De FilmBlog

Joe Carnahan heeft met The Grey (2012) een thriller/horror gemaakt, een film buiten zijn comfort zone. In een genre waar je haast moeilijk met nog iets nieuws uit de hoek kan komen, is The Grey de zoveelste in zijn soort maar laat het bij momenten briljant acteerwerk zien.

Korte inhoud: Ottway (Liam Neeson) is een scherpschutter in dienst van een multinational gevestigd in Alaska. Zijn job bestaat er uit de arbeiders van olieraffinaderij veilig hun job laten uitoefenen door op de uitkijk te staan en alles neer te schieten wat hun veiligheid in gevaar brengt. Wanneer een vliegtuig onderweg naar huis neerstort, neemt hij de zware taak op zich om de overlevenden te leiden naar de bewoonde wereld. Op hun zoektocht naar beschaving worden ze geconfronteerd met wolven, afgronden en zichzelf.

Liam’s personage Ottway is een betwetende en zelfverklaarde leider die tracht het licht in zijn leven terug te vinden na het verlies van zijn vrouw (Anne Openshaw). Een verlies dat ook haast zijn leven kostte. Wanneer het te gevaarlijk wordt rondom het vliegtuigwrak begint hij met zes andere op een trip op zoek naar een uitweg in de toendra van Alaska. Eén voor één worden ze neergehaald door de bare kou en de genadeloze bossen van Alaska.

Het gehuil, gebrul en gegrom van de wolven kunnen bij moment beklijvend en angstaanjagend zijn, al komen de wolven bij momenten onrealistisch over. Toch weet Carnahan steeds een manier te vinden om de spanning er in te houden. Het was boeiend om te zien hoe Carnahan langzaam aan de verhouding tussen mens en dier opbouwt naar een moment waarop een mens zich overgeeft aan wat hem al van in het begin overmeesterde maar er niet aan toegaf.

Tot ze op een avond een wolf toch een te pakken krijgen en als trotse jagers de wolf boven het vuur hangen. Hun eerste avondmaal in dagen. Diaz, de macho onder hen gaat iets te hard op in de euforie en vindt er niet beter op om de kop van wolf af te snijden en terug te gooien naar de kudde wolven. De stommiteit kost hem haast zijn leven. "This is fucked city, population five and dwingling," dixit Diaz (Frank Grillo).

Het is moeilijk te bepalen of deze film nu eerder een horror is of dat Carnahan gewoon van veel bloed en sadisme houdt. De manier waarop de overlevenden van de crash aan hun einde komen, wordt zeer gedetailleerd in beeld gebracht, te samen met de emotionele sfeer die er hangt, wringt het meer dan het past. Over het algemeen is de film te voorspellend en wordt er bij moment zwak geacteerd.

Naast de voorspelbare plot, zijn er bij momenten filosofische dialogen over de ziel van het leven, karma en het lot. Op een aangename manier weet Carnahan de karakters geloofwaardig met diepgang in beeld te brengen. Vooral de vertolking van het enfant terrible Diaz door Frank Grillo (Warrior, Minority Report) is bij moment van een hoog niveau. Desondanks heeft The Grey een laag verrassingsgehalte en is voor het overgrote deel een film van dertien in een dozijn.

***Related Post***
22/10/2011: Liam op wolvenjacht in The Grey

En hier is dan de trailer van Battleship (2012), de nieuwe prent van Peter Berg (The Kingdom, Hancock). Veel van Rihanna zien we niet in de trailer, laat staan enige referenties naar het boardgame waar de film zijn mosterd haalde.

Nu ja, een boardgame op zich heeft geen plot. Battleship is een spel waar je de schepen en duikboten van je tegenstander moet kelderen, door blindelings torpedo’s te lanceren via letter/cijfer coördinaten: "D-4 … Hit! ". Ik veronderstel dat we iets van dit principe wel zullen terugvinden in de film, maar het is toch een vrij "origineel" verhaal die werd geschreven, die op het eerste gezicht een soort mix is van Armageddon, Pearl Harbour en Transformers. Het productiebudget van de film bedraagt 200 miljoen dollar, wat toch wel een smak geld is. Zelfs voor een Hollywoodfilm. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen voor deze actie-science-fiction film.

