lawrence of arabia

  • The Martian (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    En terwijl Ridley Scott nog steeds werkt aan het script van de sequel Prometheus 2 (2016), is gisteren die andere science-fiction prent The Martian (2015), uitgekomen op DVD en Blu-ray (3D). Een film over een missie naar Mars die verkeerd afloopt, en tevens een interessante blik werp op de werking van de NASA. Bijzonder actueel, zeker in het licht van de beruchte Mars One missie.

    the_martian_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Zes dagen geleden werd astronaut Mark Watney (Matt Damon) één van de eerste mensen die een voet op Mars zette. Nu is hij er zeker van dat hij de eerste zal zijn die er zal sterven. Na een zandstorm blijft hij alleen achter. Zijn team waant hem dood en Mark kan geen contact opnemen met aarde om te laten weten dat hij nog leeft. En zelfs al zou hij daarin slagen, tegen de tijd dat een reddingsploeg hem bereikt zouden zijn levensvoorraden reeds lang zijn uitgeput. Maar de kans dat hij door honger zal omkomen is klein: de beschadigde machine, de genadeloze omgeving of een simpele menselijke fout zullen hem meer dan waarschijnlijk eerder fataal worden. Maar Mark geeft niet zomaar op. Met de hulp van zijn inventiviteit, zijn vaardigheden als ingenieur en zijn niet aflatende weigering om op te geven vat hij de ene hindernis na de andere aan.

    De film is gebaseerd op het boek van Andy Weir, een echte page turner. De hoofdrol wordt gespeeld door vaste waarde Matt Damon. De eerste draft van het script was geschreven door Drew Goddard die twee jaar geleden zijn indrukwekkende debuut maakte met The Cabin in the Woods (2012). Drew Goddard had deze film moeten regisseren, maar het project kwam maar niet van de grond. Nu is hij bezig zijn met de voorbereidingen van The Sinister Six (2016), geen onaardig vervang-project.

    Ridley Scott staat bekend om de films naar zijn hand te zetten, en dat gebeurt ook met deze prent, ook al werd hij vergeten bij de Oscar-nominaties. Het verhaal is een soort mengeling geworden tussen Cast Away (2000) en Apollo 13 (1995) met een astronaut die vergeten wordt op Mars en 4 jaar lang moet wachten tot de volgende ploeg op het Mars-oppervlak landt. Toch kijken we geen 2 uur lang op het gezicht van Damon, want er duiken nog heel wat andere acteurs op, zoals Jessica Chastain (pics), Mackenzie Davis, Kate Mara (pics), Sean Bean, Jeff Daniels, Chiwetel Ejiofor en Kristen Wiig. De film werd opgenomen in de Wadi Rum vallei in Jordanië, die met zijn roodkleurige rotswanden van zandsteen en graniet toch wel lijkt op de planeet Mars. Deze locatie werd tevens ook gebruikt voor de opnames van Lawrence of Arabia (1962) van David Lean.

    the_martian_2015_pic05.jpgthe_martian_2015_pic02.jpg
    the_martian_2015_pic04.jpgthe_martian_2015_pic03.jpgthe_martian_2015_pic01.jpg

    Het project is waarschijnlijk in een stroomversnelling gekomen na het succes van Gravity (2013), ook al over een personage die alleen is achtergebleven in de ruimte en moet zien te overleven. De stijl van Weir zijn boek doet in ieder geval een beetje denken aan deze van Michael Crichton, die op een geniale manier science fiction wist te linken aan dramatische gebeurtenissen.

    Scott was in ieder geval een geschikt persoon om deze prent te regisseren, en ook het script van Drew Goddard was sterk genoeg om ons 141 minuten lang te boeien. The Martian is niet alleen een film die ons emotioneel kan raken, maar is tevens een crowd pleaser, en dat is voornamelijk te danken aan de vele humor in de film. Maar laat me duidelijk zijn, in tegenstelling tot wat de Golden Globes beweren is deze prent wel degelijk een drama en geen komedie. In ieder geval draagt de charismatische Matt Damon deze film volledig op zijn schouders. Naast Prometheus 2 is het ook nog uitkijken naar een mogelijke Blade Runner sequel. De toekomst zal het uitwijzen. De vorige film van Ridley, Exodus: Gods and Kings (2014), was toch wel iets van een teleurstelling, maar deze is in ieder geval beter.

