De FilmBlog

Zoals verwacht is de thrillerserie "24" de grote winnaar geworden bij The Emmy Awards, het equivalent van de Oscars voor televisie. 24 won als beste drama-productie en beste acteur in een hoofdrol voor Kiefer Sutherland. Het nieuwe seizoen (Dag 5) zal binnenkort te zien zijn bij ons op Kanaal Twee en jullie zullen opnieuw alles kunnen bijlezen op de 24-blog.

In de categorie comedy won de serie The Office, gemaakt naar het idee van de Britse serie met dezelfde naam. Acteur Tony Shalhoub won voor de derde keer een Emmy Award als beste acteur in de serie Monk.

Julia Louis-Dreyfus, hier vooral bekend als Elaine uit Seinfeld, kreeg eveneens een Emmy voor haar acteerprestaties in de comedy The new Adventures of Old Christine. De Emmy voor beste actrice in een dramaserie naar Mariska Hargitay in de serie Law & Order: Special Victims Unit.

Ook Jon Stewart van The Daily Show kreeg zijn zoveelste award op zak. Lost was in geen enkele categorie genomineerd dus bleven ze ook met lege handen toekijken hoe de anderen met de prijzen gingen lopen. Deze link brengt jullie naar de volledige Emmy lijst.

Ik herinner me nog de hoog oplaaiende discussies over de serie "Lost", hier op De Ultieme FilmBlog. Ik was niet echt onder de indruk na het zien van de eerste episode, meer nog, het eerste seizoen vond ik maar middelmatig.

Mijn grootste kritiek, naast mijn ergernis voor de overkill aan oninteressante personages, was dat de serie torenhoge verwachtingen creëerde, en die nooit zou kunnen inlossen. Het verhaal ging amper vooruit en het ene mysterie volgde het andere op, en vele vragen bleven onbeantwoord. Vele scènes waren echt wel de moeite, maar de ganse constructie leek af te stormen tegen een betonnen muur van onverschilligheid. Seizoen 2 van deze dure serie lijkt te volharden in de boosheid en trekt er nog eens een dozijn nieuwe personages bij en een bonuspakket aan mysteries en flash-backs. Wel, de kijkcijfers van het tweede seizoen zijn in vrije val.

Volgens The New York Post zouden de kijkers zich ergeren aan de vele herhalingen die van Lost uitgezonden worden. Het moet gezegd worden, de marketing-campagne van Lost was en is nog steeds, gigantisch groot. En deze coverage zorgt uiteraard voor enorme kijkcijfers. Seizoen 1 behaalde maar liefst 18 miljoen kijkers per aflevering. Maar met seizoen 2 hadden velen er genoeg van en er bleven er nog maar 10 miljoen over.

Aan de andere kant wordt de vergelijkbare ingenieuze thriller-serie, "24", juist meer bekeken in het inmiddels 5de (!) seizoen en komt in de Top 10 van de All Time Beste Series. De serie werd in zijn eerste seizoen maar met een scheef oog bekeken door FOX. Voor het maken van de eerste 24 episodes kregen ze slechts 35 miljoen dollar (ter vergelijking: de piloot-aflevering van Lost kostte al 10 miljoen dollar). En de marketing was misschien nog geen 10de van die van "Lost". Toch doken er heel wat 24-fans op en kreeg het eerste seizoen een gemiddelde van 10 miljoen kijkers per aflevering. In 2003 werden er dat 12 miljoen en momenteel haalt de serie zelfs 14 miljoen kijkers per aflevering ! En ondertussen staan Dag 6 - Dag 7 - Dag 8 al op de planning voor de komende 3 jaar, naast 24 The Movie.

Waarom haakt 45% van het publiek af bij het tweede seizoen van Lost? Everything happens for a reason, right? Het zou kunnen dat het iets te maken heeft met de programmatie en de overkill aan herhalingen. Maar ABC heeft dezelfde programmeer-strategie van "24" (het compleet uitzenden van een seizoen zonder onderbrekingen of herhalingen) al eerder toegepast met series zoals "NYPD Blue" en "Alias", zonder al te veel succes... De makers van "Lost" zullen denk ik hun cast-away formule eens goed moeten herzien willen ze dit avontuur overleven.