Ik vraag me toch wel af of al dat geld wel nodig was. Oh ja, de cgi van de ruimtewezen moest overtuigend zijn, maar 200 miljoen is toch wel buitensporig veel. Zeker met een cast waar Liam Neeson en Alexander Skarsgård de enige twee namen zijn die je als producent iets meer zou kunnen uitbetalen (tussen 5 en 10 miljoen dollar) dan een gewone Hollywood-acteur, dan pakweg een Brooklyn Decker, Taylor Kitsch, Reila Aphrodite of Josh Pence.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van een internationale zeevloot die betrokken raakt in een zeer dynamische en intense strijd tegen een aliënras gekend als "The Regents". De aliens komen naar de planeet Aarde om een krachtbron in de oceaan te bouwen. Tijdens hun bezoek komen ze in contact met een zeevloot. Wat volgt is een verhaal dat zowel uit het perspectief van de aliens als uit dat van de mens verteld wordt.

Game-adaptaties waren al tricky, mede door het feit dat de verhaallijnen vrij basic waren, maar bij boardgames heb je zelfs geen verhaal. Het zou dus wel kunnen dat we met deze film een nieuw dieptepunt hebben bereikt. Ik kan begrijpen dat er een filmadaptatie kwam van Cluedo, maar wat in hemelsnaam doe je met een boardgame zoals Battleship?

Wat is het volgende, Monopoly? (een idee dat trouwens al te horen was) Marcel Vingerhoed moet zijn huizen verkopen omdat hij plots via de post een Algemeen Fondskaart heeft gekregen die hem beval om alles te herstellen. Tot over zijn oren in de schulden moet hij uiteindelijk naar de gevangenis, maar hoeft er niet te blijven omdat hij in bezit is van een 'verlaat de gevangenis zonder betalen'-certificaat. Een mooie film zal het worden. Battleship zou vanaf 18 april 2012 in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
03/09/2010: Rihanna heeft een rolletje in Battleship

En terwijl buiten de stenen uit de grond vriezen is hier een hartverwarmend pre-Valentijn filmpje die het resultaat is van uren (!) werk. De klassieker van Lionel Ritchie op filmbeelden met de medewerking van acteurs als John Cusack, Ken (van Barbie), Woody Allen, Liam Neeson, Bruce Lee en zelfs Elvis (die ook hier zijn intrede maakt). Zelfs Arnold wordt opgerakeld, ook al zegt hij geen woord. Knap werk van een zekere Matthijs en ga zeker ook een kijkje nemen op zijn site waar nog meer leuke montages staan. Enjoy !

Gezien de eerste Clash of the Titans (2010) abnormaal veel geld in het laatje heeft gebracht (bijna 500 miljoen dollar), kon het ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En hier is dan Wrath of the Titans (2012), deze keer in regie van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Killing Room), de man die ons dit jaar niet echt kon overtuigen met zijn lawaaierige World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Wel de decibels blijven even hoog, maar hopelijk klinkt alles minder vals dan zowel zijn vorige film als de eerste Clash of the Titans.

Korte inhoud: Tien jaar nadat hij in een heroïsch gevecht de monsterlijke Kraken heeft verslagen, probeert Perseus (Sam Worthington) – halfgod en zoon van Zeus (Liam Neeson) – een normaal leven te leiden als visserman. Ondertussen strijden goden en Giganten om de overheersing. De goden zijn verzwakt door een gebrek aan menselijke devotie en verliezen de controle over de gevangen Giganten en hun woeste leider Kronos, de vader van de heersende broers Zeus, Hades (Ralph Fiennes) en Poseidon (Danny Huston). Het triumviraat heeft hun vader lang geleden van de troon gestoten en hem aan zijn lot overgelaten in de Tartarus, een kerker diep in de onderwereld. Wanneer Hades en Ares (Édgar Ramírez), Zeus’ goddelijke zoon, een deal met Kronos sluiten om Zeus gevangen te nemen, neemt de macht van de Giganten toe en barst de hel op Aarde los. Samen met de krijgster Andromeda (Rosamund Pike), Argenor (Toby Kebbell), halfgod en zoon van Poseidon, en de gevallen god Hephaestus (Bill Nighy) trekt Perseus diep de onderwereld in om Zeus te redden, de Giganten te overwinnen en de mensheid te redden.