    The Martian komt is op 3 februari 2016 uitgekomen op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D, met heel wat extraatjes gaande van making of filmpjes over de kostuums, het script, de regie, casting, de Ares III missie en niet te vergeten de bloopers. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur. Hoe dan ook, een film om zeker toe te voegen aan de collectie.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 4 februari 2016

     

    ***The Martian trailer ***

  • Transformers: Age of Extinction (2014) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval.

    transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

    Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

    Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

    Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

    Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

    Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

    transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
    transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

    En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

    Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

    Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk. En mochten jullie zich afvragen naar waar die sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en een halve ster voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

    Op de Blu-ray en Blu-ray 3D wordt uitgebracht op 26 november 2014. En daarop vinden jullie maar liefst 3 uur extra beeldmateriaal! Dus als de film niet meevalt kan je nog altijd met volle teugen genieten van de making-off filmpjes. Er was geen audio-commentaar te bespeuren van de regisseur, maar wel een diepte-interview met Bay en een karrenvracht aan making-off filmpjes over alle facetten van de productie. Ik heb er in ieder geval meer van genoten dan van de film zelf.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 7 november 2014

     

    *** Transformers: Age of Extinction trailer ***

  • Prometheus (2012) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Je sukkelt niet zonder enige teleurstelling uit de zaal na het zien van Prometheus (2012), de Alien-prequel van Ridley Scott (poster). Het is een fascinerende prent, die in essentie weinig te maken heeft met de Alien films. Het is zeker een film die zeker een tweede visie verdient, maar het script overtuigt niet. Het gevoel dat ze de verkeerde scenarist aan boord hebben gehesen kan ik toch niet wegsteken. Damon Lindelof mag dan nog door velen gezien worden als een genie, zeker na zijn creatie van de Lost tv-serie, zelf vind ik het iemand met boordevol fantasie, die er vaak niet in slaagt om alle eindjes aan mekaar te knopen in een consistent verhaal (cf. Loft, Cowboys & Aliens).

    prometheus_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Terwijl een zwevend ruimteschip boven een planeet hangt, zien we een humanoïde wezen een zwarte, borrelende substantie drinken. Na het drinken desintegreert zijn lichaam en valt het in het water. Zijn stoffelijk overschot verspreid zich en het DNA zet een biogenetische reactie opgang.
    Na deze proloog bevinden we ons in het jaar 2089, waar archeologen Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) en Charlie Holloway (Logan Marshall-Green) in Schotland een sterrenkaart ontdekken. Zij interpreteren dit als een uitnodiging van voorlopers van de mensheid, de "ingenieurs". Peter Weyland (Guy Pearce), de CEO van Weyland Corporation, wil meegaan met het verhaal van de twee archeologen en financiert een wetenschappelijk schip Prometheus om naar de verre maan te reizen, op ontdekking naar onze voorvaders.

    Al bij het begin zit je meteen met een pak vragen opgezadeld. Je snapt wel dat het wezen in het begin van de film een drankje tot zich neemt die hem ontbindt, zodat hij waarschijnlijk leven op aarde kan creëren. Maar waarom is hij dan verrast bij het drinken ervan? Wat is dat ruimteschip? Waarom trekt deze vliegende schotel niet op het schip die later in de film aan bod komt (qua stijl of qua vorm)? En waarom moet er ontbinding zijn, gezien de humanoïde wezens toch enorm veel op mensen trekken? De mysterieuze zwarte brei is in ieder geval een leuk element in de film. Het roept zelfs herinneringen op naar The X-Files. Maar je kan er iets teveel alle kanten mee uit. De vloeistof wordt nooit verklaard maar we zien wel dat ze verschillende reacties heeft op mensen. Voor de rest tasten we in het duister. Je zou het kunnen omschrijven als een moderne MacGuffin. En dat bedoel ik nu met een scenario die niet alle eindjes aan mekaar kan knopen. Het is niet zo onnozel als het script van The Tree of Life (2011), maar je verwacht er als kijker veel meer van. Er moet dus een sequel komen, want de film is op dit ogenblik gewoon niet af, en met iemand als Damon Lindelof aan het roer vrees ik dat er nooit een sluitend verhaal zal komen. Die kerel raakt zonder de minste moeite verstrengeld in zijn filosofische plotlijnen.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,blade runner,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection,the tree of lifeprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,blade runner,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection,the tree of life

    Ik had enige reserves over de casting, maar deze bleken compleet ongegrond. Op de casting valt niets op aan te merken. Toch wordt de show niet gestolen door Noomi Rapace, maar wel door de android David (Michael Fassbender), die zijn inspiratie heeft gezocht in de vertolking van Bishop door Lance Henriksen in Aliens (1986), en er zijn eigen twist aan gegeven met een vleugje van Peter O'Toole uit Lawrence of Arabia (1962). Mocht er een sequel komen op deze film hoop ik dat ze deze acteur in ieder geval zullen behouden.

