locke

  • Opgesloten in een politiecombi resulteert in ware Clash

    Pin it!

    We hebben al heel wat films gehad die zich afspelen op één locatie, in een kamer, in een auto, in de koffer van een auto, in een kist onder de grond, je kunt het zo zot niet bedenken. De Egyptische regisseur Mohamed Diab liet zijn verhaal afspelen in de politiecombi twee jaar na de Egyptische Revolutie. Eshtebak/Clash (2016) werd ingestuurd door Egypte voor de Oscar voor Beste Buitenlandse film, maar werd uiteindelijk niet genomineerd.

    eshtebak_clash_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Caïro, zomer 2013, 2 jaar na de Egyptische revolutie. Tijdens de afzetting van de islamitische president Morsi baant een politietruck vol gedetineerde demonstranten zich een weg door de gewelddadige protesten. Kunnen de gedetineerden hun uiteenlopende politieke en religieuze achtergronden overbruggen, en een kans maken om te overleven?

    Het is bij toeval dat ik te weten ben gekomen van deze prent, en het ziet er allemaal bijzonder actueel uit. In tegenstelling tot films als Buried (2010) en Locke (2013) hebben we hier een drama in één gesloten ruimte met meerdere personen en is de inhoud toch voor een groot stuk politiek geladen. Maar voor de rest voelt het al even claustrofobisch aan als de andere films en is het wederom een staaltje van sterke regie om alles meer dan 90 minuten boeiend te houden.

    Acteur Tom Hanks had in een reactie de regisseur bedankt met een berichtje dat hij deze film een belangrijke prent vond en die hopelijk de blik van het Westen op het Midden Oosten zou veranderen. De populariteit van deze film is wel dermate klein dat ik niet meteen een grote impact verwacht, maar misschien krijgt deze film meer succes op de DVD/Blu-ray en VOD markt.

    Het is nog maar af te wachten of het ook de blik zal veranderen van Midden Oosten op hun interne conflicten, want daar is uiteraard ook veel op te zeggen. Het is in ieder geval een inhoudelijk explosieve film en niet te verwonderen was het ook geen eenvoudige taak om op locatie te shooten in Egypte. Zo werd de productie belaagd op één van de grote verkeersassen in Caïro en één lid van de crew raakte zelfs gewond. Van zodra er nieuws is van een Blu-ray release zullen we hierover zeker iets schrijven.

    *** Eshtebak/Clash trailer ***

    Categories: Trailer 0 comments
  • Seventh Son (2014) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vertrouw nooit films die met hun promotiemateriaal uitpakken met "From the producers of". In essentie wil deze stelling niets zeggen gezien een producer geen creatieve beslissingen neemt, maar enkel zorgt dat de productie binnen budgettaire marges blijft. Enkel een uitvoerend producent zou een creatieve inbreng kunnen hebben, maar de creatie ligt in handen van de scenarist, de Director of Photography tot zelfs de make-up artiesten en decor mensen. En het is de regisseur die finaal over alles moet beslissen. Dus deze Seventh Son (2014) heeft niets, maar dan ook niets te maken met de films van deze producers, met name Godzilla (2014) of zelfs 300: Rise of an Empire (2014).

    seventh_son_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De zatte John Gregory (Jeff Bridges) is een Spook, een persoon die vecht tegen het kwaad, en heeft eeuwen geleden de slechte en krachtige heks, Moeder Malkin (Julianne Moore), gevangen gezet. Maar nu is ze ontsnapt en ze is klaarblijkelijk uit op wraak. Terwijl ze haar volgers bijeen roept, bereidt Moeder Malkin zich voor om haar woede te botvieren op de nietsvermoedende mensen. Slechts één ding staat in haar weg: John Gregory. John zelf is niet meer de jongste en probeert iemand te vinden die hem kan opvolgen. Hij heeft zijn hoop gevestigd op de jonge boerenzoon Thomas Ward (Ben Barnes) die de zevende zoon zou zijn van de zevende zoon van een soort hocus pocus ridderband die nooit echt wordt uitgediept. Tegen de wil van John redt Thomas de jonge en mooie heks Alice (Alicia Vikander), van een Monty-Python-Burn-The-Witch-scene met een bende dorpelingen. En ja, beetje bij beetje krijgt Thomas gevoelens voor Alice.