Bon, ik had het al niet voor de eerste film en zo te zien ga ik het ook niet hebben voor de tweede. Maar er is zeker wel een publiek voor, net zoals er een publiek is Transformers trilogie. Toch heb ik de indruk dat deze film misschien meer van een leuke joy ride zal worden dan de eerste film. De trailer ziet er in ieder geval beter uit dan de gehele eerste film. Ook al zijn de makers van de trailer niet bijster origineel geweest met de keuze om er Marilyn Manson muziek op te plakken (done this again, again and again). Tevens ook zielig dat ze het moeten hebben van een cover-nummer in plaats van een originele song. Ik hoop dat we na deze trailers de ‘Sweet Dream’ covers voor een lange periode kunnen opbergen in de done this, did that kast.

Gemma Arterton zit niet meer in de sequel. Ook het leukste personage uit de vorige film, Medusa, zit er spijtig niet meer in, maar werd vervangen door die kerel uit de Efteling. Zal wel leuk zijn het doelpubliek van 14-jarigen. De iets oudere bevolkingsgroep zal zich tevreden moeten stellen met een script bestaande uit cgi-scènes, neergepend door een bataljon van scenaristen (Dan Mazeau, David Johnson, Steven Knight, Greg Berlanti, Dan Mazeau, David Johnson) die blijkbaar elk hun favoriet mythologisch monster op papier mochten zetten. Anderzijds is er nog Rosamund Pike. Ze lijkt in de trailer wel een beetje verloren gelopen tussen de minotaurs, cyclopen en chimera's. Begrijpbaar. Moet niet eenvoudig zijn om te wandelen tussen green keys met tracking points.

Maar laten we even eerlijk zijn, zit er iets in die eerste peperdure beelden die je overtuigen om deze film in de bioscoop te gaan zien. Worthington is niet meteen mijn favoriete acteur, en de rest van de acteurs loopt er maar een beetje bij als figuranten in een ensemble-film. Van de muziek kon ik dus niet genieten (cf. die Marilyn Manson crap), en verhaalgewijs denk ik niet dat het een prioriteit was van de scenaristen. Komt daar nog de bedenkelijke reputatie van de regisseur en we hebben een visueel verbluffende drol die weliswaar voldoende geld zal opbrengen en niemand echt zal kunnen bekoren. Spijtig dat alle opbrengsten van deze film niet kunnen gaan naar de Music for Life actie, om de kindjes te helpen in de Derde Wereld met diarree.

***Related Posts***
13/08/2010: Clash of the Titans review
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje

Net vorige week nog heb ik een review gepost van het matige Unknown (2011). Zoals geweten is Liam Neeson de laatste 5 jaar bezig met zich te focussen op weinig tot de verbeelding sprekende actiefilms van bedenkelijk niveau om toch in the picture te kunnen blijven.

Betreurenswaardig maar te begrijpen: De opportuniteiten voor intrigerende vertolkingen liggen namelijk niet voor het grijpen en bovendien kent de Ier weinig geluk. Hij moest het onlangs afleggen tegen Daniel Day Lewis voor de vertolking van Abraham Lincoln in Steven Spielberg’s opkomende superproductie: Lincoln (2012).

Ik was daarom aangenaam verrast wanneer ik mijn oog liet vallen op de teaser-trailer van The Grey (2012), de nieuwste van Joe Carnahan: de wisselvallige cineast die ons vorig jaar met het bespottelijke The A-Team (2010) om de oren sloeg en daarvoor schoot hij wat losse flodders in de lucht met Smokin’ Aces (2007). Zijn beste film tot nu toe blijft Narc (2002). Dit is zijn tweede samenwerking met Neeson en hopelijk ditmaal wél een schot in de roos.

