De FilmBlog

Regisseuse Sofia Coppola is één van de betere sfeersheppers die in Hollwood werkzaam. Haar films kunnen als geen andere graven in de nostalgie of de mood van een bepaalde situatie. Dat was zowel het geval met The Virgin Suicides (1999) als met Lost in Translation (2003) of haar laatste film Somewhere (2010). Maar vraag haar niet om films te maken met veel inhoud, want dat is niet meteen haar sterkte.

Maar dat hoeft ook niet. Je hebt geen James Joyce roman van doen om een geslaagde film te maken. Een film kan ook berusten op sfeer, korte blikken en nietszeggende dialogen, zolang het geheel klopt. Ik blijf dus vreemd genoeg gefascineerd door de wereld die Sofia weet te schapen. Momenteel is ze bezig met de ontwikkeling van The Bling Ring, een film over jongeren in 2009 die geobsedeerd zijn door roem en mode, dat ze huizen van Hollywoodsterren gaan beroven om deze dan vervolgens te gaan verkopen. Het fascinerende aan het verhaal was dat de jongeren er ook lange tijd mee weg konden zonder tegen de lamp te stoten, en dat allemaal zonder handschoenen of bivakmutsen.

Het verhaal werd vorig jaar als tv-film uitgebracht. In The Bling Ring (2010) zagen we ondermeer een vertolking van Jennifer Grey die we nog kennen van haar als Frances 'Baby' Houseman in Dirty Dancing. Maar Sofia heeft meer gezien in het concept en wil uitpakken met Harry Potter-actrice Emma Watson. De 21-jarige Watson is nu in de bioscopen te zien in My Week with Marilyn (2011), haar eerste rol sinds de Harry Potter-films. Welke rol ze in The Bling Ring zal spelen, is op dit ogenblik nog niet bekend. De bedoeling is om een nuchtere kijk te geven op de hedendaagse cultuur van jongeren. Haar vader Francis Ford Coppola produceert het drama.

In totaal is er bij alle diefstallen zo’n 3 miljoen dollar gestolen aan waardevolle spullen, en dan vooral ten huize van Paris Hilton, maar ook Megan Fox, Orlando Bloom, Miranda Kerr en Lindsay Lohan kregen deze 'teenage Hollwood dieven' over de vloer. De ringleidster van de bende was Rachel Lee (pic), de dochter van een gescheiden Noord Koreaans koppel, die elk een succesvol bedrijf beheerden. Lee kwam uit een geprivilegieerde omgeving, en reed al op vroege leeftijd naar school met een witte Audi A4 en droeg er de coolste outfits. Na haar studies werd ze aangehouden voor een kleine diefstal in een cosmetica-winkel, maar dat was maar het begin van de grote diefstallen. Uiteindelijk werd ze aangehouden in Las Vegas en mocht ze 4 jaar het gevang in, tezamen met haar aanhangers. Boeiend filmproject die zeker in goede handen is terecht gekomen.

***Related Post***
07/10/2010: Emma Watson hq pics

Wanneer je de naam van Bill Murray hoort, ga je meteen beginnen denken aan komische films, maar de Groundhog Day-acteur heeft ook al bewezen dat dramatische rollen hem niet vreemd zijn. Denk maar aan Lost in Translation (2004) of recent nog Passion Play (2010). En terwijl elke fan zit te wachten op Ghostbusters 3 (2012), maakt Murray zich klaar voor een nieuwe dramatische vertolking, met misschien wel een Oscar-geurtje.

De rol die hij krijgt aangeboden is deze van President Franklin Delano Roosevelt, en dit voor de opkomende Hyde Park on the Hudson (2011) van Roger Michell (Notting Hill, Changing Lanes, Morning Glory). De film is een adaptatie van Richard Nelson op een radio-stuk. Ik heb het moeten opzoeken maar Roosevelt werd geboren in Hyde Park in New York, maar de titel komt van een ontmoeting tussen de koning en koningin van Engeland en Roosevelt aan de Hudson rivier aan de vooravond van de 2de wereldoorlog.

De democraat Roosevelt of beter bekend als FDR was de 32e president van de Verenigde Staten. Tijdens de presidentsverkiezingen van 1932 en te midden van een slechte economie versloeg hij de zittende president Herbert Hoover. Zijn presidentschap duurde van 1933 tot 1945. Roosevelt maakte als president intensief gebruik van de media om de publieke opinie voor zich te winnen en zijn beleid toe te lichten. Zijn informele off the record-stijl van persconferenties en zijn populaire fireside chats (praatjes bij de haard), op de radio voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, zijn daar voorbeelden van. Met de New Deal initieerde hij een programma tegen de sociale en economische gevolgen van de Grote Depressie. Hij is tevens de enige Amerikaanse president die vier keer gekozen is, een record dat niet meer verbeterd kan worden omdat sedert Amendment XXII uit 1947 de president maar éénmaal herkozen kan worden. Op 12 april 1945 overleed Roosevelt aan een beroerte op 63-jarige leeftijd.

Met het enorme succes van The King’s Speech (2010), die de beste film van het jaar werd volgens de academy, zou je denken dat er nog meer verfilmingen zullen losweken van koningen en presidenten. Zo wachten we nog steeds op de Abraham Lincoln film die Steven Spielberg zou maken. Martin Scorsese is zelfs bezig met een film over die andere Roosevelt, The Rise of Theodore Roosevelt, een film die in 2013 zou moeten uitkomen.

We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

10. Crash (2004) Paul Haggis
Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

08. Satyricon (1969) Federico Fellini
Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

03. Chicago (2002) Rob Marshall
Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."