    Deze film stond niet in onze Top 10 Slechtste Films van 2014, voor de simpele reden dat niemand van ons de film had gezien. Hadden we dat wel gedaan, dan had deze zeker een plaats verdiend in de bottom-10. De film is op zoveel vlakken pijnlijk slecht en ik zal een poging ondernemen om de kwaliteiten ervan ook in de aandacht te brengen, ook al ben ik op dit ogenblik van het schrijven van deze review nog niet zeker of ik deze zal vinden.

    De regisseur was gewoon incompetent om een dergelijke fantasy-genre film in goede banen te leiden. Sergei Bodrov mag dan nog wel een verdienstelijke biopic hebben gemaakt met Mongol: The Rise of Genghis Khan (2007), maar hier bakt hij er echt wel niets van. De producers van deze film hadden waarschijnlijk een betere film gemaakt mochten zij deze prent hebben geregisseerd. Als positieve puntje zou ik zeggen dat Jeff Bridges een meesterlijke over-acting prestatie neerzet, die nog meer tenenkrullend is dan zijn vertolking in R.I.P.D. (2013). En op zich is zoiets een pluspunt, want tot op een zeker niveau kan je met hem meelachen. Gekleed in een excentrieke outfit met lange baard horen we hem "Ogres' scrotums!" blaffen, en zeg nu zelf. Daar kan ik echt van genieten. En nog ee geluk dat er ondertitels waren, want de helft van wat Bridges blaft is gewoon onverstaanbaar. En ik ben één van die weinigen die ALLES had begrepen van wat Brisdges zei in True Grit (2010) ZONDER ondertitels.

    Het verhaal is dan nog een adaptatie van de succesvolle fantasy boeken van Joseph Delaney, maar de drie scenaristen die hier hebben aan gewerkt ( Charles Leavitt, Steven Knight en Matt Greenberg) hebben ook niets op papier kunnen zetten was ons nog maar een beetje indruk op me kon maken. Misschien hadden ze Steven Knight creative control moeten geven over deze prent, want zijn Locke (2013) was gewoon briljant en dat speelde zich af in een wagen met één acteur.

    seventh_son_2014_blu-ray_pic01.jpgseventh_son_2014_blu-ray_pic02.jpgseventh_son_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Het zou me verbazen mocht Julianne Moore het script hebben gelezen. Ik had de indruk dat de actrice net zoals Charlize Theron, Rachel Weisz, Mila Kunis, Eva Green of Angelina Jolie, ook wel eens in een strakke evil-witch-outfit wou rondlopen. Ze dacht misschien dat de film nog zo slecht niet kon zijn mocht ze de meest wicked van de wicked witches kon spelen. Gelukkig heeft deze film haar kansen op een Oscar voor Still Alice (2014) niet ge-Norbitteerd (cf. Eddie Murphy die de Oscar van Beste Acteur in een Bijrol verloor voor Dreamgirls nadat hij belachelijk werd gemaakt met zijn Norbit). Anderzijds maken Alicia Vikander en Ben Barnes wel een goede indruk, maar ook zei zouden best niet al teveel in dergelijke films meespelen. Beiden zijn het talentvolle acteurs wiens acteervermogen hier helemaal onbenut blijft. Hetzelfde kan gezegd worden van acteurs als Djimon Hounsou, Kit Harington en Antje Traue.

    De film werd drie jaar geleden opgenomen en de monteur moet waarschijnlijk door een nachtmerrie zijn geweest om hiervan een film te maken die nog maar een beetje het bekijken waard was. Oh! Ik heb nog een positief puntje gevonden, in tegenstelling tot de nieuwe trend dat films nu langer dan 2 uur moeten duren, is deze nauwelijks 102 minuten lang, en ook al zijn er 12 boeken zullen we hiervan naar alle waarschijnlijkheid GEEN sequel krijgen! Thank God!

    Op 10 juni 2015 komt deze Seventh Son hoe dan ook uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D (ook al werd deze film niet opgenomen met 3D-technologie). Op de schijf vinden jullie nog heel wat extraatjes, gaande van verwijderde en alternatieve scènes, een alternatief einde en nog een heuse making-off. Dus je kan Universal niet verwijten dat ze niet geprobeerd hebben hier nog iets goeds van te maken.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 30 mei 2015

     

    *** Seventh Son trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • The Drop (2014) ***½ recensie

    Pin it!