Carnahan maakt abrupt een boog van 180° door nu verrassend uit te pakken met een sober, intrigerend actiedrama dat niet moet afhangen van de torenhoge budgetten, gestileerde actietaferelen en lawaaierige CGI effecten. The Grey lijkt een emotionele survivaltrip te gaan worden met een Liam Neeson in bloedvorm. De zeer geslaagde teaser zorgt voor enkele kippenvelmomenten en blijft nazinderen. Iets waar het gros van de spoileresque trailers de laatste jaren in falen. (Inception en The Dark Knight even buiten beschouwing gelaten)

Korte inhoud: The Grey volgt een groep gestrande oliewerkers die moeten vechten om te overleven nadat hun vliegtuig crasht in hartje Alaska. De groep trekt door het troosteloze, doodstille landschap op zoek naar enig teken van leven, maar moet onderweg afrekenen met barre koude en een groep hongerige wolven die hen terroriseert. Één voor één worden ze afmaakt. De overlevenden zijn gedwongen om als een team te fungeren en vernuftig om te springen met de schaarse kennis en hulpmiddelen die ze hebben. Ottway (Liam Neeson) put kracht uit het geloof dat hij zal herenigd worden met zijn geliefde en neemt het voortouw in hun overlevingstrijd. Hij zet zijn angsten opzij en gaat heldhaftig het gevecht aan met de wolven…

De opnames moeten een mentaal zeer zware klus geweest zijn voor Liam Neeson, die naast het trotseren van de zware koude enkele jaren geleden zijn vrouw verloor in een skiongeluk, en ook in het script wordt gescheiden van zijn geliefde. Een zeer persoonlijke film dus. Je voelt dit als kijker en bovendien geeft de teaser niet teveel weg, zodat je snakt naar meer. Het plaatje klopt volledig.

The Grey schotelt ons diepgang en emotie voor. Naast mooie shots van het kille Alaska, angstaanjagende droomsequenties en een beklemmende vliegtuigcrash zien we slechts één (weliswaar indrukwekkend) actiebeeld. De sobere aanpak werkt feilloos. Het sfeervolle, donkere kleurenpallet en de epische score krijg je er als bonus bovenop.

Producenten van dienst zijn Ridley en Tony Scott, de cast bestaat verder uit Dermot Mulroney, Frank Grillo en James Badge Dale. De film speelt zich weliswaar af in Alaska, maar werd opgenomen in Canada. The Grey krijgt bij ons zijn bioscooprelease op 1 februari 2012. Afwachten nog of de teaser zich even goed vertaalt over de gehele speelduur van de prent. Het ziet er alvast allemaal zeer veelbelovend uit…

De 59-jarige Liam ‘Qui Gon-Jinn’ Neeson heeft zichzelf de laatste 3 jaar heruitgevonden door zich te laten casten in (doordeweekse) actiefilms allerhande. De vurige veramerikaniseerde Ier die bijna twee decennia geleden wereldfaam vergaarde door onder meer in de huid te kruipen van de Ierse verzetstrijder Rob Roy (1995) en Oscar Schindler in Schindler’s List (1994), heeft net als andere respectabele generatiegenoten (Kurt Russell, Val Kilmer…) enorm veel moeite om degelijke rollen te pakken te krijgen. Hij moet het afleggen tegen talentloze snotapen als Shia LaBeouf, Taylor Lautner en Sam Worthington. Hij wordt bovenal een dagje ouder en ondervindt de verloedering en commercialisatie (lees: moderne bedrijfscultuur) van Hollywood anno 21e eeuw.

Een mens moet dan keuzes maken. Neeson heeft een slimme zet gedaan door zich te profileren als ouder wordende actieheld. Hij wist reeds te overtuigen in Taken (2008). In het uiterst zwakke The A-Team (2010) kon hij toch een geloofwaardige Hannibal neerzetten en binnenkort gaat hij de survivaltour op in The Grey (2012).

Ook in Unknown (2011), niet te verwarren met Unknown (2006), behoudt hij zijn (geloof)waardigheid. Hij is dan ook in elke film een ‘class-act’: hij kan elk genre aan en acteert met volle overgave (met uitzondering van het wansmakelijke Clash of The Titans (2010), wat veel 'Cash for The Titans' in het laatje bracht). Liam heeft als één van de weinige gegadigden de gave om kleine producties toch naar een hoger niveau te tillen dankzij de passie voor het acteren en zijn charisma. Hij maakt er altijd een genietbaar geheel van.

