De FilmBlog

Er komt een wel heel bizarre komedie op ons af, met name een film waar de Griekse goden tussen de mensen leven. De film heet Gods Behaving Badly en wordt zowaar vertolkt door een aantal Hollywood-zwaargewichten: Christopher Walken, Oliver Platt en Sharon Stone. Het zijn de mensen van Entertainment Weekly die met het nieuws komen:

It's probably safe to say that a modern day, blue collar Zeus played by Christopher Walken will be a welcome new take on the genre. Walken joins an impressive gaggle of stars in the film adaptation of Marie Phillips' novel, set in a New York City brownstone where the fallen and downtrodden gods are being forced to live and work like the rest of us.

Big Beach Films confirmed its full list of stars-as-gods via release on Tuesday, with shooting slated to begin mid-July. The Marc Turtletaub directed film will also star Sharon Stone as Aphrodite, Oliver Platt as Apollo, Edie Falco as Artemis, Phylicia Rashad as Demeter, Gideon Glick as Eros, John Turturro as Hades, Henry Zebrowski as Hermes, Rosie Perez as Persephone, and True Blood's flamboyant fry cook Nelsan Ellis as Dionysus.

Dit kan alle kanten uit, ofwel bijzonder grappig ofwel bijzonder van de pot gerukt. Elk van deze acteurs heeft zich reeds bezondigd aan compleet verkeerde filmkeuzes. Anderzijds hebben ze allemaal al sterke rollen vertolkt. Griekse goden zien als mensen lijkt me tevens niet zo’n stretch, gezien ze meer zwakheden en menselijke kantjes vertonen dan onze christelijke God. Het lijkt wel een leuk concept voor een hilarische film.

De regisseur van dienst wordt Marc Turtletaub die met deze film zijn langspeelfilm debuut zal maken. De man was producer bij Big Beach, die ondermeer Little Miss Sunshine (2006) maakte, maar wil nu blijkbaar zijn stempel zetten door zelf de film te regisseren. Geen gemakkelijke klus met zo'n script.

Eén van de betere romcom’s die Universal op 20 januari 2011 zal uitbrengen op blu-ray is Definitely, Maybe (2008), een film die in mijn Top 10 van 2008 stond. De film werd geregisseerd door Adam Brooks die de scenario’s schreef van Bridget Jones: The Edge of Reason, Wimbledon, Practical Magic en French Kiss. Misschien iets minder hartverwarmend dan Love Actually (2003) maar nog steeds een lekker zeemzoetig quilty pleasure filmpje die veel frisser is dan veel van zijn soortgenoten.

Korte inhoud: Will Hayes (Ryan Reynolds) zit midden in een echtscheidingsprocedure en zijn dochtertje Maya (Abigail Breslin) wil weten hoe hij haar moeder ontmoet heeft. Will vertelt haar van de vrouwen die destijds in zijn leven waren en laat zijn dochter raden met wie hij uiteindelijk getrouwd is. Zou het zijn studievriendin Emily (Elizabeth Banks) zijn? Of zijn beste vriendin en vertrouwelinge April (Isla Fisher)? Of de vrijgevochten journaliste Summer (Rachel Weisz)?

De film is voornamelijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen. Het verhaal is onderverdeeld in 3 aparte verhalen die op een soepele manier in mekaar zullen vloeien. Het is niet al romantiek wat de klok slaat, maar ook een paar pijnlijke momenten afgewisseld met humor.

Ik ben zelf geen grote fan van Ryan Reynolds. Er zijn weinig vertolkingen van hem die me zijn bijgebleven, op uitzondering van Buried (2010). Maar de man is een magneet voor vrouwen en het lag voor de hand dat ie gecast wordt voor romantische komedies. En het was nog maar een jaartje geleden of we konden hem zien aan de zij van Sandra Bullock in de zwakke romcom The Proposal (2010). Deze Definitely, Maybe gaat hem veel beter af. Maar misschien heeft dit ook wel te maken met zijn aantrekkelijke tegenspeelsters en uiteraard het talentvolle meisje uit Little Miss Sunshine (2006).

Maar het enige probleem die ik had met de film was datgene wat in essentie niets met het verhaal te maken had, en dat is de politieke context die er met de haren is bijgetrokken om alles nog wat complexer te maken. Het verhaal speelt zich af in 1992 tijdens de verkiezingscampagne van Clinton. Maar het werkt teveel als afleiding en is uiteindelijk niet interessant genoeg uitgewerkt.

