De FilmBlog

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

Het ziet er naar uit dat er wat problemen zijn met de productie van de tweedelige live-action Akira (2013) manga-adaptatie. De studio had het vertrouwen geschonken aan de nog jonge Jaume Collet-Serra, die indruk heeft gemaakt met zijn horrorprent Orphan (2009) en zijn actie-thriller Unknown (2011). Maar blijkbaar is alles compleet fout gelopen en heeft Warner Bros de productie stop gezet.

Korte inhoud: Kaneda is de leider van een Motorbende in Neo-Tokio (wordt waarschijnlijk Neo-Manhattan). Tetsuo is één van de bendeleden en is altijd de benjamin geweest, die onder bescherming van Kaneda staat. Als Tetsuo wordt gearresteerd, wordt hij als proefkonijn gebruikt voor een militair experiment, waardoor hij ongelooflijke krachten krijgt. Tetsuo kan zijn krachten niet in bedwang houden en slaat volledig door. Kaneda is de enige die hem nog kan tegenhouden.

Volgens The Hollywood Reporter ligt het probleem bij het budget van de film. Warner maakt zich zorgen over de lopende zaken en vreest dat alles zal ontsporen. Maar er zouden ook nog problemen zijn met de casting en het script. Bijgevolg heeft Warner besloten om de filmproductie stil te leggen voor onbepaalde tijd. Het is op dit ogenblik nog niet zeker wanneer alles terug op de rails kan gezet worden, laat staan of ze de film nog zullen afwerken.

Het is trouwens een filmproject die geplaagd wordt door problemen. Regisseur Albert Hughes heeft trouwens dit project de rug toegekeerd nadat er heel wat acteurswissels waren. Eerst werd er gedacht aan Andrew Garfield en Garrett Hedlund voor de twee hoofdrollen, nadien aan Robert Pattinson, Justin Timberlake, Joaquin Phoenix en Chris Pine, en uiteindelijk kwam dan de naam van Keanu Reeves, maar hij had er zelf geen interesse in. En bijgevolg heeft de studio opnieuw hun oorspronkelijke cast (lees: minder bankable) genomen. En hoe zwakker de cast, hoe lager het budget. En daar wringt dus het schoentje. Dit project heeft 100 miljoen nodig, maar met een B-cast zal deze film het moeilijk hebben om met een dergelijk budget nog winst te maken. En komt daar nog bij dat Andrew Garfield blijkbaar niet meer van de partij is. Het budget was inmiddels gezakt van 90 naar 60 miljoen…een beetje aan de magere kant als je het mij vraagt.

Ondertussen werd er wanhopig gezocht naar bekende namen, maar buiten de Japanner van dienst Ken Watanabe en de mysterieuze Helena Bonham Carter zijn ze niet ver gekomen. Misschien moet producer Leonardo DiCaprio maar een rol opnemen. Wordt vervolgd ...

***Related Posts***
26/03/2011: Akira verfilming niet in Neo-Tokyo maar Neo-Manhattan
10/11/2007: Akira verfilming in de maak

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Het 25-jarige model en vriendinnetje van Leonardo DiCaprio, de schone Israelische Bar Refaeli heeft haar eerste rol te pakken, in het psychologische suspense drama Session (2011) van de vrij onbekende Israelische regisseur Haim Bouzaglo.

Korte inhoud: Dr. Jake Tellman (Tom Bower) is een verveelde psychiater die zijn dagen afwisselt met werk en een affaire. Dat laatste heeft hij met zijn assistente, een gescheiden vrouw met twee kinderen. Op een dag wordt zijn routine verstoord door de knappe jonge serveerster Eden (Bar Refaeli) die bij de sushibar werkt waar Jake iedere dag eet. Hij nodigt haar uit voor een gratis sessie met hem. Tijdens het voortduren van de sessies raakt hij al meer door haar geobsedeerd, wanneer zij haar band met de realiteit verliest.

Op het eerste gezicht lijkt het wel een soort Final Analysis (1992) film, met dit verschil dat de psychiater en zijn patiënt waarschijnlijk geen relatie zullen beginnen, gezien het leeftijdsverschil. Enkel een acteur van het kaliber van Robert De Niro kan dit alsnog overbruggen (cf. Stone (2010)). Ik denk eerder date r mogelijks een romance in zit met tegenspeler Gil Hacohen, die een 5tal jaartjes geleden te zien was in die gekke slasher film Tamara (2005) (zie poster) van de makers van The Final Destination.