Mede daarom is ook Unknown zeker geen slechte film. Het is echter een spijtige zaak dat de producenten van deze actiethriller overduidelijk een soort kopie van Taken wilden realiseren (lees: Cash-grab). De makers vallen op verschillende vlakken door de mand:

De posters en klederdracht (leren jekker) van Neeson zijn exacte kopieën, alsook het personage dat Neeson neerzet, tot zelfs een deel van het plot in de film. Dezelfde cinematografie, quasi dezelfde opbouw, tot zelfs een gelijkaardig einde: werkelijk alles doet denken aan Taken. Het enige verschil is hier dat de producent van de film niet Luc Besson heet maar wel Joel Silver. Deze parallellen worden bovendien nog eens gesterkt door de gratis kopie van Taken bij de aankoop van de Unknown Blu Ray.

Korte inhoud: Professor Martin Harris (Liam Neeson) is een gerespecteerde biochemicus die opgeroepen wordt voor een topbijeenkomst in Berlijn, waar alle toonaangevende wetenschappers, politici en enkele investeerders voor een baanbrekend project zijn uitgenodigd: de voorstelling van een revolutionaire technologie om maïs te kweken in elk klimaat op aarde. Deze doorbraak kan het einde van globale hongersnood betekenen…

Kort na het landen van hun vlucht nemen Harris en diens vrouw Elisabeth (een verrukkelijke January Jones) een taxi richting hun hotel. Kort na aankomst merkt Harris echter op dat hij zijn tas met identiteitskaart is vergeten op de luchthaven. Hij keert haastig terug om deze op te halen, maar dit blijkt catastrofale gevolgen te hebben: hij wordt onderweg het slachtoffer van een zwaar verkeersongeluk en belandt in een coma.

Harris ontwaakt na 4 dagen en keert onmiddellijk terug naar de bijeenkomst, daar hij het contact met zijn vrouw is verloren. Hij reageert geschokt als hij ontdekt dat ogenschijnlijk een bedrieger Marin Harris’ identiteit heeft overgenomen en arm in arm loopt met zijn vrouw. Bovendien herkent niemand hem. Harris panikeert en gaat als een gek op zoek naar antwoorden. Waarom zou iemand zijn leven overnemen, hoe komt het dat niemand hem nog herkent?

Met de hulp van zijn taxichauffeuse Gina (Diane Kruger) zoekt hij zijn toevlucht tot een ex-Stazi lid, Ernst Jürgen (de altijd uitstekende Bruno Ganz) die zich als hobby bezighoudt met dergelijke materie. Na wat onderzoek komen er intriges en complotten bovendrijven tegen Martin Harris die te onwaarschijnlijk lijken om waar te zijn. Bovendien wordt hij constant opgejaagd door 2 huurmoordenaars. Harris begint kritisch te denken en twijfelt aan zijn eigen identiteit: ben ik wel de man die ik denk te zijn, of ben ik iemand totaal anders…

Buiten enkele plotgaten en absurde wendingen is Unknown zeker een dragelijke film. Jaume Collet-Serra, die eerder de aardige horrorfilm Orphan (2009) regisseerde stelt dus niet teleur, maar blijkt anderzijds niet over het talent te beschikken (noch het originele scenario) om de film boven de middenmoot te laten uitstijgen. De finale plotwending weet te verrassen, de donkere sfeer biedt een meerwaarde en de actiescènes weten te vermaken. Dus vergis u niet: het is geen film die bij je Blu Ray collectie thuishoort: hij is het huren waard maar meer ook niet.

Een week na het bekijken ervan ben je helaas even radeloos als Liam Neeson’s personage: over wat ging de film, wat is er gebeurd? Het is hetzelfde oude verhaaltje, wat opgepimpt, met een slimme twist op het einde en een uitstekende Neeson als meerwaarde. Zoals te verwachten blijft deze film zoals zoveel Hollywoodproducties steken in de grijze zone van de middelmatigheid.

