logan lerman

  • Fury (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben op deze blog al een artikel geplaatst over de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) van David Ayer (End of Watch, Harsh Times). Het verhaal zal echter tot de verbeelding spreken van Amerikanen, maar historici zullen deze prent wel met een serieuze korrel zout nemen. Los van het historische aspect en het overdreven patriottisme is Fury toch een indrukwekkend en aangrijpend portret die laat zien hoe vuil en brutaal een oorlog wel kan zijn.

    fury_2014_poster_2_brad_pitt.jpg

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy 'Don' (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vier-koppige bemanning - Boyd (Shia LaBeouf), Norman (Logan Lerman), Gordo (Michael Peña) en Grady (Jon Bernthal) op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    Wat meteen opvalt is niet zozeer het bloed, dan wel de modder. We krijgen shots van de tank die zich een weg baant door de doordrenkte aarde en alles in zijn pad platstrijkt, incluis gevallen soldaten. En meteen weet je waar het op staat. Het is de missie die telt, alle andere overwegingen zijn bijkomstig. Als kijker identificeren we ons meteen met de nog jonge Norman, die van zijn typemachine werd getrokken en naar het front verscheept. Zijn sergeant zal hem op korte tijd de klappen van de zweep aanleren. In een begin-scène wordt de jongen gedwongen een gevangen genomen Duitser neer te schieten, en dat is voor de onervaren jonge spruit een brug te ver. Maar gaandeweg ziet hij in dat zijn vijand wel gretig is om zijn kop of die van een bevriende soldaat eraf te schieten, mocht hij daartoe de kans krijgen. Er komt zelfs een ontgroeningsritueel aan te pas waarin de jongen onder toezicht van Don zijn eerste liefde zal kennen, met de mooie Duitse Emma (Alicia von Rittberg). Het lijkt bij momenten een soort zoon-vader relatie, die het gehele verhaal heel persoonlijk en tastbaar maakt. Maar het is in essentie een film die ons vertelt dat de oorlog zelfs van de meest timide persoon in een kille oorlogsmachine kan maken.

    Gezien het verhaal zich grotendeels afspeelt in een tank zou je deze oorlogsprent kunnen vergelijken met Patton (1970). Het verschil is uiteraard wel het rauwe realisme en het feit dat de strategie nu komt van binnen de tank in plaats van aan de generaalstafel ver weg van het spervuur van kanonschoten die voorbij de gepantserde voertuigen afketsen. Het is een intense prent die ons laat proeven van het leven van de soldaten in deze mechanische beesten en hoe zij zich in bochten moesten wringen tegenover de veel sterkere Duitse Tiger Tanks. Maar het is ook een film over de camaraderie tussen de soldaten, en al zeker tussen de leden van een tank-crew.

    Het script van Ayer is ook niet lijnrecht en neemt soms interessante bochten. Op een geven moment bevinden ze zich in een klein Duits dorpje waar Don en Norman een vrouw met haar jongere nicht ontmoeten die zich hadden verscholen van de geallieerden. Wat begint als een vrij ongedwongen ontmoeting ontaard al snel in een gespannen sfeer, waar je als kijker niet weet hoe het drama zich zal ontrollen. Het is een scene waar je je de vraag stelt of Don zich al dan niet zal vergrijpen aan de vrouwen en hen verkrachten. Het zijn kleine intermezzo's die bijzonder verhelderend zijn voor de karakteruitwerking van de personages.

    fury_2014_jon_bernthal_pic05.jpgfury_2014_logan_lerman_brad_pitt_pic02.jpgfury_2014_shia_labeouf_pic03.jpg
    fury_2014_michael_pena_pic04.jpgfury_2014_logan_lerman_alicia_von_rittberg_pic01.jpgfury_2014_brad_pitt_pic06.jpg

    Qua actie ontgoochelt Fury voor geen seconde en schotelt ons een denderde finale voor met een kapotte tank en een 300 tal gewapende SS-soldaten op hun pad. Ook in deze scène weet je niet hoe alles zal uitdraaien, maar je vermoedt wel een ferm bloedbad. In tegenstelling tot het wat luidruchtige personage die Brad Pitt vertolkte in Inglourious Basterds (2009) krijgen we hier een heel ingetogen vertolking. Don heeft zijn principes maar is niet het soort soldaat die schuimbekkend met zijn wapen op een meute nazi's zal inbeuken. De twee personages delen wel een uitgesproken aversie voor de SS en volgens hen is de enige goede nazi, een dode nazi. Ook de vertolking van Shia, die al dan niet zijn acteercarrière na deze film on-hold heeft gezet, is doeltreffend. Maar over het algemeen zijn de rollen bijzonder knap gebracht.