Veel details zijn er nog niet bekend, maar iedereen wil natuurlijk weten of er achter de godinnen-lichaam van Bar ook nog een talentvolle actrice schuil gaat. Ze stond al eerder voor de camera is de waardeloze serie "Pick Up", maar dit zal haar eerste echte test worden. Tevens ook een test voor de regisseur, die voor het eerst op Amerikaans grondgebied zal draaien. Session komt op 8 mei 2011 uit in de States. Mochten jullie niets afweten van die knappe dame, heb ik onder deze post een aantal afbeeldingen gezet. Laat het schuimbekken maar beginnen.

*** Bar Refaeli hq picture gallery ***

Ik heb deze film in de zomer van 2010 gaan zien in een overvolle filmzaal waar de airco blijkbaar was uitgevallen en waar de temperatuur nauwelijks te houden was. Om alles nog wat erger te maken, zaten een paar stoelen links van me twee randdebielen die nauwelijks hun tetter konden houden, en achter me een dame met krakende chips met pickles (ik haat de stank van pickles!). Je zou al snel de neiging hebben om van zaal te veranderen en naar een andere film te gaan zien. Maar dan begon Inception (2010) en je bent van de eerste tot de laatste minuut gekluisterd aan je stoel, en besef je nauwelijks nog iets van de ongemakken.

Enkel voortreffelijke films slagen hier in, en hier heb je er zo één. En vandaag is de film te verkrijgen op een 2-disc blu-ray special edition, met genoeg extra's en behind the scenes filmpjes, om er duizelig van te worden.

Korte inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) is een meesterdief, gespecialiseerd in het "stelen" van waardevolle geheimen in het onderbewustzijn van een mens. Dit stelen gebeurt via een droomsequentie, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage. Maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt, wat hem alles kan kosten wat hij ooit lief had, zijn vrouw Mal (Marion Cotillard) en kinderen. Nu krijgen Cobb en zijn team van specialisten een nieuwe taak aangeboden door Saito (Ken Watanabe). Een 'laatste' taak die ervoor kan zorgen dat Cobb zijn oude leven weer terugkrijgt. Deze taak is niet het stelen van een idee, maar het plaatsen van een idee in de geest van Robert Fischer, Jr. (Cillian Murphy), de zoon van een belangrijke bedrijfseigenaar. Als ze slagen, dan kan het de perfecte misdaad zijn. Maar er is ook een levensgevaarlijke vijand, iemand die altijd Cobb's volgende zet lijkt te voorspellen...

Inception is niet zo’n ingewikkeld zoals velen hem omschrijven. Zeker niet ingewikkelder dan pakweg Fight Club (1999) , Primer (2004) of de Matrix trilogie (1999). Je moet er wel je kopje bij houden. Inception heeft een slim en weldoordacht script en wat mij betreft een verademing op het voorgekauwde materiaal die we dikwijls aangereikt krijgen. Vreemd genoeg komen deze prenten pas aan het oppervlak wanneer het politiek klimaat het toelaat in de States. Je moet er eens op letten wanneer een Democraat in het Witte Huis zetelt, we vaak films hebben die grenzen willen verleggen en het publiek niet beschouwen als apathisch kijkvee. Wanneer een Republikein zetelt zijn het vaak hoogdagen voor het slasher-genre. Regisseur Christopher Nolan heeft eerder grenzen verlegt met zijn comic-adaptaties van de Batman, en nu zet hij met deze prent opnieuw een stap in het onbekende: de spionage thriller in de droomwereld.