Warner heeft de film uitgebracht op een limited edition 2-disc Blu-ray & dvd met een making-off en een reportage over actieheld Liam Neeson.

***Related Posts***
08/04/2011: Liam Neeson en Maggie Grace in Taken 2
15/02/2011: Unknown heft veel wag van Taken
12/04/2009: Taken filmbespreking
22/03/2008: Holly Valance in Taken

Na heel lang en ongeduldig wachten is het eindelijk zover: de eerste beelden van The Dark Knight Rises (2012) - de meest geanticipeerde filmproductie voor 2012- zien het licht!

Voor velen ongetwijfeld een ontgoochelende en veel te korte teaser, voor de die-hard fans alleen maar een indicatie dat de Batman-trilogie een overweldigende finale gaat krijgen. Dit is een teaser pur sang, die (zoals het hoort) zeer weinig prijsgeeft en je laat snakken naar meer. Maar wàt je te zien krijgt is indrukwekkend.

Het is een zegen dat Christopher Nolan zich ook op dit sluitstuk mocht toewijden en nog een laatste keer alles op alles mag zetten om pers en publiek te verbazen. Hij kreeg hiervoor carte blanche van productiehuis Warner Brothers, wat me zeer euforisch maakt want dat betekent nog meer creatieve input van hem en zijn team dan bij The Dark Knight (2008) .

De trailer: Na de epische monoloog door Bruce Wayne's voormalig mentor Ra's al Ghul (Liam Neeson), krijgen we enkele mooie beelden te zien uit Batman Begins (2005) en The Dark Knight waarna er een indrukwekkend CGI shot volgt van afbrokkelende wolkenkrabbers in het sombere Gotham City dat duidelijk terug donkere tijden kent. Maar vanboven verschijnt in de hemel een fel licht in herkenbare vorm, dat symbool staat voor de hoop...

De smeekbede van politiecommissaris Gordon (Gary Oldman) vanuit zijn ziekenbed werkt zeer beklijvend, de ontmoediging en vertwijfeling in de stem van Batman (Christian Bale) geeft inzicht in diens moedeloosheid en de angstaanjagende blik van booswicht Bane ( Tom Hardy) is meesterlijk. De laatste shot van een toegetakelde Batman die tegen een haast onoverwinnelijke opponent toch niet afgeeft, is een perfecte afsluiter. Het gezang op de achtergrond tenslotte wekt nieuwsgierigheid op en er rijzen vele vragen (zeker bij de comicbook lezers) uit kleine details die in het oog springen:

1. Wie is de man in het witte kostuum op de achtergrond van de laatste shot?
2. Vindt het gevecht tussen Bane en Batman plaats in Arkham Asylum?
3. Komt het gezang van een leger losgeslagen Arkham gevangenen en is Bane hun leider?
4. Spreekt Gordon op zijn ziekenbed Batman aan, of Bruce Wayne, en is zijn identiteit hiermee onthuld? (Zie het blote hand op het bed van Gordon dat insinueert dat Bruce voor hem zit)
5. Komt Ra's al Ghul terug met een cameo of een echte rol?
6. Waar is Catwoman begod?

Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Voer voor discussie! Wat zijn jullie indrukken en theorieën achter deze teaser en de verhaallijn? Zouden de vele villians die gecast werden gelinkt kunnen worden met een ontsnapping in Arkham Asylum… Laat het ons weten!

***Related Posts***
21/12/2011: The Dark Knight Rises trailer analyse
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?
08/06/10: Geen Joker in Batman 3
14/10/09: Geen Megan Fox in Batman 3
19/12/08: Eddie Murphy niet in Batman 3
08/08/08: Catwoman kandidates
11/09/07: Mogelijks Catwoman in Batman 3
14/07/04: Catwoman review

Mooi zijn betekent niet altijd dat je ook goed kan acteren. En toch zie je vaak dat knappe gezichtjes het meestal wel aan een job geraken in Hollywoodfilms. Neem nu Maggie Grace, een aantrekkelijke jonge dame die eerder al te zien was in de serie Lost, The Experiment (2010) en The Fog (2005), zal opnieuw verschijnen in de sequel van Taken (2008) aan de zij van Liam Neeson.

