in aanraking met de onderbuik van de stad en vecht hij een soort persoonlijke guerrilla uit tegen de zieken van geest die de stad bevolken. Maar het criminele Waste Land brengt hem steeds meer aan het wankelen. Zijn gezin en de nodige dosis Xanax houden hem nog overeind.

    Maar ook de nieuwe film van Hans Herbots (Verlengd Weekend), de thriller De Behandeling (2014), is één van de geselecteerde films. Deze film werd bij ons vorige zomer al uitgebracht op Blu-ray. Ook Lucifer (2014) van Gust Van Den Berghe (Blue Bird) heeft er zijn plaats naast de Vlaamse horrorprent Welp (2014) van Jonas Govaerts, Labyrinthus (2014) van Douglas Boswell, Kid (2012) van Fien Troch, de debuutfilm Violet (2014) van Bas Devos en de nieuwe film van Geoffrey Enthoven (Hasta la Vista), de komedie Halfweg (2012)

    Korte inhoud: In deze film zien we Stef (Koen De Graeve) die te midden van een scheiding zit en verhuist naar een prachtig huis dat hij flink onder de prijs heeft kunnen kopen. Daar wil hij in alle rust de dingen op een rij zetten, maar die rust wordt al snel verstoord. De vreemde Theo (Jurgen Delnaet), die als een natte zwerver te pas en te onpas in het huis opduikt, beweert de ware eigenaar te zijn. Stef wil niet wijken en de pesterijen tussen de twee mannen lopen compleet uit de hand. Tot Stef ontdekt dat Theo inderdaad de vorige eigenaar is. En twee jaar geleden overleden. Maar dan staat er plots een jong meisje aan de deur en keert de rust weer. Of toch niet helemaal.

    Laten we hopen dat onze Vlaamse filmmakers voldoende de show kunnen stelen in het hexagoon. Het aanbod is in ieder geval gevarieerd en er is voor iedereen wel wat: van artistieke auteursfilms tot commerciële thrillers en vlotte komedies.

    *** Waste Land trailer ***