***Related Posts***
09/02/2006: Top 10 Beste TV Serie
20/11/2005: The Sentinel trailer
20/09/2005: Lost pilot review
21/06/2005: "24" the movie
16/01/2005: The Sentinel

***Related 24 Blog***
http://24.skynetblogs.be

We zitten ondertussen al aan onze 5de Movie BlogTalk en deze keer gaan we onze 25 favoriete tv-series opsommen. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werd de filmsets bevolkt met regisseurs die afkomstig waren van de reclame-sector, maar stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit (Mission: Impossible III, Serenity). Ze zijn vaak minder handig in hun mise-en-scènes, maar op vlak van schriftuur gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

Hier volgt mijn…

25. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog.

24. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

23. "Lost" (J.J. Abrams)
Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

22. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

21. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

20. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

19. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

18. "Prison Break" (Paul Scheuring)
Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

17. "Rome" (John Milius)
Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Een bijkomende troef aan de serie zijn de knappe vertolkingen van Lucius Vorenus (Kevin McKidd), Titus Pullo (Ray Stevenson), Atia (Polly Walker), Mark Anthony (James Purefoy) en Gaius Julius Caesar (Ciarán Hinds). Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

16. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

15. "Twin Peaks" (David Lynch)
Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

14. "Millennium" (Chris Carter)
Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

13. "Dexter" (James Manos Jr.)
Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista (David Zayas), Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

12. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

11. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen van Dr. Sean McNamara (Dylan Walsh), Dr. Christian Troy (Julian McMahon), Julia (Joely Richardson), Dr. Liz Cruz (Roma Maffia), Kimber Henry (Kelly Carlson). Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

10. "Breaking Bad" (Vince Gilligan
Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

9. "Mad Men" (Matthew Weiner)
Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

8. "Deadwood" (David Milch)
Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en vallen er regelmatig scheldwoorden.

7. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

6. "The X-Files" (Chris Carter)
Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

5. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

4. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

3. "True Blood" (Alan Ball)
De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

2. "The Wire" (David Simon)
Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage die het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

***Related Posts***
06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
29/09/2007: X-Files sequel in productie
09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Het moet gezegd worden. De tv-drama reeksen zijn de laatste tijd echt wel in trek en de kwaliteit en complexiteit verhoogt zienderogen. Zo is er bijvoorbeeld Alias, Six Feet Under, 24 en, onlangs begonnen op VT4, Lost, de serie van J.J. Abrams (Alias) … of Anthony Spinner, die momenteel een rechtzaak heeft aangespannen tegen de makers van Lost wegens fraude. Blijkbaar zouden ze zijn ideeën hebben gestolen. Hij eist een erkenning op de generiek en een percentage op de winsten en verkoop van de serie waar hij zou gerechtigd op zijn.

”Lost”, die een Emmy Award in de wacht sleepte voor beste drama, blijkt de duurste te zijn van de 4 die ik heb opgesomd en misschien ook wel de meest overroepen. In deze typisch Amerikaanse post 9/11 serie zien we 48 mensen stranden op een onbewoond eiland in de Stille Oceaan na een vliegtuigcrash, en moeten een hecht team vormen willen ze overleven. Maar op het eiland zijn ze blijkbaar niet alleen… Voor de fans van de serie zou ik hier stoppen met lezen, want ik vond de eerste aflevering om het zacht uit te drukken maar flauwtjes.

Dit is mijn review geschreven na het zien van de eerste aflevering. Net zoals ik de eerste aflevering van "24" ooit heb besproken, doe ik dit opnieuw met "Lost". Uiteraard kan ik er volledig naast zitten wanneer ik alle afleveringen na elkaar zou zien. Of misschien sla ik wel de nagel op de kop met mijn oordeel over het eerste puzzelstukje. Maar aangezien er prijzen worden uitgereikt voor pilootafleveringen en de eerste aflevering echt moet kunnen overtuigen, vond ik het interessant om even te posten wat mijn bevinden waren. Leve de vrije meningsuiting!