    Op de tweede plaats komt de Zweedse actrice Noomi Rapace, die een wel heel ruim spectrum laat zien van haar dramatische mogelijkheden, incluis een heftige scène waar ze eigenhandig een keizersnede uitvoert. Ze laat bovendien nauwelijks merken dat ze het Engels niet helemaal onder de knie heeft. Haar vertolking roept herinneringen op naar de strijdlust en vastberadenheid van Sigourney Weaver, maar het is geen copy paste. Noomi brengt een nieuw personage met heel veel overtuiging. Anderzijds zien we ook Logan Marshall-Green, die we nog kennen van de tv-serie "24", en volledig is ontplooid tot een volwaardig acteur. Deze acteur zullen we nog wel tegenkomen in andere Hollywoodfilms. Ook de casting van Idris Elba is een aanwinst, ook al is zijn inbreng minimaal. Enkel Charlize Theron valt wat tegen als de ambitieuze en geslepen dochter van Weyland. Ze komt iets te weinig uit de verf, maar dat ligt meer aan het magere script dan aan de vertolking van Charlize.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection

    Visueel ziet Prometheus er buitengewoon fascinerend uit of wat had je gedacht: het ruimteschip, de kostuums, de buitenaardse planeet, het ruimteschip,… Het mag duidelijk zijn dat dit een Ridley Scott film is. En dit allemaal voor een productiebudget van 130 miljoen dollar, wat bijna de helft minder als dat van The Amazing Spider-Man (2012) met een cgi Lizard die veel minder kan overtuigen dan de humanoïde wezens.

    Het is een film waar je je verstand moet voor gebruiken, wil je echt binnendringen in het verhaal. Prometheus gaat over het ontstaan van de mens en de vraag waarom we hier zijn. In essentie had Ridley Scott geen zin in een Alien verhaal, dan wel in een soort Blade Runner film waar karakters zich vragen stellen over hun bestaan en de zin van het leven. Er zit ook een duidelijk religieuze ondertoon in de film die hoofdzakelijk wordt gedragen door Elizabeth en die beklemtoond wordt door religieuze symbolen (zoals de voetwassing, het kruisbeeld,…), en gaat dus diametraal in tegen de wat frivole en actiegerichte trailers die we van de film voorgeschoteld kregen. En als je je hersenen moet pijnigen, dan zullen heel wat mensen snel afhaken, zeker wanneer deze op het verkeerde been werden gebracht door het promo-team. Maar mijn probleem die ik heb met de plot is niet dat er veel theorie wordt verkondigd en dat je als kijker moeite moet doen, maar wel dat het script veel verder moest gaan in zijn ontwikkeling van de grondgedachte, alsook in de motivaties van zijn personages. Prometheus stelt teleur omdat het te weinig actie biedt voor een popcorn publiek en te oppervlakkig is voor een publiek die hunkert naar diepgang. En daarnaast zijn ook een pak zaken die compleet onduidelijk blijven en die de filmervaring niet beter maken: *** spoiler *** Waarom moet Weyland zich verbergen op zijn eigen schip of waarom verwijzen de rotstekeningen naar een "militaire basis" in plaats van de home planet? Wat zei David tegen de humanoïds dat hij zo woest werd? *** einde spoiler ***

    PrometheusPrometheusPrometheus

    Je hebt ook het gevoel dat alles heel snel moest gaan. De eerste 40 minuten van de film zijn dan ook het beste van Prometheus. Daarna beginnen ze in overdrive alles heel snel af te handelen, alsof iemand hen had gezegd dat 2u het maximum was. The Dark Knight Rises (2012) duurt 2u40 minuten en ik ben zeker dat qua diepgang er veel minder te rapen zal vallen dan wat ze in deze prent hadden kunnen uitwerken. Er zijn heel weinig personages in deze prent, maar ze worden door het snelle tempo nauwelijks uitgewerkt. Ik had wel iets meer willen weten van Fifield (Sean Harris) of Millburn (Rafe Spall). Ik had iets meer wetenschappelijke analyses willen zien, maar bij momenten lijken het wel een bende verdwaalde toeristen die op een verkeerde excursie zijn terechtgekomen. Wat leuk is aan dergelijke films - zoals bijvoorbeeld een Sunshine (2007) van Danny Boyle – is dat elke wetenschapper met zijn intellectuele bagage de zaken op zijn manier zal benaderen. Hier niet. David zegt op een gegeven moment tijdens hun ontdekkingstocht in de tempel: "De lucht is in te ademen". En iedereen verwijdert zonder discussie of aarzeling zijn helm. Waarom de lucht op die plaats zuurstof heeft is helemaal niet duidelijk, maar meer nog, de wetenschappers stellen zich hier ook geen vragen bij. En zo zijn er tientallen kleine zaken die me tegen de borst stoten in deze prent en die de credibiliteit van het verhaal aantasten.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection

    Wat betreft de link met de Aliens films, wel die is zeker aanwezig, maar op een heel subtiele manier. Ridley heeft ervoor gekozen om niet al te evidente zaken van de vorige films over te brengen. Maar we krijgen wel te zien hoe de eerste face hugger is ontstaan, alsook de werking van de space jockey, en uiteraard zit er ook een chest buster in. Maar daar gaat de film in principe niet over. Het wil een beetje de 2001: A Space Odyssey (1968) opgaan, maar slaagt daar maar half in.Prometheus stelt heel wat vragen, maar laat de meeste antwoorden voor de sequel waar deze prent duidelijk naar verwijst. Toch zal de film beter worden naarmate er over gediscussieerd kan worden, dus laat het debat beginnen.