Er zijn uiteraard heel wat films geweest waar het onderbewustzijn en de droomwereld centraal stonden in het verhaal en waar illusie en realiteit nauwelijks te onderscheiden zijn van elkaar, maar het is sinds The Matrix dat we nog eens te maken hadden met zo’een visueel indrukwekkende en realistische wereld met zo’een adembenemend plot. Het is tevens het soort film die je kan herbekijken om er telkens nieuwe zaken in te ontdekken. Het was niet de bedoeling van Christopher Nolan om een soort Alice in Wonderland film te maken waar alles mogelijk is. Neen, ook een droomwereld heeft zijn regels, zijn beperkingen en uiteraard zijn gevaren. Het is ook geen film à la Lost waar de kijker wordt ondergedompeld in een wirwar van mysterieuze plotlijnen waar verklaringen uitblijven tot enorme frustratie van de kijker. Nolan houdt ons niet voor de gek (althans niet tot het laatste shot van de film). Hij maakt alles duidelijk waar we zijn en waar me naar toe gaan, en doet dit zelfs misschien een tikkeltje teveel naar mijn gevoel. En toch, ondanks die duidelijkheid verliest het verhaal niets van zijn mysterie en intrige. We ontdekken een nieuwe wereld, en deze keer is het niet op de planeet Pandora met blauwe Na'vi's, ...thank god.

En ook al is het verhaal niet geheel nieuw (cf. tv-series als "Caprica" en "The Prisoner"), toch hebben we te maken met een origineel en vernuftig concept waarbij een systeem toelaat om in te breken in iemand zijn dromen. En in die originele gedachte, waar Nolan 8 jaar van zijn leven heeft aan gewerkt, gaat hij nog een stap verder en introduceert 'inception', het implanteren van een idee of een gedachte in de geest van iemand anders, niet als doel om een vrouw ervan te overtuigen dat jij echt de ware bent, maar wel om bijvoorbeeld een bedrijfseigenaar te beslissing te laten nemen zijn imperium te ontmantelen.

Het slachtoffer in de film is Robert Fischer Jr., gespeeld door Cillian Murphy (één van de terugkerende acteurs in Nolan zijn films), zoon die het imperium van zijn zieke vader (Pete Posthelthwaite) zal erven. Het team die Cobb (Di Caprio) zal bijstaan in deze inception bestaat uit Arthur (Heath Ledger-look-alike Joseph-Gordon Levitt), de jonge architecte Ariadne (Ellen Page) die een studente is van Cobb’s stiefvader Miles (Michael Caine), de persoons-imitator Eames (Tom Hardy), de opdrachtgever Saito (Ken Watanabe) en de chemicus Yusef (Dileep Rao). Een slimme zet van Nolan, die niet alleen de Amerikaanse/Britse, Aziatische en Franse markt aanspreekt, maar ook de Indische. Het productiebudget bedroeg 200 miljoen dollar, en dit bedrag is al binnen nog voor de film in de zalen kwam. En dit met een vrij complex SF-verhaal. De film heeft niet genoten van een gelijkaardige marketing campagne als dat van Avatar, maar de posters en trailers waren wel indrukwekkend en zullen hun doel niet gemist hebben. Ik ben de tweede week gaan zien om love parade achtige toestanden te omzeilen, maar ook de tweede week was het drummen voor een plaatsje (...ook al was het een genummerd plaatsje).

Ook al hebben we hier te maken met een nieuw meesterwerkje, toch denk ik niet dat deze film hetzelfde effect teweeg zal brengen als The Matrix. Daarvoor zijn er net iets te weinig memorabele scènes of dialogen. Ook naar het einde toe is de film iets te conventioneel in vergelijking met zijn Memento (2000). Maar het blijft desondanks één van de beste science-fiction thrillers van de laatste 10 jaar. Het is een intelligente film die ook zijn uiterlijk heeft verzorgd. De terra-forming scènes waar een straat over een andere komt te liggen of wolkenkrabbers wegzakken in de zee, zien er verbluffend uit. Maar ook de zero-gravity sequenties uit de Matrix, worden in deze film her-uitgevonden op een fascinerende manier. Met de dreigende muziek van Hans Zimmer en gitaarwerk van Johnny Marr, de wide-angle fotografie van Wally Pfister en het slimme plak en knip werk van Nolan, blijf je op het puntje van je stoel zitten.