    Jawel, Fury toont zonder al teveel scrupules het Amerikaanse heroïsme en het verhaal wordt ook in deze logica opgebouwd en is bij momenten al zo lomp en compromisloos als een rollende tank, maar anderzijds toont het als geen andere oorlogsfilm de ware gruwel op het terrein en neemt het de tijd om zijn personages te doorgronden. En tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen. Het is misschien wel de meest indrukwekkende WO II prent sinds Saving Private Ryan. Ook al denk ik niet dat het veel Oscars zal winnen, bleef het in ieder geval een hele poos nazinderen.

    De DVD en Blu-ray ligt vanaf 12 februari 2015 in de winkelrekken. Op de 4K Blu-ray versie vind je voor 50 minuten verwijderde en uitgebreide scènes, een gevechtsdagboek van de regisseur en een reportage over hoe je met een tank van 30 ton manoeuvreert en ook extra beeldmateriaal met de cast en crew die praten over de film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 februari 2015

    ***Related Post***
    27/06/2014: Fury of WO II door de ogen van Hollywood

     

    *** Fury trailer ***

  • Noah (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

    noah_2014_poster2.jpg

    Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

    Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

    De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

    Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

    Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

    Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

    noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

    Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

    Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

    Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2014

    ***Related Posts***
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

     

    *** Noah trailer ***

  • Fury of WO II door de ogen van Hollywood

    Pin it!

    Dat Hollywood wel eens de geschiedenis wil herschrijven is al langer dan vandaag bekend. Het meest pijnlijke zijn films rond de Tweede Wereldoorlog waarin de rol van de Amerikanen net iets te heroïsch wordt voorgesteld tot zelfs ronduit verzonnen. Indiana Jones bestrijdt ook nazi, maar iedereen weet dat het pure fictie is los van elke historische waarde, en daar ligt niet het probleem. Het wordt pas problematisch wanneer films zich baseren op historisch accurate gebeurtenissen en hier een loopje nemen met de feiten. Uiteraard zijn films 'Based on true events' OOK fictie, maar als regisseur zou je de morele plicht moeten hebben wanneer je historische films maakt (cf. Shindler's List, Saving Private Ryan, ...) om de waarheid geen onrecht aan te doen.

    fury,brad pitt,David Ayer,Shia LaBeouf,Logan Lerman,Jon Bernthal,michael pena,U-571,wo ii,saving private ryan,shindlers list,tony blair,bill clinton

    Komt daar nog bij dat de gemiddelde Amerikaan waarschijnlijk - mede door zijn opleiding op de Amerikaanse schoolbanken - er vast van overtuigd is dat Amerikanen WO II hebben gewonnen tegen nazi-Duitsland. Ga maar eens lezen op diverse fora en je zal geschokt zijn door stellingen alsof de Amerikanen de oorlog zouden beslecht hebben na het droppen van twee atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Los van het feit dat Hitler al lang verslagen was nog voor de bommen werden gegooid, kan je je zelfs de vraag stellen of deze bommen eigenlijk iets hebben opgeleverd. De Japanners waren meer getroffen door de Amerikaanse blokkade door de marine, die het land compleet aan het uitputten was, dan wat 100 atoombommen hadden kunnen verwezenlijken. De Japanners waren zelfs klaar om zich over te geven. Maar de Amerikanen wilden blijkbaar laten zien hoe machtig zij waren. Spijtig genoeg bewezen ze hiermee dat ze al even grote massa-moordenaars waren als hun tegenstanders. Maar door deze 'foutieve voorstelling van historische gebeurtenissen' kan je de zaken wel in een iets beter daglicht gaan plaatsen voor het thuisfront. Maar ook de veldslag in Europa is compleet anders verlopen dan wat bepaalde films zoals Fury (2014) ons willen verkopen.

    Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vijf-koppige bemanning op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

    In oorlogstijden werden dergelijke films aanzien als oorlogspropaganda en Quentin Tarantino had hierover zelfs al eens mee gespot in zijn Inglourious Basterds (2009). In realiteit waren in die periode de Duitsers in de minderheid en had dit scenario uiteindelijk veel meer accuraat geweest met nazi's die het moesten opnemen tegenover een overgewicht van Russische strijders. Maar Amerikanen hebben geen interesse om dit verhaal te vertellen, maar wel iets wat hun doelpubliek rauw lusten: Amerikaanse helden in actie om de wereld te redden van het kwade. Het is de ticket verkoop die primeert op de historische feiten, en bijgevolg creëer je dan ook een heel vertekend beeld voor de massa die nauwelijks nog boeken leest en hun geschiedenis les krijgen van Hollywood.

    soviet_union_on_top_of_the_german_reichstag.jpgww2_invasion_france.jpgrussian_soldiers.jpg

    Het feit is dat de Duitsers ondanks hun numerieke minderheid het meest performante en gedisciplineerde leger hadden . En nog een geluk dat de megalomanie van Hitler zo groot was dat hij ook nog eens een oorlog ontketende tegen de Russen, anders spraken wij hier overal Duits. Het waren de Duitsers die in 1940 in de minderheid waren en in enkele weken tijd Frankrijk hadden veroverd (wiki). De geallieerden hebben de Duitsers gestopt - niet met geniale blitzkriegs of heroïsche tactieken - maar wel met de macht van het nummer. De Russen hadden het meest chaotische leger en hun sadistische, bloeddorstige generalen - al dan niet onder invloed van de vodka - hadden er geen probleem mee om duizenden van hun soldaten naar een gewisse dood te sturen. Waarschijnlijk was deze krankzinnigheid ingegeven door de pragmatische gedachte dat op een gegeven moment de Duitsers wel zonder kogels en bommen zouden vallen. De echte morele helden in deze oorlog waren diegene in de lucht - niet die gekken van het Britse Bomber Command maar wel de The Royal Air Force in '42 en '43 die het moesten opnemen tegen een sterke Luftwaffe. Op de grond was het pure chaos en daar waar de Duitsers iets hadden veroverd op een week tijd, moesten de geallieerden vaak maandenlang strijd leveren om het terug te winnen. Dat is wat er is gebeurd, en dit verhaal vind je niet terug in de films die Hollywood ons voorschotelen.

    De Amerikanen zijn tevens maar zeer laat in de oorlog gestapt, gezien ze niet meteen betrokken partij waren, en het voor hen tevens behoorlijk goed uitkwam dat de dominante positie van Europa tot puin werd herleid. Om nog maar een voorbeeld te geven - onze filmindustrie stond veel verder dan Hollywood, maar dat is met de oorlog compleet veranderd. Amerikanen konden ondertussen genieten van Duitse technologie en plannen maken om de wereld-orde te herverdelen in hun voordeel, want vergeet niet dat de Amerikanen toen in een financiële crisis zaten en na de oorlog plots alles beter ging. Om dan om de haverklap films te zien waarin Amerikanen de strijd aanbinden als helden in het hart van nazi-Duitsland, daar krijg ik het soms van. Het zijn de Russen die het grootste gewicht in de schaal hebben gelegd en het meeste pijn hebben gedaan aan het nazi-apparaat. Het strijdtoneel van de Amerikanen tijdens WO II was de Pacifische Oceaan, waar ze met de hulp van de Britten strijd leverden met de Japanners. En niet de bommen maar wel de Russen hebben dit conflict ook beslecht (lees Hiroshima Nagasaki).