    Toch ook even vermelden dat bij de eindgeneriek meteen een duidelijke vermelding staat naar het artwork van H.R. Giger, nadat deze geen credit kreeg op de eindgeneriek van de laatste Alien film, Alien: Resurrection (1997). Ere wie ere toekomt. (quotering: 3/5)

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 20 juli 2012

    ***Related Posts***
    12/05/2012: Prometheus trailer toont iets teveel
    23/02/2012: Imposante actie in Prometheus
    15/12/2011: Gitzwarte poster
    17/01/2011: Geen Alien prequels?
    07/08/2010: Ridley wil dubbele Alien-prequel
    25/04/2010: Wat was de space jockey?

     

    *** Prometheus HD trailer (1080p) ***

  • Out of Africa (1985) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest prestigieuze romantische drama's is ongetwijfeld Out of Africa (1985) van Sydney Pollack, genomineerd voor 11 Oscars en bekroond met 7 beeldjes, waaronder Best Picture. Met de blu-ray release door Universal, is dit de unieke gelegenheid voor een bespreking.

    out of africa,sydney pollack,universal,meryl streep,klaus maria brandauer,robert redford,michael kitchen,lawrence of arabia,witness,the horse whisperer,the bridges of madison county,john barry,filmbespreking,review,preview,trailer

    Korte inhoud: Het is 1913. De vermogende Deense Karen Dinesen (Meryl Streep) heeft zojuist haar geliefde verloren en om niet eenzaam te zijn doet ze zijn broer, de Zweedse baron Bror von Blixen-Finecke (Klaus Maria Brandauer), het voorstel om met haar te trouwen. Ze sluiten een verstandshuwelijk waarbij Bror gebruik kan maken van Karens vermogen en zij de status van barones krijgt en niet alleen achterblijft. Ze vestigen zich in Kenia, waar ze een koffieplantage opzetten. Al gauw blijkt Karen er echter alleen voor te staan, omdat Bror regelmatig weg is om te jagen, te reizen en achter andere vrouwen aan te gaan. Ze probeert zich te redden met de hulp van de lokale bevolking, de Kikuyu. Haar eenzame avonden op de ranch zijn voorbij wanneer ze avonturier Denys Finch-Hatton (Robert Redford) ontmoet en zijn vriend Berkely Cole (Michael Kitchen). Aanvankelijk heeft ze haar zinnen op Cole gezet, maar wanneer hij niets van haar moet hebben trekt ze meer richting Denys. Hij heeft haar al een keer gered uit de klauwen van een leeuw en zijn aanwezigheid doet haar goed. Ze bewondert hem om zijn vrije en onafhankelijke levensstijl en zijn kennis over Afrika. Hij is op zijn beurt geïntrigeerd door haar prachtige vertelkunst. De twee storten zich in een hartstochtelijke liefdesaffaire. Het geluk duurt echter niet lang, want de Eerste Wereldoorlog breekt uit. De Engelse kolonisten trekken ten strijde, zo ook Denys, Karen weer alleen achterlatend...

    Net zoals Lawrence of Arabia (1962) pakt deze prent uit met een zinderende muziekscore en IMAX landschapsfotografie. Daar waar het verschilt met het meesterwerk van David Lean ligt wederom bij het scenario. Out of Africa heeft uiteindelijk een ordinair en melig plot zonder veel diepgang of gravitas en de personages zijn allesbehalve complex of zelfs interessant genoeg om 160 minuten te volgen. Maar dankzij de uitstekende acteerwerk van Streep en Redford, blijf je aangetrokken door het geheel. Ook al had Witness (1985) eigenlijk de grote winnaar moeten zijn die beruchte Oscar-avond, in dit anders flauw filmjaar.

    Out of Africa heeft in ieder geval deze twee acteurs meer credit gegeven binnen Hollywood en beiden hebben het avontuur nog maar eens herhaald met oa. The Horse Whisperer en The Bridges of Madison County. Vreemd genoeg is de romance tussen die twee sterren niet altijd even overtuigend in de film, en vergeleken met de passie die van het scherm spat in Witness begrijp ik niet waarom deze film zo’n prestige-status genoot. Ik vermoed dat de interactie tussen beiden zijn vleugels kreeg dankzij de majestueuze muziekscore van John Barry. De muziek zorgde ervoor dat bepaalde scènes zelfs een episch karakter kregen.

    Meryl Streep is een talentvolle actrice, maar is niet bepaald de meest aantrekkelijke vrouw uit Hollywood. Ook in deze Out of Africa vind ik ze hoegenaamd niet bijster aanstekelijk. Met uitzondering van één erotisch geladen scène waar Robert Redford de haren wast van Streep, misschien wel de meest aantrekkelijke verschijning uit haar carrière. Enkel spijtig dat dergelijke scènes zo schaars zijn in deze prent. Misschien geen meesterwerk maar wel een ontspannende romance die jullie zeker moeten gezien hebben, al was het maar voor die ene scène of voor de prachtige beelden en de knappe muziekscore.