Ze pakken uit met het grote geschut, maar de uitwerking is nogal dunnetjes. Uiteraard blijf je wel kijken naar de grote sets en mooie decors, maar dit blijft echter een tv-serie. Verwacht dus om de haverklap geen vliegtuigcrash. Het zou zelfs kunnen dat een groot stuk van het budget is opgebruikt met deze intro en dat ons nog enkel soap-achtige verwikkelingen staan te wachten. Kenmerkend aan dergelijke series is dat ze tergend traaaaaaag vooruit gaan. Zo traag dat wij allemaal verstrikt zullen raken in de verschillende kleine incoherente verhaaltjes van geen belang. Spannende serie…voor mensen die 13 jaar of jonger zijn.

Bij het lezen van de korte inhoud was ik zeer onder de indruk, maar mijn ontgoocheling was des te groter. Ik ben een grote fan van “24”, ik hou enorm van “Six Feet Under”, “Alias” is een zalige serie, maar “Lost” is gewoon CRAP! Alles ziet er nogal fake uit en ronduit belachelijk. Het script trekt op de ballen, de scènes en dialogen zijn cliché, de casting lijkt wel op een samenraapsel van 90210-acteurs en de vrijgezellen uit Temptation Island en het hoofdpersonage heeft evenveel charisma als een koelkast. Maar wat mij nog het meest irriteert bij het zien van de eerste aflevering, is dat ik het verdere verloop al kan raden. - Oppervlakkige conflicten tussen de verschillende personages terwijl het bulderende beest in de struiken de theorie van de 10 kleine negers toepast. –

Merk op dat wanneer je 2 à 3 afleveringen mist, dit nog niet dramatisch zal zijn gezien er waarschijnlijk weinig zal gebeuren. Lost is een typische tv-formaat. Het is jammer als je niet meer weet wie een relatie heeft met wie, laat staan wie de personages uiteindelijk zijn (en we hebben er 48 !). En dan zou de kans bestaan dat de toeschouwer gaat wegzappen. Vandaar ook het belang van hun groots opgezette intro. Maar ik denk dat als je later inpikt je nog altijd wel zal kunnen volgen. De personages zijn zo voordehandliggend dat de situatie wel meteen duidelijk zal zijn. En dit in tegenstelling met een serie zoals “24”, wat een typisch cinema-product is met een minimum aan banale conflicten en een knap uitgeschreven verhaallijn met tientallen complexe plotwendingen. Je moet de situatie kennen en kan dan pas voluit genieten van de serie. Lost is duidelijk meer character-driven dan plot-driven, maar met stereotiepe personages (de hero MacGyver dokter, de verloren junkie, een gedrogeerde rockster, de hautaine blondine met knap lichaam, de natuurlijke vrouwelijke partner voor onze held, ... en ik zou het nog vergeten, de gezellige dikkerd) wordt dit maar een saaie bedoening.

Het probleem ligt niet aan de production design. Ik denk dat het geld goed is besteed. Ik verwacht knappe cinematografie en een paar leuke visuele effecten. Er zitten zelfs een paar goede acteurs tussen de bende. Het probleem ligt volgens mij echt aan het onvolwassen script en de flauwe regie. Het verhaal begint al surrealistisch met ons hoofdpersonage (Dr. Jack Sheppard, yeah right, de naam zegt al genoeg) die een paar honderd meters van de crash ligt tussen hoge bomen. Hij overleefde miraculeus, net zoals 47 andere passagiers terwijl het vliegtuig letterlijk uiteengerukt is. En dan krijg je zo’n typisch figuratie shot met mensen die heen en weer lopen rond een paar brokstukken met verzorgde make-up, mooie kleine verwondingen en uiteraard rimpelloze H&M kleding (die gendurende de uitzendingen waarschijnlijk wel zal variëren alsof ze elk nog hun bagage hadden). Je zou maar eens uw jonge doelpubliek uit het oog verliezen. Maar hebben die schrijvers al OOIT EENS EEN VLIEGTUIGCRASH GEZIEN?? Hebben zij enig idee van de impact van brokstukken van een lijnvliegtuig. Enkel Bruce ‘Unbreakable’ Willis had dit avontuur kunnen overleven, en dan nog…