    Het is een plezier om iemand als Tom Hardy aan het werk te zien. Ook al zit hij in een typische Brooklyn misdaad thriller zoals we er al veel hebben gezien, weet hij ons telkens te boeien met zijn ontwapenende acteerspel. En in The Drop (2014) van Michaël R. Roskam krijgt hij de volledige ruimte om zijn personage te ontplooien. Zoveel tijd, dat het uiteindelijk minder een misdaad thriller is geworden, dan een intrigerende karakterstudie. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.

    the drop,james gandolfini,michael r roskam,tom hardy,flying home,dominique deruddere,matthias schoenaerts,john ortiz,noomi rapace,nicolas karakatsanis,dennis lehane,neil burger,divergent

    Korte inhoud: Bob Saginowski (Tom Hardy) is een eenzame barman die werkt in de kroeg van zijn neef Marv (James Gandolfini). De zaak werd overgenomen door een Tsjetsjeense drugsbende die het nu gebruiken om het geld van de bookies te verzamelen. Deze komen op welbepaalde tijdstippen enveloppen met geld afleveren ('the drop') en deze worden dan opgehaald door een bendelid. Op een dag wordt de routine echter gebroken wanneer twee mannen de buit komen stelen. De maffiabaas Chovka (Michael Aronov) wil kost wat kost zijn geld terug zien.

    Bob redt tevens een verwaarloosde puppy ( ~ zo baasje zo hond) uit een vuilnisbak en wordt hierdoor het doelwit van de gewelddadige en mentaal onstabiele eigenaar Eric Deeds (Matthias Schoenaerts), die later ook nog eens een affaire heeft gehad met Nadia (Noomi Rapace), de vrouw waarop hij een oogje heeft. Bob wordt ook op de hielen gezeten door detective Torres (John Ortiz) die nog steeds met een onopgeloste moordzaak zit. Maar stilaan kruisen al deze verhaallijnen mekaar.

    Er gebeurt in essentie bitter weinig in de film dat ik meteen iets teveel zou spoilen mocht ik net iets teveel willen uitweiden. Het verhaal is dan ook gebaseerd op een 'kortverhaal' van de misdaad-auteur Dennis Lehane (Mystic River, Gone Baby Gone, Shutter Island), en het is een uitstekend script geworden met oog voor details. Er zit zelfs een beetje zwarte humor in, hoewel ik niet zeker weet of dit van Roskam of Lehane kwam. Is het al even aangrijpend als Roskam's Rundskop (2010)? In geen geval. Daarvoor betreedt deze misdaadprent net iets teveel platgetreden paden en gaat de film nooit echt een klap uitdelen in onze onderbuik waar we nog dagenlang van moeten bekomen. Dit is een compleet ander soort film, maar het demonstreert opnieuw het immense talent van Roskam als misschien wel dé beste Belgische acteur-regisseur. Hopelijk zien de Amerikanen dit ook en weten ze dat een goede vertolking van Gandolfini, Schoenaerts, Rapace en Hardy niet zomaar uit de lucht komt vallen. Op de volgende filmposter verwacht ik in ieder geval ook wel de naam van de regisseur in plaats van alleen maar die van de cast en de auteur.

    the_drop_2014_pic01_tom_hardy.jpgthe_drop_2014_pic02_james_gandolfini.jpg
    the_drop_2014_pic03_matthias_schoenaerts.jpgthe_drop_2014_pic04_noomi_rapace_matthias_schoenaerts.jpg

    Director of Photography Nicolas Karakatsanis, ook de "prince of darkness" genoemd, doet zijn bijnaam alle eer aan en baadt geregeld zijn personages in een gitzwarte sluimer, waarin de kleine fonkel in de ogen net iets scherper wordt. Hier voelt de cameraman zich thuis in tegenstelling tot de set van The Loft (2014) waar Erik Van Looy eerder een glossy fotografie wou. Toch zijn het de acteurs die op de voorgrond komen, en niet de intrige of zelfs de fotografie. Er zijn tevens geen afgelikte visuele effecten in de film buiten één moment waar Roskam het ritme wat ging opdrijven met een bijzondere camera-zwenking wanneer de enveloppen worden afgeleverd. The Drop is een lijnrecht drama zonder pirouettes met een personage die meer lijkt te zijn dan dat hij laat uitschijnen.