    De blu-ray extras zijn zeker een reden om deze schijf aan te schaffen. Er is niet alleen de noodzakelijke audio-commentaar van Sydney Pollack over de film, maar tevens documentaires met een totale duur van 70 minuten, alsook 15 minuten deleted scenes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 juli 2010

     

    *** Out of Africa trailer ***

  • 10,000 B.C van Roland Emmerich pakt groots uit

    Pin it!

    En de eerste trailer van Roland Emmerich's bombastische 10,000 B.C. (2008) is on-line, en nogmaals kan de Duitser ons verrassen met de meest extravagante en visueel verbluffende beelden. Dit keer gaat hij terug in het tijdperk van de mammoeten en de inboorlingen, waar de cineast de grootsheid van films als The Lord of the Rings: The Return of the King (2003) zal proberen te overtreffen. De film werd geschreven door Emmerich, met de samenwerking van zijn componist Harald Kloser.

    10 000 BC poster

    Het valt nog maar af te wachten of dit een nieuwe Godzilla (1998)-flop wordt of eerder een intrigerend stukje cinema zoals The Day After Tomorrow (2004). De eerste beelden zien er in ieder geval al bangelijk uit. Het deed me enigszins een beetje terugdenken aan Apocalypto (2006), vooral ook door het feit dat Emmerich ook gekozen heeft voor onbekende koppen, in plaats van een Hollywood cast. Maar dat is ook het enige want voor de rest is dit, in tegenstelling tot de Mel Gibson film, toch wel een Hollywood prent.

    Korte inhoud: D'Leh (Steven Strait), een 21-jaar oude jongeman, leeft in een primitieve stam 10,000 jaren voor Christus. Zij overleven door het jagen op mammoeten die eens per jaar door hun gebied reizen. D'Leh heeft bepaald niet veel aanzien in de stam, maar droomt heimelijk van prinses Evolet (Camilla Belle) die ver buiten zijn bereik is. Maar wanneer de jagers van de stam en de prinses gevangen worden, realiseert D'Leh zich dat het tijd voor hem is om in actie te komen, voordat zijn stam zal uitsterven.

    Na het zien val een aantal achtervolgingen met rondhollende mammoeten blijft de vraag echter in welke taal deze film is opgenomen, want er wordt in de trailer geen woord gesproken. Toch heb ik zo de indruk dat ze allemaal wel Engels zullen praten. Dit is per slot van rekening toch een Warner Bros/Legendary Pictures film en bij mijn weten had niemand echt een probleem dat de Spartanen in 300 (2007) allemaal Engels, zelfs met een Schots accent (!) aan het praten waren. De studio zou met dit budget ($75 miljoen) trouwens het risico niet durven lopen een niet-Engelstalige film af te leveren.

    Zoals ik al zei, de eerste beelden zien er behoorlijk goed uit, maar dat gevoel had ik ook bij de vorige Emmerich-films die vaak het niveau van de kleuterklas nauwelijks overstegen. Ik heb geen moeite om mijn verstand op nul te zetten in de bioscoop, maar het mag geen regel beginnen worden. Ik heb trouwens ook geen zin om 2uur lang te kijken naar achtervolgingen en gevechten met een aantal mammoeten. Ik ben niet op zoek naar geschiedschrijving, maar wel naar iets wat me niet enkel visueel maar ook intellectueel kan bekoren, zoals dat ooit het geval was met grootse Hollywoodprenten als Ben-Hur (1959) en Lawrence of Arabia (1962). 10,000 B.C. mag je bij ons verwachten op 12 maart 2008.

    ***Related Posts***
    12/03/2008: Nieuwe 10'000 BC oerslecht !
    08/02/2008: Nieuwe 10'000 BC posters
    01/02/2006: 10'000 BC in de maak

     

    *** 10'000 BC trailer ***

  • Top 10 Favoriete FilmScores

    Pin it!

    We zitten ondertussen aan onze 7e BlogTalk editie, en naast onze regulars, Sine, Karen, Matula en Horst, mogen we een nieuw lid in onze groepje verwelkomen, nl. Lachesis Benton van de Cinemageek blog.

    Lachesis is zelf iemand die specifieke interesse heeft in filmmuziek. Dus, hebben we besloten om deze keer onze persoonlijke TOP 10 van onze favoriete filmscores kenbaar te maken. Het gaat hier dus wel degelijk over filmscores en dus geen soundtracks. Vergeet in ieder geval niet jullie commentaren toe te voegen en eventueel jullie favoriete filmscores kenbaar te maken. Als jullie opzoek zijn naar een knappe site over filmmuziek dan raad ik de site van Arvid Fossen aan: filmmuziek.be.