Ik verwacht naar het einde toe, na x aantal afleveringen/seizoenen (ik denk toch niet dat ze het lang zullen trekken) we zullen merken dat eigenlijk niemand de crash heeft overleefd. Ik denk dat dit een soort droomsequentie is of een Identity film-actige serie waarin de makers een na-de-dood sequentie hebben uitgeschreven waar alles mag en alles kan. Ik zou geen andere verklaring kunnen bedenken of dit is gewoon een zielig en infantiel script. Op zich zou dit nog wel een leuk uitgangspunt zijn waar mensen in een virtuele wereld (à la Flatliners) moeten betalen voor hun zonden op aarde. Maar dan zijn ze nu al slecht bezig want hun expositie trekt op de ballen. Als ze dit willen vertellen moeten ze ook realistisch blijven in hun beschrijvingen. En dat gebeurt absoluut niet. Neem nu die draaiende motor. Een leuk effect, maar compleet onwaarschijnlijk.

Soit, ik wil nog meegaan in deze Stephen King premisse, maar dan moeten ze consequent blijven en voluit gaan voor een nieuwe wereld, en niet zomaar een spelletje vogelpik spelen. Nu hebben ze coole scènes uitgeschreven zonder enige vorm van logica, maar gewoon om de kijker aan het lijntje te houden. Ik wil échte drama en fascinerende personages en geen kartonnen figuren zoals Jack (Matthew Fox), The Ultimate all-American Hero, die in een paar minuten tijd al 5 levens heeft gered van een gewisse dood. Hij trok nog net zijn shirt niet uit om zijn superman-pak te onthullen. We vergeten uiteraard even dat HIJ HONDERDEN METERS VER UIT EEN VLIEGTUIG IS GESLINGERD EN OP ZIJN RUG IS GELAND. Deze personages zijn allemaal dood of gaan straks allemaal uit hun bed vallen. Waarom heb ik een hekel aan voorgekauwd materiaal? Waarom verdraag ik niet dat ze ons de pap in de mond geven? Ha ja, ik weet het weer, OMDAT ER BETERE SERIES OP DE MARKT ZIJN DAN DEZE TROEP.

“Lost” is Gilligan’s Island meets Lord of the Flies meets Cast Away meets Daylight. Er zullen dus zeker en vast momenten van spanning en extase zijn, maar als je op zoek bent naar een echt ‘verhaal’ vrees ik dat je op je honger zal blijven zitten. Tenzij jullie natuurlijk te vinden zijn voor getelefoneerde maatschappijkritiek. In dat geval heb ik nog een film voor jullie, The Village. Het is mijn overtuiging dat de serie gebaseerd is op een samenraapsel van onnozele cliffhangers die snel op de zenuwen zullen werken. En ik zwijg dan nog van het "monster" in de struiken die de buurt "terroriseert" en die we waarschijnlijk niet eens zullen zien in de eerste (gok) 10 afleveringen, kwestie om op een goedkope manier de spanning erin te houden. En tot spijt van wie het benijdt, zullen die mensen die daar rondlopen ook allemaal wel cliffhangers aanbrengen, al dan niet via vervelende flashback’s. Of de serie ook met onthullingen voor de dag zal komen valt nog af te wachten. Maar antwoorden geven is uiteraard iets moeilijker dan King Kong geluidjes tussen de struiken en Spielberg-close-up shots van bange gezichten.

Ik voorspel mysterie, na mysterie, na mysterie, … zonder antwoorden. En dit is typisch aan ABC-producties. Trouwens, ABC staat voor A Bunch of Crap. Dit is allemaal speculatie en deductie bij het zien van de eerste aflevering, maar dit is ook niet de eerste tv-serie die ik heb gezien zoals jullie waarschijnlijk al gemerkt hebben. Ik hoop dat de intro totaal verschillend is van wat volgt en dat de scenaristen na hun flauwe expositie echt verrassend uit de hoek zullen komen. Maar ik vrees ervoor. En als dit niet evolueert bij de eerst volgende 3 afleveringen, haak ik af. Tot nu toe was Lost 'a complete waste of my time'. Ik had beter een boek gelezen over fysica en zitten lachen met mensen die geloven dat jet-motoren nog kunnen draaien zonder brandstof en na een hevige crash.

***Related Posts***
19/04/2006: 45% minder kijkers voor het 2de seizoen van Lost
09/02/2006: Top 10 Beste TV Serie

***Related Sites***
Imdb: "Lost" (2004)
Officiële site: abc.go.com/primetime/lost