Als je verzot bent op dit genre van films mag deze Definitely, Maybe zeker niet ontbreken aan jullie blu-ray filmcollectie. Op de schijf vinden jullie de audio-commentaar van Adam Brooks en Ryan Reynolds, naast wat docu’s en deleted scenes.

Binnenkort pakt Pixar en Disney uit met hun nieuwe Toy Story 3 (2010) film van Lee Unkrich, jullie zullen het al zien aankomen, het zal in 3D zijn. De personages waren gemaakt door Pixar, door ondermeer John Lasseter, maar de rechten werden nadien verkocht aan Disney.

Maar het zijn wel de mensen van Pixar die dit 3de deel wel hebben vorm gegeven. Wel grappig dat er op de poster het volgende staat: "From the creators of Finding Nemo and Up". Waarom niet gewoon: "From the creators from Toy Story 1 & 2"?

Korte inhoud: Omdat Andy (John Morris) naar een universiteit vertrekt besluit hij om zijn speelgoed af te staan aan een opvangcentrum. Slecht nieuws voor Woody (Tom Hanks), Buzz (Tim Allen) en de rest van hun speelgoedvrienden; al snel blijkt dat de kinderen op de dagopvang het hun aardig moeilijk weten te maken.

Ik vind de karakters wel leuk genoeg om ze voor een derde keertje te zien in actie, en bij het bekijken van de trailer merk je meteen op dat de animaties er opnieuw te gek uitzien. Ook al is deze animatiefilm bestemd voor 6-jarige pubers, ik ben zeker ook wel te vinden voor dat Pixar speelgoed. De eerste Toy Story (1995) viel best mee, het sequel Toy Story 2 (1999), had zichtbaar geleerd uit zijn schoonheidsfoutjes en was zelfs een verbetering op de oorspronkelijke versie (zo zie je nog maar eens dat sequels niet altijd zwakker zijn dat het origineel). De verhaallijn was niet alleen beter uitgewerkt, maar het spannings-niveau lag ook stukken hoger en de karakters kwamen beter uit de verf. Bovendien waren de animaties op 4 jaar tijd in positieve zin geëvolueerd. De bewegingen en mimieken waren veel vloeiender en qua scenario waren de grappen ook leuker.

Het scenario voor deze Toy Story 3 is van Michael Arndt, die eerder al succes boekte met zijn Little Miss Sunshine (2006). Regisseur Lee Unkrich is dan weer co-regisseur geweest op Toy Story 2, Monsters inc, en Finding Nemo. Op het vlak van de stemmen horen we ondermeer Timothy Dalton, Joan Cusack, Whoopi Goldberg en de onvervangbare sergeant R. Lee Ermey. Maar de highlight van deze threequel zal zeker wel de intrede van Barbie (Jodi Benson) en Ken (Michael Keaton) zijn. Op 28 juli 2010 kunnen we deze prent verwachten in onze zalen.

***Related Posts***
13/05/2006: Toy Story 3 in de maak
24/01/2006: Disney koopt Pixar
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Ik heb gemerkt dat weinig mensen de naam van Greg Kinnear kennen, nochtans heeft de acteur al heel wat knappe rollen neergezet, zoals in Little Miss Sunshine (2006), The Matador (2005) en As Good As It Gets (1997). Binnenkort is hij te zien in Flash of Genius (2008), de debuutfilm van Marc Abraham die executive producer was op heel wat filmproducties.

Korte inhoud: Waargebeurd verhaal over professor en part-time uitvinder Bob Kearns (Greg Kinnear) en zijn jarenlange strijd tegen de auto-industrie. In de jaren '60 waren de Kearns een gelukkig gezinnetje met zes kinderen in Detroit. Maar dat alles veranderde door een geweldige uitvinding van Kearns, die uiteindelijk in elke auto ter wereld te vinden zou zijn. Maar Kearns werd door de fabrikanten verraden en ontving geen cent voor zijn werk. Bob raakt geobsedeerd door het onrecht wat hem en zijn familie is aangedaan.

De actrice die de vrouw van Kearns zal spelen is niemand minder dan Gilmore Girl Lauren Graham en de elegante Dermot Mulroney zal zijn vriend vertolken die ook in de auto-onderdelen business zit (dit is trouwens nog zo’n acteur met heel veel acteertalent die in tientallen films zit maar waarvan niemand echt zijn naam kent).

Het script is van de hand van Philip Railsback. Niet meteen een bekende naam maar het verhaal is wel intrigerend genoeg om er alle details van te vernemen. Ik ben zelf dol op verhalen van David tegen Goliath oftewel de kleine garnaal die het wil opnemen tegen het establishment.

De film komt eind oktober uit in de States, maar voor België is er nog geen releasedatum bekend. Afwachten dus.