Een beetje vreemd dat hier nu uiteindelijk een sequel van komt, gezien het verhaal zo goed als afgewerkt was. Liam had zo goed als alle ontvoerders en aanverwanten aan flarden geschoten dat je niet zo goed weet waar deze film nu naar toe moet. Maggie was is de eerste film "toevallig" ontvoerd, dus zou het me verbazen dat ze nu opnieuw gekidnapt wordt. De collega’s van Deadline pakken in ieder geval uit met het nieuws.

Maggie Grace has wrapped up her deal with Luc Besson’s EuropaCorp to reprise the daughter role alongside Liam Neeson in Taken 2, the film that Transporter 3 (2008) helmer Olivier Megaton is poised to direct.

In ieder geval ligt Liam Neeson goed in de markt als actieheld, getuige nog maar zijn laatste film Unknown (2011) die eigenlijk heel veel weg heeft van Taken. Wat betreft de regisseur, hij is een product van Luc Besson. Zijn laatste film, Colombiana (2011), is tevens geschreven en geproduceerd door Besson. Hij maakt afgelikte en snelle actiefilms met mooie vrouwen, glimmende wagens, harde vechtscènes en heel wat explosies. Normaal had de film naar Pierre Morel moeten gaan die de eerste film had geregisseerd, maar na zijn tegenvallende From Paris With Love (2010) met John Travolta en Jonathan Rhys Meyers, die nauwelijks de helft van het productiebudget in het laatje bracht, heeft de Franse super-producers zijn zinnen gezet op zijn andere pupil.

Hieronder vinden jullie een mooie collectie HQ pics van Maggie Grace, die zichtbaar voldoende heeft geïnvesteerd in haar fotosessies. En ja, het is een aantrekkelijke jonge dame. Enkel spijtig dat ze zo op de zenuwen werkt…

*** high quality pictures Maggie Grace ***

Succesformules zijn gedoemd of beloond (het is zoals je het bekijkt) met sequels. The Hangover (2009) was een schot in de roos en producers stonden meteen klaar om ere en vervolg aan te breien, ook al was het verhaal uiteindelijk zo goed als uitgeklaard. Er was zelfs melding van een Hangover spinoff met senioren. Deze week kwam in ieder geval de teaser trailer van The Hangover part II on-line.

Korte inhoud: Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms), Alan (Zach Galifianakis) en Doug (Justin Bartha) reizen naar het exotische Thailand voor het huwelijk van Stu. Na de chaos van het vrijgezellen-feestje in Las Vegas is wil de toekomstige bruidegom het op “veilig” spelen, en kiest hij voor een eenvoudige pre-wedding brunch. Spijtig genoeg verloopt alles niet volledig volgens plan. What happens in Vegas may stay in Vegas, but what happens in Bangkok can't even be imagined…

De teaser onthult maar bitter weinig over het plot, maar wat we zien is dat Justin Bartha er opnieuw niet bij zit. Het zou dus kunnen dat hij opnieuw zoek is en dat de drie mannen hem proberen terug te vinden. Waarschijnlijk hebben ze opnieuw pillen geslikt, of op z’n Kim Geybels een aantal louche drugs-types ontmoet die hen in het zak wilden zetten. Met een scenario die zich in Bangkok afspeelt kan je alle kanten uit en denk ik dat het humor verzekerd is.

De regie van de film is opnieuw in handen van Todd Phillips, en het scenario werd geschreven door Scot Armstrong (Road Trip, Old School, Starsky & Hutch) en Craig Mazin (Scary Movie 3, Scary Movie 4). Eigenlijk hadden we ook Mel Gibson verwacht in de film in een rolletje van een tattoo-artiest, maar acteur Zach Galifianakis kon hier niet mee leven. De rol in kwestie werd dan maar ingevuld door Liam Neeson.

Update 09/04/2011: Volgens de mensen van Access Hollywood zou Liam Neeson uit The Hangover 2 geknipt zijn. Regisseur/acteur Nick Cassavettes nam in extremis zijn plaats in. Niet dat een veteraan als Liam Neeson plots niet meer zou kunnen acteren, maar enkele scènes van zijn rolletje als tattoo-artiest uit Bangkok in The Hangover 2 moesten opnieuw geschoten worden en Neeson, die in oktober 2010 had toegezegd, was helaas niet meer vrij voor de 'reshoot'.