    royal_airforce_pilots.jpgatomic_bombing_of_japan.jpgluftwaffe_pilots.jpg

    Komt daar nog bij, om even terug te keren naar onze Fury film, dat de regisseur, David Ayer, in kwestie eigenlijk ook al een beetje van een recidivist is. Hij heeft zijn carrière als scenarist begonnen met U-571 (2000), een verhaal over een grootscheepse infiltratie-operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1942. De opsporingsdiensten hadden noodsignalen onderschept die afkomstig waren van de U-571, een Duitse onderzeeër die wegens technische defecten ergens op de Noord-Atlantische Oceaan dreef met aan boord de Enigma, de beruchte machine die de Duitse berichten kon ontcijferen. Maar in de film waren het de Amerikanen (met Matthew McConaughey, Bill Paxton en Harvey Keitel in de hoofdrollen) die de operatie hadden opgezet, in realiteit waren het de Britten. De Britse premier Tony Blair heeft toen openlijk gesteld dat de film een 'aanslag was op de nagedachtenis van diegene die hierbij betrokken waren'. Zelfs president Bill Clinton voelde zich gedwongen een brief te schrijven dat deze film pure fictie was. Ayer heeft toen zijn excuses aangeboden en de belofte uitgesproken deze "verminking van de waarheid" nooit meer te doen. Ayer (End of Watch, Street Kings) is een talentvol scenarist (Training Days, Harsh Times) wanneer het gaat over criminele bendes in L.A.; maar misschien moet hij zich maar in de toekomst onthouden van historische films.

    Ga deze film dus zien met meer dan een korreltje zout. Fury draait vanaf 22 oktober 2014 bij ons in de zalen. Naast Brad Pitt, treffen we er ook Shia LaBeouf, Logan Lerman, Jon Bernthal en Michael Peña aan.

    *** Fury trailer ***

  • De eerste Noah trailer

    Pin it!

    Ondanks de vele strubbelingen op de set heeft Paramount dan toch de film op een redelijke termijn kunnen afwerken en is hier vandaag zonet de eerste trailer afgeleverd, al dan niet met de goedkeuring van regisseur Darren Aronofsky. Uiteraard ziet de film er weer visueel verbluffend uit, maar wat ik met deze trailer mis is een bevestiging dat deze prent op de eerste plaats een Bijbel-verhaal is waar de personages op de voorgrond treden in plaats van de zondvloed en het adembenemende panorama.

    noah poster 2014

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    Bij het bekijken van de trailer had ik ook zoiets van: "Hoeveel keer zullen ze Anthony Hopkins nog typecasten als de oude wijze man?" Het begin stilaan afgezaagd te worden. Ook het duo Russell Crowe en Jennifer Connelly hebben we al eerder gezien en het had misschien een iets meer vernieuwende casting mogen zijn. Ik heb trouwens nooit gevonden dat Crowe en Connelly een geloofwaardig koppel vormen. Maar niet enkel de casting zit verkeerd, ook over de regisseurskeuze valt te twijfelen. Begrijp me niet verkeerd, Aronofsky is een geweldig cineast, maar ik blijf met het gevoel zitten dat deze big budget mainstream block-buster eigenlijk niet voor hem is. Tot op vandaag snap ik niet waarom ze bij zo'n intimistische regisseur zijn terecht gekomen. Duidelijk niet om een wat controversiële Noah film te maken, want de trailer lijkt er heel standaard uit. Trouwens moet Aronofsky mij eens uitleggen waarom hij deze film boven The Wolverine (2013) verkoos. De regisseur had eerder te kennen gegeven dat hij Wolverine niet wou maken omdat hij te ver van zijn familie zou zijn, terwijl deze prent voor het grootste gedeelte in Ijsland is gedraaid.

    De vraag die ik me nu stel is of je deze film niet moet zien als iets gebaseerd op waar gebeurde feiten of als een soort fantastische legende dat doorheen de jaren werd doorverteld en in verschillende talen vertaald werd en onderhevig was aan allerhande religieuze invloeden. Dat er een zondvloed zou geweest zijn zou best kunnen, maar ik betwijfel dat muizen en katten en slangen het goed met elkaar konden vinden op deze boot. Trouwens, gezien de plaats waar het zich heeft afgespeeld (Mesopotamië) zou je eigenlijk mannen hebben met getaande huidskleur in plaats van blanken. Misschien de zoveelste gemiste kans om eens een poging te ondernemen een bijbel-adaptatie te maken die misschien iets dichter bij de realiteit staat. Maar uiteraard zou het allemaal niet zo spectaculair zijn en bijgevolg zou de verkoop ook stukken lager liggen. Noah zou bij ons op 9 april 2014 in de zalen moeten draaien.