Ik verneem net het bericht dat acteur Eddie Murphy overweegt om de filmwereld de rug toe te keren. Of we dit nieuws enigszins serieus moeten nemen valt nog te bezien. Ik zou niet de eerste keer zijn dat een acteur ermee wil stoppen, om dan nadien opnieuw op te duiken. Het zijn de mensen van SlashFilm die het bericht verspreiden:

"I have close to 50 movies and it's like, why am I in the movies?" he said, adding, "I've done that part now. I'll go back to the stage and do standup".

Murphy, 47, said that while a Beverly Hills Cop 4 flick was in the works, he didn’t want to do it, because "the movie wasn't ready to be done".

All I know is that it’s gonna be something that’s special. I’m not doing just, hey give me some big check and I go off [does the Foley laugh] and shoot the gun and jump over cars,” Murphy told MTV News. "Like, that’s some bullsh-t. If I do it, it’s gonna be some sh-t that’s right! I’ve been in a bunch of different meetings with people, ‘Oh, we have to take Axel this way." I ain’t seen no script yet [but] I’m not rolling out ‘Beverly Hills Cop 4’ for it to be a continuation of ‘Beverly Hills Cop III,’ which was a crock of sh-t,” Murphy said. "I wanna do a good one!"

Mocht Eddie willen terugkeren naar stand-up comedy, zou dat voor hem geen slechte zaak zijn. Er is niets beters voor een komedie-acteur om zich te herbronnen door een optreden met een life-publiek. De films van Eddie zijn niet meer wat ze geweest waren en de troep die hij opstapelt is niet meer bij te houden (Meet Dave, Norbit, The Hauted Mansion, Daddy Day Care,…). De acteur had gehoopt op een Oscar voor Dreamgirls (2006), maar het kwam zwaar aan toen tegen alle verwachtingen in Alan Arkin de Oscar kreeg voor ‘Best Performance by an Actor in a Supporting Role’ voor Little Miss Sunshine (2006). Ik heb zo de indruk dat dit nog een beetje blijft steken.

Wat betreft Beverly Hills Cop IV, niemand zat hier echt op te wachten. Die vorige was niet om aan te zien en de acteur wordt stilaan te oud om nog geloofwaardig te zijn in het personage van Axel Foley, die zelf een beetje van een boefje is. Mocht Eddie zich bedenken zou hij misschien beter even aankloppen bij Spike Lee, wie weet is er nog een geknipte karakterrol voor de acteur.

Binnenkort is Eddie Murphy nog te zien in NowhereLand (2009) van Karey Kirkpatrick en A Thousand Words (2009) van Brian Robbins. Daarnaast is er nog een Romeo & Juliet (2009) film en Brett Ratner wil Eddie Murphy voor zijn The Incredible Shrinking Man (2010). De acteur is dus nog niet helemaal verdwenen.

Update 04/07/2008: Ik had dit al verwacht en de ijdele hoop die ik had is nu ook in rook opgegaan. Acteur Eddie Murphy is niet van plan om afscheid te nemen van de filmwereld. Er waren geruchten dat Murphy geen films meer zou maken en opnieuw stand-upcomedian zou worden. Maar daar klopt volgens zijn woordvoerder niets van. Integendeel, Eddie Murphy wil van de film Beverly Hills Cop IV een groot succes maken.

"De derde Beverly Hills Cop was vreselijk", zegt Eddie Murphy. "Dat kon ik niet zo laten, want de eerste twee waren heel goed. Laten we de rommel opkuisen en er een goede film van maken." En hij is zijn personage, Alex Foley, nog lang niet beu. "Als ik ergens kom, noemen kinderen me nog steeds Axel Foley."

Binnenkort mogen we ons verwachten aan een nieuwe Steve Carell komedie na zijn Evan Almighty (2007) flop. Net zoals Rowan Atkinson in Johnny English en Jackie Chan in The Tuxedo kruipt Steve in de huid van een stuntelende geheim agent in Get Smart (2008) van Peter Segal (Anger Management, 50 First Dates)

Ikzelf vind Carell het best in kleine rollen (cf. Little Miss Sunshine) in plaats van een leading role. Iedereen dacht dat de acteur van The 40 Year Old Virgin een nieuw komisch talent was, maar het succes van de film was voornamelijk te danken aan de slimme regie en scenario. Dit hebben gezegd heeft Carell ook wel zijn momenten en bij het zien van de trailer van Get Smart denk ik wel dat deze rol op zijn lijf geschreven is. De film is gebaseerd op de gelijknamige grappige sitcom uit de jaren ’60. Steve heeft trouwens veel weg van de oorspronkelijke acteur Don Adams.