    Kortom, The Drop is geen meesterwerk, maar wel een zinderdende gangsterfilm met een geniale Tom Hardy, die de laatste tijd heel wat indrukwekkende vertolkingen laat zien in uiteenlopende filmgenres, zoals onlangs nog in het uitstekende Locke (2013). Zijn vertolking heeft zelfs iets weg van die van Terry Malloy/Marlon Brando uit On the Waterfront (1954). Dat Tom Hardy voor The Drop kans maakt op een Oscar-nominatie, zou me eigenlijk niet verbazen. Dit is tevens de eerste Engelstalige film van Roskam en het ziet er allesbehalve uit als een "debuutfilm". De film werd gezegend met een uitstekende cast van karakter-acteurs, met uiteraard een sterke James Gandolfini die hier zijn laatste filmrol heeft neergezet als een soort Soprano aan de onderkant van de maffia-ladder. Ook Matthias Schoenaerts zet zijn stempel ook al is zijn screentime toch beperkt. Ondertussen is het uitkijken naar Roskam's volgende project "Buda Bridge" (2015). The Drop komt op 24 september 2014 bij ons in de zalen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 september 2014

    ***Related Posts***
    03/04/2014: The Drop van Michael R. Roskam is James Gandolfini's laatste film
    20/06/2013: James Gandolfini overleden aan hartaanval
    11/08/2012: Michael R. Roskam werkt aan HBO serie Buda Bridge
    01/03/2010: Rundskop filmbespreking

     

    *** The Drop trailer ***

  • All is Lost (2013) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een ander Hollywood icoon die deze rol had kunnen vertolken is de kranige Sylvester Stallone. Het enige verschil is dat All is Lost (2013) volgepakt zou zijn met gewelddadige piraten die de zeilboot willen kapen, onderwatergevechten op leven en dood met vraatzuchtige menshaaien en een collisie met een gigantisch vrachtschip tijdens één van de grootste zeestormen ooit. Maar dit is een Robert Redford film in regie van J.C. Chandor, die een ingetogen en bijna spirituele reis brengen. Een pareltje van minimalistische cinema als antwoord op de met cgi opgefokte comic-adaptatie rage, een trend die met films als Gravity (2013), 127 Hours (2010) en Life of Pi (2013) weer helemaal actueel is.

    all is lost,Robert Redford,robert redford,Alex Ebert,cast away,open water,the reef,gravity,locke,buried,128 hours,A Most Violent Year,A Walk in the Woods

    Korte inhoud: Een man (Robert Redford) zet een solo-reis in naar de Indische Oceaan maar raakt in aanvaring met een container en verdwaald op volle zee. Met zijn navigatieapparatuur en radio uitgeschakeld, wordt zijn overlevingsdrang op de proef gesteld. Hij wil kost wat kost overleven, maar de omstandigheden zijn hem echter niet goed gezind. Naast de niet aflatende, brandende zon, zijn er de haaien die op de loer zitten, en begint zijn schamele voedselvoorraad te slinken en staart de sterfelijkheid hem in het gezicht.

    In schril contrast met de 90 miljoen dollar Cast Away (2000) met Tom Hanks, hebben we hier een film met een budget van 8,5 miljoen. Het strikte minimum voor een productie gedraaid in de Baja Studios in Rosarito Beach in Mexico (waar ook Titanic is opgenomen) met toch een boel visuele effecten; zoals een rondtollend schip en wat onderwater-fotografie. Er zijn geen andere acteurs te zien in deze film en net zoals in Cast Away hebben we hier geen voice-over stem die alles gaat oplappen en telt het script nauwelijks 31 pagina's. Enkel in het begin horen we de stem van Redford: "I'm sorry. I know that means little at this point, but I am. I tried. I think you would all agree that I tried. To be true, to be strong, to be kind, to love, to be right, but I wasn't. All is lost." En daarna gaan we 8 dagen terug in de tijd op het moment dat zijn zeilboot te midden van de Indische oceaan tegen een drijvende container is aangevaren.