Maar wat Nolan heeft geleerd van James Cameron is om je publiek ook een dosis emotionaliteit te bezorgen. Het visueel verbluffende Titanic had nooit zo’n hit geweest was het niet voor de avontuurlijke romance tussen Jack en Rose. En in Inception heb je ook een romance, weliswaar met een bitter smaakje. Maar die romance, die zich gradueel onthult, is de drijfveer van de hele film. We hebben hier niet te maken met een 'boy meets girl' premisse, dan eerder een 'girl left boy' verhaallijn. Maar de duistere details van deze breuk zijn enkel door Cobb bekend, en terwijl we afdalen in de diepste regionen van zijn onderbewustzijn, worden we geconfronteerd met de tragiek van deze relatie. Neen, als jullie op zoek zijn naar een hartverwarmende romance, dat zijn jullie met Christopher Nolan aan het verkeerde adres.

Leonardo DiCaprio blijft ons verrassen als man en blijft groeien als acteur. DiCaprio zet hier wederom een uitstekende vertolking neer van een ingewikkeld personage. Hij moet niet alleen worstelen met een personage met een verscheurend verleden maar moet als acteur ook de toeschouwers kunnen bekoren met een charismatische en aantrekkelijke verschijning. En het is tegenwoordig geen eenvoudige taak om als acteur niet te worden weggeblazen door de speciale effecten. Nolan nam dan ook geen onnodige risico’s met de andere cast-leden, en nam de helft van zijn Batman Begins – The Dark Knight acteurs over (Ken Watanabe, Cillian Murphy, Michael Caine). Tom Berenger duikt ook op in deze film, een beetje als de onverwachte verschijning van Rutger Hauer in Batman Begins. De speciale effecten in de film staan ten dienste van de acteurs en niet omgekeerd. Er is niet gedacht aan een leuk effect om nadien de acteurs hier aan bloot te stellen, wel zijn het de acteurs die op de voorgrond treden, en in deze film vooral Leonardo DiCaprio (gezien de andere personages maar een klein beetje worden uitgewerkt).

Is deze film bestemd voor filmgeeks? Laat het me zo stellen, het is niet de opwekkende Leathal Weapon joyride die je waarschijnlijk had verwacht na het zien van de trailer. Dit is een SF-thriller van !148 minuten! lang, waar personages dromen in een droom van een droom in een andere droom. Hier zijn geen Shyamalan twists, maar wel Sience-Fiction waar de 'science' geschreven wordt met een grote 'S' (toch naar Hollywood normen). Je kunt je achteraf veel vragen stellen, maar volgens mij zit alles wel goed in mekaar. Als er onduidelijkheden zijn, zet het maar in de commentaren met spoiler-alert en ik zal er wel een antwoord op hebben. Neem nu de vraag waarom de personages niet rondzweven op level 3 in de droom-sequentie, terwijl ze dat wel doen in level 2, ten gevolge van het busje die de brug afrijdt. Of de vraag waarom Saito blijft bloeden ook in een nieuwe droomfase, of de reden waarom Arthur iedereen moest verplaatsen naar de lift? En hoe een lift al dan niet kan crashen? Of hoe dat nu zit met dat laatste frame (tip: let op de trouwring van Cobb...I say no more) ...

Inception is voor een keertje niet in 3D, ook al was dat een wens van Warner Bros. Nolan vond dat het teveel het publiek zou afleiden van het verhaal, en gelijk heeft hij. Mis deze film niet!

***Related Posts***
31/08/10: Joris' Inception review
31/08/10: Jeroen's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Christopher Nolan, de man achter het kassucces The Dark Knight (2008) komt met een nieuwe topfilm op de proppen, waar hij en broer Jonathan naar eigen zeggen 10 jaar aan hebben geschreven. Inception (2010) is een Sci-Fi drama van de origineelste soort dat zich afspeelt in de wereld van de droom. Dat Nolan ook hier weer dergelijke topkwaliteit kan afleveren, was voor velen niet denkbaar…

Korte Inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) en zijn team houden zich bezig met de meest ondenkbare vorm van bedrijfsspionage: ze zijn gespecialiseerd in het binnendringen van de droomwereld van een doelwit om daar waardevolle informatie te ontvreemden of iemand zijn onderbewustzijn te manipuleren. Bijvoorbeeld de code van een safe ontdekken , een bejaarde zijn erfgenamen laten veranderen, belangrijke zakendeals laten afspringen…