    Ik heb thuis mijn eigen collectie aan filmmuziek. En 's avonds vind ik het heerlijk om, met een goed boek, te genieten van filmmuziek op de achtergrond. Dat kan gaan van rustgevende muziek zoals de score van K-Pax (2001) van Ed Shearmur, Mulholland Dr. (2001) van Angelo Badalamenti, Edward Scissorhands (1990) van Danny Elfman, Traffic (2000) van Cliff Martinez of White Oleander (2002) van Thomas Newman tot de iets meer geladen filmscores zoals 1492: Conquest of Paradise (1992) van Vangelis of zelfs de geslaagde Gladiator (2000) score van Hans Zimmer, of die van The New World (2005) van James Horner en Lisa Gerrard. Ik ben zelfs de laatste tijd steeds meer aangetrokken tot de muziek van Batman Begins (2005) van Zimmer en James Newton Howard. Go figure.

    Sorry voor Marco Beltrami, Bernard Herrmann en Jerry Goldsmidt. Ik ben een grote fan, maar ik heb mijn favorieten opgemaakt uit scores die je ook gemakkelijk kan beluisteren zonder de film erbij te moeten zien. Het was een moeilijke bevalling, maar hier is dan uiteindelijk mijn top 10:

    All Time Top 10 Favourite FilmScores

    10. Midnight Express (1978) Giorgio Moroder
    Deze Italiaanse ex-muziekproducent van het discotijdperk, Giorgio Moroder (66), is me een rare kwiet. Het is niet alleen in staat om van klassieke instrumentale muziek over te springen naar pure elektronische muziek, maar doet dit tevens in hetzelfde nummer, en laat dit huwelijk ook perfect werken. En als dit werkt krijg je meteen ook vuurwerk, en dat mocht blijken want voor Flashdance (1983), Top Gun (1986) en Midnight Express (1978) mocht hij telkens met de Oscar naar huis. Die laatste blijft voor mij nog steeds zijn meest geslaagde compositie. Ja, zelfs aangrijpender dan zijn score voor Scarface (1983).

    Het 8 minuten lange nummer Chase zal iedereen wel kennen, maar wat mij bijzonder heeft geraakt waren die atmosferische en dreigende muzieknummers vol met Turkse invloeden, die een perfecte samenhang vormt met die brutale intensiteit die Alan Parker in zijn film stak en die een niet zo fraai beeld schetsen van Turkije. De eerste paar seconden in dit fragment geven daar een beeld van, maar nadien is dit muziekstuk verneukt door een arrangeur die er beter met zijn poten af had gebleven. Dit laatste gedeelte van het fragment zit dus ook niet in de film, de eerste paar seconden wel, maar dan meer uitgebreid. Let dus op als jullie de muziek willen kopen, om wel degelijk de oorspronkelijke filmmuziek te nemen, en niet de promo-versie.


    © Columbia Pictures Industries, Inc.

    9. The Mission (1986) Ennio Morricone
    Ik heb een aantal cd’s liggen van Morricone en er zijn heel wat nummers waarvan ik gewoon kippenvel van krijg, maar ook nummers die mij compleet onderdompelen in die typische over-the-top spaghetti western-sfeer, waarvoor hij doorgaans het meest bekend voor is. Maar de Italiaanse Morricone heeft ook heel wat onvergetelijke muziek geschreven voor thrillers en Franse politiefilms. Laat het me zo stellen, Morricone heeft meer filmmuziek geschreven dan al de filmscores van zijn tijdgenoten samengeteld! Hij kreeg 5 oscarnominaties, maar mocht tot op vandaag de dag nog geen beeldje in ontvangst nemen. Ik hoop dat de Honorary Award nog wat mag uitblijven en dat de 77 jarige man zijn erkenning mag krijgen voor Leningrad (2006) of La Sconosciuta (2006) van Bafta en Palm-winnaar Giuseppe Tornatore.

    De muziek die ik geregeld beluister is die van The Mission (1986). De muziekscore inkapselt het conflict van de 18e eeuwse Jezuïeten die de Indiaanse inboorlingen trachten te bekeren en de conquistadores die ze eigenlijk willen dwingen tot slavernij of uitroeien. Het is dan ook een epische score die zowel emotioneel als groots uit de hoek kan komen. Het typische aan de muziek van Morricone is zijn creativiteit. Zo steken er liturgische koorstemmen in, die worden gealterneerd met Indiaanse fluiten en tromgeluiden, en Spaanse gitaar-elementen. En dit gebeurt soms in één en hetzelfde nummer, die het drama van deze cultuurclash in de verf zet. The Mission zal één van de meest memorabele filmscores blijven in de geschiedenis van de 7de Kunst. (The Mission dvd)


    © Warner Bros.