    Toch kan je deze film niet omschrijven als een experimentele film zoals Buried (2010), Brake (2012) of Locke (2013), daar we toch min of meer op vertrouwd terrein zitten en bootongelukken al geregeld aan bod zijn gekomen in films als Open Water (2004) of Open Water 2: Adrift (2006) of zelfs The Reef (2010). Al moet ik zeggen dat er uiteindelijk niet heel veel gebeurt buiten simpele handelingen die iemand kan nemen wanneer het lot niet meezit. De regisseur heeft er in ieder geval goed aan gedaan om het personage niet tegen zichzelf te laten praten of tegen een met bloed besmeurde volleybal genaamd Wilson. Bijgevolg moeten we het als kijker stellen met wat ons visueel wordt aangereikt van informatie, en dat is bitter weinig.

    all_is_lost_2013_review_poster02.jpgall_is_lost_2013_review_poster01.jpgall_is_lost_2013_review_poster03.jpg

    Deze minimalistische aanpak reflecteert zich ook in het acteerwerk van Redford, die zijn rol heel ingetogen blijft spelen, alsof hij er zich al bij heeft neergelegd bij de mogelijkheid te sterven. Als kijker weet je niet precies hoe of waarom hij er op uit getrokken is, en we zien hem ook niet emotioneel crashen zoals Tom Hanks dat deed op het einde van Captain Phillips (2013). Bijgevolg denk ik niet dat iemand deze prent een tweede keer zou bekijken, want heel veel plot-wendingen of karakter-clues vallen er hier niet te rapen. De schoonheid zit hem in die momenten van compleet isolement, drijvend op schitterende muziek van de excentrieke muzikant Alex Ebert.

    De Blu-ray en DVD van All is Lost is volgendeweek woensdag 7 mei 2014 beschikbaar, met een blik op het verhaal, de acteur en de regisseur. Misschien niet meteen een film voor de jongere generatie, maar zeker een aanrader voor de oudere generatie en tevens voor mensen die iets afweten van zeilboten. Regisseur J.C. Chandor, die we nog kennen van zijn sterke debuutfilm Margin Call (2011), is momenteel bezig met de thriller A Most Violent Year (2014) met Jessica Chastain en Oscar Isaac. Redford's volgende film wordt A Walk in the Woods (2015), samen met Nick Nolte.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 7 mei 2014

    ***Related Post***
    19/01/2014: All is Lost krijgt geen Oscarnominaties

     

    *** All is Lost (2013) trailer ***

  • Tom Hardy's eenmansfilm Locke

    Pin it!

    Soms heb je niet veel nodig om een spannende film te maken. Een personage kan vast zitten in een kofferbak van een wagen of gewoon levend begraven in een kist. In Locke (2013) zit een man in een wagen achter het stuur, vluchtend van problemen en zoekend naar een uitweg.

    tom hardy,locke,brake,buried,Steven Knight,Hummingbird,Ruth Wilson,Andrew Scott,Tom Holland,Haris Zambarloukos

    Korte inhoud: Ivan Locke (Tom Hardy) heeft hard gewerkt om een goed leven voor zichzelf te hebben. Vanavond zal zijn leven echter totaal uiteenspatten. Aan de vooravond van de grootste uitdaging uit zijn carrière, krijgt hij een telefoontje dat een reeks gebeurtenissen in beweging zet die zijn familie, werk en ziel zal ontrafelen.

    Dergelijke scenario's zijn een droom voor acteurs, want de gehele film berust op hun acteervermogen en met dergelijke filmrollen kunnen ze al de facetten van hun acteertalent aan het publiek laten zien. Het zijn ook films waar de regisseur uiterst creatief moet zijn om de saaiheid en monotonie tegen te gaan. En als je al 90 minuten lang kan boeien met enkel maar een man in een kist, denk ik dat je wel een spannende prent kunt maken met een man achter het stuur. Anderzijds moet het geen simpele klus geweest zijn, want daar waar je met het verhaal van de kist op één locatie bent en zo goed als alles kan controleren, zit je met Locke op de weg en constant in beweging. Gezien de beelden is het wel duidelijk dat het niet in de studio werd gedraaid.

    Het originele script en de regie zijn van Steven Knight. Dit is zijn tweede langspeelfilm na Hummingbird (2013) met Jason Statham. Net zoals bij de bovenvermelde films zien we dat het hoofdpersonage wel degelijk interactie heeft met andere acteurs, maar dat de camera toch op hem gericht blijft. Zo is er ondermeer een rol weggelegd voor Ruth Wilson, Andrew Scott en Tom Holland.

    De film komt op 18 april 2014 uit in de UK, en hopelijk nadien bij ons. Tom Hardy is een geweldig acteur en de fotografie van Haris Zambarloukos lijkt wederom bijzonder knap.

    *** Locke trailer ***