    *** Noah trailer ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

  • Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah

    Pin it!

    Het stond in de sterren geschreven dat regisseur Darren Aronofsky in de clinch zou geraken met Paramount Pictures tijdens de productie van de mainstream blockbusterfilm Noah (2014). Aronofsky is geen mainstream-regisseur en een studio die zijn lessen niet heeft geleerd na de hobbelige productie van The Fountain (2006) moet nu maar op de blaren gaan zitten.

    noah,darren aronofsky,jennifer connelly,russell crowe,Douglas Booth,Logan Lerman,Black Swan,the fountain,Anthony Hopkins,Ray Winstone,paramount

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    De film is gedraaid maar na een wat tegenvallende testscreening lijkt het erop dat Paramount belangrijke aanpassingen wil aan de montage, iets wat voor de regisseur heel moeilijk ligt. Dat Aronofsky een bekwaam regisseur is, daar gaat niemand over discussiëren, zeker niet in het licht van zijn Black Swan (2011). Maar los van deze film is hij niet meteen de regisseur die de grote massa naar de bioscoop kan trekken, en wil nu net dat de studio graag zijn 260 miljoen dollar (productie + promotie) wil recupereren tijdens zijn bioscooprelease, en als het nog even kan dit bedrag zelfs verdubbelen. Iets wat hen waarschijnlijk wel gaat lukken met een Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone en Anthony Hopkins in de hoofdrollen.

    De vicevoorzitter van Paramount, Rob Moore, zegt dat de aanpassingen een normale fase zijn in de afwerking. Een niet nader benoemde persagent van een van de partijen beweert evenwel dat Aronofsky niet geschikt is voor het maken van studiofilms. "Hij is zeer eigenwijs en geeft niets om de mening van Paramount." De films van Aronofsky zijn meestal intiem, grimmig en choquerend met sterk acteerwerk, en hier wordt van hem een spektakelfilm gevraagd met CG zondvloed en dieren.

    Wat ik me afvraag is in hoeverre Aronofsky het Bijbelverhaal heeft gevolgd. In het bijbelhoofdstuk Genesis overleven Noah en de zijnen de zondvloed, maar ik ben niet zeker of hij die ark niet ergens zal laten tegen kletsen en of er in tussentijd geen paardenkop onthoofd zal worden. De Bijbel op de voet volgen zou misschien maar een saaie film opleveren. Anderzijds zal hij ook niet te veel mogen afwijken, anders zal het publiek hier misschien niet meteen mee weg zijn en het geheel misschien als belachelijk gaan bestempelen. De film zou ergens volgend jaar in april in de zalen moeten draaien.

    *** Behind the scenes pics ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

  • The Perks of Being a Wallflower (2012) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Om de een of andere reden spraken de affiche en de titel van de film The Perks of Being a Wallflower (2012) mij aan zonder te weten waarover deze film ging. Op Twitter vond ik algauw enkele meningen van 'barslecht' en 'keigoed'. "Oei!", dacht ik toen ik te weten kwam dat Emma Watson een hoofdrol vertolkte, haar eerste grote rol na de Harry Potter films. Niettemin, zonder enige kennis van zaken vermoedde ik een film a la Garden State (2004). Toen ik de film eindelijk zag, kwam ik niet bedrogen uit en de link met de sfeer van Garden State is helemaal niet uit de lucht gegrepen, ondanks dat de context compleet verschillend is.

