liv ullmann

  • Miss Julie (2014) *** DVD recensie

    Pin it!

    Miss Julie (2014) van de Noorse cineaste Liv Ullmann is niet wat je denkt. De cover doet denken aan een typisch kostuumdrama dat zich afspeelt in de hogere klasse zo ergens in de 19e eeuw. Dat is het zeker niet.

    miss_julie_2014_poster.jpg

    LIv Ullman ken ik ook niet, deze regisseuse is warempel een bejaarde dame (geboren in 1938) die nog actrice was in de films van Ingmar Bergman (Persona, The Passion of Anna, Face to Face). Toen ik te weten kwam dat deze film met drie protagonisten gebaseerd is op een toneelstuk van August Strindberg, begreep ik de film al een stuk beter. Want deze prent doet heel erg denken aan een toneel stuk, maar is het niet.

    Korte inhoud: Colin Farrell speelt John een stalknecht/lakei/butler op het kasteel van een baron wiens dochter Miss Julie (Jessica Chastain) de plak zwaait. Samen met Kathleen de keukenmeid (Samantha Morton) ondergaan ze de grillen van Miss Julie, die tot ergernis van Kathleen een ongezonde interesse toont in John. Het is een spel van aantrekken, afstoten, meesteres en knecht, idolatrie, idealisatie, verlangen, onderdrukte emoties. Deze cocktail barst explosief.

    Wanneer je een toneelstuk verfilmt en de setting niet meer is dan drie acteurs in bijna constant dezelfde omgeving (de keuken), waar de aandacht van de camera en de kijker voortdurend op de acteurs is gevestigd en je geen andere beelden kan gebruiken om emoties te tonen of te verbeelden, dan heb je nood aan ijzersterke karakteracteurs. Hierin overtuigd Miss Julie niet helemaal. Colin Farrell is zeker geen slechte acteur, Jessica Chastain speelt de femme fatale redelijk. De wisselwerking en de magie tussen deze twee hoofdacteurs is niet altijd even doeltreffend.

    De uiting van frustratie, idolatrie, ontgoocheling, woede en aantrekking zijn zo uitgesproken dat het een beetje geforceerd overkomt op de kijker bij momenten. In een toneelstuk op de planken denk ik dat zoiets beter functioneert. Zowel John als Miss Julie voelen een onuitgesproken zwaar verlangen naar mekaar. Door het klassenverschil en de onbereikbaarheid gaan ze elkaar idealiseren. Maar de maskers vallen geleidelijk aan af en het onvermijdelijk gebeurt met alle gevolgen van dien.

    miss_julie_2014_pic01.jpgmiss_julie_2014_pic02.jpgmiss_julie_2014_pic03.jpg

    De klok kan niet meer terug gedraaid worden en de heel nacht door proberen beiden een uitweg te vinden waarin de rollen elkaar afwisselen, knecht wordt meester, meesteres wordt onderdanig. Gevoelens slaan van het ene uiterste om in het andere uiterste. Niet eenvoudig om dat te acteren. De regie is als een stuk in verschillende acts. Je stelt je zo voor dat even het gordijn toegaat en een nieuw hoofdstuk begint. Soms is dat ook nodig. In de film kan dit niet en krijg je als kijker geen pauze. Dat is ook een beetje een minpunt in de film. Uiteindelijk vind ik de film niet helemaal geloofwaardig en ben ik eigenlijk wel benieuwd om dit op de planken te zien opvoeren. Miss Julie is reeds beschikbaar op DVD. Vreemd genoeg heeft de distributeur de trailer van de film nog maar eens geblokkeerd. Blijkbaar begrijpen die stagiairs nog niet goed hoe filmpromotie in mekaar mekaar zit, maar so be it. Dan maar zonder trailer.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 april 2015

  • Horror, drama en science-fiction voor Jessica Chastain

    Pin it!

    Actrice Jessica Chastain heeft indruk gemaakt met haar Zero Dark Thirty (2012), ook al was het misschien wel een beetje overroepen. Maar deze 37-jarige redhead heeft acteertalent, en dat was nog meer duidelijk met haar vertolking in The Help (2011). Maar ondertussen is ze wel een jaartje verdwenen van het witte doek. Ze had een klein rolletje in Mama (2013), en nog twee andere producties waar niemand van gehoord heeft. En toch krijgt ze heel wat interessante aanbiedingen voorgeschoteld, drie grote filmprojecten die in 2014 uitkomen en twee in 2015.

    jessica chastain,the zookeepers wife,niki caro,interstellar,christopher nolan,anne hathaway,matthew mcconaughey,guillermo del toro,crimson peak,emma stone,benedict cumberbatch,charlie hunnam,pacific rim,diane ackerman,the help,zero dark thirty,mama,jc chandor,miss julie,margin call,all is lost,liv ullmann,colin farrell,a most violent year

    Het begint met de Amerikaanse debuutfilm van Liv Ullmann (actrice uit heel wat Ingmar Bergman films) genaamd Miss Julie (2014) met Colin Farrell als tegenspeler. Gevolgd door een thriller van de talentvolle cineast J.C. Chandor (Margin Call, All is Lost), A Most Violent Year (2014). Een film die zich afspeelt in de winter van 1981 in New York, een periode waarin de criminaliteit in de stad een piek bereikte. Het verhaal draait rond een migranten gezin die de vruchten zal plukken van de corruptie en aftakeling van de maatschappij.

    Daarnaast is er de opkomende The Zookeeper's Wife (2015). De film gaat over de Tweede Wereldoorlog en is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse auteur Diane Ackerman. De film gaat over het waar gebeurde verhaal van Poolse dierenverzorgers die joden hielpen onderduiken. Chastain zal er de rol van Antonia Zabinski spelen die samen met haar man Jan honderden joden wist te redden door lege dierenkooien als tijdelijke schuilplaatsen te gebruiken. Het echtpaar had ook een aantal onderduikers in huis in het Poolse Warschau. De film zal geregisseerd worden door de Nieuw-Zeelandse Niki Caro (Whale Rider, North Country).

    Daarnaast is de actrice ook in gesprek met Christopher Nolan voor de verfilming van de science-fiction prent Interstellar (2014), een project die eerder in handen was van Steven Spielberg . Interstellar draait om het concept van wormgaten in het heelal die het mogelijk maken om door de tijd te reizen. Het leuke aan het project is dat de film gebaseerd zal worden op wetenschappelijke theorieën van Kip Thorne; een natuurkundige en expert op het gebied van de relativiteitstheorie. Chastain staat hier te boek als het derde hoofdpersonage in de film, naast haar zien we Anne Hathaway en Matthew McConaughey in de hoofdrollen. Het project had al in 2009 verfilmd moeten worden, maar nu hopen de makers de film af te krijgen in 2014…en wij ook trouwens.

    En als dit allemaal nog niet genoeg was, zien we dat Jessica ook een belangrijke rol heeft gekregen in de nieuwe film van Guillermo del Toro, de gothic horrorfilm Crimson Peak (2015), naast Emma Stone, Benedict Cumberbatch en Son of Anarchy acteur Charlie Hunnam - die ook al in die andere del Toro film te zien is, Pacific Rim (2013).

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.