    8. The English Patient (1983) Gabriel Yared
    Uiteraard zal mijn appreciatie voor deze muziek, en dat zal zeker ook wel het geval zijn voor andere keuzes, ten dele te maken hebben met de kracht van de film. Maar, wanneer je deze muziek (fragment 1 en fragment 2) zou vervangen door andere filmmuziek, zou je meteen merken dat The English Patient (1996) een groot deel van zijn charmes zou verliezen. Wat mij bijzonder raakt in deze score is hoe de Libanese componist Yared (56) het thema van 'het lot' en 'de passie' met evenveel subtiliteit benadert als dat Anthony Minghella zijn film heeft geregisseerd. Opmerkelijk is de culturele mozaïek in de film die men ook kan terugvinden in de muziek, en dan in het bijzonder met de stem van de Hongaarse folk-zangers Marta Sebestyen. (The English Patient cd en The English Patient dvd)


    © Miramax

    7. Road to Perdition (2002) Thomas Newman
    In tegenstelling tot heel wat mensen vind ik Road to Perdition (2002) van Sam Mendes een betere film dan zijn fel bejubelde American Beauty (1999). En hetzelfde geldt voor Thomas Newman die beide filmscores heeft geschreven.

    In tegenstelling tot wat men hier kon verwachten van Newman, is deze score al even klassiek als de film. Geen plaats voor veel experimentalisme, maar wel ruimte voor knappe orkestrale composities. Het hoofdpersonage uit de film (Tom Hanks) heeft Ierse roots en dat laat zich ook horen met de typische fluitklanken, afgewisseld met donkere, angstwekkende, mysterieuze, bedreigende en melancholische nummers met geweldige piano- & vioolbegeleiding. Na het zien van de film wist ik meteen dat Thomas Newman één van mijn favoriete componisten zou worden. En wat zag ik enige tijd later, Thomas Newman had zelfs de muziek verzorgd voor mijn favoriete serie ”Six Feet Under”. (Road to Perdition dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    6. The Thin Red Line (1998) Hans Zimmer
    Hans Zimmer heeft heel wat knappe en innoverende filmmuziek gemaakt, hoewel de meeste van zijn composities vandaag de dag heel gedateerd in de oren klinken. Maar dat heb je wel vaker met elektronische muziek. Hoe dan ook ben ik nog helemaal in de wolken van mijn special edition import CD van Black Rain (1989). Ook de muziek van Gladiator (2000) is opmerkelijk. Maar de muziek van Zimmer die me is bijgebleven is die van The Thin Red Line (1998).

    Terrence Malick heeft alle verwachtingen die je zou kunnen hebben bij een oorlogsfilm overboord gegooid en dat is zelfs ook te merken in de muziek van Zimmer. Geen militaire klanken (met trommelgeweld) zoals we dat van Zimmer gewend zijn (The Rock, Crimson Tide), maar hypnotiserende kosmische surreële klanken, zachte - poëtische muziek-orchestraties, dreigende atmosferische stukken en hemelse koorstemmen. De muziek is al even langzaam als de film en de fragmenten hierboven kunnen de kracht van de muziek nauwelijks benaderen, maar ik heb geen langere fragmenten gevonden. (The Thin Red Line dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    5. Lawrence of Arabia (1962) Maurice Jarre
    Ik heb een zwak voor epische filmscores en al bij de ouverture van deze bijna 4 uur lange Lawrence of Arabia (1962), kreeg ik kippenvel. Ik zou urenlang kunnen praten over de ambitieuze film, over de Britse excentrieke officier die de Bedouin stammen uit Arabië bij elkaar bracht in de strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. En dan in het bijzonder over de visuele fotografische pracht, het oog voor historisch detail, de scherpzinnige psychologische nuances en de buitengewone cast. Maar er zijn bijna geen woorden om de genialiteit van de score te omschrijven. De muziek van Jarre verwoordt perfect de grootsheid van die uitgestrekte, meedogenloze en oneindige woestijnvlaktes met zijn zanderige blauwe hemel, blakende zon en mirages.

    De score is zowel meeslepend als exotisch, episch en mysterieus die ons geheel onderdompelt in de pracht van de Arabische cultuur en vertaalt ook perfect datgene wat het hoofdpersonage zo heeft aangetrokken. Een ware botsing tussen het militaire triomfantalisme van de Britten en de culturele trots van de Arabieren. Buitengewoon fascinerend. (Lawrence of Arabia dvd)


    © Horizon Pictures

    4. The Lord of the Rings (2001) Howard Shore
    Niet alleen is de trilogie van The Lord of the Rings een knap meesterwerk, maar ook deze epische filmscore mag best beschouwd worden als één van de grote filmscores uit onze filmgeschiedenis en heeft zelfs trekjes van Wagner's Nibelungen saga. De compositie van Howard Shore is simpelweg adembenemend. Wat ik zo schitterend vind aan deze score is dat je ze kan beluisteren los van de film, maar dat de filmbeelden toch in je geest zullen opduiken wanneer je naar de muziek luistert.