Cobb is hier de spilfiguur. Hij dirigeert een handvol specialisten, waarbij elk teamlid een unieke kwaliteit bezit. Ariadne (Ellen Page) speelt 'een architect'. Zij bouwt een kunstmatige droomwereld op voorhand op met haar gedachten waar het slachtoffer in zal vertoeven. Hele steden worden fictief nagebouwd in functie van het zo vlot mogelijk losweken van informatie. Dan heb je nog 2 teamleden die zorgen voor versterking (Joseph-Gordon Levitt & Tom Hardy), voor mocht het fout gaan. Er wordt namelijk heftig wat afgevochten, zei het virtueel, van zodra het slachtoffer door heeft dat er wordt gestolen in zijn gedachten. De dromen durven dan weleens uiteen brokkelen met een chaos van vernieling als gevolg.

Als laatste heb je Yusuf, een soort van alchemist (Dileep Raop) die zorgt voor extreme verdovingsmiddelen om het doelwit in slaap te houden. Daarnaast assisteert hij ook in de droomwereld zelf. Cobb zijn nieuwste opdracht is de uitdaging van zijn leven: malafide zakenman Saito (Ken Watanabe) biedt hem naast een bom geld de kans van om zijn verloren burgerrechten terug te winnen, die hem door de CIA werden afgenomen naar aanleiding van zijn criminele activiteiten. Als hij slaagt in zijn opdracht kan hij na jaren gemis eindelijk zijn kinderen terugzien.

Cobb en zijn team moeten ditmaal een droom binnen een droom opbouwen, om zo de code van een safe te stelen van de zoon van een groot bedrijfsleider (Cillian Murphy). Dit is ongezien in de wereld van de droommanipulatie, en zeer risicovol. Het opeenstapelen van dromen kan een blijvend coma tot gevolg hebben. Doch is dit systeem de enige manier om de opdracht te voltooien. Het slachtoffer is namelijk mentaal getraind tegen droomdiefstallen…

Zoals het bovenvermelde plot al aantoont is Inception zeer ingewikkeld en vergt hij enorm veel aandacht en focus. Het complex verhaal is zeer sterk maar moeilijk om te blijven volgen. Zelfs bij het zien van al de trailers heb je geen idee waarover de film precies gaat. Je moet hem zelf gaan bekijken om alles volledig te begrijpen.

De cast is zeer fris: we hebben Joseph-Gordon Levitt, topacteur in wording, die eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient. De nog wat onbekende Tom Hardy acteert ook zeer degelijk. Een veelbelovend acteur, die niet voor niets Mad Max mag vertolken in Mad Max: Fury Road (2012). Dan hebben we natuurlijk nog Leonardo DiCaprio, die de pannen van het dak speelt. Shutter Island (2009) was al zijn definitieve doorbraak als topacteur, maar hier acteert hij nog beter. De jonge Ellen Page speelt overtuigend en Michael Caine is ook van de partij.

Klein negatief puntje in de casting: Marion Cotillard die de vrouw van Leo speelt. Deze Franse schoonheid staat houterig te acteren en dat irriteert. Ze valt bleek uit tussen dit ensemble. Inception is net als The Dark Knight bijna volledig opgenomen met IMAX camera’s met als gevolgd: haarscherpe beelden, ongezien mooie speciale effecten en prachtige kleurpanelen. Het is een lust voor het oog om deze film van de eerste tot de laatste seconde te mogen aanschouwen.

Gelukkig werd de 3D-technologie achterwege gelaten: deze staat nog niet helemaal op punt, dat bewijzen de flauwe effecten in B-film Clash of the Titans (2010). Enkel Avatar kon overtuigen, al is dat een groot woord. Ik vond het persoonlijk niet enorm indrukwekkend en zie geen toekomst in dit medium.

Kortom, Nolan is nog net geen volgende Stanley Kubrick, maar dat fans van imdb de film op 9,3/10 quoteren en Inception hierdoor als de 3e beste film aller tijden wordt geklasseerd, zegt genoeg. Vond je The Prestige al fantastisch, dan ga je de vingers aflikken met deze kaskraker. Inception is op vele vlakken één van de beste Hollywoodproducties in jaren en is een must voor elke cinemaliefhebber. Niet te missen!