    The Perks of Being a Wallflower,Emma Watson,Logan Lerman,Ezra Miller,Stephen Chbosky,Garden State,American Beauty

    Korte Inhoud:: Charlie (Logan Lerman) is gaat naar zijn laatste jaar middelbaar. Hij ziet er tegenop. Het is de sprong in het onbekende. Hij werd immers het vorig jaar ferm gepest. Hij is een buitenbeetje, heeft geen vrienden en is een eenzaat. Alleen met zijn gedachten en dromen en wensen en trauma. Al vertellend beschrijft hij hoe hij dat laatste jaar heeft doorgemaakt. In stilte observeert hij zijn jaargenoten. De pesters, de zogenaamde populaire jongens en meisjes, en algauw merkt hij ook de buitenbeentjes op. Patrick (Ezra Miller) is de eerste die zijn pad kruist. De grapjas van de school die niettemin gepest wordt maar ondanks alles zijn energieke joviale zelf uithangt. Charlie heeft bewondering voor Patrick en op een basketbalgame kan hij contact maken met Patrick. Op datzelfde moment maakt hij kennis met Sam (Emma Watson) de halfzus van Patrick. Een duo dat het ongelofelijk goed met mekaar kan vinden. Ze sleuren Charlie mee op hun tocht door het leven. Een rollercoaster waar Charlie de meest eigenzinnige figuren ontmoet. Algauw voelt hij zich enorm aangetrokken door Sam, maar of zij oog heeft voor hem? Sam die altijd op de verkeerde soort mannen valt?

    The Perks of Being a Wallflower, geschreven en geregisseerd door Stephen Chbosky, is niet de zoveelste coming-of-age-film. Hij is meer dan dat. Het is niet louter de typische loser en eenzaat van de school die zich op het eind toch uit de slag weet te trekken. De bijna onvermijdelijke oppervlakkigheid van dergelijke premisse weet de regisseur toch uit te diepen. Hij kan bovendien reken op een jonge maar talentvolle cast die de personages getrouw en realistisch in beeld brengt. Een zootje ongeregeld dat één ding heeft die hen verbindt: ze zijn onconformistisch, gaan voor hun eigen gedachtegoed, zijn vrij, zijn "infinite". het soort mensen waarmee ik mij persoonlijk ook mee vereenzelvig en misschien daarom dat ik deze film eigenlijk vrij goed vind. Ik herinner me nog levendig de rare blikken van de studiemeesters in de middelbare school toen ik als "deftige" jongen (lees blokbeest) mijn mainstream-klasgenoten links liet liggen en optrok met de rebellen van de school. Zij dachten immers vrij, weg van de kudde de massa, onafhankelijk, zich niets aantrekken van de meningen van anderen over hen die ze uitlokten met kleding, gedrag of rare meningen.

    Ook hier in deze film hebben we te maken met eigenzinnige zielen, die allen worstelen met hun verleden, heden en toekomst als tiener op de drempel van de volwassenheid. Maar ook hun drang naar waardering als mens, als persoon. Het is hun onderhuidse onzekerheid die hen bindt aan mekaar en hun vriendschap onbreekbaar maakt.

    the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club
    the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club

    De regisseur neemt de tijd om het verhaal te vertellen. Onderhoudend. Observerend vanuit het standpunt van Charlie. Als kijker krijg je niet alleen een beeld van het huidige gedrag van de protagonisten je krijgt ook inzicht in what lies beneath. De donkere wateren die zich roeren onder het oppervlak. En die donkere kantjes komen langzaamaan naar boven. Elk personage heeft zijn angsten, bedreigingen en trauma's en elk van hen ziet zich er uiteindelijk mee geconfronteerd. Het stelt de vriendschap tussen de drie vrienden ernstig op proef. De klassieke opbouw van dergelijke film dus.

    Velen zullen dit een banale film vinden. Liefhebbers van films over buitenbeetjes zoals Garden State of misschien zelfs American Beauty (1999) zouden zich hier wel in kunnen vinden. Zelf vond ik deze film best te pruimen. En het moet gezegd: het personage van Emma Watson is misschien een beetje ongeloofwaardig wat haar zogenaamde reputatie betreft, ze speelt de pannen van het dak en heeft me toch wat ingepakt. The Perks of Being a Wallflower is ondertussen te zien op Blu-ray mét audio-commentaar van de regisseur die films als Dead Poet's Society (1989) en The Breakfast Club (1985) aanhaalt als zijn grote inspiratiebronnen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 12 april 2013

     

    *** The Perks of Being a Wallflower trailer ***