    Jackson koos voor Howard Shore, de componist van Cronenberg en David Fincher, omdat hij op zoek was naar iemand die ervaring had met de donkere en lugubere kant van muziek (The Fly, Se7en, Silence of the Lambs, The Client). Maar wat hij misschien nog meer op het oog had was dat Howard Shore muziek maakt in een opera-stijl (fragment 1 & fragment 2). En hij schreef uiteindelijk 11 uur muziek, onderverdeeld in 3 stukken. In de muziek steken ook heel wat kleinere thema’s die verbonden zijn met tal van personages: de Hobbits, de Ringwraiths, Gollum,… En ook de stem van Enya past perfect binnen het geheel. (Lord of the Rings dvd-box ‘extended version’ en Lord of the Rings cd)


    © New Line Cinema

    3. Snow Falling on Cedars (1999) James Newton Howard
    Snow Falling on Cedars (1999) is een buitenbeentje in deze lijst. Als er één componist is wiens werk ik een beetje volg, dan is het wel dat van James Newton Howard (Batman Begins, The Village, Unbreakable, The Devil’s Advocate, Primal Fear, Collateral), die telkens weer emotionele, gevoelige, dramatische en vaak donkere scores kan brengen. En één score die er voor mij een beetje uitsteekt is deze score. Net zoals Hans Zimmer vond hij een manier om synthesizer en klassieke muziek met elkaar in harmonie te brengen, en deze orkestrale, elektrische, met koorzang beladen etnisch instrumentale filmscore is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is muziek de basis heeft gevormd voor de filmmuziek uit de 21e eeuw.

    Je bent altijd voor een stuk beïnvloed door de film, maar ook hier is de filmmuziek zo visueel dat we gemakkelijk zonder kunnen. We worden meteen meegesleurd in een vrieskoud, melancholisch, meeslepend, dramatisch, donker winterlandschap. De Japanse muzikale accenten (Japanse fluit, gongs, …) vormen een hybrid geheel met die westerse orkestbezetting. Het is geen revolutionair concept maar het werkt zo goed zowel als losstaande muziek als bij de interactie met de beelden van Scott Hicks. Als je jezelf wil verwennen, laat een warm bad lopen, steek wat kaarsen op, zet de gsm af en geniet van een paar momenten van zuivere rust. Maar naast die rust brengt de score je ook in verroering met opera-achtige composities.


    © Universal Pictures

    2. Star Wars (1977) John Williams
    Hoeveel woorden zijn al niet versleten over deze saga en zijn uit de kluiten gewassen symfonische score. Hoe dan ook, blijven de eerste 3 films een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de muziek, die zijn inspiratie zocht in de romantisch-Russische periode uit het begin van de 20e eeuw, heeft daar voor een groot stuk mee te maken. John Williams, gekend voor zijn thematische filmscores, zet met Star Wars alle registers open voor een avontuur met epische proporties die zal uitgroeien tot een van de meest bekende filmscores ooit.

    Je kan de film perfect volgen enkel door te luisteren naar de muziek. Je staat nooit stil bij de complexiteit van de compositie en wordt na een triomfale intro geleid met een zachte fluit solo naar een dominante passage waarin een rebelschip wordt achterna gezeten door een Imperiale Starcruiser. Daarna maakt Darth Vader zijn intrede en ben je meteen verkocht. De muziek reist verder naar diverse planeten en ontmoet er verschillende volkeren. Elk belangrijk personage in de film krijgt ook zijn eigen thema en juist die verscheidenheid zorgt voor een fantastische en onvergetelijke filmervaring. Ook de muziek uit de prequels moeten zeker niet onderdoen voor de oorspronkelijk score, met schitterende passages zoals Duel of the Fates, Love Pledge, Jango’s Escape en Anakin’s Dark Deeds. (Star Wars trilogy dvd en Star Wars trilogy cd)


    © Lucasfilm & 20th Century Fox Film Corporation

    1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) John Williams
    Maar mijn favoriete filmscore blijft nog steeds die van E.T. the Extra-Terrestrial (1982), een film die ik als veel te kleine pagadder nog heb gezien in de bioscoop. De score ligt in het verlengstuk van Close Encounters of the Third Kind (1977), maar gaat met dit verhaal van vriendschap en verlies nog een stap verder in de emotionele beleving en raakt ons in het diepste van onze ziel. We worden ondergedompeld in een akelige, mysterieuze, spannende, speelse wereld vol met dromen, liefde en vriendschap die terugblikken naar onze kindertijd.

    De geniale eindscore uit deze klassieke symfonie, waar naartoe wordt opgebouwd, is zo emotioneel geladen en meeslepend dat ik me geen andere scène voor de geest kan halen met zo’n enorme impact. De muziek, samen met de beelden, konden een traan doen opwekken en on cue doen laten vallen. Geen enkel cinema-afscheid was zo overweldigend als toen John Williams deze schreef voor E.T. en deze tijdloze score blijft in mijn ogen nog steeds onovertroffen. (E.T. ‘collectors’ dvd)


    © Universal Pictures

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008