***Related Posts***
31/08/10: Jeroen's Inception review
30/07/10: Dave's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Christopher Nolan kennen we van de intelligente batmanfilm The Dark Knight (2008). Leonardo Dicaprio liet Martin Scorsese even voor wat hij is en ging met Nolan in zee voor Inception (2010). Een waarschijnlijk knappe combinatie die waarschijnlijk een even knappe film moest afleveren dacht ik en ik liet me dus overhalen door mijn kompanen om naar de studioskoop te trekken. Zaal 1 van de studioskoop lijkt ferm vernieuwd, een mooi nieuw plat strak scherm en ik vermoed ook nieuwe zetels of aankleding. Ik nestelde me vol verwachting in de zetel.

Wooops. Wat is me dat allemaal. Even de ogen wrijven. We worden wakker in een andere setting, knipper met de ogen. Weer een andere setting, nee het is de vorige. Ok, de aandacht even vasthouden. De film springt van de hak op de tak maar algauw heb je door dat DiCaprio en zijn kompanen rare dingen uitvoeren met de mensen hun dromen, of liever in de mensen hun dromen. Ze stelen daar ideeën. Maar sommigen hebben hun onderbewustzijn getraind en bewapend. En dat zorgt natuurlijk voor narigheden. Vooral als ook herinneringen van de personages roet in het eten komen strooien. Wakker worden is dan de boodschap. Genoeg elementen dus om het de kijker niet makkelijk te maken en om de film ook wat meer diepgang te geven en een deftig verhaal uit te werken. Al bij al is het vrij makkelijk te volgen. Voor deze film moet je je even laten gaan. Niet te diep nadenken en gewoon genieten. Want om in een droom een personage te doen dromen om dan in die droom ook nog eens kattenkwaad uit te halen, daar sta je beter niet bij stil.

Maar laat ik het eerst een beetje hebben over het verhaal. Cobb (Leonardo DiCaprio) is een expert in het extraheren van gedachten uit het onderbewustzijn van mensen. Dit is het best te doen als die mens in kwestie slaapt. Ook de tijd in een droom vliegt vooruit, waardoor ze in 5 minuten in de werkelijkheid, al snel enkele uren hebben in de droom om hun opdracht te vervullen. Maar dan wordt Cobb gevraagd om in plaats van een idee te stelen, een idee te planten. Inception. Hij moet dat idee in de erfgenaam van een energiemagnaat planten. Cobb twijfelt, maar omdat de opdrachtgever hem zijn leven bij zijn kinderen kan teruggeven, waardoor hij niet langer onder moet duiken, stemt hij in. Hij verzamelt een knap team van experts rond hem, waarvan de leuke verschijning van Ellen Page als Ariadne een mooie afwisseling brengt in dit verhaal van actie en snelheid. Het is niet alleen moeilijk voor de kijker om droom en werkelijkheid uit mekaar te houden. Blijkbaar worstelt ook Cobb daar mee en draagt hij een geheim met zich mee dat de hele opdracht kan hypothekeren. Gelukkig houdt Ariadne haar jonge frisse hoofdje koel.

Nolan weet de spanning wel op te bouwen. Toch mis ik iets in de film. Diepgang, of gewoon iets dat me overtuigt. We leren Cobb zijn geheim langzaam maar zeker kennen. Ook naarmate ze steeds dieper in de dromen verzeild geraken en het steeds moeilijker wordt te ontsnappen. Maar Inception is en blijft een kat-en muisspel tegen de tijd. Allemaal leuk en spannend en vooral ontspannend.

Ik liep niet wild van de film. Hersenloos zaterdagavondvertier, zonder popcorn weliswaar, maar niettemin leuk. Vooral de cast is een pluspunt want met onbekende acteurs zou dit toch niet hetzelfde zijn geweest.