Korte inhoud: Maxwell Smart (Steve Carell) is een spion voor CONTROL, een organisatie die helaas door de overheid niet zo financieel ondersteund wordt als de CIA. Samen met zijn partner, de mooie Agent 99 (Anne Hathaway), is Smart op zoek naar leden van de terroristische organisatie CHAOS, die allerhande slechte plannen hebben met de wereld. Hier vinden jullie de trailer.

Anne Hathaway straalde in The Devil Wears Prada en is nu een felbegeerde actrice in Hollywood. Voor de rol van Agent 99 kwamen eerder ook Jennifer Love Hewitt en Rachel McAdams. En een goede keuze als je het mij vraagt. Daarnaast zijn ook rollen weggelegd voor Dwayne Johnson (a.k.a. The Rock), Alan Arkin en Terence Stamp. Get Smart is vanaf 16 juli 2008 bij ons in de zalen.

***HQ pics uit Get Smart***

*** Get Smart trailer ***

Een regisseur waar ik fel naar uitkijk is Jason Reitman, die met zijn debuutfilm Thank You for Smoking (2005) heel wat indruk maakte zowel in de States als bij ons. Nu heeft hij een nieuwe prent, Juno (2007), en het ziet er naar uit dat ook dit een voltreffer zal worden.

Korte inhoud: Juno MacGuff (Ellen Page) is een zelfverzekerde vrolijke tiener, die met haar lakse nonchalante houding negen emotionele maanden voor de boeg heeft, ze is zwanger! Terwijl de meeste meiden op school bezig zijn op MySpace of met winkelen heeft Juno zo haar eigen agenda. Op een verveelde middag besluit ze seks te hebben met de onschuldige Bleeker (Michael Cera). Met een ongewenste baby in het vooruitzicht, beraamt Juno samen met haar vriendin Leah (Olivia Thirlby) een plan om de perfecte ouders voor het kind te vinden. De lokale voordeelkrant biedt perspectief!

De plot van Juno heeft veel weg van Waitress (2007), die ook gaat over een zwangere jongere vrouw, in de laatstgenoemde film gespeeld door Keri Russell. Maar wees gerust, Juno smijt het over een totaal andere boeg. Juno beslist om adoptieve ouders voor haar kind te zoeken, hierbij op bijzonder goede wijze gesteund door haar vader (J.K. Simmons) en stiefmoeder (Allison Janney).

De trailer maakt meteen duidelijk dat we ons mogen verwachten aan een spervuur van snelle en grappige dialogen, ondersteunt met vrolijke in een luchtige manier sfeer, en dit doet dan weer denken aan het voortreffelijke Little Miss Sunshine (2006). De story mag dan wel niet meteen super-origineel zijn, Jason Reitman weet hoe hij zijn acteurs moet ondersteunen en kan heel sterk uitpakken met eenvoudige scènes.

Merk ook op dat Ellen Page, die eerder bewees met Hard Candy (2005) dat haar jong uiterlijk absoluut geen belemmering is om knappe acteerprestaties neer te zetten, zet opnieuw een overtuigende rol neer. Volgens velen is Ellen Page volledig verantwoordelijk voor het succes van deze film. Zij is in ieder geval geknipt voor de humoristische en dramatische rol van een tienermoeder. Page schijnt namelijk op fantastische wijze de hoogte- en dieptepunten van haar personage kleur te geven, waardoor de kijkers zich goed kunnen inleven in haar situatie. In de film is tevens ook een rol weggelegd voor Jennifer Garner (The Kingdom, Elektra) en Jason Bateman (The Kingdom). De film komt bij ons uit op 6 februari 2008.

Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Inside Man (2006) Spike Lee
Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

6. Taxidermia (2006) György Pálfi
De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

1. United 93 (2006) Paul Greengrass
United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

10. Miami Vice (2006) Michael Mann
Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zooitje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zover is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

5. The Covenant (2006) Renny Harlin
OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Dit is nog eens een interessante mengeling tussen absurde humor, menselijk drama (drugs, dood, zelfmoord) en een dosis filosofie (Nietzsche en Proust). Little Miss Sunshine (2006) is de geslaagde prent van het regisseurs-"koppel" Jonathan Dayton en Valerie Faris die voornamelijk bekend waren van hun videoclips voor REM et Red Hot Chili Peppers. Dit is hun eerste langspeelfilm die 5 jaar lang financiële problemen ondervond maar nu uiteindelijk in de zalen is. En het resultaat mag gezien worden. Als jullie hebben genoten van Sideways (2004), dan mogen jullie deze film niet missen.