Oorspronkelijk werd 'zijn' rol overigens toegekend aan Mel Gibson, wat diens slabakkende carrière zou kunnen gered hebben, maar de rest van de cast protesteerde daartegen. Regisseur van The Hangover 2, Todd Philips, moest Liam Neeson dus in de montagekamer slachtofferen, maar hij was best tevreden met de prestatie van zijn collega Nick Cassavettes, die in allerijl opgeroepen werd.

***Related Posts***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
11/05/2010: Hangover spin-off met Jack Nicholson?
06/01/2010: Top 10 Best Movies 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

Wanneer je de poster van Unknown (2011) bekijkt zou je denken dat het een vervolg is op Taken (2008), maar de twee films hebben naast hun hoofdacteur en een paar stuntmannen weinig met mekaar gemeen. Maar ook deze harde actie thriller is gefinancierd met Europees geld. Toch valt er op dat zowel voor deze film, net zoals bij Taken, de MPAA heel mild is geweest met hun rating; en de PG-13 al voldoende vonden. We zouden een waslijst van films kunnen opsommen met véél minder geweldscènes, die toch een R-rating hebben gekregen. Je zou denken dat een super-producer als Joel Silver misschien zijn charmes heeft gebruikt bij de keurings-commissie. Onderschat nooit de waarde van een invloedrijke producer!

Toch lijkt het niet op een Europese film wanneer je de trailer bekijkt. Persoonlijk vind ik het een wat inspiratieloze titel. Verwar tevens de film niet met die andere Unknown (2006). Wanneer je 'unknown' zal googelen komt je vast wel terecht op die film uit 2006 (zie poster). Een beetje een manke strategie van de makers om hun film zo te noemen. Nochtans hadden ze tientallen veel betere titels kunnen bedenken voor deze prent.

Korte inhoud: Dr. Martin Harris (Liam Neeson) ontwaakt na een auto ongeluk in Berlijn om te ontdekken dat zijn vrouw hem niet meer herkent en dat een andere man zijn identiteit heeft overgenomen. Genegeerd door ongelovige autoriteiten en opgejaagd door mysterieuze huurmoordenaars is Martin moe en alleen. Met hulp uit onverwachte hoek begint hij een avontuur, waarbij hij gaat twijfelen aan zijn geestelijke gesteldheid en zijn echte identiteit. Hoe ver zal hij gaan om de waarheid te achterhalen?

Het lijkt wel een soort Jason Bourne verhaal, met een vleugje van Taken en een hint van Frantic (1988). Een tijd geleden werd Liam Neeson nog getypecast als een wijze oudere man, maar tegenwoordig maakt hij indruk als de nieuwe Charles-i-kick-your-ass-Bronson. De man zal binnenkort 60 jaar oud zijn, maar hij bezit nog steeds gezonde cojones om te overtuigen als actie-ster. Na Taken en The A-Team gaat hij nu van leer in een film van de Spanjaard Jaume Collet-Serra, die zowel in staat is van het beste, ik denk aan Orphan (2009), als van het zwakste, zoals House of Wax (2005).

Je zou denken, wanneer gaat de man nog eens een deftige rol vertolken. Maar eigenlijk komen de actiefilms als geroepen. Neeson ziet er heel imposant uit en hij lijkt ook wel in staat zijn tegenstander met een paar meppen tot appelmoes te kunnen slaan. Hij heeft ook een zekere leeftijd wat meteen wijst om een man die alle truuken van de foor kent en genoeg ervaring heeft om specialist te zijn in allerhande disciplines. Misschien geen fijnzinnige James Bond figuur, maar wel een personage van vlees en bloed die we vol overgave willen volgen.

In de film treffen we ook nog de meertalige Diane Kruger aan, naast de blondine January Jones (die effectief in januari is geboren), alsook de Amerikaanse acteur Aiden Quinn en Frank Languella. De film komt bij ons uit op 2 maart 2011.