***Related Posts***
18/08/10: Joris' Inception review
30/07/10: Dave's Inception review
10/06/10: Hallucinerende Inception banners
22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Hebben jullie gemerkt dat onze brievenbus gespaard is gebleven van een stortvloed aan verkiezingsfolders. Je zou denken dat politici het internet hebben ontdekt, maar daar is het ook huilen met de pet op. Er wordt veel geleuterd op tv in steriele en weinig diepgaande debatten, maar deze verkiezing heeft geen gezicht. Dit moet de minst ambitieuze verkiezing zijn ooit. Het lijkt wel of de politici hun thema van ‘besparen-besparen-besparen’ in de praktijk hebben gezet. Hollywood weet echter beter en ook in tijden van de eeuwige en zelfbestuivende crisis pakken ze uit met uitzinnige campagnes. Wat denken jullie trouwens van de nieuwe banners van Inception (2010), de nieuwe Christopher Nolan prent..

Korte inhoud: Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) is een meesterdief, gespecialiseerd in het "stelen" van waardevolle geheimen in de droomstaat van een mens, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage, maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt, wat hem alles kan kosten wat hij ooit lief had. Nu krijgen Cobb en zijn team van specialisten een nieuwe taak aangeboden. Een 'laatste' taak die ervoor kan zorgen dat Cobb zijn oude leven weer terugkrijgt. Deze taak is niet het stelen van een idee, maar het plaatsen van een idee. Als ze slagen, dan kan het de perfecte misdaad zijn. Maar er is ook een levensgevaarlijke vijand, iemand die altijd Cobb's volgende zet lijkt te voorspellen...

***Related Post***
22/09/2009: Inception van Christopher Nolan

Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando.

Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken

Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

***Related Post***
31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

Zo’n drie jaar geleden had ik een post geschreven over een mogelijke Gucci biopic (2011) in regie van Ridley Scott. Nu blijkt dat Angelina Jolie getipt wordt voor de vertolking van de 34-jarige femme fatale Patrizia Reggiani. Reggiani werd veroordeeld tot 29 jaar cel voor het plannen van een moordcomplot tegen haar ex-man en modekoning Maurizio Gucci in 1995, middenin de reorganisatie van het merk.

De mensen van Variety schreven het volgende:

Fox 2000 is fashioning a 2010 start date for the film, and Scott is talking with Jolie to play Patrizia Reggiano, who was sentenced to 29 years in jail for plotting the murder of her ex-husband, Maurizio Gucci.

The studio is about to hire a scribe to rewrite the drama that recaptures the glamorous days of the Gucci family dynasty in the 1970s and '80s, when the family was selling $500 million in product annually. Squabbles hobbled the clan until Maurizio, the grandson of founder Guccio Gucci, came out on top of a power struggle to run the family business. Just when he was about to reestablish the brand name by debuting a line designed by newcomer Tom Ford, Maurizio was gunned down in front of his Milan apartment in 1995.

Leonardo DiCaprio wordt genoemd voor de rol van Maurizio, maar volgens de laatste berichten zou er nog niets vast staan. Maar het duo Caprio/Jolie lijkt me wel een perfecte match met Italiaanse trekjes. Wie het ook moge zijn, ik heb er alle vertrouwen in dat Ridley wel de perfecte acteur zal vinden voor de job. Mijn eerste reactie op de film was echter: "Fuck Gucci, waar blijft mijn Alien prequel?!". Ridley Scott was allesbehalve overtuigend met films als Body of Lies, Kingdom of Heaven, American Gangster of nog A Good Year. Stuk voor stuk films met heel veel goede bedoelingen en sterke ideeën maar die nauwelijks bijblijven. Gladiator is ondertussen al 9 jaar geleden. Ridley, mocht je me horen, 'Think big, think Alien!'.

Maar deze prent intrigeert mij ook wel. Ik zou wel eens een blik willen werpen binnenin het imperium van Gucci en na het zien van één van hun fashionshows met hun aanstekelijke vampieren op peperdure nine-inch heels, denk ik wel dat er potentieel zit voor een mogelijke kaskraker. Ik ben trouwens verzot op Italiaanse films of films die zich afspelen in Italië. Steden als Milaan, Firenze of Rome zijn prachtige filmdecors, en al zeker voor een beeldenvirtuoos als Ridley Scott. En misschien wordt dit één van zijn laatste kansen op erkenning door de Academy, gezien de man nog nooit een oscar heeft gekregen voor zijn regiewerk.

***Related Post***
23/06/2006: Ridley Scott interesse in GUCCI film