Het concept van de posters doet me trouwens een beetje denken aan Kill Bill volume 2

Korte inhoud: Niemand van de Hoovers heeft het echt voor elkaar, al doen ze nog zo hun best. Vader Richard (Greg Kinnear) probeert wanhopig zijn "9-stappen plan voor succes" te verkopen, zonder succes. Moeder Sheryl (Toni Collette) draag eerlijkheid hoog in het vaandel, maar stuit telkens weer op familiegeheimen, vooral van haar suïcidale homoseksuele broer Frank (Steve Carell). De zwaarmoedige zoon Dwayne (Paul Dano) heeft gezworen niet meer te praten tot hij bij de Luchtmacht kan, en de zevenjarige, iets te dikke, brildragende Olive (Abigail Breslin) wil graag de Little Miss Sunshine schoonheidswedstrijd winnen. Samen met opa (Alan Arkin), een vuilgebekte hedonist die uit het bejaardentehuis is geschopt wegens drugsgebruik, stapt de familie in hun busje om de droom van Olive te verwezenlijken... Hier vinden jullie de trailer.

Je merkt meteen dat dit een prent is die nauw aan het hart van de makers ligt, want je moet goed weten waar je mee bezig bent om al die verschillende mood-swings tot een coherent verhaal te verheffen – en daar zijn ze echt wel in gelukt. De gemiddelde bezoeker zal zich vlot amuseren, maar het onderliggende drama wordt zeker niet weggelachen, integendeel. En dat is voor een stuk ook de verdienste van beginnend scenarist, Michael Arndt.

Dit is een kleine filmproductie (+/- 8 miljoen dollar) die het niet moet hebben van al te grote sterren (buiten Steve Carell … die eigenlijk nog zijn status moet bewijzen met Evan Almighty) en bijzonder vernuftig camerawerk of speciale effecten (in tegenstelling tot wat ze gewoon waren in hun videoclips). Dat is toch wel een unicum. Meestal overladen videoclip makers hun films met al te veel visuele rotzooi (cf. post) zodat het verhaal en de karakteropbouw nauwelijks nog aan de oppervlakte komt. Jonathan en Valerie geven hun acteurs tijd en ruimte om zich te ontplooien en dat is vaak een verademing om te zien, want het zijn trouwens stuk voor stuk talentvolle acteurs.

De film is een soort road-trip, op weg naar een schoonheidswedstrijd in Californië, waar we tijdens de reis heel wat te weten komen. De film heeft dus ook iets weg van RV (2006) met Robin Williams, maar Little Miss Sunshine is veel leuker, slimmer en minder gekunsteld. Zo steken er heel wat hilarische momenten in; zoals de wijze woorden van opa aan zijn zoon, de handleiding om een wagen te starten met een gebroken koppeling, de ontmoeting met de wegpolitie en uiteraard wat slapstick humor die in deze film zeker niet goedkoop overkomt. Er zit zelfs een beetje horror in de film met 7-jarige beauty queens - iets wat we bij ons binnen de kortste keren ook wel zullen aantreffen. En daar draait de film hoofdzakelijk rond. Het is een soort satire op een obsessieve pop-cultuur, omweven door een menselijke drama over mislukkingen (van de defecte auto tot menselijke frustraties). Het einde van de film had in dat opzicht toch iets beter kunnen zijn, maar ik zal niet spoilen.

De beste acteur uit de groep is wat mij betreft het jonge meisje Abigail Breslin, die haar filmintrede deed in Signs (2002) van M Night Shyamalan. De rest van de cast doet behoorlijk goed zijn werk, maar niet meteen iets bijzonders. Steve Carell valt misschien nog het meest op omdat hij zijn rol heel strak speelt zonder overdrijvingen, en dat zijn we van hem niet meteen gewoon. Ook Alan Arkin is een bijzonder aanstekelijk personage. De man heeft een geweldige timing.

Kortom, Little Miss Sunshine is een op het eerste gezicht onopvallende road-movie die toch heel wat bagage meesleurt tussen de humor en zou wel eens een winstgevende trip kunnen maken van de ene award-show naar de andere, juist omwille van zijn eenvoud en authenticiteit van de vertelling. Zo won hij al de hoofdprijs op het Deauville Film Festival en is trouwens genomineerd voor de Golden Globes Awards. Binnenkort de oscar-nominaties en deze film zit er vast en zeker tussen. En wie weet, misschien maken ze er nog een tv-show van. Materiaal is er in overvloed.

***Related Post***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006